33. கோடரிக் காம்பு குலத்துக்குக் கேடு

 

“கோடாமல் பெரியவர்பால் நடப்பதன்றிக்

    குற்றமுடன் குறைசெய் தோர்கள்

ஆடாகிக் கிடந்தஇடத் ததன்மயிரும்

    கிடவாமல் அழிந்து போவார்!

வீடாநற் கதியுதவும் தண்டலையா

    ரே! சொன்னேன் மெய்யோ? பொய்யோ?

கோடாலிக் காம்பேதன் குலத்தினுக்குக்

    கோடான கொள்கை தானே!”

இதன் பொருள் —-

வீடா நற்கதி உதவும் தண்டலையாரே - வீட்டின்பம் என்னும் நல்ல நிலையை  அருளும்  திருத்தண்டலை நீள்நெறி  இறைவரே! 

சொன்னேன் மெய்யோ, பொய்யோ - நான் சொல்லுவது உஉண்மையோ, பொய்யோ?

கோடாலிக் காம்பே தன் குலத்தினுக்குக் கேடான கொள்கை  - கோடரிக்குக் காம்பு தன் குலத்துக்குக் கேடு என்று கூறும் வழக்கம் போல, 

பெரியவர்பால் கோடாமல் நடப்பது அன்றி - கல்வி அறிவு ஒழுக்கங்களால் நிறைந்த சான்றோரிடம் அவரது மனம் கோணாமல் நடந்து கொள்வதை விடுத்து, குற்றமுடன் குறை செய்தோர்கள் - குற்றமும் குறையும் செய்தவர்கள், ஆடு ஆகிக் கிடந்த இடத்து அதன் மயிரும் கிடவாமல் அழிந்தே போவார் - ஆடு வளர்ச்சியற்றுக் கிடந்த இடத்திலே, அதன் மயிரும் கிடக்காமல் அழிந்து விடுவார்.

‘ஆடு கிடந்த இடத்து அதன் மயிரும் கிடவாது’,  ‘கோடரிக் காம்பு குலத்துக்கு ஈனம்' என்பவை பழமொழிகள்.

  "நெருப்பினால் சுடப்பட்டாலும் பிழைத்தல் ஆகும். ஆனால், பெரியாரிடத்தில் தவறு செய்து ஒழுகுபவர் தப்பிப் பிழைத்தல் ஆகாது" என்கின்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். “எரியால் சுடப்படினும் உய்வு உண்டாம், உய்யார் பெரியார்ப் பிழைத்து ஒழுகுவார்” என்னும் திருக்குறளைக் காண்க. காடுகளிலே உள்ள மரங்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து, அதனால் உண்டாகும் தீயினிடத்தில் ஒருவன் அகப்பட்டுக் கொள்வானானால், அந்தத் தீயானது உடம்பினைப் பிடிக்கும் முன்னரோ அல்லது உடம்பினைப் பற்றிய பின்னரோ தப்பிச் சென்று காத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால், நிறைமொழி மாந்தருக்கு உண்டான கோபத் தீயில் இருந்து ஒருவன் தன்னை எவ்விதத்திலும் காத்துக் கொள்ளுதல் முடியாது. அவரிடத்தில் பிழைத்தவர் அழிந்து போதல் நிச்சயம். எனவே, பெரியவரிடத்தில் பிழை செய்தல் ஆகாது.

பின்வரும் பாடல்கள் ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறிக.

“பெரியாரோடு யாத்த தொடர்விடுதல் இன்னா;

அரியவை செய்தும் என உரைத்தல் இன்னா;

பரியார்க்குத் தாம் உற்ற கூற்று இன்னா; இன்னா

பெரியோர்க்குத் தீய செயல்.” ---  இன்னா நாற்பது.

இதன் பொருள் ---

பெரியாரோடு யாத்த தொடர் விடுதல் இன்னா - பெரியவருடன் கொண்ட, தொடர்பை விடுவது துன்பமாம்; அரியவை செய்தும் என உரைத்தல் இன்னா - செய்தற்கரிய காரியங்களைச் செய்து முடிப்போம் என்று சொல்லுதல் துன்பமாம்; பரியார்க்கு தாம் உற்ற கூற்று இன்னா - தம்மிடத்தில் அன்பு கொள்ளாதவர்க்கு, தாம் அடைந்த துன்பங்களைக் கூறுவது துன்பமாம்; பெரியார்க்குத் தீய செயல் இன்னா - பெருமையுடையார்க்குத் தீயனவற்றைச் செய்தல் துன்பமாம். 

“பெருமை உடையாரைப் பீடு அழித்தல் இன்னா;

கிழமை உடையார்க் களைந்திடுதல் இன்னா;

வளமை இலாளர் வனப்பு இன்னா; இன்னா

இளமையுள் மூப்புப் புகல்.”    --- இன்னா நாற்பது.

இதன் பொருள் ---

பெருமை உடையாரைப் பீடு அழித்தல் இன்னா - பெருமையுடையவரை, அவரது பெருமை அழியக் கூறுதல் துன்பமாம்; கிழமை உடையார் களைந்திடுதல் இன்னா - உரிமை உடையவரை நீக்கி விடுதல் துன்பமாம்; வளமை இலாளர் வனப்பு இன்னா - செல்வம் இல்லாதவருடைய அழகு துன்பமாம்; இளமையுள் மூப்புப் புகல் இன்னா - இளமைப் பருவத்தில் முதுமைக்கு உரிய தன்மைகள் உண்டாதல் துன்பம் தருவதாகும். 

“ஆமாலோ என்று பெரியாரை முன்னின்று

தாமாச் சிறியார் தறுகண்மை செய்து ஒழுகல்,

போமா(று) அறியாப் புலன்மயங்கி ஊர்புக்குச்

சாமாகண் காணாத வாறு.” --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

பெரியாரை ஆமாலோ என்று - பெரியோர்களை இவர்க்கு (எம்மோடு மாறுபடல்) ஆகுமோ என்று நினைத்து, சிறியார் தாமா முன் நின்று தறுகண்மை செய்து ஒழுகல் - அறிவில் சிறியார் தாமாக முன்னின்று மாறுபட்டு வன்மை செய்து நிற்றல், சாம் மா - சாதற்குரிய விலங்குகள், போம் ஆறு அறியா - செல்லும் வழியினை அறியாதவாறு, புலன் மயங்கி - அறிவு மயங்கலால், ஊர் புக்கு கண் காணாதவாறு - ஊரினுள் புகுந்து கண்களை இழந்து வருந்தியதை ஒக்கும். (பெரியாரோடு மாறுபடுவார் இறுதியை எய்துவர்.)

“எல்லாத் திறத்தும் இறப்பப் பெரியாரைக்

கல்லாத் துணையார்தாம் கைப்பித்தல் சொல்லின்,

நிறைந்து ஆர் வளையினாய்! அஃதால் எருக்கு

மறைந்து யானை பாய்ச்சி விடல்.”   --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

நிறைந்து ஆர் வளையினாய் - அழகு நிறைந்து பொருந்தி இருக்கின்ற வளையை உடையவளே! எல்லாத் திறத்தும் இறப்பப் பெரியாரை - எல்லா வகையானும் உயர்ந்த அறிஞர்களை, கல்லாத் துணையார் - கல்லாமையைத் துணையாக உடைய அறிவில்லார், தாம் கைப்பித்தல் சொல்லின் - தாம் அதனுள் மறைந்து நின்று வெறுக்கப் பண்ணுதலைச் சொல்லின், எருக்கு மறைந்து யானை பாய்ச்சிவிடல் - எருக்கம் புதரின்கண் மறைந்து ஒருவன் யானையின்மேல் அம்பு எய்தலோடு ஒக்கும். (அறிவுடையாரைக் கல்லார் துன்புறுத்துவாராயின், அவர் கெட்டொழிதல் உறுதி என்றறிதல் வேண்டும்.) 'எருக்கு மறைந்து யானை பாய்ச்சிவிடும்' என்பது பழமொழி.

“வில்லது வளைந்தது என்றும், 

வேழம்அது உறங்கிற்று என்றும்

வல்லியம் பதுங்கிற்று என்றும் 

வளர்கடா பிந்திற்று என்றும்

புல்லர்தம் சொல்லுக்கு அஞ்சிப் 

பொறுத்தனர் பெரியோர் என்று

நல்லது என்று இருக்க வேண்டா 

நஞ்சு எனக் கருதலாமே.” — விவேக சிந்தாமணி 

இதன் பதவுரை ---

(உலகத்தவர்களே! பகைவரைக் கொல்வதற்கு வளைக்கப்பட்டு இருக்கும் வில்லைப் பார்த்து) வில்லது வளைவுற்றது என்றும் - இந்த வில்லானது வளைந்து போனது (அது தீங்கு செய்யாது) என்றும்; (காலம் பார்த்துத் தனது பகையை முடிக்கக் கருதி உறங்குகின்ற யானையைப் பார்த்து) வேழம் அது உறங்கிற்று என்றும் - இந்த யானையானது உறங்கிவிட்டது (அதனால், அது தீங்கு செய்யாது) என்றும், (ஒரு விலங்கைக் கொல்வதற்குக் காலம் பார்த்துப் பதுங்கிக் கிடக்கும் புலியைப் பார்த்து) வல்லியம் பதுங்கிற்று என்றும் - இந்த புலியானது பதுங்கி விட்டது (அதனால் இது தீங்கு செய்யாது) என்றும், (தனது பகையின் மேல் பாய்வதற்காக ஓடி வந்து பின்னிடுகின்ற ஆட்டுக் கடாவைப் பார்த்து) வளர் கடா பிந்திற்று என்றும் - இந்த ஆட்டுக்கடாவானது பாய்வதை விடுத்து, பின்னே சென்று விட்டது (அதனால் இது பினும் பாய்ந்து வந்து தீங்கு செய்யாது) என்றும், (தம்மை நிந்திப்போர் தாமாகவே கெட்டுப் போவார்கள் என்பதை அறிந்து, கீழ்மக்களின் நிந்தனையைப் பொறுத்துக் கொண்டு வாளா இருக்கும்) பெரியோர்கள் புல்லர் தம் சொல்லுக்கு அஞ்சிப் பொறுத்தனர் என்றும் - இந்தப் பெரியவர்கள் கீழ்மக்களின் சொற்களுக்குப் பயந்தே பொறுத்துக் கொண்டார்கள் (எனவே, இவர்கள் ஒன்றும் செய்யமாட்டார்கள்) என்றும், எண்ணிக் கொண்டு, நல்லது என்று இருக்க வேண்டா - (இச் செய்கைகளால் வருவது) நன்மையே என்று முடிவு கட்டி இருந்துவிட வேண்டாம்; நஞ்சு எனக் கருதலாம் - (இவற்றால் வருவது) நஞ்சைப் போன்ற கேடுதான் என்று எண்ணலாம்.

98. திருமால் அவதாரங்கள்

 

"சோமுகா சுரனை முன் வதைத்துஅமரர் துயர்கெடச்

     சுருதிதந் ததுமச் சம்ஆம்;

  சுரர்தமக்கு அமுதுஈந்தது ஆமையாம்; பாய்போற்

     சுருட்டிமா நிலம்எ டுத்தே

போம்இரணி யாக்கதனை உயிர்உண்டது ஏனமாம்;

     பொல்லாத கனகன் உயிரைப்

  போக்கியது நரசிங்கம்; உலகுஅளந்து ஓங்கியது

     புனிதவா மனமூர்த் திஆம்;

ஏமுறும் இராவணனை வென்றவன் இராகவன்;

     இரவிகுலம் வேர் அறுத்தோன்

  ஏர்பர சிராமன்; வரு கண்ணனொடு பலராமன்

     இப்புவி பயந்த விர்த்தோர்

ஆம்இனிய கற்கிஇனி மேல்வருவது இவைபத்தும்

     அரிவடிவம்; அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!”

இதன் பொருள் —-

அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!

முன் சோமுக அசுரனை வதைத்து அமரர் துயர் கெடச் சுருதி தந்தது மச்சம் ஆம் - முற்காலத்தில் சோமுகன் என்னும் அசுரனைக் கொன்று தேவர்கள் துன்பம் கெடும்படி செய்து மறைகளைக் கொண்டு வந்தது மீன் தோற்றம் ஆகும், 

சுரர் தமக்கு அமுது ஈந்தது ஆமை ஆம் - வானவர்க்கு அமுதத்தை அளிக்க எடுத்துக் கொண்ட தோற்றம் ஆமை ஆகும், 

மாநிலம் பாய்போற் சுருட்டி எடுத்தே போம் இரணியாக்கதனை உயிர் உண்டது ஏனம் ஆம் - பெரிய நிலத்தைப் பாயைப் போலச் சுருட்டி எடுத்துச் செல்லும் இரணியாக்கன் உயிரைப் பருகியது பன்றி ஆகும், 

பொல்லாத கனகன் உயிரைப் போக்கியது நரசிங்கம் - கொடிய இரணியன் உயிரை ஒழித்தது நரசிங்கம் ஆகும், 

உலகு அளந்து ஓங்கியது புனித வாமன மூர்த்தி ஆம் - உலகத்தை (மாவலியிடம் மூவடி மண்ணைத் தானம் பெற்று) அளக்க நெடிய உருக் கொண்டது வாமன வடிவம் ஆகும்,

இரவிகுலம் வேர் அறுத்தோன் ஏர் பரசு இராமன் - கதிரவன் மரபை அடியுடன் ஒழித்தவன் அழகிய கோடரி ஏந்திய பரசுராமன் ஆவான், 

ஏம் உறும் இராவணனை வென்றவன் இராகவன் - செருக்கு அடைந்திருந்த இராவணனை வெற்றிகொண்டவன் இரகு மரபில் பிறந்த இராமன் ஆவான், 

இப் புவி பயம் தவிர்த்தோர் வரு பலராமனொடு கண்ணன் - இவ்வுலகின் அச்சத்தை நீக்கப் பிறந்து வந்தோர் பலராமனும் கண்ணனும் ஆவர், 

இனிமேல் வருவது இனிய கற்கி ஆம் - இனிமேல் தோன்றக்கூடியது இனிய கற்கி ஆகும், 

இவை பத்தும் அரிவடிவம் - இவை பத்தும் திருமாலின் திரு அவதாரங்கள்.

82. நிலை அற்றவை - நம்பத் தகாதவை

 

கொற்றவர்கள் ராணுவமும் ஆறுநேர் ஆகிய

     குளங்களும் வேசையுறவும்

குணம்இலார் நேசமும் பாம்பொடு பழக்கமும்

     குலவுநீர் விளையாடலும்

பற்றலார் தமதிடை வருந்துவிசு வாசமும்

     பழையதா யாதிநிணறும்

பரதார மாதரது போகமும் பெருகிவரு

     பாங்கான ஆற்றுவரவும்

கற்றும்ஒரு துர்ப்புத்தி கேட்கின்ற பேருறவும்

     நல்லமத யானைநட்பும்

நாவில்நல் லுறவும்ஒரு நாள்போல் இராஇவைகள்

     நம்பப் படாதுகண்டாய்

மற்றும்ஒரு துணையில்லை நீதுணை எனப்பரவும்

     வானவர்கள் சிறைமீட்டவா!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமர!ஈசனே!”

இதன் பொருள் —-

‘மற்றும் ஒரு துணையில்லை; நீ துணை' எனப் பரவும் வானவர்கள் சிறை மீட்டவா - ‘வேறு துணைவர் இல்லை; நீயே தஞ்சம்'என்று வேண்டி வழிபட்ட அமரர்களின் சிறையை நீக்கியவனே! 

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே - மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

கொற்றவர்கள் ராணுவமும் - அரசர்களின் படையும், ஆறுநேர் ஆகிய குளங்களும் - ஆற்றுக்கு எதிர்ப்படும் பொய்கைகளும், வேசை உறவும் - பரத்தையரின் நட்பும், குணம் இலார் நேசமும் - நற்பண்பு இல்லாதவரின் நட்பும், பாம்பொடு பழக்கமும் - அரவுடன் பழகுதலும், குலவு நீர் விளையாடலும் - மிக்க நீரிலே ஆடுதலும்; பற்றலார் தமது இடை வருந்து விசுவாசமும் - பகைவரிடம் வருந்திக் கொள்ளும் அன்பும், பழைய தாயாதி நிணறும் - பழைய பங்காளிகளின் உறவும், பரதார மாதர் அநுபோகமும் - பிறர் மனைவியரின் கூட்டுறவும், பெருகிவரு பாங்கான ஆற்று வரவும் - பெருக்கெடுத்து வரும் அழகிய ஆற்று வெள்ளமும், கற்றும் ஒரு துர்ப் புத்தி கேட்கின்ற பேர் உறவும் - நூல்களைக் கற்றிருந்தும், நயமாகப் பேசுகின்றோரின் கெடுமதியைக் கேட்டு நடக்கின்றவரின் நட்பும், நல்ல மதயானை நட்பும் - அழகிய மதயானையின் நேசமும், நாவில் நல்லுறவும் - பேச்சளவிலே உள்ள இனிய உறவும், ஒரு நாள் போல் இரா - ஒரு நாளைப்போல நிலையாக இருக்கமாட்டா,  இவைகள் நம்பப் படாது - (ஆகையால்) இவற்றை நம்புதல் கூடாது.

97. அரிதானவை, புகழ்ச்சிக்கு உரியவை

 

பருகாத அமுது,ஒருவர் பண்ணாத பூடணம்,

     பாரில்மறை யாத நிதியம்,

  பரிதிகண்டு அலராத நிலவுகண்டு உலராத

     பண்புடைய பங்கே ருகம்,

கருகாத புயல், கலைகள் அருகாத திங்கள், வெங்

     கானில் உறை யாத சீயம்;

  கருதரிய இக்குணம் அனைத்தும்உண் டானபேர்

     காசினியில் அருமை யாகும்!

தெரியவுரை செய்யின்மொழி, கீர்த்தி, வரு கல்வியொடு,

     சீரிதயம், ஈகை, வதனம்,

  திடமான வீரம், இவை யென்றறிகு வார்கள்! இச்

     செகமெலாம் கொண்டா டவே

அருள் கற்ப தருஎன்ன ஓங்கிடும் தான துரை

     ஆகும்எம தருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!”

இதன்பொருள் —-

இச் செகம் எலாம் கொண்டாடவே - இவ்வுலகெங்கும் புகழும்படியாக, அருள் கற்ப தரு என்ன - அருள் மிகுந்த கற்பகத் தருவைப் போல, ஓங்கிடும் தானதுரை ஆகும் - உயர்ந்த கொடைத்தலைவன் ஆகிய, எமது அருமை மதவேள் - எம் அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே! 

பருகாத அமுது - உண்ணாத அமுதம், ஒருவர் பண்ணாத பூடணம் - ஒருவராற் செய்யப்படாத அணிகலம்; பாரில் மறையாத நிதியம் - உலகில் அழியாத செல்வம், பரிதி கண்டு அலராத, நிலவு கண்டு உலராத பண்புடைய பங்கேருகம் - ஞாயிற்றைக் கண்டு மலராததும் திங்களைக் கண்டு வாடாததும் ஆகிய தன்மையுடைய தாமரை, கருகாத புயல் - கருநிறம் பெறாது பெய்யும் முகில், கலைகள் அருகாத திங்கள் - கலைகள் குறையாத திங்கள், வெங்கானில் உறையாத சீயம் - கொடிய காட்டில் வாழாத சிங்கம், கருத அரிய இக்குணம் அனைத்தும் உண்டான பேர் காசினியில் அருமையாகும் - நினைவிற்கு எட்டாத இப்பண்புகள் யாவும் உடையவர் இவ்வுலகில் கிடைப்பது அருமையாகும், 

(எனினும், இவைகட்கு ஒப்பாக) தெரிய உரை செய்யின் - விளங்க எடுத்துக் கூறினால் (முறையே), மொழி, கீர்த்தி, வருகல்வியொடு, சீர்இதயம், ஈகை, வதனம், திடமான வீரம் இவை என்று அறிகுவார்கள் - உரையும், புகழும், வளரும் கல்வியும், சிறப்புள்ள உள்ளமும், கொடைப் பண்பும்,  அழகான முகமும், அசையாத வீரமும் ஆகிய இவையே என்று தெரிந்துகொள்வார்கள்.

82. இதனினும் இது நல்லது

 

“பஞ்சரித் தருமையறி யார்பொருளை எய்தலின்

     பலர்மனைப் பிச்சைநன்று;

பரிவாக உபசாரம் இல்லா விருந்தினிற்

     பட்டினி யிருக்கைநன்று;

தஞ்சம்ஒரு முயலைஅடு வென்றிதனில் யானையொடு

     சமர்செய்து தோற்றல்நன்று;

சரசகுணம் இல்லாத பெண்களைச் சேர்தலிற்

     சன்னியா சித்தல்நன்று;

அஞ்சலார் தங்களொடு நட்பாய் இருப்பதனில்

     அரவினொடு பழகுவ துநன்று;

அந்தணர்க் காபத்தில் உதவா திருப்பதனில்

     ஆருயிர் விடுத்தல்நன்று;

வஞ்சக ருடன்கூடி வாழ்தலில் தனியே

     வருந்திடும் சிறுமைநன்று;

மயிலேறி விளையாடு குகனேபுல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமரேசனே.

இதன் பொருள் —-

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே - மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

அருமை அறியார் பொருளைப் பஞ்சரித்து எய்தலின், பலர்மனைப் பிச்சை நன்று - ஈகையின் அருமையை உணராதவர்பால் சென்று பொருளை இரந்து பெறுதலினும், பலருடைய வீடுகளுக்கும் சென்று பிச்சை எடுத்து உண்ணல் நல்லது; 

பரிவாக உபசாரம் இல்லா விருந்தினில், பட்டினி இருக்கை நன்று - அன்புடன் உபசரியாத விருந்தினை உண்பதைவிடப் பட்டினியாக இருத்தல் நல்லது; 

தஞ்சம் ஒரு முயலை அடு வென்றி தனில் யானையொடு சமர்செய்து தோற்றல் நன்று - எளிய ஒரு முயலைக் கொன்ற பெற்ற வெற்றியினும், யானையோடு போர்செய்து தோற்பது நல்லது; 

சரச குணம் இல்லாத பெண்களைச் சேர்தலின், சந்நியாசித்தல் நன்று - இனிய பண்பு இல்லாத பெண்களைக் கூடுவதினும், துறவுபூணுதல் நல்லது; 

அஞ்சலார் தங்களொடு நட்பாய் இருப்பதனில் அரவினொடு பழகுவது நன்று - பகைவருடன் நட்பாய் இருப்பதினும், பாம்பொடு பழமுதல் நல்லது; 

அந்தணர்க்கு ஆபத்தில் உதவாது இருப்பதினில் ஆருயிர் விடுத்தல் நன்று - அருட்பண்பு உடையாருக்கு ஆதரவு செய்ய முடியாத நிலையினும், இறப்பது நல்லது; 

வஞ்சகருடன் கூடிவாழ்தலில், தனியே வருந்திடும் சிறுமை நன்று - கரவான எண்ணம் உடையோருடன் கூடிவாழ்வதினும்  தனியே வருந்தும் இழிநிலை நல்லது.

விளக்கம் —- அன்போடு முகம் களித்து இடுவதே விருந்து ஆகும். "முகம் குழைந்து நோக்கக் குழையும் விருந்து" என்னும் திருவள்ளுவர் வாய்மொழி இங்கு வைத்து எண்ணத் தகும். முகம் சுளித்து இடுவது விருந்து ஆகாது. "அதிதி தேவோ பவ".  விருந்தினர்களை இறைவனாகவே எண்ணி, அருச்சனை செய்து உபசரித்து விருந்து படைக்க வேண்டும். உபசாரங்கள் என்பது பதினாறு வகைப்படும். அவை, தவிசு(இருக்கை) அளித்தல், கை கழுவ நீர் அளித்தல், கால் கழுவ நீர் தரல், முக்குடி நீர் தரல், நீராட்டல், ஆடை சாத்தல், முப்புரி நூல் தரல், சந்தனக் குழம்பு தருதல், மலர் சாத்தல், மஞ்சளரிசி தூவல், நறும்புகை காட்டல், விளக்கு இடல், கருப்பூரம் ஏற்றல், அமுதம் ஏந்தல், அடைக்காய் தருதல், மந்திரமலரால் அருச்சித்தல். இது மகேசுர பூசை எனப்படும்.

பசித் தீ மிகவும் கொடியது. 'பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்துபோம்'  என்பார் ஔவைப் பிராட்டியார். தனது பசியைத் தணித்துக் கொள்ள ஒருவனுடைய வீட்டிற்குச் சென்றார் ஔவையார். அந்த வீட்டுக்காரனுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.  இந்த அன்னையை உபசரிக்கும் பேறு கிடைத்ததே என்று அவன் பெருமகிழ்வு கொண்டான். அகங்காரியாகிய அவன் மனைவி உணவு பரிமாறினாள். அவள் உணவு இட்ட முறையும், நடந்து கொண்ட தன்மையும், வெறுக்கத்தக்க விதமாகவே இருந்தது. ஒளவையார் அன்புக்கு எளியவர். ஆனால் அகம்பாவத்திற்கு அவர் என்றும் பணிந்ததில்லை. அவர் உள்ளம் கொதித்தது. சோற்றையும் அகங்காரியின் முகத்தையும் ஒரு முறை நோக்கினார். அப்படியே எழுந்து வெளியே போய்விட்டார். அந்த அப்பாவிக் கணவன் அவரின் பின்னாகத் தொடர்ந்து ஓடினான். “அம்மையே! தாங்கள் உணவு கொள்ளாமல் போவது கூடாது" என்று மிகவும் வேண்டினான்.

“ஐயா! அந்த உணவைப் பார்க்கவே என் கண்கள் கூசுகின்றன. அன்பில்லாத அவள் படைத்த அமுது அது. அதைக் கையில் எடுக்கவே என் உள்ளம் நாணுகிறது. தமிழ் பாடிப் பெருமை பெற்ற எனது வாய், அந்த உணவை ஏற்றுக் கொள்ளத் திறக்க மறுக்கிறது. என் உடலெல்லாம் வேதனையால் பற்றி எரிகின்றது. என்னால் அதனை உண்ணவே முடியாது” என்றும் கூறினார். மனைவியின் கொடுமைகளுக்குப் பழக்கப்பட்ட அவன், பிராட்டியிடம் மீண்டும் மன்றாடினான். அப்போது, அவர் வாயினின்றும் எழுந்த பாடல் இது.

"காணக்கண் கூசுதே, கையெடுக்க நாணுதே,

மாண் ஒக்க வாய்திறக்க மாட்டாதே, - வீணுக்கு என்

என்பு எல்லாம் பற்றி எரிகின்றது, ஐயோ!

அன்பு இல்லாள் இட்ட அமுது"

"ஐயையோ! அன்பில்லாத உனது மனையாள் இட்ட உணவு அது. அதனைக் காணவும் எனது கண்கள் கூசுகின்றன. எடுத்து உண்பதற்கு எனது கை வெட்கப்படுகின்றது. பெருமை நிறைந்த என் வாயும் திறக்க மாட்டேன் என்கிறது. பயனின்றி என் எலும்பெல்லாம் கொதிக்கின்றன” என்பது மேற்குறித்த பாடலின் பொருள்.

உண்ணுங்கள், உண்ணுங்கள் என்று அன்போடு உபசரிக்காதவருடைய வீட்டில் உண்ணாமல் இருப்பது கோடிப் பொன் பெற்றதற்கு இணையானது என்கிறார் ஔவையார்.

"உண்ணீர் உண்ணீர் என்று உபசரியார் தம்மனையில்

உண்ணாமை கோடி பெறும்."

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்றான நாலடியார் இதனையே வலியுறுத்துகிறது. தனது உடம்பு பசியால் குட்டுப் போகும் என்றாலும், உண்ணத் தகதாவர் கையால் உண்ணக் கூடாது.

"தான்கெடினும் தக்கார் கேடு எண்ணற்க, தன்உடம்பின்

ஊன்கெடினும் உண்ணார் கைத்து உண்ணற்க, - வான்கவிந்த

வையகம் எல்லாம் பெறினும் உரையற்க

பொய்யோடு இடைமிடைந்த சொல்."         --- நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

ஒருவன் தான் கெடுவதாய் இருந்தாலும் அக் கேட்டினை நீக்கிக் கொள்ளும் பொருட்டுச் சான்றோர்க்குக் கெடுதலை எண்ணாது இருக்க வேண்டும். தனது உடம்பின் தசை பசியால் உலர்வதாயினும் உண்ணத் தகாதவரது பொருளை உண்ணாமல் இருக்க வேண்டும். வானத்தால் கவியப் பெற்றிருக்கும் உலகம் முழுமையும் பெறுவதாய் இருந்தாலும் தனது பேச்சினிடையில் பொய்யொடு கலந்த சொற்களைச் சொல்லாமல் இருக்கவேண்டும்.

காலையிலே படைத்தாலும், வேண்டாதவர்கள் வீட்டு விருந்தில் வைத்த பொரியலும், கூட்டும், வேப்பங்காயைப் போலக் கசக்கவே செய்யும். ஆனால், நேரம் கெட்ட நேரத்தில், பிற்பகலில் படைத்தது வெறும் கீரையுடன் கூடிய உணவு என்றாலும், அதை வேண்டியவர்கள் வீட்டில் இருந்து உண்டால் சுவை உடையதாக இருக்கும் என்கிறது "நாலடியார்"

"நாள்வாய்ப் பெறினும் தம் நள்ளாதார் இல்லத்து

வேளாண்மை வெங்கருனை வேம்பு ஆகும், -- கேளாய்,

அபராணப் போழ்தின்கண் அடகு இடுவரேனும்

தாமர் ஆயர் மாட்டே இனிது" --- நாலடியார்.

அமராவதி என்னும் ஊரிலே உள்ள குருக்கள் அளித்த விருந்தினை உண்டு அவனைப் புகழ்ந்து காளமேகப் புலவர் பாடிய பாடல்...

"ஆனை, குதிரை,தரும் அன்னைதனைக் கொன்றகறி,

சேனை,மன் னரைக்காய், துன்னீ அவரை --- பூநெய்யுடன்

கூட்டி அமுது இட்டான் குருக்கள் அமராபதியான்

வீட்டில் உண்டுவந்தேன் விருந்து."

இதன் பொருள் ---

அமராவதிக் குருக்கள் என்பவன் அத்திக்காய், மாங்காய், வாழைக்காய், சேனைக்கிழங்கு, நெல்லிக்காய், அவரைக்காய் ஆகியவற்றைக் கொண்டு, பொலிவு தரும் நெய்யைக் கலந்து, தின்னும் கறிகள் சமைத்து அமுது படைத்தான். அவன் வீட்டில் விருந்து உண்டு வந்தேன் (விருந்து உண்டு உவந்தேன்)

ஆனை - யானை. யானைக்கு அத்தி என்று பெயர் உண்டு. ஆனை என்னும் சொல் இங்கே அத்திக்காயைக் குறிக்கும். குதிரைக்கு 'மா' என்றும் பெயர் உண்டு. 'மா' என்பது இங்கே மாங்காயைக் குறிக்கும். அன்னை தனைக் கொன்ற கறி - வாழைக்காயைக் குறிக்கும். குலை சாய்ந்த உடனே தன்னை ஈன்ற தாயாய் இருந்த மரத்தை அழித்த வாழைக்காய் கறி என்பதை, அன்னைதனைக் கொன்ற கறி என்றார். சேனை என்பது சேனைக் கிழங்கைக் குறிக்கும். மன்னரைக் காய் - மன்+நரைக் காய். மன் = நெருக்கம். நரை - வெண்மை நிறம். நெருக்கமாகவும், வெண்மை நிறத்துடனும் காய்க்கின்ற நெல்லிக்காய். பூ நெய் - பொலிவு தருகின்ற நெய். பூவில் இருந்து கிடைக்கின்ற நெய்யாகிய தேன் என்றும் கொள்ளலாம். உண்டு வந்தேன் --- சாப்பிட்டு வந்தேன். உண்டு உவந்தேன் - உண்டு மகிழ்ந்தேன்.

"விண்நீரும் வற்றி, புரவிநீரும் வற்றி, விரும்புமழைத்

தண்ணீரும் வற்றி,புலவோர் தவிக்கின்ற காலத்திலே

உண்ணீர் உண்ணீர் என்று உபசாரம் சொல்லி உபசரித்துத்

தண்ணீரும் சோறும் தருவான் திருப்பனந்தாள் பட்டனே."

இதன் பொருள் ---

விண்ணுலகத்திலே உள்ள ஆகாயகங்கை நீரும் வற்றிப் போய், மண்ணுலகத்தில் உள்ள ஊற்று நீரும் வற்றிப் போய், எல்லோரும் விரும்புகின்ற மேகம் தருகின்ற மழை நீர் இல்லாது ஆறு, குளம் முதலியனவும் வற்றிப் போய், புலவர்கள் நீர்வேட்கை கொண்டு தவிக்கின்ற காலத்திலே, திருப்பனந்தாள் என்னும் ஊரிலே குடி இருக்கின்ற பட்டன் என்பவன், 'உண்ணுங்கள், உண்ணுங்கள்' என்று அன்போடு சொல்லி, உபசாரம் செய்து நீரும் சோறும் தருவான்.

"காட்டில் ஓடுகின்ற முயலை எய்த அம்பினை ஏந்துவதைப் பார்க்கிலும், வெளியிலே நின்ற யானையை எறிந்து தப்பிய வேலை ஏந்துதல் இனிது" என்கின்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். “கான முயல் எய்த அம்பினில், யானை பிழைத்த வேல் ஏந்தல் இனிது” என்னும் திருக்குறள் காண்க. அம்பு தூர இலக்கில் எய்யப் பெறுவது. வேல் கைக்கு எட்டிய தூரத்தில் எறியப் பெறுவது. கானமுயல் ஆளைக் கண்டால் அஞ்சிக் காட்டுக்குள் ஓடுவது. களிறு எதிர்த்து நிற்பது.  தூர இருந்து எய்யத் தக்க களிற்றின்மேல் அணுகி எறிந்தது படைச் செருக்கு. அணுகித் துன்புறுத்தத் தக்க முயலை எய்தது படை இழிவு. ஆகவே வெற்றி தோல்விகளில் செருக்கு இல்லை.  எதிர்க்கப் பெற்ற பொருளின் உயர்வு இழிவுகளில் செருக்கு அமைந்துள்ளது. ஆதலால், யானை பிழைத்த வேல் ஏந்தல் இனிது என்று பாராட்டப் பெறுகிறது. பிறிது மொழிதலாக முயல் வலியற்ற வீரரையும், களிறு எதிர்த்துப் போரிடும் வீரரையும் காட்டிற்று.

“இசையும் எனினும் இசையாது எனினும்

வசைதீர எண்ணுவர் சான்றோர்; - விசையின்

நரிமா உளங்கிழித்த அம்பினின் தீதோ,

அரிமாப் பிழைப்பெய்த கோல்?” --- நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

இசையும் எனினும் இசையாது எனினும் வரை தீர எண்ணுவர் சான்றோர் --- கைகூடும் என்றாலும், கை கூடாது என்றாலும் பழித்தலில்லாத வகையில் அரிய காரியங்களையே மேன்மக்கள் எண்ணிச் செய்வர்; விசையின் நரிமா உளம் கிழித்த அம்பினின் தீதோ அரிமாப் பிழைப்புஎய்த கோல் --- விரைவோடு நரி என்னும் விலங்கின் நெஞ்சைக் கிழித்துச் சென்ற அம்பை விடப் பழிப்புடையதோ, சிங்கத்தினிடம் தவறுதலைப் பொருந்திய அம்பு?

செய்தற்கு அரிய காரியங்களையே எண்ணிச் செய்வது மேன்மக்கள் இயல்பு என்பது சொல்லப்பட்டது.

பஞ்சரித்து - இரந்து; பஞ்சம் என்ற சொல்லின் அடியாகப் பிறந்தது. தஞ்சம் - எளிமை. அஞ்சலார் - பகைவர். அந்தணர் - அருளுடையார்: அம் தண்மை உடையார் அந்தணர்; சாதியைக் குறித்ததன்று.

32. சந்திரனைப் பார்த்து நாய் குரைத்தால் என்ன

 

அந்தணரை, நல்லவரை, பரமசிவன்

     அடியவரை அகந்தை யால்ஓர்

நிந்தனைசொன் னாலுமென்ன? வைதாலும்

     என்ன? அதில் நிடேதம் உண்டோ?

சுந்தரர்க்குத் தூதுசென்ற தண்டலைநீள்

     நெறியாரே! துலங்கும் பூர்ண

சந்திரனைப் பார்த்துநின்று நாய்குரைத்த

     போதில்என்ன? தாழ்ச்சி தானே?”

இதன் பொருள் —-

சுந்தரர்க்குத்  தூது சென்ற தண்டலை நீள்நெறியாரே --- சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்காக பரவையாரின் ஊடலை மாற்ற அவரிடம் தூதுபோன திருத்தண்டலை நீள்நெறி இறைவரே! துலங்கும் பூர்ண சந்திரனைப் பார்த்து நின்று நாய் குரைத்த போதில் என்ன தாழ்ச்சி --- விளங்கும் முழுநிலவைப் பார்த்து ஒரு நாய் குரைப்பதனால் அந்த முழு நிலவுக்கு என்ன குறை உண்டாகும்? (ஒன்றும் இல்லை. அதைப் போலவே), அந்தணரை --- மறையவர்களை,  நல்லவரை --- நல்ல உள்ளம் கொண்டோரை, பரமசிவன் அடியவரை --- சிவபெருமானின் அடியவரை, அகந்தையால் ஓர் நிந்தனை சொன்னாலும் என்ன --- உள்ளத்தில் அகந்தை கொண்டு பழித்துக் கூறுவதால் என்ன? வைதாலும் என்ன -- இகழ்ந்தாலும் என்ன? அதில் நிடேதம் உண்டோ --- அவ்வாறு பழித்து இகழ்வதால் அவர்களுக்குப் பிறரால் விலக்கு உண்டாகுமோ? (இல்லை என்பதாம்).

          விளக்கம் --- ‘சந்திரனைப் பார்த்து நாய் குரைத்தால் போல' என்பதும் ‘மலையைப் பார்த்து நாய் குரைத்தால் போல’ என்பதும் பழமொழிகள். சந்திரனைப் பார்த்து நாய் குரைப்பது அதன் அறிவின்மையின் வெளிப்பாடு. அதனால் சந்திரனுக்கு ஒரு குறைவும் உண்டாவது இல்லை.

பொது --- 1107. அங்கதன் கண்டகன்

 

அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

அங்கதன் கண்டகன் (பொது)

தந்தனந் தந்தனந் தந்தனந் தந்தனந்

     தந்தனந் தந்தனந் ...... தனதான

அங்கதன் கண்டகன் பங்கிலன் பொங்குநெஞ்

     சன்பிலன் துன்பவன் ...... புகழ்வாரா

அஞ்சொடுங் கும்பொதும் பொன்றையென் றுஞ்சுமந்

     தங்குமிங் குந்திரிந் ...... திரைதேடுஞ்

சங்கடங் கொண்டவெஞ் சண்டிபண் டன்பெருஞ்

     சஞ்சலன் கிஞ்சுகந் ...... தருவாயார்

தந்தொழும் பன்தழும் பன்பணிந் தென்றுநின்

     தண்டையம் பங்கயம் ...... புகழ்வேனோ

கங்கையும் பொங்குநஞ் சம்பொருந் தும்புயங்

     கங்களுங் திங்களுங் ...... கழுநீருங்

கஞ்சமுந் தும்பையுங் கொன்றையுஞ் சந்ததங்

     கந்தமுந் துன்றுசெஞ் ...... சடையாளர்

பங்குதங் கும்பசுங் கொம்புதந் தின்புறும்

     பந்தவெங் குண்டர்தங் ...... குலகாலா

பண்டிதன் கந்தனென் றண்டரண் டந்தொழும்

     பண்புநண் பும்பெறும் ...... பெருமாளே.

                            பதம் பிரித்தல்

அங்கதன், கண்டகன், பங்கு இலன், பொங்கு நெஞ்சு

     அன்பு இலன், துன்பவன், ...... புகழ் வாரா

அஞ்சு ஒடுங்கும் பொதும்பு ஒன்றை, என்றும் சுமந்து,

     அங்கும் இங்கும் திரிந்து ...... இரைதேடும்

சங்கடம் கொண்ட வெம் சண்டி, பண்டன், பெரும்

     சஞ்சலன், கிஞ்சுகம் ...... தரு வாயார்

தம் தொழும்பன், தழும்பன், பணிந்து என்று நின்

     தண்டைஅம் பங்கயம் ...... புகழ்வேனோ?

கங்கையும், பொங்கு நஞ்சம் பொருந்தும்  புயங்-

     கங்களும், திங்களும், ...... கழுநீரும்,

கஞ்சமும், தும்பையும், கொன்றையும், சந்ததம்

     கந்தமும் துன்று செஞ் ...... சடையாளர்

பங்கு தங்கும் பசுங் கொம்பு தந்து, இன்புறும்

     பந்த! வெம் குண்டர் தம் ...... குலகாலா!

பண்டிதன் கந்தன் என்று அண்டர் அண்டம் தொழும்

     பண்பு நண்பும் பெறும் ...... பெருமாளே.

பதவுரை

கங்கையும் பொங்கு நஞ்சம் பொருந்தும் புயங்கங்களும் திங்களும் கழுநீரும் --- கங்கை நதியும், பொங்கி எழும் விஷம் பொருந்திய பாம்புகளும், சந்திரனும், செங்கழுநீர் மலரும், 

கஞ்சமும் தும்பையும் கொன்றையும் சந்ததம் கந்தமும் துன்று செம் சடையாளர் --- தாமரையும், தும்பையும், கொன்றையும், எப்போதும் நறுமணம் கமழும்படி அணிந்த சிவந்த திருச்சடையை உடைய சிவபெருமானது 

பங்கு தங்கும் பசும் கொம்பு தந்து இன்புறும் பந்த --- இடப் பாகத்தில் வீற்றிருக்கும் பசிய பூங்கொம்பு போன்ற பார்வதி தேவி ஞானப்பாலைக் கொடுத்ததனால் மகிழும் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தியே!

வெம் குண்டர் தம் குலகாலா --- கொடிய சமணர்களுடைய கூட்டத்துக்குக் காலனாய்த் திகழ்ந்தவரே! 

பண்டிதன் கந்தன் என்று அண்டர் அண்டம் தொழும் பண்பு நண்பும் பெறும் பெருமாளே --- கலைவல்லவன், கந்தபிரான் என்று விண்ணுலகிலும், மண்ணுலகிலும் உள்ளவர்கள் தொழுது, நற்பண்பையும், உமது திருவருளையும் பெற்றுக் களிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

அங்கதன் --- பழிப்புரை கூறுவோன்,

கண்டகன் --- கொடியவன்,

பங்கு இலன் --- பாங்கு இல்லாதவன்,

பொங்கு நெஞ்சு அன்பிலன் --- அன்பு பொங்குகின்ற உள்ளம் இல்லாதவன்,

துன்பவன் --- துன்பத்தில் திளைத்து இருப்பவன் ஆகிய அடியேன்,

புகழ் வாரா அஞ்சு ஒடுங்கும் பொதும்பு ஒன்றை என்றும் சுமந்து --- புகழைத் தராத ஐம்புலன்கள் தங்கியுள்ள குகையாகிய இந்த உடலை எந்நாளும் சுமந்து,  

அங்கும் இங்கும் திரிந்து இரை தேடும் சங்கடம் கொண்ட வெம் சண்டி --- அங்கும் இல்குமாகத் திரிந்து உணவைத் தேடுகின்ற வேதனைத் தொழிலை மேற்கொண்ட கொடியவன், மானம் அற்றவன்,

பண்டன் -- ஆண்மை இல்லாதவன்,

பெரும் சஞ்சலன் --- மிக்க மனக் கவலை உடையவன்,

கிஞ்சுகம் தரு வாயார் தம் தொழும்பன் --- சிவந்த வாயிதழினை உடைய விலைமாதர்க்கு ஏவல் செய்பவன்,

தழும்பன் --- குற்றம் உள்ளவன், 

பணிந்து --- தேவரீரைப் பணிந்து,

என்று நின் தண்டை அம் பங்கயம் புகழ்வேனோ --- எப்போது உமது தண்டை அணிந்ததும், அழகிய தாமரை போன்றதுமான திருவடிகளைப் புகழ்ந்து போற்றுவேனோ? 

பொழிப்புரை

கங்கை நதியும், பொங்கி எழும் விஷம் பொருந்திய பாம்புகளும், சந்திரனும், செங்கழுநீர் மலரும், தாமரையும், தும்பையும், கொன்றையும், எப்போதும் நறுமணம் கமழும்படி அணிந்த சிவந்த திருச்சடையை உடைய சிவபெருமானது இடப் பாகத்தில் வீற்றிருக்கும் பசிய பூங்கொம்பு போன்ற பார்வதிதேவி ஞானப்பாலைக் கொடுத்ததனால் மகிழும் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தியே!

கொடிய சமணர்களுடைய கூட்டத்துக்குக் காலனாய்த் திகழ்ந்தவரே! 

கலைவல்லவன், கந்தபிரான் என்று விண்ணுலகிலும், மண்ணுலகிலும் உள்ளவர்கள் தொழுது, நற்பண்பையும், உமது திருவருளையும் பெற்றுக் களிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பழிப்புரை கூறுவோன், கொடியவன், பாங்கு இல்லாதவன், அன்பு பொங்குகின்ற உள்ளம் இல்லாதவன், துன்பத்தில் திளைத்து இருப்பவன் ஆகிய அடியேன், புகழைத் தராத ஐம்புலன்கள் தங்கியுள்ள குகையாகிய இந்த உடலை எந்நாளும் சுமந்து,  அங்கும் இல்குமாகத் திரிந்து உணவைத் தேடுகின்ற வேதனைத் தொழிலை மேற்கொண்ட கொடியவன், மானம் அற்றவன், ஆண்மை இல்லாதவன், மிக்க மனக் கவலை உடையவன், சிவந்த வாயிதழினை உடைய விலைமாதர்க்கு ஏவல் செய்பவன், குற்றம் உள்ளவன், இப்படிப்பட்ட இழிகுணத்தவன் ஆகிய அடியேன் தேவரீரைப் பணிந்து, எப்போது உமது தண்டை அணிந்ததும், அழகிய தாமரை போன்றதுமான திருவடிகளைப் புகழ்ந்து போற்றுவேனோ? 

80. இவர்க்கு இது இல்லை

 

“சார்பிலா தவருக்கு நிலையேது? முதலிலா

     தவருக் கிலாபமேது?

தயையிலா தவர்தமக் குறவேது? பணமிலா

     தார்க்கேது வேசை உறவு?

ஊர்இலா தவர்தமக் கரசேது? பசிவேளை

     உண்டிடார்க் குறுதிநிலையேது?

உண்மையில் லாதவர்க் கறமேது? முயல்விலார்க்

     குறுவதொரு செல்வமேது?

சோர்விலா தவருக்கு மற்றும்ஒரு பயம்ஏது?

     சுகம் இலார்க்காசையேது?

துர்க்குணம் இலாதவர்க் கெதிராளி யேது?இடர்செய்

     துட்டருக் கிரக்கமேது?

மார்புருவ வாலிமேல் அத்திரம் விடுத்தநெடு

     மால்மருக னானமுருகா!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமர! ஈசனே!”

இதன் பொருள் —

வாலிமேல் மார்பு உருவ அத்திரம் விடுத்த நெடுமால் மருகனான முருகா - வாலியின் மார்பில் உருவும்படி அம்பு விடுத்த நீண்ட உருவமுடைய திருமாலின் மருகராகிய முருகப் பெருமானே! 

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே - மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

சார்பு இலாதவருக்கு நிலை ஏது? - ஆதரவாக ஒருவமையும் இல்லாதவர்க்கு நிலையான இடம் இல்லை; 

முதல் இலாதவருக்கு இலாபம் ஏது - முதற்பொருள் வாக்காதவர்கட்கு ஊதியம் இல்லை; 

தயை இலாதவர் தமக்கு உறவு ஏது - உள்ளத்தில் இரக்கம் இல்லாதவர்கட்கு உறவினர் இல்லை; 

பணம் இல்லாதவர்க்கு வேசை உறவு ஏது - பொருள் இல்லாதவர்கட்குப் பரத்தையரின் நட்பு இல்லை; 

ஊர் இலாதவர் தமக்கு அரசு ஏது - நாடு இல்லாதவர்கட்கு அரசாட்சி இல்லை; 

பசிவேளை உண்டிடார்க்கு உறுதி நிலை ஏது? - பசித்த காலத்தில் உண்ணாதவர்கட்கு நல்ல நிலையில்லை; 

உண்மை இல்லாதவர்க்கு அறம் ஏது - உண்மை பேசாதவர்க்கு அறம் இல்லை; 

முயல்வு இலாதவர்க்கு உறுவது ஒரு செல்வம் ஏது - முயற்சி இல்லாதவர்கட்குக் கிடைக்கக் கூடிய செல்வம் இல்லை; 

சோர்வு இலாதவருக்கு மற்றும் ஒரு பயம் ஏது - களைப்பு இல்லாதவர்கட்கு மேலும் வரக் கூடிய அச்சம் ஏதும் இல்லை; 

சுகம் இலார்க்கு ஆசை ஏது? - உடல்நலம் அற்றவர்க்கு எப்பொருளிலும் விருப்பம் இல்லை; 

துர்க்குணம் இலாதவர்க்கு எதிராளி ஏது? - நற்பண்பு உடையோர்க்குப் பகைவர் இல்லை; 

இடர் செய் துட்டருக்கு இரக்கம் ஏது? - (பிறர்க்குத்) துன்பம் விளைக்கும் கொடியவர்க்கு அருள் இல்லை.

96, புராணங்கள்

“தலைமைசேர் பௌடிகம், இலிங்கம், மார்க்கண்டம், எழில்

     சாரும்வா மனம், மச் சமே,

  சைவம், பெ ருங்கூர்மம், வருவரா கம், கந்த

     சரிதமே, பிரமாண் டமும்,

தலைமைசேர் இப்பத்தும் உயர்சிவ புராணம்ஆம்;

     நெடியமால் கதை;வை ணவம்

  நீதிசேர் காருடம், நாரதம், பாகவதம்,

     நீடிய புராணம் நான்காம்;

கலைவளர்சொல் பதுமமொடு, கிரமகை வர்த்தமே,

     கமலா லயன்கா தைஆம்;

  கதிரவன் காதையே சூரிய புராணமாம்;

     கனல் காதை ஆக்கி னேயம்;

அலைகொண்ட நதியும்வெண் மதியும்அறு கும்புனையும்

     அத்தனே! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!”

இதன் பொருள் —

அலைகொண்ட நதியும் வெண்மதியும் அறுகும் புனையும் அத்தனே - அலை வீசும் கங்கை ஆற்றையும் வெண்திங்களையும் அறுகையும் மிலைந்த தலைவனே!  

அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!

தலைமைசேர் பௌடிகம், இலிங்கம், மார்க்கண்டம், எழில்சாரும் வாமனம், மச்சம், சைவம், பெருங்கூர்மம், வருவராகம், கந்தசரிதம், பிரமாண்டமும் - நிலைமைசேர் இப்பத்தும் உயர் சிவபுராணம் ஆம் - நிலையான இவை பத்தும் உயர்ந்த சிவபுராணங்கள் ஆகும், நெடிய மால் கதை - நெடியவனான திருமாலின் கதைகள், வைணவம், நீதிசேர் காருடம், நாரதம், பாகவதம், நீடிய புராணம் நான்கு ஆம் - பெருமையுடைய புராணங்கள் நான்கும் ஆம், கலைவளர் சொல் பதுமமொடு பிரமகை வர்த்தமே கமலாலயன் காதை ஆம் - கலைவல்லார் கூறும் பதுமபுராணமும் பிரமகைவர்த்த புராணமும் தாமரை மலரவன் காதைகள் ஆகும், கதிரவன் காதையே சூரிய புராணம் ஆம் -, கனல் காதை ஆக்கினேயம் - அக்கினியின் கதை ஆக்கினேய புராணம்.

சைவபுராணம் பத்து; வைணவபுராணம் நான்கு; பிரமபுராணம் இரண்டு, கதிரவன் புராணம் ஒன்று; ஆக்கினேய புராணம் ஒன்று; ஆகப் பதினெண் புராணங்கள்.

31. பொய் சொல்லி வாழ்வது இல்லை

 

“கைசொல்லும் பனைகாட்டும் களிற்றுரியார்

     தண்டலையைக் காணார் போலப்

பொய்சொல்லும் வாயினர்க்குப் போசனமும்

     கிடையாது! பொருள்நில் லாது!

மைசொல்லும் கார் அளிசூழ் தாழைமலர்

     பொய்சொல்லி வாழ்ந்த துண்டோ?

மெய்சொல்லி வாழாதான் பொய்சொல்லி

     வாழ்வதில்லை! மெய்ம்மை தானே!”          

இதன் பொருள் —-

சொல்லும்  பனைகாட்டும்  கைகளிற்று  உரியார் தண்டலையைக் காணார் போல - புகழப்படும்  பனையைப் போலும் துதிக்கையினை உடைய  யானையின்  தோலைப் போர்த்தவரான சிவபிரான் எழுந்தருளி உள்ள திருத்தண்டலையைக் கண்டு வணங்காதவர்க்கு உணவு கிடையாததைப்போல, பொய்சொல்லும் வாயினர்க்குப் போசனமும் கிடையாது - பொய் கூறும் வாயார்க்கு உணவும் அகப்படாது,  பொருள்  நில்லாது - கைப்பொருளும் அழிந்துவிடும், மைசொல்லும் கார் அளிசூழ் தாழைமலர் பொய்சொல்லி வாழ்ந்தது உண்டோ - மேகம் சூழ்ந்ததென்று சொல்லுமாறு கரிய வண்டினம் சூழும் தாழைமலர் பொய்கூறி  வாழ்வு  பெற்றதா? (ஆகையால்) மெய் சொல்லி வாழாதான் பொய்சொல்லி வாழ்வது இல்லை - உண்மை உரைத்து வாழமுடியாதவன் பொய் உரைத்தும் வாழப் போவதில்லை, மெய்ம்மைதான் - இது உண்மையே ஆகும்.

பனைமரத்தைக் கண்டாற்போலக் காணப்படும் துதிக்கை என்பதால், "பனைகாட்டும் கை" என்றார். 

    ஒரு காலத்தில் பிரமனும் திருமாலும் தங்களில் யார் பெரியவர் என்று வாக்குவாதம் செய்தனர். இதைப் பார்த்த சிவபரம்பொருள் அவர்கள் முன் ஓர் நெருப்புப் பிழம்பாய் காட்சி அளித்தார். ‘நானே கடவுள்’ ‘நானே கடவுள்’என்று வாதுப் போர் புரிந்த பிரமனும் திருமாலும் அச்சோதிப் பிழம்பைப் பார்த்து முதலில் திகைத்தனர். தாம் இருவரும் அறியாத வேறு ஒரு பொருள்  இருக்கிறதே என வியந்தனர். பின்னர் அவர்கள் இருவரில் அச் சோதிப்பிழம்பின் அடியையோ முடியையோ முதலில் காண்பவர் யாரோ அவரே அவர்களில் பெரியவர் என்று தமக்குள் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டனர்.

"பிரமன் அரி என்ற இருவரும் தம் பேதைமையால்

பரமம் யாம் பரமம் என்ற அவர்கள் பதைப்பு ஒடுங்க,

அரனார் அழல் உருவாய் அங்கே அளவிறந்து

பரமாகி நின்றவா தோணோக்கம் ஆடாமோ"         ---  திருவாசகம்.

திருமால் பன்றி உருவெடுத்து நிலத்தைப் பிளந்து சென்று பாதாளத்தில் தேடியும் அந்த சோதிப் பிழம்பின் அடியைக் காணமுடியவில்லை. திருமால் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார்.

பிரமனோ, கல்வியில் மிகுந்தவன் அல்லவா? அன்னப்பறவை உருவெடுத்து, முடியைக் காணவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கில் பறந்து கொண்டே இருந்தார். எனினும் முடியைக் காணமுடியவில்லை. முடியைக் காணாதவர் தன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டிருக்கலாம். அதற்கு அவர் மனம் இசையவில்லை. காரணம் கல்விச் செருக்கு. திருமாலை வென்றுவிடவேண்டும் என்ற ஆசை அவரைப் பொய் பேசவைத்தது. தான் சோதிப் பிழம்பின் முடியைக் கண்டதாக  பிரமனே பொய் சொன்னார். தான் முடியைக் கண்டதற்கு தாழம்பூவைப் பொய்சாட்சி சொல்ல வைத்தார்.

"அடிமுடி காண்பார் அயன்மால் இருவர்

படி கண்டிலர், மீண்டும் பார்மிசைக் கூடி,

அடி கண்டிலேன் என்று அச்சுதன் சொல்ல,

முடிகண்டேன் என்று அயன் பொய் மொழிந்தானே"    --- திருமந்திரம்.

அவர்களின் செயலைப் பார்த்திருந்த பரம்பொருளாகிய சிவம், அத் தீயிலிருந்து வெளிப்பட்டு, பிரமாவுக்கு எங்கேயும் கோயில் இல்லாது சபித்தார்.  பொய்சாட்சி சொன்ன தாழம்பூவை பூசைக்கு உதவாத மலராக்கினார். பிரமனும், திருமாலும் பதைபதைத்து அஞ்சி மன்னிப்புக் கேட்டனர். அடிமுடி இல்லாமல் சோதி வடிவாக நின்ற இறைவன், இருவரின் வேண்டுகோளுக்கு இரங்கி சோதிலிங்கம் ஆனார்.

                    மால் அயன் அடிமுடி தேடிய வரலாறு. அதன் உட்பொருள்.

(1)     கீழ் நோக்குவது தாமத குணம். மேல் நோக்குவது ராஜச குணம். இந்த இரு குணங்களாலும் இறைவனைக் காணமுடியாது. சத்துவ குணமே இறைவனைக் காண்பதற்குச் சாதனமாக அமைகின்றது. "குணம் ஒரு மூன்றும் திருந்து சாத்துவிகமே ஆக" என்பார் தெய்வச் சேக்கிழார் சுவாமிகள்.

(2)     அடி - தாமரை. முடி - சடைக்காடு. தாமரையில் வாழ்வது அன்னம். காட்டில் வாழ்வது பன்றி. கானகத்தில் வாழும் பன்றி பாதமாகிய தாமரையையும், தாமரையில் வாழும் அன்னம் முடியாகிய சடைக் காட்டையும் தேடி, இயற்கைக்கு மாறாக முயன்றதால், அடிமுடி காணப்படவில்லை.  இறைவன் இயற்கை வடிவினன். இயற்கை நெறியாலேயே காணப்படவேண்டும்.

(3)     திருமால் செல்வமாகிய இலக்குமிக்கு நாயகன். பிரமன் கல்வியாகிய வாணிதேவிக்கு நாயகன். இருவரும் தேடிக் கண்டிலர்.  இறைவனைப் பணத்தின் பெருக்கினாலும், படிப்பின் முறுக்கினாலும் காணமுடியாது. பத்தி ஒன்றாலேயே காணலாம்.

(4)     "நான்" என்னும் ஆகங்காரம் ஆகிய அகப்பற்றினாலும், "எனது" என்னும் மமகாரம் ஆகிய புறப்பற்றினாலும் காண முடியாது. யான் எனது அற்ற இடத்திலே இறைவன் வெளிப்படுவான். "தானே உமக்கு வெளிப்படுமே" என்றார் அருணை அடிகள்.

(5)     "நான் காண்பேன்" என்ற முனைப்புடன் ஆராய்ச்சி செய்வார்க்கு இறைவனது தோற்றம் காணப்பட மாட்டாது.  தன் முனைப்பு நீங்கிய இடத்தே தானே வெளிப்படும். ஆன்மபோதம் என்னும் தற்போதம் செத்துப் போகவேண்டும் என்பதை உணர்த்துவது திருவாசகத்தில் "செத்திலாப்பத்து".

(6)     புறத்தே தேடுகின்ற வரையிலும் இறைவனைக் காண இயலாது. அகத்துக்குள்ளே பார்வையைத் திருப்பி அன்பு என்னும் வலை வீசி அகக் கண்ணால் பார்ப்பவர்க்கு இறைவன் அகப்படுவான். "அகத்தில் கண்கொண்டு காண்பதே ஆனந்தம்" என்றார் திருமூலர்.

(7)     பிரமன் - வாக்கு.  திருமால் - மனம். வாக்கு மனம் என்ற இரண்டினாலும் இறைவனை அறியமுடியாது. "மாற்றம் மனம் கழிய நின்ற மறையோன்" அவன்.

(8)   பிரமன் - நினைப்பு. திருமால் - மறப்பு. இந்த நினைப்பு மறப்பு என்ற சகல கேவலங்களாகிய பகல் இரவு இல்லாத இடத்தில் இறைவனுடைய காட்சி தோன்றும். "அந்தி பகல் அற்ற இடம் அருள்வாயே”.

      உரையாடுவதற்கும்  உண்பதற்கும்  உரிய  வாயைக் கொண்டு,  பொய்ம் மொழி உரைத்தால்  உணவும்  பொய்யாவது  இயற்கை  என்பதை அறிவுறுத்த, ‘பொய் உரைக்கும் வாயினர்க்குப் போசனமும் கிடையாது!' என்றார். ‘பொய் சொன்ன வாய்க்குப் போசனம் கிட்டாது' என்பது பழமொழி.

79. துன்பம் வந்தாலும் பயன் தருபவை

 

“ஆறுதண் ணீர்வற்றி விட்டாலும் ஊற்றுநீர்

     அமுதபா னம்கொடுக்கும்

ஆதவனை ஒருபாதி கட்செவி மறைத்தாலும்

     அப்போதும் உதவிசெய்வன்

கூறுமதி தேய்பிறைய தாகவே குறையினும்

     குவலயத் திருள்சிதைக்கும்

கொல்லைதான் சாவிபோய் விட்டாலும் அங்குவரு

     குருவிக்கு மேய்ச்சலுண்டு

வீறுடன் உதாரிதான் மிடியான போதினிலும்

     மிகநாடி வருபவர்க்கு

வேறுவகை இல்லையென் றுரையா தியன்றன

     வியந்துளம் மகிழ்ந்துதவுவான்

மாறுபடு சூரசங் காரகம் பீரனே!

     வடிவேல் அணிந்தமுருகா!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமர! ஈசனே!"

இதன் பொருள் ---

        மாறுபடு சூரசங்கார கம்பீரனே - பகைத்த சூரனைக் கொன்ற வீரனே!

வடிவேல் அணிந்த முருகா - கூரிய வேலை ஏந்திய முருகனே!

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே - மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

தண்ணீர் வற்றிவிட்டாலும் ஆறு, ஊற்று நீர் அமுதபானம் கொடுக்கும் - தண்ணீர் வறண்டு போயினும் ஆறு தன் ஊற்றினாலே இனிய குடிநீரைத் தரும்; 

ஆதவனை ஒருபாதி கட்செவி மறைத்தாலும், அப்போதும் உதவி செய்வன் - கதிரவனுடைய அரைப் பகுதியைப் பாம்பு மறைத்தாலும் அந்நிலையிலும் கதிரவன் ஒளி தருவான்; 

கூறும் மதி தேய்பிறையதாகவே குறையினும், குவலயத்து இருள் சிதைக்கும் - சொல்லப்பட்ட திங்கள் தேய்பிறையாகக் குறைந்தாலும் உலகிலுள்ள இருளை ஓட்டும்; 

கொல்லைதான் சாவி போய்விட்டாலும், அங்கு வரு குருவிக்கு மேய்ச்சல் உண்டு - புன்செய் நிலம் விளைவின்றிப் பட்டுப்போனாலும் அந்நிலத்திற்கு வரும் குருவிகளுக்குத் தீனி கிடைக்கும்; 

    (அது போலவே)

வீறுடன் உதாரிதான் மிடியான போதினிலும் - சிறப்புடன் கொடுப்போன் வறுமையுற்றாலும், மிகநாடி வருபவர்க்கு - சாலவுந் தேடிவருவோர்களுக்கு, இல்லையென்று உரையாது வேறுவகை இயன்றன வியந்து உளம் மகிழ்ந்து உதவுவான் - இல்லை என்று கூறாமல் வேறு வகையிலே முடிந்த பொருள்களை வியப்புறும்படி மனம் மகிழ்ந்து கொடுப்பான்.

     கதிவரனை இராகு எனும் பாம்பு மறைப்பதாகக் கூறுவது புராணக்கதை. கட்செவி - பாம்பு (கண்ணே செவியாகவும் உடையது). கொல்லை என்பது முல்லை நிலம்: இக்காலத்திற் புன்செய் எனப்படும்.  காடும் காடுசார்ந்த இடமும் முல்லை. உதாரி (வட) - கொடையாளி. உதாரம் - கொடை. மிடி - வறுமை. ‘வியந்து' என்பதற்கு ‘வியக்க' எனப் பொருள் கூறல் வேண்டும். கம்பீரம் (வட). வீரத் தோற்றம். 

“இலன் என்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல், குலன் உடையான் கண்ணே உள' என்பது திருவள்ளுவ நாயனார் அருளிய பொய்யாமொழி. “ஈதல், இசைபட வா.்தல், அது அல்லது ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு” என்னும் திருக்குறளின் வாய்மையை உணர்ந்த, கொடைப் பண்பு உடையோர் தம் உயிரையும் விடுவரே ஒழிய இல்லை என்று இயம்பார்.  “இன்மையால் சென்று இரந்தோர்க்கு இல்லை என்னாது ஈந்து உவக்கும் தன்மையார்” என்பது திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம்.

95. இல்லற மாண்பு

 

“தந்தைதாய் சற்குருவை இட்டதெய் வங்களைச்

     சன்மார்க்கம் உளமனை வியைத்

  தவறாத சுற்றத்தை ஏவாத மக்களைத்

     தனைநம்பி வருவோர் களைச்

சிந்தைமகிழ்வு எய்தவே பணிவிடைசெய் வோர்களைத்

     தென்புலத் தோர் வறிஞரைத்

  தீதிலா அதிதியைப் பரிவுடைய துணைவரைத்

     தேனுவைப் பூசுரர் தமைச்

சந்ததம் செய்கடனை என்றும்இவை பிழையாது

     தான்புரிந் திடல்இல் லறம்;

  சாருநலம் உடையராம் துறவறத் தோரும்இவர்

     தம்முடன் சரியா யிடார்!

அந்தரி உயிர்க்கெலாந் தாய்தனினும் நல்லவட்

     கன்பனே! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!”

இதன் பொருள் —-

அந்தரி உயிர்க்கு எலாம் தாய் தனினும் நல்லவட்கு அன்பனே - பார்வதிதேவியும், உநிர்க்கு எல்லாம் தாயியினும் நல்லவளுமான உமையம்மைக்குக் காதலனே!

அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!

தந்தைதாய் சற்குருவை - தந்தை தாயரையும் நல்லாசிரியனையும், இட்ட தெய்வங்களை - வழிபாடு தெய்வங்களையும், சன்மார்க்கம் உள மனைவியை - நல்லொழுக்கமுடைய இல்லாளையும், தவறாத சுற்றத்தை - நீங்காத உறவினரையும், ஏவாத மக்களை - குறிப்பறிந்து செய்யும் பிள்ளைகளையும், தனை நம்பி வருவோர்களை - தன்னை நம்பிப் புகலாக அடைந்தோர்களையும், சிந்தை மகிழ்வு எய்தவே பணிவிடை செய்வோர்களை - மனம் மகிழத் தொண்டு புரிவோர்களையும், தென்புலத்தோர் வறிஞரை - தென்புலத்தாரையும் ஏழைகளையும், தீது இலா அதிதியை - குற்றமற்ற விருந்தினரையும், பரிவு உடைய துணைவரை - அன்புமிக்க உடன்பிறப்பாளர்களையும், தேனுவை - பசுக்களையும், பூசுரர் தமை - அந்தணர்களையும், (ஆதரித்தலும்) சந்ததம் செய் கடனை - எப்போதும் செய்யும் கடமைகளையும், இவை - (ஆகிய) இவற்றை, சந்ததம் பிழையாது - எப்போதும் தவறாமல், தான் புரிந்திடல் இல்லறம் - ஒருவன் இயற்றுவது இல்லறம் எனப்படும், சாரும் நலம் உடையர் ஆம் துறவறத்தோரும் இவர் தம்முடன் சரிஆயிடார் - பொருந்திய நன்மையை உடையராகிய துறவு நெறியிலே தவறாது நிற்போரும் இவர்களுடன் ஒப்பாகமாட்டார்.

      “அறன் எனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை, அஃதும் பிறன் பழிப்பது இல்லாயின் நன்று” என்னும் திருவள்ளுவ நாயனார் வாய்மொழியையும், “இல்லறம் அல்லது நல்லறம் அன்று” என்னும் ஔவையின் அருள்மொழியையும் கருத்தில் கொள்க.

30. தான் ஒன்று நினைக்கத் தெய்வம் ஒன்று நினைக்கும்

“மானொன்று வடிவெடுத்து மாரீசன்

      போய்மடிந்தான்! மானே என்று

தேன்ஒன்று மொழிபேசிச் சீதைதனைச்

      சிறையிருக்கத் திருடிச் சென்றோன்

வானொன்றும் அரசிழந்தான்! தண்டலையார்

      திருவுளத்தின் மகிமை காணீர்!

தானொன்று நினைக்கையிலே தெய்வம்ஒன்று

      நினைப்பதுவும் சகசந் தானே.”

இதன் பொருள் —-

தண்டலையார் திருவுளத்தின் மகிமை காணீர் - திருத்தண்டலை என்னும் திருத்தலத்தில் திருக் கோயில் கொண்டு விளங்கும் இறைவருடைய  திருவுள்ளப் பெருமையைப் பாருங்கள்!, மான்  ஒன்று  வடிவு எடுத்துப்போய் மாரீசன் மடிந்தான் - மானைப்போல்  ஒன்றிய  வடிவை எடுத்துச் சென்று (இராமனை ஏமாற்றச் சென்ற) மாரீசன் இறந்தான், மானே என்று தேன் ஒன்றும்  மொழிபேசிச்  சீதைதனைச்  சிறையிருக்கத் திருடிச் சென்றோன் - மானே எனக் கூப்பிட்டுத் தேனைப்போல இனிக்கும் மொழிகளை மொழிந்து, சீதையைத்  திருடிச்  சிறைக்குக்  கொண்டு சென்ற இராவணன், வான் ஒன்றும் அரசு இழந்தான் - (நிலத்துடன்) வானையும் சேர்த்த தன் ஆட்சியைப் பறிகொடுத்தான், (ஆகையால்) தான் ஒன்று நினைக்கையிலே தெய்வம் ஒன்று நினைப்பதுவும் சகசம் தான் - (உலகில் ஒருவன்) தான் ஒரு வேலையை எண்ணும்போது, தெய்வம் மற்றொன்று எண்ணுவது இயல்பே!

       ‘தானொன்று நினைக்கத் தெய்வம் ஒன்று நினைத்தது' என்பது பழமொழி. தீவினை நினைத்தல் கூடாது. அது  இறைவன் திருவுள்ளச் சம்மதம் ஆனது அல்ல. அவ்வாறு தீவினை செய்தால் அதன் பயன் நன்றாக இராது.  நல்ல முயற்சியையும் அதன் பயனையும் இச் செய்யுள் குறை கூறவில்லை என்று அறிக.

29. உருத்திராக்கப் பூனை

"காதிலே திருவேடம்! கையிலே

   செபமாலை! கழுத்தின் மார்பின்

மீதிலே தாழ்வடங்கள்! மனத்திலே

   கரவடம்ஆம் வேடம் ஆமோ?

வாதிலே அயன்தேடும் தண்டலைநீள்

   நெறியாரே! மனிதர் காணும்

போதிலே மௌனம்! இராப் போதிலே

   ருத்திராக்கப் பூனை தானே!"

இதன் பொருள் ---

வாதிலே அயன் தேடும் தண்டலை நீள்நெறியாரே - (திருமாலுக்கும் தனக்கும் நேர்ந்த) போட்டியிலே நான்முகன் அன்னப் பறவையாய்ச் சென்று திருமுடியைத் தேடிய திருத்தண்டலை நீள்நெறி இறைவரே!

காதிலே திருவேடம் - காதில் உருத்திராக்கம் அணிந்த திருக்கோலமும், கையிலே செபமாலை - கையில் செபமாலையும், கழுத்தில் மார்பின் மீதில் தாழ்வடங்கள் - கழுத்திலும் மார்பிலும்  உருத்திராக்கத் தாழ்வடங்களும் (உடையவராய்), மனத்திலே கரவடம் ஆம் வேடம் ஆமோ - உள்ளத்திலே வஞ்சகம் பொருந்திய வேடம் ஒரு வேடம் ஆகுமோ?  (அவ்வாறு பொந்நான வேடத்தோடு இருத்தல்) மனிதர்  காணும் போதிலே மௌனம், இராப்போதிலே உருத்திராக்கப் பூனைதான் - மக்கள் பார்க்கும் போது கண்மூடிப் பேசாதிருந்து,  இரவிலே திருடும்  உருத்திராக்கப் பூனையின் செயல் போன்றதாகும்.

     திருமாலும் நான்முகனும் தாமே பெரியவரெனத் தனித்தனிச் செருக்கியபோது சிவபெருமான் இடையிலே நெருப்பு மலையாகத் தோன்றினர்.  அதனைக் கண்ட இருவரும் திகைத்துத் தம்மில் எவர் அதன் அடியையேனும் முடியையேனும் காண்கின்றனரோ அவரே பெரியர் என முடிவு செய்து,  திருமால் பன்றியாகி திருவடியையும் நான்முகன் அன்னப் பறவை ஆகித் திருமுடியையும் தேடிக் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் திரும்பினர் என்பது புராணம். 

கரவடம் - வஞ்சகம். உள்ளொன்றும் புறம்பு ஒன்றுமாகத் திரிவோரை ‘உருத்திராக்கப் பூனை' என்பது உலகவழக்கு.

78. தீயவர்கள் சேர்க்கை

 

"ஆனைதண் ணீரில்நிழல் பார்த்திடத் தவளைசென்

     றங்கே கலக்கிஉலவும்

ஆயிரம் பேர்கூடி வீடுகட் டிடில்ஏதம்

     அறைகுறளும் உடனேவரும்

ஏனைநற் பெரியோர்கள் போசனம் செயுமளவில்

     ஈக்கிடந் திசைகேடதாம்

இன்பமிகு பசுவிலே கன்றுசென் றூட்டுதற்

     கினியகோன் அது தடுக்கும்

சேனைமன் னவர்என்ன கருமநிய மிக்கினும்

     சிறியோர்க ளாற்குறைபடும்

சிங்கத்தை யும்பெரிய இடபத்தை யும்பகைமை

     செய்ததொரு நரியல்லவோ

மானையும் திகழ்தெய்வ யானையும் தழுவுமணி

     மார்பனே! அருளாளனே!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமர! ஈசனே!"

இதன் பொருள் ---

மானையும் திகழ் தெய்வயானையும் தழுவும் மணிமார்பனே! - மான்மகளாகிய வள்ளிநாயகியையும், தேவமகளாக விளங்குகின்ற தெய்வயானையையும் தழுவுகின்ற அழகிய திருமார்பனே!, அருளாளனே! - அருளுடையவனே!

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே - மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

ஆனை தண்ணீரில் நிழல்பார்த்திடத் தவளை சென்று அங்கே கலக்கி உலவும் - யானை தண்ணீரில் தன் நிழலைப் பார்க்கும் போது தவளை அங்கே போய்க் கலக்கி (நிழலைப் பார்க்கமுடியாமல்) திரியும். 

ஆயிரம் பேர் கூடி வீடு கட்டிடில் ஏதம் அறை குறளும் உடனே வரும் - பலர்கூடி வீடு கட்டினால், அதற்குக் குறை சொல்கின்ற கோளனும் அங்கு விரைந்து வருவான்; 

ஏனை நல் பெரியோர்கள் போசனம் செயும் அளவில் ஈ கிடந்து இடை கேடது ஆம் - மற்றும், நற்குணம் உடைய பெரியோர்கள் அமர்ந்து உணவு கொள்ளும்போது (அவ்வுணவில்) ஈயானது இறந்து கிடந்து (உணவின்) தூய்மையை ஒழித்துவிடும்; 

இன்பம் மிகு பசுவிலே கன்று சென்று ஊட்டுதற்கு இனிய கோன் அது தடுக்கும் - இன்பந்தரும் பசுவினிடத்திலே கன்று சென்று ஊட்டமுடியாமல் (அக்கன்றுக்கு) இனியவனான இடையனே அதனைத் தடுப்பான்; 

சேனை மன்னவர் என்ன கருமம் நியமிக்கினும் சிறியோர்களால் குறைபடும் - படையை உடைய அரசர்கள் எத்தொழிலைச் செய்ய ஆணையிட்டாலும் அற்பர்களான வேலைக்காரர்களால் அது இழிவடையும்; 

சிங்கத்தையும் பெரிய இடபத்தையும் பகைமை செய்தது ஒரு நரி அல்லவோ? - சிங்கத்திற்கும், பெரிய எருது ஒன்றிற்கும் பகையை உண்டாக்கியது ஒருசிறு நரிதானே?

ஆயிரம் பேர் என்பது ஓர் எண்ணிக்கை ஆகாது. பலர் என்று பொருள்படும். பலரும் கூடிக் கட்டின வீடு. "கட்டின வீட்டிற்குக் குற்றஞ் சொல்வோரும், ஆக்கின சோற்றுக்குப் பதம் சொல்வோரும் பலர்" என்பது உலக வழக்கு. தீயவர்களால் காரியம் கெடும் என்பது கூறப்பட்டது.

      ‘சிங்கமும் எருதும் நட்பாக இருந்தன. ஒரு நரி சிங்கத்தினிடம் வீண்பழி சொல்லி நட்பைக் கெடுத்து எருதைக் கொன்று விடச் செய்தது' - எனப் பஞ்சதந்திரக் கதை கூறும்.

94. முப்பத்திரண்டு அறங்கள்

 

"பெறுமில், பெறுவித்தலொடு, காதோலை, நாள்தொறும்

     பிள்ளைகள் அருந்தி டும்பால்,

  பேசரிய சத்திரம், மடம்,ஆ வுரிஞ்சுகல்

     பெண்போகம், நாவிதன், வணான்,

மறைமொழிக ணாடி, தண்ணீர், தலைக் கெண்ணெய்பசு

     வாயின்உறை, பிணம்அ டக்கல்,

  வாவி, இறும் உயிர்மீட்டல், தின்பொருள், அடைக்காய்

     வழங்கல், சுண் ணாம்பு தவுதல்,

சிறையுறு பவர்க்கமுது, வேற்றிலம் காத்தல், பொழில்

     செய்தல், முன் னூலின் மனம்,

  திகழ்விலங் கூண், பிச்சை, அறுசமய ருக்குண்டி,

     தேவரா லாயம்,அ வுடதம்;

அறைதல்கற் போர்க்கன்னம் நாலெட் டறங்களும்முன்

     அன்னைசெயல்; அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!"

இதன் பொருள் ---

அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுர கிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!,

பெறும் இல் - மகவு பெறுதற்கு வீடு விடுதல், பெறுவித்தலொடு - மகவு பெறுதற்கு வேண்டியவற்றை உதவுதல், காது ஓலை - காதணி அளித்தல், நாள்தொறும் பிள்ளைகள் அருந்திடும் பால் - அன்றாடம் குழந்தைகள் பருகும் பால் அளித்தல், பேச அரிய சத்திரம் - சொலற்கரிய சத்திரம் கட்டல், மடம் - (துறவிகள் இருக்கும்) மடம் அமைத்தல், ஆவுரிஞ்சு கல் - பசுக்களின் தினவு நீக்கும் கல்நடுதல், பெண்போகம் - பெண்களுக்கு இன்பம் அளித்தல், நாவிதன் - அம்பட்டனுக்கு உதவுதல், வணான் - வண்ணானுக்கு உதவுதல், மறைமொழி கண்ஆடி - மறையில் கூறுமாறு கண்ணாடி யீதல், தண்ணீர் - நீர் வேட்கையைத் தணித்தல், தலைக்கு எண்ணெய் - தலைக்கு எண்ணெய் கொடுத்தல், பசுவின் வாய் உறை - பசுக்களுக்குத் தீனி, பிணம் அடக்கல் - (ஆதரவு அற்ற) பிணத்தை அடக்கம் செய்தல், வாவி - குளம் வெட்டுதல், இறும் உயிர் மீட்டம் - இறக்கும் உயிரைக் காத்தல், தின்பொருள் - தின்பண்டம் அளித்தல், அடைக்காய் வழங்கல் - வெற்றிலை பாக்குக் கொடுத்தல், சுண்ணாம்பு உதவுதல், சிறை உறுபவர்க்கு அமுது - சிறையில் அகப்பட்டவர்க்கு உணவு கொடுத்தல், வேறு இலம் காத்தல் - பிறர் துயரைப் போக்குதல், பொழில் செய்தல் - சோலை வைத்தல், முன் நூலின் மணம் - பழைய நூல் முறைப்படித் திருமணம் செய்வித்தல், திகழ் விலங்கு ஊண் - விளங்கும் விலங்குகளுக்கு உணவளித்தல், பிச்சை - இரப்போர்க்கு ஈதல், அறு சமயருக்கு உண்டி - அறுவகை அகச் சமயத்தாருக்கும் உணவு அளித்தல், தேவராலயம் - திருக்கோயில் கட்டுதல், அவுடதம் - மருந்து கொடுத்தல், அறைதல் கற்போருக்கு அன்னம் - பாடம் படிப்போர்க்கு உணவு அளித்தல், நாலெட்டு அறங்களும் - (ஆகிய) முப்பத்திரண்டு அறங்களும், முன் அன்னை செயல் - முற்காலத்தில் உமையம்மையார் திருக் காஞ்சியில் செய்தவை ஆகும்.

28. குளிர் காய நேரம் இல்லை

 

"உருவெடுத்த நாள்முதலா ஒருசாணும்

   வளர்க்கஉடல் உழல்வ தல்லால்,

மருவிருக்கும் நின்பாத மலர்தேடித்

   தினம்பணிய மாட்டேன்! அந்தோ!

திருவிருக்கும் மணிமாடத் தண்டலைநீள்

   நெறியே! என் செய்தி யெல்லாம்

சருகரிக்க நேரமன்றிக் குளிர்காய

   நேரம்இல்லாத் தன்மை தானே!"

இதன் பொருள் ---

திரு இருக்கும் மணிமாடத் தண்டலைநீள் நெறியே - செல்வம்  நிலைத்த மணிமாடங்கள்  நிறைந்த "திருத்தண்டலை" என்னும் திருத்தலத்தில் "நீள்நெறி" என்னும் திருக்கோயிலில் எழுந்தருளி உள்ள சிவபரம்பொருளே!

உரு எடுத்த நாள் முதலா  ஒருசாணும்  வளர்க்க உடல் உழல்வது அல்லால் - இந்த உடம்பைத் தாங்கி வந்த நாள்முதலாக ஒருசாண்  வயிற்றைக் காக்கவே இந்த உடம்பைக் கொண்டு உழைப்பது அல்லாமல்,  அந்தோ - ஐயோ! மரு இருக்கும் நின் பாதமலர் தேடித் தினம் பணியமாட்டேன் - மணங்கமழும் தேவரீருடைய திருவடி மலரை நாடி ஒவ்வொரு நாளும் வணங்காமல் விட்டு விட்டேன்! (என் செயலை என்ன என்று சொல்லுவது?) 

என் செய்தி எல்லாம் - என் செய்கை யாவும், சருகு அரிக்க நேரம் அன்றிக் குளிர்காய நேரம் இல்லாத் தன்மை தானே - (குளிரைப் போக்க எண்ணியவனுக்கு) சருகு அரிக்க நேரம் இருக்குமே ஒழியக் குளிர்காய்வதற்கு நேரம் இல்லாத இயல்பு போலும்!

      உழைத்துப் பொள் சேரப்பதிலேயே கருத்து இருக்கும். இறைவன் தந்த்து என்று அவனை வழிபட மனம் இருக்காது. வயிறார உண்டு உடுப்பதற்கோ அல்லது இல்லாதவர்க்குக் கொடுத்து உதவுவதற்கோ மனம் வராது என்பது கருத்து. சருகு அரிக்க நேரமே ஒழியக் குளிர் காய நேரம் இல்லை' என்பது பழமொழி.

77. வறுமை வந்தால்.....

 

"வறுமைதான் வந்திடின், தாய்பழுது சொல்லுவாள்;

     மனையாட்டி சற்றும் எண்ணாள்;

வாக்கிற் பிறக்கின்ற சொல்லெலாம் பொல்லாத

     வசனமாய் வந்துவிளையும்;

சிறுமையொடு தொலையா விசாரமே அல்லாது

     சிந்தையில் தைரியமில்லை;

செய்யசபை தன்னிலே சென்றுவர வெட்கம்ஆம்;

     செல்வரைக் காணில்நாணும்;

உறுதிபெறு வீரமும் குன்றிடும்; விருந்துவரின்

     உயிருடன் செத்தபிணமாம்;

உலகம் பழித்திடும்; பெருமையோர் முன்புசென்று

     ஒருவரொரு செய்திசொன்னால்,

மறுவசன முஞ்சொலார்; துன்பினில் துன்பம்இது

     வந்தணுகி டாதருளுவாய்!

மயிலேறி விளையாடு குகனேபுல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமரேசனே."

இதன் பொருள் ---

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே -  மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

வறுமை தான் வந்திடில் - (ஒருவனுக்கு) வறுமை வந்து சேருமானால்,

தாய் பழுது சொல்வாள் - புற்ற தாயும் குற்றங் கூறுவாள்; 

மனையாட்டி சற்றும் எண்ணாள் - இல்லாளும் சிறிதும் மதிக்கமாட்டாள்; 

வாக்கில் பிறக்கின்ற சொல் எலாம் பொல்லாத வசனமாய் வந்து விளையும் - வாயிலிருந்து வரும் சொற்கள் எல்லாம் தீயமொழிகளாக மாறிவிடும்;  (நல்லவையாய் இருந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள்)

சிறுமையோடு தொலையா விசாரமே அல்லாது - இழிவும் நீங்காத கவலையுமே அன்றி, சிந்தையில் தைரியம் இல்லை - உள்ளத்தில் துணிவு இருக்காது; 

செய்ய சபைதன்னிலே சென்றுவர வெட்கம்ஆம் - நல்ல சபையிலே போய்வர நாணம் உண்டாகும்; 

செல்வரைக் காணில் நாணும் - செல்வம் படைத்தோரைக்  கண்டால் உள்ளம் வெட்கம் அடையும், 

உறுதிபெறு வீரமும் குன்றிடும் - நன்மை தரும் வீரமும் குறைந்துவிடும்; 

விருந்து வரின் உயிருடன் செத்த பிணம்ஆம் - விருந்தினர் வந்தால் உயிருடன் இறந்த பிணமாக நேரும்; 

உலகம் பழித்திடும் - உலகத்தார் இகழ்வர்; 

பெருமையோர் முன்பு சென்று ஒருவர் ஒரு செய்தி சொன்னால் மறுவசனமும் சொல்லார் - பெருமையுடையோர் எதிரில் போய் ஒரு வறுமையுடைய ஒருவர் ஒரு செய்தியைச் சொன்னால் மறுமொழி சொல்லமாட்டார்;

துன்பினில் துன்பம் இது வந்து அணுகிடாது அருளுவாய் - துன்பத்திலே துன்பமான இந்த வறுமை (ஒருவருக்கும்) வந்து சேராமல் அருள்செய்வாய்.

விளக்கம் ---

அருணகிரிநாதப் பெருமான், வறுமையைப் பாவி என்கிறார். "மிடி என்று ஒரு பாவி வெளிப்படினே, வடிவும், தனமும், மனமும், குணமும், குடியும், குலமும் குடிபோகியவா" என்னும் கந்தர் அனுபூதிப் பாடலைக் காண்க. திருவள்ளுவ நாயனாரும், வறுமையைப் பாவி என்று சொல்லி, "இன்மை என ஒரு பாவி" என்று திருக்குறள் பாடி உள்ளார். "கொடிது கொடிது, வறுமை கொடிது" என்றார் ஔவைப் பிராட்டி.

ஒருவனிடம் கல்வி அறிவு, ஒழுக்கம் முதலான எத்தனை நலங்கள் இருந்தாலும், செல்வ வளம் இல்லையானால், அவனைத் தாயும் இகழ்வாள். சுற்றத்தார் மதிக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் மரியாதை இல்லாமல் பேசுவார்கள். மனைவியும் இகழ்ந்து பேசுவாள் என்கின்றது "அறப்பளீசுர சதகம்" என்னும் நூல். 

"மேலான சாதியில் உதித்தாலும் அதில்என்ன?

     வெகுவித்தை கற்றும் என்ன?

  மிக்கஅதி ரூபமொடு சற்குணம் இருந்துஎன்ன?

     மிகுமானி ஆகில் என்ன?

பால்ஆன மொழி உடையன் ஆய்என்ன? ஆசார

     பரனாய் இருந்தும் என்ன?

  பார்மீது வீரமொடு ஞானவான் ஆய்என்ன?

     பாக்கியம் இலாத போது;

வாலாய மாய்ப்பெற்ற தாயும் சலித்திடுவள்!

     வந்தசுற் றமும்இ கழுமே!

  மரியாதை இல்லாமல் அனைவரும் பேசுவார்!

     மனைவியும் தூறு சொல்வாள்!

ஆலாலம் உண்டகனி வாயனே! நேயனே!

     அனகனே! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நி னை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!"

இதன் பொருள் ---

ஆலாலம் உண்ட கனி வாயனே - ஆலகால விடத்தை உண்ட, கனிபோலச் சிவந்த திருவாயை உடையவனே!  நேயனே - அன்பு வடிவானவனே! அனகனே - குற்றம் இல்லாதவனே!   அருமை மதவேள் - அருமை மதவேள் என்பான்,  அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எக்காலத்தும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரி வளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!

பாக்கியம் இலாத போது - ஒருவனுக்குச் செல்வப் பேறு இல்லாவிட்டால், அவன், மேலான சாதியில் உதித்தாலும் அதில் என்ன - உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தாலும் அதனால் பயன் இல்லை.  வெகுவித்தை கற்றும் என்ன - மிகுதியான கலைகளைப் படித்து உணர்ந்தாலும் பயன் இல்லை,  மிக்க அதி ரூபமொடு சற்குணம் இருந்து என்ன - பேரழகுடன் நற்பண்புகள் பொருந்தி இருந்தாலும் பயன் இல்லை,  மிகு மானி ஆகில் என்ன - சிறந்த மானம் உடையவன் ஆனாலும் பயன் இல்லை. பால் ஆன மொழி உடையன் ஆய் என்ன -இனிய மொழிகளையே பேசுபவன் ஆனாலும் பயன் இல்லை,  பார் மீது வீரமொடு ஞானவான் ஆய் என்ன - உலகிலே வீரமும் அறிவும் உடையவன் என்றாலும் பயன் இல்லை.  பெற்ற தாயும் வாலாயமாய் சலித்திடுவாள் - அவனைப் பெற்றெடுத்த தாயும் இயல்பாகவே வெறுப்பாள்,  வந்த சுற்றமும் இகழும் - வருகின்ற உறவினரும் அவனை இகழ்வர்,  அனைவரும் மரியாதை இல்லாமல் பேசுவார் - எல்லோரும் மதிப்பு இல்லாமல் பேசுவார்கள்,  மனைவியும் தூறு சொல்வாள் - இல்லாளும் குறை கூறுவாள்.

"அருள் உடையாரும் மற்று அல்லாதவரும்

பொருள் உடையாரைப் புகழாதார் இல்லை;

பொருபடைக் கண்ணாய்! அதுவே திருவுடையார்

பண்டம் இருவர் கொளல்." --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

போரிடுகின்ற வேல் போன்ற கண்ணை உடையவளே!,  அருள் உள்ளம் கொண்ட பெரியோர்களும், அல்லாத பொல்லாதவர்களும், யாராக இருந்தாலும், பொருள் உடையவராக இருந்தால், அவரைப் புகழ்ந்து பேசாதவர் ஒருவரும் இல்லை. அது எப்படிப்பட்டது என்றால், புண்ணியம் உடையவர்களின் பொருளை, ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வாங்கிக் கொள்ள முயல்வது போன்றது ஆகும்.

புண்ணியம் உள்ளவர் இடத்தில் பொருள் சேரும். அந்தப் பொருளைப் போட்டி போட்டுக் கொள்ளுதல் போல, பொருள் உடையவரைப் பலரும் போட்டியிட்டுப் புகழ்ந்து பேசுவர்.

இனிய சொல்லைச் சொல்பவன் ஆகவும், பணிவு உடையவனாகவும் இருந்தாலும், அவனிடத்தில் பொருள் இல்லை என்றால் யாரும் வாயைக் கூடத் திறக்கமாட்டார்கள். அப்படியே வாயைத் திறந்தாலும், கடும் சொல்லைக் கொண்டுதான் பேசுவார்கள். என்ன சொன்னாலும், இந்த உலகமானது பொருள் உடையவன் காலின் கீழ்தான் அடங்கி இருக்கும். ஆதலினால், இந்த உலக நிலையானது பையத்தியக்காரத் தனத்தை உடையது அல்லாமல், அறிவு உடையது அல்ல என்கின்றார், குமரகுருபர அடிகள், "நீதிநெறி விளக்கம்" என்னும் நூலில்....

"இன்சொல்லன் தாழ்நடையன் ஆயினும் ஒன்று இல்லானேல்

வன்சொல்லின் அல்லது வாய்திறவா - என்சொலினும்

கைத்துடையான் கால்கீழ் ஒதுங்கும் கடல்ஞாலம்

பித்து உடைய அல்ல பிற."  --- நீதிநெறி விளக்கம்.  

ஔவையாரைக் கேட்டால், "ஒருவன் கல்வி அறிவு இல்லாதவனாகவே இருந்தாலும், அவன் கையில் செல்வம் மட்டும் இருக்குமானால், அவனை எல்லாரும் சென்று எதிர்கொண்டு உபசரிப்பார்கள். கல்வி அறிவில் மிக்கவனாக இருந்தாலும், அவனிடத்தில் செல்வம் இல்லையானால், அவனை அவன் மனைவியும் விரும்ப மாட்டாள். அன்பு செலுத்த வேண்டிய, பெற்றெடுத்த தாயும் அவனை விரும்பமாட்டாள். அவனது வாயில் இருந்து பிறக்கும் சொல் எதுவும் எடுபடாது. எல்லாரும் அவனை ஒதுக்கியே வைப்பர்" என்கின்றார்.

"கல்லானே ஆனாலும் கைப்பொருள் ஒன்று உண்டாயின்

எல்லாரும் சென்று அங்கு எதிர்கொள்வர் - இல்லானை

இல்லாளும் வேண்டாள், மற்று ஈன்றெடுத்த தாய்வேணடாள், 

செல்லாது அவன்வாயில் சொல்."                       --- நல்வழி.

"நேரா அழுக்குத் துணி ஆகில், உன்தனை நேரில்கண்டும்

பாராதவர் என நிற்பார், உடுத்தது பட்டு எனிலோ,

வாராது இருப்பது என்? வாரும்என்பார், இந்த வஞ்சகர்பால்

சேராது, நன்னெஞ்சமே! ஒற்றியூரனைச் சேர் விரைந்தே."     --- திருவருட்பா.

எனது நல்ல நெஞ்சமே, நீ உடுத்தது அழுக்குத் துணியாக இருக்குமானால், உன்னைக் கண்ணார நேரில் கண்டாலும் உன்னைப் பார்க்காதவர் போல் ஒதுங்கி நிற்பர். நீ உடுத்திருப்பது உயர்ந்த பட்டாடையாக இருக்குமானால், நீ ஒதுங்கிச் சென்றாலும், உன்னிடம் தாமே வலிய வந்து "நீங்கள் வாராது இருப்பது ஏன்? வருக" என்று அழைப்பர். இத்தகைய வஞ்ச நெஞ்சையுடைய உலகினரிடத்தில் செல்வதையும், சேர்வதையும் விட்டுவிட்டு, தனியே திருவொற்றியூர்ப் பெருமானை விரைந்து சென்று சேர்வது நன்மையைத் தரும் என்று நீ அறிவாயாக.

"பொய் விரிப்பார்க்குப் பொருள் விரிப்பார்; நற் பொருட்பயனாம்

"மெய் விரிப்பார்க்கு இரு கைவிரிப்பார்; பெட்டி மேவு பணப்

பை விரிப்பார், அல்குற் பை விரிப்பார்க்கு, அவர் பால் பரவி

மை விரிப்பாய், மனமே! என்கொலோ நின் மதியின்மையே". --- திருவருட்பா.

இதன் பொருள் ---

எனது மனமே! இந்த உலகத்தில் பொய்யை விரித்துப் பேசுவகின்றவர்க்கு, பொருளை நிறையத் தருவார். நல்ல பொருள் பொதிந்த உண்மைப் பொருளை விரித்துச் சொல்பவர்க்கு, இருகைகளை விரித்து இல்லை என்பார். அல்குல் பையை விரிக்கின்ற பரத்தையர்க்கு, பெட்டியில் உள்ள பணப்பையை எடுத்து விரித்து, அதில் உள்ள பொருளைத் தருவார். இப்படிப்பட்டவர்களைப் புகழ்ந்து துன்பப்படுவது உனது அறிவின்மை ஆகும்.

காயார் சரிகைக் கலிங்கம் உண்டேல், இக் கலிங்கம்கண்டால்

நீயார்? நின் பேர்எது? நின்ஊர் எது? நின் நிலை எது? நின்

தாய் யார்? நின் தந்தை எவன்? குலம் ஏது? என்பர்,  சாற்றும் அவ் வல்

வாயார் இடஞ்செலல் நெஞ்சே! விடைதர வல்லை அன்றே". --- திருவருட்பா.

இதன் பொருள் ---

சரிகையோடு கூடிய அழகான துணியை நீ உடுத்து இருந்தால், அந்தத் துணியைக் கண்டு மயங்கி,  "நீ யார், உனது பெயர் என்ன? உனது ஊர் எது? உனது நிலை என்ன? உனது தாய் யார்? உனது தந்தை எவன்?" என்றெல்லாம் உசாவுவார்கள். பேச்சுத் திறமை மட்டுமே உடைய (உள்ளத்தில் அன்பு இல்லாத) இவர்களிடம் செல்லாதே. அவர்களை விட்டு விலகுவாயாக.

திருவொற்றியூர்ப் பெருமானிடம் சென்றால்,

"சீர் தருவார், புகழ்ப் பேர் தருவார், அருள் தேன்தருவார், 

ஊர் தருவார், மதியும் தருவார், கதியும் தருவார், 

ஏர் தருவார், தருவார் ஒற்றியூர் எம் இறைவர், அன்றி 

யார் தருவார் நெஞ்சமே! இங்கும்  அங்கும் இயம்புகவே."   -- திருவருட்பா

     எனது நெஞ்சமே, திருவொற்றியூர் இறைவர் நமக்குச் சீரும் பேரும் புகழும் தருவார். ஊர்களையும் தருவார். திருவருளாகிய தேனும், சீர்த்த மதியும், உயர்ந்த கதியும் அருள்வார். மேன்மேலும் வளர்ச்சியும் உண்டு பண்ணுவார். இவைகளை எல்லாம் இந்தப் பிறவியிலும், மறுபிறவியிலும் இவரைப்போல் தருபவர் யார்? இவற்றை எல்லாம் எண்ணி என்னோடு இசைந்து ஒழுகுவாயாக.

"பொருள்கை உண்டாய்ச் செல்லக் காணில்,

போற்றி என்று ஏற்று எழுவர்;

இருள்கொள் துன்பத்து இன்மை காணில்,

என்னே என்பாரும் இல்லை;

மருள்கொள் செய்கை அசுரர் மங்க

வடமதுரைப் பிறந்தாற்கு

அருள்கொள் ஆளாய் உய்யல் அல்லால்

இல்லை கண்டீர் அரணே."   --- நம்மாழ்வார்.

இதன் பொருள் ---

உலகத்தவர் ஒருவனுடைய கையிலே பொருள் இருப்பதைக் கண்டால், "வாழ்க, வாழ்க" என்று புகழ்ந்து, அப் பொருளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் வரை கூட இருப்பர். அறிவின்மையை உண்டாக்கி, வருத்தத்தைத் தரக்கூடிய வறுமை வந்துவிட்டாலோ, "ஐயோ" என்று இரக்கப்படுவதற்கு யாரும் அங்கே இருக்கமாட்டார்கள். ஆகவே, இந்தப் போலி உறவினரை நம்பக் கூடாது. அஞ்சத்தக்க கொடுமை செய்கின்ற அரக்கர்களை அழிப்பதற்கு என்றே வடமதுரையில் வந்து தோன்றிய கண்ணனுக்கு அடியவர்கள் ஆகி, அவன் அருள் பெற்று உய்வு பெறுவதை அன்றி வேறு பாதுகாவல் இல்லை.

"தாங்க ஒணா வறுமை வந்தால்

     சபைதனில் செல்ல நாணும்,

வேங்கை போல் வீரம் குன்றும்,

     விருந்தினர் காண நாணும்,

பூங்கொடி மனையாட்கு அஞ்சும்,

     புல்லருக்கு இணங்கச் செய்யும்,

ஓங்கிய அறிவு குன்றும்,

     உலகெலாம் பழிக்கும் தானே".  -- விவேகசிந்தாமணி.   

இதன் பொருள் ---  

     ஒருவனுக்குப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத வறுமை வந்து சேர்ந்தால், அவன், (தகுந்த ஆடை அணிகலன்கள் இல்லாததால்,) உயர்ந்தோர் கூடியுள்ள சபைக்குப் போவதற்கு நாணப்படுவான். அவன் முன்னே கொண்டு இருந்த வேங்கைப் புலி போன்ற வீரத் தன்மையானது குன்றிப் போகும். விருந்தினரைத் தக்கவாறு உபசரிக்கும் நிலை இல்லாததால், விருந்தினரைக் கண்டாலே நாணப்படுவான். மலர்க் கொடி போன்ற மனையாளுக்கும் அவன் அஞ்ச வேண்டி வரும். அந்த வறுமையானது அவனை, கீழ்மக்களோடு இணக்கம் கொள்ளச் செய்யும். அவனிடத்தே முன்பு மிகுந்து இருந்த அறிவானது, இப்போது குன்றிப் போகும். உலகில் உள்ளவர்கள் அவனை நிந்தித்துப் பேசுவார்கள்.

"தரித்திரம் மிக்க வனப்பினை ஒடுக்கிச்

     சரீரத்தை உலர்தர வாட்டும்,

தரித்திரம் அளவாச் சோம்பலை எழுப்பும்,

     சாற்றஅரும் உலோபத்தை மிகுக்கும்,

தரித்திரம் தலைவன் தலைவியர்க்கு இடையே

     தடுப்ப அரும் கலாம்பல விளைக்கும்,

தரித்திரம் அவமானம் பொய் பேராசை

     தரும் இதில் கொடியது ஒன்று இலையே".    --குசேலோபாக்கியானம் 

இதன் பொருள் ---

   வறுமையானது மிகுந்த அழகைக் கெடுத்து உடம்பினை மெலியும்படி வருத்தும். வறுமையானது அளவிடப்படாத சோம்பலை உண்டாக்கும், சொல்லுதற்கரிய உலோபத் தன்மையை மிகச் செய்யும். வறுமையானது கணவன் மனைவியர்க்குள் தடுத்தற்தகு அரிய பல கலகங்களை உண்டாக்கும். வறுமையானது மானம் இழத்தல், பொய் பேசுதல், பேராசை கொள்ளுதல் முதலியவற்றை உண்டாக்கும். ஆதலால், இவ்வறுமையில் கொடியது வேறு ஒன்று இல்லை.

"தரித்திரம் களிப்பாம் கடலுக்கு ஓர் வடவை,

     சாற்றும் எண்ணங்கள் வாழ் இடமாம்,

தரித்திரம் பற்பல் துக்கமும் தோன்றத்

     தக்க பேர் ஆகரம் என்ப,

தரித்திரம் நன்மை சால் ஒழுங்கு என்னும்

     தழைவனம் தனக்கு அழல் தழலாம்,

தரித்திரங் கொடிய எவற்றினும் கொடிது, அத்

     தகையதை ஒழித்தல் நன்று ஆமே". -- குசேலோபாக்கியானம்.

இதன் பொருள் ---

     வறுமையானது மகிழ்ச்சியாகிய கடலினுக்கு வடவைத் தீயாகும். சொல்லப்பட்ட பலவிதான எண்ணங்களுக்கு உறைவிடம் ஆகும். வறுமையானது பலப்பல துன்பங்களும் பிறத்தற்கு இடமாகும். வறுமையானது நன்மை மிகுந்த ஒழுக்கம் என்ற செழித்த சோலையை எரிக்கும் தீ ஆகும்; தரித்திரம் கொடிய எவற்றினும் கொடியது. அத் தன்மை உள்ள வறுமையை நீக்குவதே நன்மையாகும்.

திருமண நிகழ்வு என்றால், ஆணும் பெண்ணும், அவரவர் நிலைக்கு ஏற்பத் தம்மை அலங்கரித்துக் கொண்டுதான் செல்வார்கள். பாண்டிய மன்னன் வீட்டுத் திருமணத்துக்கு ஆடை அணிகலன்கள் ஏதும் இன்றி ஔவையார் சென்றார். திருமண நெரிசலில் சிக்கி, அலைக்கழிக்கப்பட்டுத் திரும்புகின்றார். பாண்டியன் வீட்டுத் திருமணத்தில் கலந்துக் கொள்ளவேண்டும், நல்ல உணவு உண்ணவேண்டும், பரிசுப் பொருள்களைப் பெறவேண்டும் என்னும் ஆவலோடு சில புலவர்கள் வருகின்றார்கள். எதிரிலே வருகின்ற ஔவைப் பிராட்டியாரைக் கண்டு, "மூதாட்டியே! பாண்டியன் வீட்டுத் திருமணம் சிறப்பாக நடந்ததா? உயர்ந்த உணவுகளைப் படைப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். தாங்கள் இனிது உண்டீர்களா?" என்று கேட்கிறார்கள்.

ஔவையார், அவர்களைப் பார்த்து, "ஆமாம், உண்டேன், உண்டேன், உண்டேன்" என்று மும்முறை கூறினார். மூன்றுமுறை கூறவும், "உணவு பலமா?" என்றார்கள். ஔவையார், "தெளிந்த தமிழிலே வல்ல பாண்டியருடைய திருமணத்திலே நான் உண்டதன் பெருமையைச் சொல்லவும் வேண்டுமா?" என்று சொல்லி, பின்வரும் பாடலைப் பாடினார்.

"வண்தமிழைத் தேர்ந்த வழுதி கலியாணத்து

உண்ட பெருக்கம் உரைக்கக் கேள், --- அண்டி,

நெருக்கு உண்டேன், தள்ளுண்டேன், நீள் பசியினாலே

சுருக்கு உண்டேன், சோறு கண்டிலேன்."

வளமை மிக்க தமிழை ஆராய்ந்த பாண்டியனின் திருமணத்தில் நான் விருந்து உண்ட சிறப்பைச் சொல்லுகின்றேன், கேட்பீர்களாக. விருந்து உண்ண எண்ணி, கூட்டத்தில் அருகில் சென்றபோது நெருக்கப்பட்டேன். இடித்துத் தள்ளப்பட்டேன். நீண்ட நேரம் பசியோடு இருந்த காரணத்தால் வயிறு சுருங்கப் பெற்றேன். உணவை உண்ணவில்லை.

ஆடை, அணிகலன்களுக்கும், செல்வச் சிறப்புக்கும் மிக்க மரியாதையைத் தருகின்ற உலகத்தில், ஔவையார் போன்ற அருந்தமிழ்ப் புலவருக்கு நேர்ந்த கதி, இன்றும் தான் தொடர்கின்றது. எளிமையாக இருந்தால் யாரும் மதிப்பதில்லை. பகட்டு தேவைப்படுகின்றது. அருமைத் தமிழில் பேசினால் போதாது, நுனிநாக்கில் அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் பேசிப் பாருங்கள். எங்கு சென்றாலும், எதற்குச் சென்றாலும், பையில் பணம் இல்லாமல் செல்வதால் பயனில்லை.

செல்வம் இல்லையானால், மதிப்பு இல்லை என்பதற்காக, மதிப்பும் மரியாதையும் வேண்டி, அறம் அல்லாத வழிகளில் பொருளை ஈட்டுதல் கூடாது.

93. பகுத்துப் பயன் கொள்ளுதல்.

 

"சுவைசேர் கரும்பைவெண் பாலைப் பருத்தியைச்

     சொல்லும்நல் நெல்லை எள்ளைத்

  தூயதெங் கின்கனியை எண்ணாத துட்டரைத்

     தொண்டரைத் தொழுதொ ழும்பை

நவைதீரு மாறுகண் டித்தே பயன்கொள்வர்

     நற்றமிழ்க் கவிவா ணரை

  நலமிக்க செழுமலரை ஓவிய மெனத்தக்க

     நயமுள்ள நாரியர் தமைப்

புவிமீதில் உபகார நெஞ்சரைச் சிறுவரைப்

     போர்வீர ரைத்தூ யரைப்

  போதவும் பரிவோடு இதஞ்செய்ய மிகுபயன்

     புகழ்பெறக் கொள்வர் கண்டாய்

அவமதி தவிர்த் தென்னை ஆட்கொண்ட வள்ளலே!

     அண்ணலே! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!"

இதன் பொருள் ---

அவமதி தவிர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட வள்ளலே - தீய அறிவை நீக்கி என்னை அடிமை கொண்ட வள்ளலே! அண்ணலே - தலைவனே! அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!

சுவை சேர் கரும்பை - சுவை பொருந்திய கரும்பையும், வெண் பாலை - வெண்மையான பாலையும், பருத்தியை - பருத்தியையும், சொல்லும் நல் நெல்லை - சொல்லப்படுகின்ற நல்ல நெல்லையும், எள்ளை - எள்ளையும், தூய தெங்கின் கனியை - தூய்மை பொருந்திய தென்னம் பழத்தையும், எண்ணாத துட்டரை - மதிக்காத தீயவர்களையும், தொண்டரை - அடிமையாளரையும், தொழு தொழும்பை - குற்றேவேல் செய்வோரையும், நவை தீருமாறு - குற்றம் நீங்கும்படி, கண்டித்தே பயன் கொள்வர் - கண்டனம் செய்தே அவர்களால் ஆன பயனைப் பெறுவார்கள்,

நல் தமிழ்வாணரை - நல்ல தமிழைக் கற்றுச் சிறந்த புலவரையும், நலம் மிக்க செழுமலரை - நன்மை மிகுந்த செழித்த பூவையும், ஓவியம் எனத் தக்க நயம் உள்ள நாரியர் தமை - ஓவியத்தில் எழுதிய பாவை என்று சொல்லத் தகுந்த அழகுள்ள பெண்களையும், புவி மீதில் உபகார நெஞ்சரை - பூமியின் மீதில் உதவி செய்யவேண்டுமென்று மனம் படைத்தோரையும், சிறுவரை - சிறுவரையும், போர் வீரரை - போர் வீரர்களையும், தூயரை - தூய்மை பொருந்திய பெரியோர்களையும், போதவும் பரிவோடு மிகுபயன் புகழ் பெறக் கொள்வர் - மிகுதியான அன்போடு மிகுந்த பயன்களை அவர்களுக்குப் புகழ் உண்டாகும்படி கொள்வார்கள்.

      (தொழும்பர் - , அடிமைத்தொழில் செய்வோர், அடிமையாள், குற்றேவல் செய்வோர். நவை - குற்றம், இழிவு.)

51. தெரிந்து தெளிதல் - 03. அரிய கற்று

 

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 51 -- தெரிந்து தெளிதல்

அதாவது, அரசன், அமைச்சர் முதலாயினாரை அவரது பிறப்பு, குணம், அறிவு என்பனவற்றையும், அவரது செயலையும் காட்சி, கருத்து, ஆகமம் என்னும் பிரமாணங்களால் ஆராய்ந்து தெளிதல். முந்தைய அதிகரங்களில் கூறப்பட்ட வலி அறிதல், காலம் அறிதல், இடம் அறிதல் ஆகிய மூன்றினையும் அறிந்து, பகைவர் மீது போருக்குச் செல்லுதற்கு முன்னர், படை வீர்ர்களின் தொழில் தன்மையை ஆராய்ந்து தெளிதல் வேண்டும் என்பதால் இது கூறப்பட்டது.

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் மூன்றாம் திருக்குறளில், "கற்பதற்கு அரிய நூல்களைக் கற்று அறிந்ததோடு, குற்றமும் அற்றவராக இருந்தாலும், ஆராயும் இடத்து, அவரிடமும் அறியாமை இல்லாது இருப்பது அரியது ஆகும்" என்கின்றார் நாயனார்.

அதாவது, எவ்வளவு கல்வி அறிவு உடையவராய் இருந்தாலும், நுணுகிச் சென்று, அவரது குணங்களை ஆராயப் புகுந்தால், அவரிடத்திலும் ஏதோ ஓர் சிறிய குற்றம் இருக்கவே காணப்படும் என்பதால், குணமே உடையவர் என்று எவரையும் கூற முடியாது்.

இதற்குத் திருக்குறள்...

"அரியகற்று ஆசு அற்றார் கண்ணும், தெரியும்கால்

இன்மை அரிதே வெளிறு."

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

அரிய கற்று ஆசு அற்றார் கண்ணும் --- கற்றற்கு அரிய நூல்களைக் கற்று மேற்சொல்லிய குற்றங்கள் அற்றார் மாட்டும், 

தெரியுங்கால் வெளிறு இன்மை அரிது --- நுண்ணியதாக ஆராயுமிடத்து வெண்மை இல்லாமை அரிது.

(வெண்மை: அறியாமை, அஃது அவர்மாட்டு உளதாவது, மனத்தது நிலையாமையான் ஒரோவழியாகலின், 'தெரியுங்கால்' என்றார். காட்சியளவையால் தெரிந்தால் அதுவும் இல்லாதாரே தெளியப்படுவர் என்பது குறிப்பெச்சம். இவ்வளவைகளான் இக்குணமும் குற்றம் தெரிந்து குணமுடையாரைத் தெளிக என்பது, இவை மூன்று பாட்டானும் கூறப்பட்டது.)

பின்வரும் பாடல்கள், இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளமை காணலாம்....

"வெளிறு தீரத் தொழுமின் வெண்பொடி ஆடியை

முளிறு இலங்கு மழுவாளன் முந்தி உறைவிடம்

பிளிறு தீரப் பெருங்கைப் பெய்மதம் மூன்றுடைக்

களிறினோடு பிடிசூழ் தண்கழுக் குன்றமே.    --- சுந்தரர் தேவாரம்.

இதன் பொருள் ---

உலகீர், வெம்மை பொருந்திய மழுப்படையை உடைய சிவபெருமான் முற்பட்டு எழுந்தருளியிருக்கின்ற இடம், பிளிறுகின்ற, மனவலியையும், பெரிய தும்பிக்கையையும், பொழிகின்ற மதங்கள் மூன்றையும் உடைய களிற்றி யானைகளோடு, பிடி யானைகள் சூழ்ந்துள்ள, குளிர்ந்த திருக்கழுக்குன்றமே;. ஆதலின், உங்கள் அறியாமை நீங்குதற் பொருட்டு, அங்குச் சென்று, திருநீற்றில் மூழ்குகின்றவனாகிய அப்பெருமானை வழிபடுமின்கள். 

நூல்களைக் கற்பதால் மட்டும் அறியாமை நீங்குதல் அரிது. எனவே, இறைவனை வழிபடவேண்டும் என்பது கூறப்பட்டது.

"அடைந்தார் துயர்கூரா ஆற்றல் இனிதே;

கடன்கொண்டும் செய்வன செய்தல் இனிதே;

சிறந்து அமைந்த கேள்வியர் ஆயினும், ஆராய்ந்து

அறிந்து உரைத்தல் ஆற்ற இனிது." --- இனியவை நாற்பது.

இதன் பொருள் ---

அடைந்தார் துயர் கூரா ஆற்றல் இனிது - (தம்பால்) அடைக்கலம் புக்கார் துன்ப மிக்கு அடையாது, ஆற்றல் செய்வது இனிது; கடன் கொண்டும் செய்வன செய்தல் இனிது - கடன் வாங்கியும்  செய்யத்தக்கவற்றைச் செய்வது இனிது; சிறந்து அமைந்த கேள்வியர் ஆயினும் ஆராய்ந்து அறிந்து உரைத்தல் இனிது - மிக்கு நிறைந்த நூற்கேள்வியை உடையவரானாலும் ஆராய்ந்தறிந்தே ஒன்றைச் சொல்லுதல் மிக இனிது.

"அறியகற் றாசற்றார் கண்ணும் தெரியுங்கால்

இம்மை அரிதே வெளிறு” (குறள் - 503)

என்றவாறு கல்வி கேள்விகளின் மிக்கார் மாட்டும் ஒரோ வழி அறியாமை உளதாகலின், ‘சிறந்து அமைந்த கேள்வியர் ஆயினும் ஆராய்ந்து அறிந்துரைத்தல் ஆற்ற இனது' என்றார்.

"நற்பால கற்றாரும் நாடாது சொல்லுவர்,

இற்பாலர் அல்லார் இயல்பின்மை நோவதென்?

கற்பால் கலங்கருவி நாட! மற் றியாரானும்

சொற்சோரா தாரோ இலர். --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

கல்பால் இலங்கு அருவி நாட - மலைகளிடத்து விளங்கிய அருவிகள் பாயும் மலை நாடனே!, நற்பால கற்றாரும் நாடாது சொல்லுவர் - நல்ல குடியின்கண் பிறந்து நல்லனவற்றைக் கற்றாரும், - (சில நேரங்களில்) ஆராய்தல் இல்லாமல் பிழைபடச் சொல்லுவார்கள், இற்பாலர் அல்லார் இயல்பின்மை நோவது எவன் --- நல்ல குடியின்கண் பிறவாதவரது சொற்களில் உள்ள இன்னாமையும் பிழைகளும் ஆகிய இயல்பு இன்மையை நினைந்து வருந்துவது எது பற்றி?, யாரானும் சொல் சோராதாரோ இலர் - யாவரே ஆயினும் சொல்லின்கண் சோர்வுபடாதார் இலர்.

யாவர் மாட்டும் சொற்சோர்வு காணப்படும் என்பதால், சொல்லில் உள்ள கருத்து ஒன்றனையே நோக்குக.

"ஒருவன் அறிவானும் எல்லாம் யாதொன்றும்

ஒருவன் அறியாதவனும் ஒருவன்

குணன் அடங்கக் குற்றம் உளானும், ஒருவன்

கணன் அடங்கக் கற்றானும் இல். ---  நான்மணிக் கடிகை.

இதன் பொருள் ---

எல்லாம் அறிவான் ஒருவனும் இல் - எல்லாக் கலைகளையும் தெரிந்தவன் ஒருவனும் இல்லை; யாதொன்றும் அறியாதவன் ஒருவனும் இல் - ஒரு சிறிதும் தெரியாதவன் ஒருவனும் இல்லை; குணன் அடங்க குற்றம் உள்ளான் ஒருவனும் இல் - ஒரு நல்லியல்பு இல்லாமல், பிழையே உள்ளவன் ஒருவனும் இல்லை; கணன் அடங்க கற்றானும் இல் - அறியாமை சிறிதும் இல்லதாக, கற்றறிந்தவனும் இல்லை.

எல்லாம் அறிந்தவனும் இல்லை; ஒன்றும் அறியாதவனும் இல்லை; குற்றமே உள்ளவனும் இல்லை; அறியாமை இல்லாதவனும் இல்லை.

51. தெரிந்து தெளிதலங் - 01. அறம்பொருள்

 

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 51 -- தெரிந்து தெளிதல்

அதாவது, அரசன், அமைச்சர் முதலாயினாரை அவரது பிறப்பு, குணம், அறிவு என்பனவற்றையும், அவரது செயலையும் காட்சி, கருத்து, ஆகமம் என்னும் பிரமாணங்களால் ஆராய்ந்து தெளிதல். முந்தைய அதிகரங்களில் கூறப்பட்ட வலி அறிதல், காலம் அறிதல், இடம் அறிதல் ஆகிய மூன்றினையும் அறிந்து, பகைவர் மீது போருக்குச் செல்லுதற்கு முன்னர், படை வீர்ர்களின் தொழில் தன்மையை ஆராய்ந்து தெளிதல் வேண்டும் என்பதால் இது கூறப்பட்டது.

அதாவது, தொழிலுக்குத் துணையாகக் கொள்வோரை ஆராய்ந்து தேர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது கூறப்பட்டது.

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் முதல் திருக்குறளில், "அறம், பொருள், இன்பம், உயிருக்காக அஞ்சுகின்ற அச்சம் என்னும் நான்கின் வகையால் வினைக்கு உரியவன் தெளியப்படுவான்" என்கின்றார் நாயனார்.

"தெரிந்து தெளிதல்" என்பதை, பரிமேலழகர் "உபதை" என்றார்.

உபதை --- சோதனை. மன இயல்பை ஆராய்ந்து தெளிதல்.

அறம், பொருள், இன்பம், உயிரினது அச்சம் என்னும் நான்குவகையால் ஆராய்ந்து தெளிதல் கூறப்பட்டது.

அற உபதை --- அறத்தால் ஆராய்ந்து தெளிதலாவது, அறம் கூறும் அறவோரையும், நன்மை தீமை கூறும் சடங்கு செய்வோன் அல்லது சோதிடரையும் தெளியப்பட வேண்டுவோனிடத்து அனுப்பி, "இவ்வரசன் நூல்களில் கூறியவாறு அறத்தைச் செய்பவன் அல்ல. அறத்திற்கு மாறானவைகளைச் செய்கின்றான். ஆதலால், இவனை நீக்கி, அறத்தின் வழி நடப்பவனும், குடிகளிடத்தில் உரிமை உடையவனும் ஆகிய வேறு ஒருவனை அரசனாக்க எண்ணி உள்ளோம். இக் கருத்தை யாவரும் ஏற்கின்றனர். இதில் உனது கருத்து என்ன?" என்று வஞ்சகத்தோடு சொல்லுவித்து, அக் கருத்துக்கு அவன் உடன்படுவானாயின், அவன் அரசனிடத்தில் இருப்பதற்குத் தகுதி உடையவன் அல்ல என்று தள்ளுதலும், சொன்ன கருத்துக்கு அவன் இசையவில்லையானால், அவனை வைத்துக் கொள்ளுதலும் ஆகும்.

பொருள் உபதை --- பொருளால் சோதித்துத் தெளிந்து கொள்ளுதல். சேனைக்குத் தலைவனாக உள்ளவனையும், அவனைச் சேர்ந்தாரையும் அனுப்பி, "இந்த அரசன் பொருளில் பற்று உடையவனாக, யாருக்கும் எதுவும் கொடுக்காத உலோபியாய் இருக்கின்றான். எனவே, இவனை நீக்கி, உதார குணம் படைத்த ஒருவனை அரசனாக்க எண்ணி உள்ளோம். இதில் உனது கருத்து என்ன?" என்று வஞ்சகத்தோடு சொல்லுவித்து, அதற்கு அவன் உடன்படுவானாயின், அவன் தகுதி உடையவன் அல்லன் என்று நீக்கியும், உடன்படானாயின், அவன் தகுதி உடையவன் என்று ஏற்றுக் கொள்ளுதலும் ஆகும்.

இன்ப உபதை --- இன்பநெறியைக் கூறிச் சோதித்தல். அரசன் மனைவியர் முதலியவரிடத்துப் பழகி வருகின்ற ஓர் முதுமகளை அனுப்பி, அவளைக் கொண்டு, "இந்த அரசனுக்கு உரிமை உள்ளவளாகிய ஒருத்தி, எப்படியாவது உன்னைத் தன்னிடத்தில் சேர்த்து வைக்கவேண்டும் என்று என்னை அனுப்பினாள். எனவே, நீ அவளைச் சேருவாயானால், அதனால் உனக்குப் பெரியதோர் இன்பம் உண்டாவது அல்லாமல், பெரும் பொருளும் கிடைக்கும்" என்று வஞ்சகமாகச் சொல்லுவித்து, அதற்கு அவன் உடன்படுவானாயின், அவனைக் கொள்ளாது நீக்கி, உடன்படாமல் அறநெறியைக் கூறுவானானால், அவனைக் கொள்ளவேண்டும் என்பதும் ஆகும்.

அச்ச உபதை --- அச்சம் உண்டாகும் வழியைக் கூறிச் சோதித்தல். ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ஒருவனைக் கொண்டு ஊரில் உள்ளவர்களை எல்லாம் அமைச்சனின் வீட்டிற்கு அழைப்பித்து, இப்போது நாம் இங்கே கூடி இருப்பது அரசனுக்கு விரோதமாகிய செயலைச் செய்வதற்கு. மேலும், இந்த அரசன் ஊரில் உள்ள ஒருவனைக் கொண்டு நம்மை எல்லாம் கொல்லத் துணிந்து இருப்பதால், அவன் நம்மைக் கொல்வதற்கு முன், நாம் அவனைக் கொன்று, நமக்கு வேண்டிய ஒருவனை அரசனாக்குவது வேண்டும்" என்று வஞ்சகமாகச் சொல்லி, அக் கருத்துக்கு உடன்படுவார்களாயின், உடன்படுவோரை நீக்கியும், அறநெறியைக் கூறுவோரைத் தன்னிடம் வைத்துக் கொள்ளுதலும் ஆகும்.

இவ்வாறு நான்கு வகையான சோதனைகளைப் பற்றி விநாயக புராணம் கூறுமாறு காண்க.

இதற்குத் திருக்குறள்...

"அறம், பொருள், இன்பம், உயிர் அச்சம், நான்கின்

திறம் தெரிந்து தேறப் படும்."

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

அறம் பொருள் இன்பம் உயிர் அச்சம் --- அரசனால் தெளியப்படுவான் ஒருவன், அறமும் பொருளும் இன்பமும் உயிர்ப் பொருட்டான் வரும் அச்சமும் என்னும், 

நான்கின் திறம் தெரிந்து தேறப்படும் --- உபதை நான்கின் திறத்தான் மன இயல்பு ஆராய்ந்தால், பின்பு தெளி்யப்படும்.

(அவற்றுள், அற உபதையாவது, புரோகிதரையும் அறவோரையும் விட்டு அவரால் இவ்வரசன் அறவோன் அன்மையின் இவனைப் போக்கி அறனும் உரிமையும் உடையான் ஒருவனை வைத்தற்கு எண்ணினம், இது தான் யாவர்க்கும் இயைந்தது, நின் கருத்து என்னை? எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்,

பொருள் உபதையாவது: சேனைத் தலைவனையும் அவனோடு இயைந்தாரையும் விட்டு, அவரான் இவ்வரசன் இவறன் மாலையன் ஆகலின், இவனைப் போக்கிக் கொடையும் உரிமையும் உடையான் ஒருவனை வைத்தற்கு எண்ணினம், இது தான் யாவருக்கும் இயைந்தது, நின் கருத்து என்னை? எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்.

இன்ப உபதையாவது, தொன்று தொட்டு உரிமையோடு பயின்றாளொரு தவமுதுமகளை விட்டு, அவளால், உரிமையுள் இன்னாள் நின்னைக் கண்டு வருத்தமுற்றுக் கூட்டுவிக்க வேண்டும் என்று என்னை விடுத்தாள், அவனைக் கூடுவையாயின் நினக்குப் பேரின்பமே அன்றிப் பெரும் பொருளும் கைகூடும் எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்.

அச்ச உபதையாவது, ஒரு நிமித்தத்தின் மேலிட்டு ஓர் அமைச்சனால் ஏனையோரை அவன் இல்லின்கண் அழைப்பித்து, இவர் அறைபோவான் எண்ணற்குக் குழீயினார் என்று தான் காவல் செய்து, ஒருவனால் இவ்வரசன் நம்மைக் கொல்வான் சூழ்கின்றமையின் அதனை நாம் முற்படச் செய்து, நமக்கு இனிய அரசன் ஒருவனை வைத்தல் ஈண்டை யாவர்க்கும் இயைந்தது, நின் கருத்து என்னை? எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்.

இந்நான்கினும் திரிபிலன் ஆயவழி, எதிர்காலத்தும் திரிபிலன் எனக் கருத்தளவையால் தெளியப்படும் என்பதாம். இவ் வடநூற் பொருண்மையை உட்கொண்டு இவர் ஓதியது அறியாது, பிறரெல்லாம் இதனை உயிரெச்சம் எனப் பாடம் திரித்துத் தத்தமக்குத் தோன்றியவாறே உரைத்தார்.)

பின்வரும் பாடல் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறிக....

"பொருள்,போகம், அஞ்சாமை, பொன்றுங்கால் போந்த

அருள்,போகா ஆர்அறம் என்று ஐந்தும் -  இருள்தீரக்

கூறப் படுங்குணத்தான் கூர்வேல்வல் வேந்தனால்

தேறப் படுங்குணத்தி னான்." ---  சிறுபஞ்சமூலம்.

இதன் பொருள் ---

பொருள் - பொருளும், போகம் - இன்பமும், அஞ்சாமை - (இடுக்கண் வந்தால் அதற்கு) அஞ்சாமையும், பொன்றுங்கால் - பிறிதோர் உயிர் அழிய வந்த இடத்து, போந்த அருள் - மிக்க அருளும், போகா - நீங்காத, ஆர் அறம் --- அரிய அறமும், என்ற ஐந்தும் - என்று சொல்லப்பட்ட இவ்வைந்தும், இருள் தீர - குற்றந் தீர, கூறப்படும் - சொல்லப்படுகின்ற, குணத்தான் - தன் குணங்களை உடையவன், கூர் வேல் வல் வேந்தன்றால் தேறப்படும் --- கூரிய வேற்படையை உடைய, வலிய அரசனால் (ஒரு கருமத்தின் மேல் செலுத்தத் தக்கவனென்று) தெளியப்படுகிற, குணத்தினான் - குணத்தை யுடையவனென்று சொல்லப்படுவான்.

பொருளும், இன்பமும், இடுக்கண் வந்த காலத்து அதற்கு அஞ்சாமையும், பிறிதோருயிர் அழிய வந்தவிடத்து அதற்கு இரங்கும் அருளுடைமையும், அருமையாகிய அறமும் என்று சொல்லப்பட்ட இவ்வைந்தனையும் உடையவன் அரசனால் ஒரு கருமத்தின் மேல் செலுத்துதற்கு உரியனாவான்.