ஆவிக்கு மோசம் வருமே

 


ஆவிக்கு மோசம் வருமே

-----

     

     பத்தியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது பயபத்தி என்று சொல்வது உண்டு. ஆனால்அதன் சரியான பொருள் இன்னது என்று பலருக்குத் தெரிவது இல்லை. யாரிடத்தில் பயம் உண்டாகிறதோ அவரிடத்தில் பக்தியும் உண்டாக வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. சிலர் கடவுளிடம் பத்தி கொண்டு வழிபடுவதற்கு மூலகாரணம் பயம் என்று சொல்கிறார்கள். ஆதி மனிதன் இடியைக் கண்டு பயந்துஅதையே கடவுள் என்று போற்றினான் என்பார்கள். இவ்வாறு பயமும் பத்தியும் ஒரே பொருளிடத்தில் இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு பயபத்தி என்று சொல்வார்கள். 

 

     பயமுள்ள இடத்தில் போலிப் பத்தியே தோன்றும். உண்மையான பத்தி தோன்றாது. முரடன் ஒருவன் நம்மை அடிக்க வருகிறான். அப்போது அவனிடத்தில் நாம் பயந்து நயமாகப் பேசுகிறோம். பயத்தால் நயம் உண்டானதே ஒழிஉண்மையில் நயம் என்பது இல்லை.அந்த ஆள் எதிரில் இருக்கிற வரைக்கும் பயத்துடன் இருந்து நயந்து போவது போல் காட்டிக் கொள்வதும் அவன் போன பிறகு ஏளனமாகச் சிரிப்பதும் கண்கூடு. 

 

     பூச்சாண்டியிடம் பயப்படுகின்ற குழந்தைக்கு அம்மாவிடம் அன்பு உண்டாகிறது. நோயிடம் பயம் உண்டாகும்போது,அதைத் தீர்க்கும் மருத்துவனிடம் அன்பு உண்டாகிறது. ஆகவேபயம் ஒரிடத்திலும் பத்தி அதைத் தீர்க்கின்ற இடத்திலும் இருப்பது முறை. இப்படிப் பார்த்தால் இறைவனிடம் பத்தி வரும் போது அது பயபத்தியாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு முன்பு பயம் உண்டாக வேண்டும்.அந்தப் பயம் வேறு ஒரிடத்தில் இருக்க வேண்டும். 

 

     மனிதனுக்குப் பலவகையான நிலைகளில் பயம் உண்டாகிறது. வயிற்றுப் பசிக்குப் பயந்து சாகிறான். மானத்திற்குப் பயப்படுகிறான். வறுமைக்குப் பயப்படுகிறான். இந்தப் பயங்களை எல்லாம் பெரிய வள்ளல்களால் தீர்த்துக் கொள்ளலாம். யாரிடமேனும் உணவு பெற்று உண்டுபசியினால் உண்டாகும் பயத்தைப் போக்கலாம். உழைத்து வேலை செய்து பணம் சம்பாதித்து வறுமையினால் வரும் பயத்தைப் போக்கிக் கொள்ளலாம். நல்ல மருத்துவரை அண்டி நோயினால் வரும் பயத்தைப் போக்கிக் கொள்ளலாம். திருடர்களால் வரும் அச்சத்தைக் காவலர்களாலும், விலங்குகளால் வரும் அச்சத்தை ஆயுதங்களாலும் போக்கிக் கொள்ளலாம். இப்படி உலகத்தில் மனிதனுக்கு உண்டாகும் அச்சங்கள் பலவாக இருப்பதுபோல அவற்றைப் போக்கிப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் உதவிகளும் பலவாக இருக்கின்றன. 

 

     இப்படி வரும் பயங்களுக்கு எல்லாம் மேலான பயமாகயாராலும் மாற்ற முடியாத அச்சமாக இருப்பது மரணபயம். இயமனால் உண்டாகும் துன்பத்தை உலகிலுள்ள யாராலும் நீக்க முடியாது. இன்ன காலத்தில் இன்னவனுடைய உயிரை அவன் உடம்பினின்றும் பிரிக்க வேண்டும் முன்னமே உண்டாக்கப்பட்ட என்ற வரையறையைக்கு ஏற்அந்தக் காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிப்பதனால் கூற்றுவனுக்குக் "காலன்" என்று பெயர். அந்தக் காலத்திற்கு அணுவளவு முன்போபின்போ இல்லாமல் உயிரைப் பிரித்துக் கொண்டு போகிறவன் அவன். அவனால் உண்டாகும் பயத்தை உலகத்திலுள்ள யாராலும் தீர்க்க முடியாது. காலனுக்குக் காலனாக இருக்கும் ஒருவன்தான் தீர்க்க முடியும். ஆகையால்,காலனிடத்தில் பயமும்அது காரணமாகக் காலகாலனிடத்தில்பத்தியும் உண்டாக வேண்டும். அப்படி உண்டான பக்திதான் பயபக்தி என்று சொல்லப் பெறுவது. 

 

     அருணகிரிநாதப் பெருமான்,  திருவேளைக்காரன் வகுப்பு" என்னும் பாடலில்,"ஆன பயபத்தி வழிபாடு பெறும் முத்தி அதுவாக நிகழ் பக்த சன வாரக்காரனும்"என்று அடியார்களைப் பற்றிச் சொல்லும்போது "பயபத்தி" என்ற தொடரை வைக்கிறார்.

 

     மரணம் வந்துவிடுமே என்று பயந்து பக்தி செய்யும் நிலை மிகச் சிறந்தது. அப்போதுதான் அந்தப் பக்தி ஆழ்ந்து முறுகியதாக இருக்கும். நாம் இறைவனிடத்தில் ஓரளவு பக்தி பண்ணுகிறோம். ஆனால் பயபக்தி செய்வதில்லை. மரணத்தில் நாம் உண்மையான பயத்தைக் கொள்ளவில்லை. "மரணம் என்னும் பெரும்பாவி வந்திடுமே,அந்தோ!சற்றும் அதை உம்மாலே தடுக்க முடியாதே" என்பார் வள்ளல்பெருமான்.

 

     மரண பயம் குறித்து நம்மால் தெளிவாக உணரும் தருணம் ஒன்று வரும். சில வீடுகள் எரிந்து விட்டன என்று செய்தித்தாள் வழியாகவோதொலைக்காட்சி வழியாகவோ அறிகின்றோம். அதனால் நமக்கு பயம் உண்டாவது இல்லை. ஆனால் அடுத்த வீட்டில் தீப் பிடித்துக் கொண்டுவிட்டது என்று ஒருவன் சொன்னால்நாம் அதைச் செய்தியாகக் கேட்டு நின்றுவிடுவது இல்லை. உடனே பயத்தால் பரபரப்புத் தொற்றிக் கொள்கிறது. நமது வீட்டுக்கும் அது வந்துவிடுமே என்று பயந்து,நெருப்பை அணைப்பதற்கு வேண்டிய முயற்சிகளைச் செய்ய ஒடுவோம். அதுதான் உண்மையான பயம்மரணத்தைப் பற்றிய செய்தி நமக்குத் தெரியும். ஆனால் அது நம்முடைய உடம்பில் ஊடுருவி பயத்தை உண்டாக்கவில்லை. 

 

     ஒருவன்தன்னுடைய மாடுகளை வாரத்திற்கு ஒருமுறை குளிப்பாட்டுவது வழக்கம். ஒரு நாள் மாடுகளை ஒட்டிக் கொண்டு தண்ணீர்த் துறைக்குப் பொகும் வழியில் பலநாள் பாராமல் இருந்த உறவினர் ஒருவர் வருகின்றார். அவரைப் பார்த்தவுடன்மாடுகளை அடுத்த நாள் குளிப்பாட்டிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்துஅவரோடு வீடு திரும்புகிறான்.

 

     நாள்தோறும் நீராடும் பழக்கம் உடையவன் நீண்ட தூரப் பயணத்தை மேற்கொள்ளும் போதுவழியில் நீராட வசதி இல்லை. என்றால்ஏதோ கிடைப்பதை மட்டும் உண்டுதண்ணீர் குடித்துபோக வேண்டிய இடத்தை அடைகின்றான்.

 

     இப்படி அத்தனை பேர்களுக்கும் தண்ணீர் அவசியம். "நீர் இன்றி அமையாது உலகு" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். ஆனால்தண்ணீருக்காககாளைமாட்டுக்காரன் ஒருவாரம் காத்திருக்கலாம். நீண்ட பயணம் செல்கிறவன் மூன்று நாள் காத்திருக்கலாம். கை கழுவுகிறவன் சில நிமிடம் காத்திருக்கலாம். தண்ணீர் தாகம் உள்ளவன் அதைத் தேடிச் சென்று பெற்றுக் கொள்ளும் வரை பொறுத்து இருக்கலாம்.

 

     ஒருவனுக்கு உடம்பில் நெருப்புப் பற்றிக் கொள்கிறது. அவன் தண்ணீர்தண்ணீர் என்று ஒடுகிறான். அப்போது தண்ணீருக்குப் பதிலாஅவனுக்குப் பிடித்தமான உணவுப் பண்டத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தால் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டான். தண்ணீர் தண்ணீர் என்றுதான் ஓடுவான்.

 

      மரணபயம் வந்துவிட்டால்தீப் பிடித்தவனுக்கு உண்டான உணர்ச்சி வந்துவிடும். உடனே அதற்கு மாற்றுத் தேடவேண்டும் என்னும் ஆர்வமும் வேகமும் உண்டாகும். ஆனால்நம்மில் பலரும் மரண பயத்தைப் போக்கும் வழியை நாடுவதில்லை.  பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருந்துவிடுகின்றோம். மரணம் என்பது எந்த நேரத்தில் நமக்கு வருமோ தெரியாது. எமனுடைய வாய் திறந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த வாய் எப்போது மூடிக்கொள்ளும் என்பது நமக்குத் தெரியாது. 

 

"இன்றுகொல் அன்றுகொல் என்றுகொல் என்னாது

பின்றையே நின்றது கூற்றம் என்று எண்ணி

ஒருவுமின் தீயவை,ஒல்லும் வகையால்

மருவுமின் மாண்டார் அறம்".           --- நாலடியார்.

 

     இன்று வருவானோஇல்லைஇன்னொரு நாள் வருவானோஅல்லது என்றைக்கு வருவானோ?எமன் என்று எண்ணிக் கவலைப் படாதீர்கள். எமன் உங்கள் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டு இருக்கின்றான்உங்கள் உயிரைக் கவர்ந்து போக அவன் எப்போதுமே தயாராக இருக்கின்றான் என்று எண்ணிதீய செயல்களைச் செய்வதை விட்டு ஒழித்துபெருமை தரும் அறச் செயல்களையே செய்து வாருங்கள் என்பது நாலடியார் கூறும் அறிவுரை.

 

     எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து இருப்போம்எப்போதுஎப்படிச் சாவோம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. எனவேதான்,"யார் அறிவார் சாநாளும் வாழ்நாளும்"என்றார் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான். எந்தக் கணமும் மரணம் சம்பவிக்கும். ஆகையால்,ஒவ்வொரு கணமும் மரணத்தின் வாயிலில் இருப்பதாக எண்ணி உணர்ந்து,  அந்தஅச்சத்தைப் போக்கவல்ல பரம்பொருளின் திருவருளை நாடவேண்டும். முருகப் பெருமானுடைய திருவருளினால் மரணபயம் போகும் என்பதைத் தெளிந்து அவனை நம்பி அவன்பால் அன்பு செய்ய வேண்டும் என்கின்றார் அருணகிரிநாதப் பெருமான்.

 

     எத்தனையோ பேர் கோயிலுக்குச் செல்கிறார்கள். அவர்களில் பல வகையினர் இருக்கிறார்கள். பரம்பரையாக வந்த பழக்கம் காரணமாகக் கோயிலுக்குப் போய்த் தொழுவார் சிலர். கோயிலில் கிடைக்கும் பிரசாதம் முதலியவற்றில் ஆசைவைத்துச் செல்வார் சிலர். வீட்டில் உள்ளவர்களோபிறரோ செய்யும் வற்புறுத்தல் காரணமாகச் செல்பவர்கள் சிலர். ஏதாவது வேண்டுதல் காரணமாகச் செல்பவர் சிலர். இவர்கள் எல்லாம் உண்மையாக இறைவனைத் தொழுபவர்கள் ஆகமாட்டார்கள். இந்த உயிருக்கு ஒரு காலத்தில் மோசம் வந்துவிடும்நிச்சயமாக மரணம் என்று ஒன்று நம்மை அறியாமலே வந்து சேரும் என்ற பயத்தை உண்மையாக உணர்ந்து வாழ்க்கையை நன்னெறியில் செலுத்திஇறைவனுடைய திருவடிகளைத் தொழுபவர்களே உண்மையான பத்திமான்கள்.

 

     பொருளுக்கு மோசம் வரும் என்றுவீட்டைப் பூட்டித்  தாழ்ப்பாளும் போடுகிறோம். பெட்டியை நன்றாகப் பூட்டியும் வைக்கின்றோம். போதாக் குறைக்கு வீட்டில் நாயை வளர்க்கின்றோம். காவல்காரனையும் வைக்கிறோம்.  நாம் சேமித்த பொருளுக்குநிலையற்ற பொன்னுக்கும் பொருளுக்கும் மோசம் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக இவ்வளவும் செய்கின்றோம்.

 

     நாம் பெற்ற பொருள்களுக்குள்ளேயே மிக அரியதான இந்த உயிரை அநியாயமாக இழந்துவிடக் கூடாது. உடம்பில் உயிர் இருப்பதால் பெறுகின்ற நன்மைகள் யாவும்உடம்பை விட்டு உயிர் பிரிந்து போய்விட்டால் அவ்வளவுதான். இந்த உடம்பின் உள்ளே குடி கொண்டு இருக்கும் உயிரினால் வருகின்ற நன்மைகளை எல்லாம் பெறாமல் உடம்பை விட்டுப் பிரிந்து போனால்உடம்பை எடுத்ததன் உண்மையான பயன் உண்டாகாது. உடம்பு இருக்கும்போதே மரண பயத்தைப் போக்குவதற்குரிய நெறியில் ஒழுக வேண்டும். அப்போதுதான் மரணபயம் நம்மிடம் இருக்காது.

 

     ஆவிக்கு மோசம் வரும் என்ற உணர்ச்சி வரவேண்டும். என்றால்பெரிய சாத்திரங்களைப் படிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உலகத்தில் பிறந்த யாருக்கும்உடம்பில் உயிர் நில்லாது என்ற உண்மை நன்றாகத் தெரியும். கடவுள் இல்லை என்று சொல்லலாம். சொர்க்க நரகங்கள் இல்லை என்று சொல்லலாம். மோட்சம் இல்லையென்றும் சாதிக்கலாம். 

 

"பரம்ஏதுவினைசெயும் பயன்ஏதுபதிஏது,

                        பசுஏதுபாசம்ஏது,

            பத்திஏதுஅடைகின்ற முத்திஏதுஅருள்ஏது,

                        பாவபுண் ணியங்கள் ஏது,

வரம்ஏதுதவம்ஏதுவிரதம்ஏதுஒன்றும் இ(ல்)லை,

                        மனம்விரும்பு உணவு உண்டுநல்

            வத்திரம் அணிந்துமட மாதர்தமை நாடிநறு

                        மலர்சூடிவிளையாடிமேல்

கரம் மேவ விட்டுமுலைதொட்டு வாழ்ந்துஅவரொடு

                        கலந்து மகிழ்கின்ற சுகமே

            கண்கண்ட சுகம்இதே கைகண்ட பலன்எனும்

                        கயவரைக் கூடாது அருள்"

 

என்று வள்ளல்பெருமான் காட்டிய கயவராகவும் கூட இருக்கலாம்.

 

     ஆனால்,உடம்பை விட்டு உயிர் போகாது என்று சொல்கிறவர் யாரும் இல்லை. உயிர் போய்விடப் போகிறது என்று நினைத்தாலே வருத்தம். உயிர் போகும்போது நமக்கு உண்டாவது பெருத்த வருத்தம். அத்தகைய வருத்தம் வரக்கூடாது என்று கருதி அதற்கு முன்பே இறைவன் திருவருளைப் பெற வேண்டும் என்ற உறுதியோடு அன்பு வழிபாடு செய்வதே உண்மையான பத்தி ஆகும். அந்தப் பத்திக்குக் காரணமாய் இருப்பதுஎமன் வந்து உயிரைக் கொள்ளை கொள்ளுவானேஎன்ற பயம். உயிருக்கு மோசம் வருமே என்ற பயம்.

 

     நல்லதை நினைப்பதற்கும் தவம் புரிந்து இருக்கவேண்டும். முன்னை நல்வினைப் பயன் இருந்தால்அதன் பலனாக நல்ல எண்ணங்கள் நமக்கு உண்டாகும். "தவமும் தவம் உடையார்க்கு ஆகும்என்பார் திருவள்ளுவ நாயனார். இறைவனிடத்தில் அன்பு செய்வதற்குக் காரணமாக இருக்கும் பயம் நமக்கு உண்டாக வேண்டுமானால்,அது பலகாலப் பழக்கத்தினால் வரவேண்டும். முன்பு செய்த பாவம் அத்தகைய பழக்கம் உண்டாகாமல் தடுக்கும். 

 

     எனவே இறைவனிடத்தில் பத்தி செய்து நலம் பெறுவதற்குத் தடையாக இருக்கின்ற தீவினையானதுஆவிக்கு மோசம் வரும் என்பதை நாம் அறியாமல் இருக்கும்படி செய்கிறது. அந்த வினையைத் தீர்த்து அருள வேண்டும்என்று முருகப் பெருமானை வேண்டுகிறார் அருணகிரிநாதப் பெருமான்.  உயிருக்கு மோசம் என்பது எமனால் வரும் மரணம். அதனைத் தீர்ப்பது இறைவனுடைய திருவடி. அது அருள் வடிவமாக இருக்கின்றது. இறைவனுடைய அருள் மருளைப் போக்கும். ஆவிக்கு வருகின்ற துன்பத்தைப் போக்கும். ஆகையால் மரண பயத்திற்குப் பாதுகாப்பான ஆண்டவனுடைய பாதங்களை "அருட்பதங்கள்" என்கின்றார் அருணகிரிநாதப் பெருமான்.

 

"சாகாது எனையே சரணங்களிலே 

கா கா நமனார் கலகம் செ(ய்)யும் நாள்'"

 

என்று கந்தர் அனுபூதியில் பாடுகிறார். நான் சாகாமல் இருக்கும்பொருட்டு இயமன் எனது உடலில் இருந்து உயிரைப் பிரிக்கும்போதுஎனக்கு உனது திருவடிகளில் இடம் தந்து காப்பாயாக என்று வேண்டுகின்றார். நமது வேண்டுதலும் இதுவாகவே இருக்கவேண்டும்.

 

     திருத்தணிகை மலை மீது எழுந்தருளியிருக்கும் முருகப் பெருமானைப் பார்த்து அருணகிரியார் இந்த வேண்டுகோளை வைக்கின்றார். அந்தத் திருத்தணிகை மாமலையில் நீர் நிலைகள் பல உண்டு. பல வாவிகள் அங்கே உள்ளன. அங்குள்ள வாவியில் காவிமலர் தினந்தோறும் பூக்கும். காவிமலருக்குக் 'கல்லாரம்'என்று ஒரு பெயர். காவிமலர் பூப்பதனால் 'கல்லார மலைஎன்றும் 'கல்லார கிரி' என்றும் அந்த மலைக்குப் பெயர் உண்டு. அதனால் அங்கே இருக்கிற பெருமானுக்குச் 'செங்கல்வராயன்'என்றும் பெயர். செங்கல்வம் என்பது செங்கழுநீர் மலருக்கு ஒரு பெயர். அத்தோடு நில வளமும் பொருந்திய திருத்தணிகை. ஆதலால்,வாவிக்கு அருகில் பரந்த வயல்கள் சுற்றி இருக்கின்றன. 

 

     முருகப் பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் திருமலை என்பதால் பல அடியார்கள் வந்து அங்கே தங்குவார்கள். நல்ல எண்ணங்கள் அலை அலையாக எங்கும் சூழும். அந்த எண்ண அலைகள் மனம் குளிரும் சூழ்நிலையை உண்டாக்கும். கோபம் உள்ளவன் இருந்த இடத்தை,அவன் எழுந்தவுடன் தொட்டுப் பார்த்தால் சுடும். அன்பு உடையவர்களுடைய உடம்பு குளிர்ந்து இருக்கும். சிறந்த பெரியவர்கள் அன்பு உடையவர்களாக ஓரிடத்தில் தங்கியிருந்தால் அவர்கள் தங்கும் இடம் குளிர்ச்சி உடையதாக இருக்கும். அவர்களுடைய குளிர்ந்த எண்ண அலைகள் நம்மைச் சூழ்ந்தால்,தண்மை உண்டாகும்.  சான்றோர்கள் வாழுகின்ற இடம் எப்போதும் குளிர்ச்சியும் வளமையும் பொதிந்து இருக்கும். பிசிராந்தையார் தம்முடைய ஊரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது"ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச் சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே!" என்று சொல்லுவார்.

 

     இவ்வாறு உடல் குழைஉள்ளம் குளிர்ந்துஅன்பால் முதிர்ந்த அடியவர்கள் முருகப் பெருமானை வழிபட்டு வாழும் சிறந்த இடமாகத் திருத்தணிகை விளங்குகிறது. அத்தகைய திருத்தணி மாமலையில் எழுந்தருளி இருக்கும் முருகப் பெருமான் தன்னை வழிபடும் அடியவர்கள் நினைத்ததை நினைத்தபடி முடிக்கிறவன். "நினைத்தவை முடித்து அருள் கிருபைக் கடல்" என்றும்"நினைத்த காரியம் அனுகூலமே புரி பெருமாளே" என்றும்"அடியவர் இச்சையில் எவை எவை உற்றனஅவை தருவித்து அருள் பெருமாளே" என்றும், "வேண்டிய போது அடியர் வேண்டிய போகம் அதைவேண்டும் அளவில் உதவும் பெருமாளே" என்றும் திருப்புகழில் போற்றுவார். அடியவர்களைக் காப்பதற்கு முருகன் கொடி கட்டிக் கொண்டு இருக்கின்றான். அது சேவல் கொடி.

 

     "தேவர்களுக்கு எல்லாம் சிகாமணியாக இருக்கிற பெருமானேதிருத்தணி மாமலையில் வாழும் சேவற்கொடி உடையவனே!  இந்த உயிருக்கு மோசம் வருமேஎன்று பயந்து அதைப் போக்கிக் கொள்ள உனது திருவடிகளைச் சேவிக்கின்ற நினைப்பு இல்லாமல் இருக்கின்றேன். முன்னைப் பிறவியில் நான் செய்த பாவமே அதற்குக் காரணம். அது உன்னை நினைக்கவொட்டாமல் செய்கின்றது. அந்தப் பாவத்தைத் தீர்த்து அருள வேண்டும்"என்று நமக்காக அருணகிரிநாதப் பெருமான் வேண்டிக் கொள்கிறார். நாமும் அவ்வாறே வேண்டி வழிபட்டு ஈடேறுவோம்.

 

"ஆவிக்கு மோசம் வருமாறு அறிந்துஉன் அருட்பதங்கள் 

சேவிக்க என்று நினைக்கின்றிலேன்வினை தீர்த்துஅருளாய்

வாவித் தடவயல் சூழும் திருத்தணி மாமலைவாழ் 

சேவல் கொடி உடையானேஅமர சிகாமணியே!"   ---கந்தர் அலங்காரம்.

 

என்பது கந்தர் அலங்காரத்தில் அருணகிரிநார் அருளிய பாடல்களில் ஒன்று.

 

இதன் பொருள் ---

 

     குளங்களுடன் கூடிபரந்த வயல்கள் சூழ்ந்துள்ளபெருமை தங்கிய திருத்தணிகை மலைமீது எழுந்தருளி உள்ளகோழிக் கொடியை உடையவரே! தேவர்களுக்கு மணிமுடியாக விளங்குபவரே! உயிருக்குக் கேடு செய்வதாகிய பிறவி நோய்க்குக் காரணமாக,ஆகாமிய வினை வந்து சேரும் வகையை அறிந்துதேவரீருடைய அருள் திருவடிகளை வழிபாடு செய்வதை எக்காலமும் அடியேன் சிந்திக்கின்றது இல்லை. இதற்குக் காரணமாக உள்ள பாவ வினையைப் போக்கி அருள்புரிவீராக.

 

     தவிர்க்க இயலாத மரணத்திலே பயமும்அது காரணமாக அதைப் போக்கிக் கொள்ள முருகனிடத்தில் ஆழ்ந்த பத்தியும் உண்டாக வேண்டும் என்பது கருத்து.

பொது --- 1039. கார்உலாவு குழற்கும்

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

 

கார்உலாவு குழற்கும் (பொது)

 

முருகா! 

தேவரீர் திருவடியில் அன்பு வைத்து உய்ய அருள்வாய்.

 

 

தான தான தனத்தம் தான தான தனத்தம்

     தான தான தனத்தம் ...... தனதான

 

 

காரு லாவு குழற்குங் கூரி தான விழிக்குங்

     காதல் பேணு நுதற்குங் ...... கதிர்போலுங்

 

காவி சேர்ப வளத்தின் கோவை வாயி தழுக்குங்

     காசு பூணு முலைக்குங் ...... கதிசேரா

 

நேரி தான இடைக்குஞ் சீத வார நகைக்கும்

     நேரி லாத தொடைக்குஞ் ...... சதிபாடும்

 

நீத மான அடிக்கும் மாலு றாத படிக்குன்

     னேய மோடு துதிக்கும் ...... படிபாராய்

 

பார மேரு வளைக்கும் பாணி யார்ச டையிற்செம்

    பாதி சோம னெருக்கும் ...... புனைவார்தம்

 

பால காஎ னநித்தம் பாடு நாவ லர்துக்கம்

     பாவ நாச மறுத்தின் ...... பதமீவாய்

 

சோரி வாரி யிடச்சென் றேறி யோடி யழற்கண்

     சூல காளி நடிக்கும் ...... படிவேலாற்

 

சூரர் சேனை தனைக்கொன் றார வார மிகுத்தெண்

     தோகை வாசி நடத்தும் ...... பெருமாளே.

 

பதம் பிரித்தல்

 

 

கார் உலாவு குழற்கும், கூரி தான விழிக்கும்,

     காதல் பேணு நுதற்கும், ...... கதிர்போலும்

 

காவி சேர் பவளத்தின் கோவை வாய் இதழுக்கும்,

     காசு பூணு முலைக்கும், ...... கதிசேரா

 

நேரிது ஆன இடைக்கும், சீத வார நகைக்கும்,

     நேர் இலாத தொடைக்கும், ...... சதிபாடும்

 

நீதம் ஆன அடிக்கும், மால் உறாத படிக்கு, உன்

     நேயமோடு துதிக்கும் ...... படிபாராய்.

 

பார மேரு வளைக்கும் பாணியார், சடையில் செம்

     பாதி சோமன், எருக்கும் ...... புனைவார்தம்

 

பாலகா என நித்தம் பாடு நாவலர் துக்கம்

     பாவ நாசம் அறுத்து, இன் ...... பதம் ஈவாய்.

 

சோரி வாரி இடச்சென்று ஏறி ஓடி, அழற்கண்

     சூல காளி நடிக்கும் ...... படி வேலால்

 

சூரர் சேனை தனைக்கொன்று ஆர வாரம் மிகுத்து எண்

     தோகை வாசி நடத்தும் ...... பெருமாளே.

 

பதவுரை

  

     பார மேரு வளைக்கும் பாணியார் --- பருத்த மேரு மலையை வில்லாக வளைக்கும் திருக்கைகளை உடையவரும்,

 

     சடையில் செம் பாதி சோமன் எருக்கும் --- திருச்சடையில் ஒரு பாதியில் பிறைச்சந்திரனையும்ஒரு பாதியில் எருக்கு மலரையும்,

 

     புனைவார் தம் பாலகா என --- அணிந்துள்ளவரும் ஆன சிவபரம்பொருளின் திருக்குமாரரே என்று

 

      நித்தம் பாடு நாவலர் துக்கம் பாவநாசம் அறுத்து இன் பதம் ஈவாய் --- நாள் தோறும் போற்றிப் பாடுகின்ற புலவர்களின் துன்பங்களையும் பாவங்களையும் தொலைத்துஇனிய திருவடி இன்பத்தை அருள் புரிபவரே!

 

       சோரி வாரி இடச் சென்று ஏறி ஓடி அழல்கண் சூலகாளி நடிக்கும்படி --- இரத்தம் கடல் போல் பெருகப்போர்க்களத்தின்கண் விரைந்து சென்று,நெருப்புப் போன்ற கண்களை உடையசூலம் ஏந்திய காளிதேவி திருநடனம் புரியும்படியாக,

 

       வேலால் சூரர் சேனை தனைக் கொன்று ---வேலாயுதத்தால் அசுரர்களின் படைகளைக் கொன்று,  

 

       ஆரவாரம் மிகுத்து--- மிகுந்த ஆரவாரத்துடன்,

 

     எண் தோகை வாசி நடத்தும் பெருமாளே --- மதிக்கத் தக்க மயிலாகிய குதிரையை நடத்தும் பெருமையில் மிக்கவரே!

 

      கார் உலாவு(ம்) குழற்கும் --- (விலைமாதர்களின்) கருமேகம் போன்று கூந்தலின் மீதும்,

 

     கூரிதான விழிக்கும் --- கூர்மை வாய்ந்த கண்களின் பார்வையின் மீதும்,

 

     காதல் பேணு(ம்) நுதற்கும் --- காம இச்சையை வளர்க்கின்ற நெற்றி மீதும்,

 

      கதிர்போலும் காவிசேர் பவளத்தின் கோவை வாய் இதழுக்கும் --- ஒளி பொருந்தியதாய்செந்நிறம் கொண்ட பவளத்தை ஒப்பதாய்கொவ்வைப் பழம் போல் விளங்கும் சிவந்த வாயிதழின் மீதும்

 

       காசு பூணு(ம்) முலைக்கும் --- பொன்னால் ஆன அணிகலன்களைப் பூண்டு இருக்கும் முலைகளின் மீதும்,

 

     கதி சேரா நேரிதான இடைக்கும் --- மெலிந்துள்ள நுண்மையான இடையின் மீதும்,

 

     சீத வார நகைக்கும் --- (பொருள் கருதியே பொய்யாக) குளிர்ந்த அன்பைக் காட்டுகின்ற சிரிப்பின் மீதும்

 

      நேர் இலாத தொடைக்கும் --- ஒப்பு இல்லாத தொடையின் மீதும்,

 

     சதிபாடும் நீதம் ஆன அடிக்கும் --- தாள ஒத்துக்கு ஏற்ப நடக்கும் தகுதியான பாதங்களின் மீதும்,

 

     மால்உறாத படிக்கு --- (அடியேன்) மயக்கம் அடையாதபடிக்கு,  

 

     உன் நேயமோடு துதிக்கும்படி பாரா --- தேவரீர் மீது அன்பு வைத்துத் துதிக்கும்படியாகத் திருவருள் புரிவீராக.

 

பொழிப்புரை

 

 

     பருத்த மேரு மலையை வில்லாக வளைக்கும் திருக்கைகளை உடையவரும்திருச்சடையில் ஒரு பாதியில் பிறைச்சந்திரனையும்ஒரு பாதியில் எருக்கு மலரையும் அணிந்துள்ளவரும் ஆன சிவபரம்பொருளின் திருக்குமாரரே என்றுநாள்தோறும் போற்றிப் பாடுகின்ற புலவர்களின் துன்பங்களையும் பாவங்களையும் தொலைத்துஇனிய திருவடி இன்பத்தை அருள் புரிபவரே!

 

            இரத்தம் கடல் போல் பெருகப்போர்க்களத்தின்கண் விரைந்து சென்று,நெருப்புப் போன்ற கண்களை உடையசூலம் ஏந்திய காளிதேவி திருநடனம் புரியும்படியாக வேலாயுதத்தால் அசுரர்களின் படைகளைக் கொன்றுமிகுந்த ஆரவாரத்துடன்மதிக்கத் தக்க மயிலாகிய குதிரையை நடத்தும் பெருமையில் மிக்கவரே!

 

            விலைமாதர்களின் கருமேகம் போன்று கூந்தலின் மீதும்கூர்மை வாய்ந்த கண்களின் பார்வையின் மீதும்காம இச்சையை வளர்க்கின்ற நெற்றி மீதும்,ஒளி பொருந்தியதாய்செந்நிறம் கொண்ட பவளத்தை ஒப்பதாய்கொவ்வைப் பழம் போல் விளங்கும் சிவந்த வாயிதழின் மீதும்,பொன்னால் ஆன அணிகலன்களைப் பூண்டு இருக்கும் முலைகளின் மீதும்மெலிந்துள்ள நுண்மையான இடையின் மீதும்பொருள் கருதியே பொய்யாகக் குளிர்ந்த அன்பைக் காட்டுகின்ற சிரிப்பின் மீதும்ஒப்பு இல்லாத தொடையின் மீதும்தாள ஒத்துக்கு ஏற்ப நடக்கும் தகுதியான பாதங்களின் மீதும்அடியேன் மயக்கம் அடையாதபடிக்குதேவரீர் மீது அன்பு வைத்துத் துதிக்கும்படியாகத் திருவருள் புரிவீராக.

 

 

விளக்கவுரை

 

     இத் திருப்புகழ்ப் பாடலில் அடிகளார்விலைமாதர்களின் மீது மோகம் கொண்டு இருந்து அழிந்து போகாமல்இறைவன் திருவடி மீது அன்பு வைத்து உய்ந்திட அருள் புரியவேண்டும் என்று வேண்டுகின்றார். மாதர்மேல் வைத்த அன்பினை மாற்றி,இறைவன் திருவடியில் அன்பு வைத்தல் நன்மை பயக்கும் என்று சொல்லப்பட்டது.

 

"நெறிதரு குழலை அறல் என்பர்கள்,

நிழல் எழு மதியம் நுதல் என்பர்கள்,

நிலவினும் வெளிது நகை என்பர்கள்,

நிறம்வரு கலசம் முலை என்பர்கள்,

அறிகுவது அரிது இவ் இடை என்பர்கள்,

அடிஇணை கமல மலர் என்பர்கள்,

அவயவம் இனைய மடமங்கையர்

அழகியர்அமையும்அவர் என் செய?

 

மறிமழு உடைய கரன் என்கிலர்,

மறலியை முனியும் அரன் என்கிலர்,

மதிபொதி சடில தரன் என்கிலர்,

மலைமகள் மருவு புயன் என்கிலர்,

செறிபொழில் நிலவு தி(ல்)லை என்கிலர்,

திருநடம் நவிலும் இறை என்கிலர்,

சிவகதி அருளும் அரசு என்கிலர்,

சிலர் நரகு உறுவர் அறிவு இன்றியே".--- கோயில் நான்மணி மாலை.

 

"சொல் பல பேசித் துதித்துநீங்கள்

நச்சிச் செல்லும் நரக வாயில்

தோலும் இறைச்சியுந் துதைந்து சீப் பாயும் 

காமப் பாழிகருவிளை கழனி,

தூமைக் கடவழிதொளைபெறு வாயில்

எண்சாண் உடம்பும் இழியும் பெருவழி,

மண்பால் காமம் கழிக்கும் மறைவிடம்,

நச்சிக் காமுகர நாய்தான் என்றும்

இச்சித்து இருக்கும் இடைகழி வாயில்;

திங்கள் சடையோன் திருவருள் இல்லார்

தங்கித் திரியும் சவலைப் பெருவழி,

புண் இது என்று புடவையை மூடி

உள் நீர் பாயும் ஓசைச் செழும்புண்

மால்கொண்ட அறியா மாந்தர் புகும் வழி,

நோய்கொண்டு ஒழியா நுண்ணியர் போம்வழி,

தருக்கிய காமுகர் சாரும் படுகுழி,

செருக்கிய காமுகர் சேரும் சிறுகுழி,

பெண்ணுமு ஆணும் பிறக்கும் பெருவழி,

மலம் சொரிந்து இழியும் வாயிற்கு அருகே

சலம் சொரிந்து இழியும் தண்ணீர் வாயில்,

இத்தை நீங்கள் இனிது என வேண்டா,

 

பச்சிலை இடினும் பத்தர்க்கு இரங்கி

மெச்சிச் சிவபத வீடு அருள்பவனை

முத்தி நாதனைமூவா முதல்வனை,

அண்டரு அண்டமும் அனைத்து உள புவனமும்

கண்ட அண்ணலைகச்சியில் கடவுளை,

ஏக நாதனைஇணை அடி இறைஞ்சுமின்,

போக மாதரைப் போற்றுதல் ஒழிந்தே!"    ---  பட்டினத்தார்.

 

     வள்ளல் பெருமான் நமது நெஞ்சுக்கு அறிவுறுத்துமாறு காண்க....

 

.....            .....            .....       மந்திரத்தில்

பேய்பிடித்தால் தீர்ந்திடும்,இப் பெண்பேய் விடாதே,செந்

நாய்பிடித்தால் போலும் என்று நாடிலையே,--- ஆய்வில்உன்றன் 

 

ஏழைமை என் என்பேன்,இவர்மயக்கம் வல்நரகின்

தோழைமை என்று அந்தோ துணிந்திலையே,--- ஊழ்அமைந்த   

 

கார் இருளில் செல்லக் கலங்குகின்றாய்,மாதர்சூழல்

பேர் இருளில் செல்வதனைப் பேர்த்திலையே --- பாரிடையோர் 

 

எண்வாள் எனில் அஞ்சி ஏகுகின்றாய்,ஏந்திழையார்

கண்வாள் அறுப்பக் கனிந்தனையே,--- மண்வாழும்

 

ஓர் ஆனையைக் கண்டால் ஓடுகின்றாய்,மாதர்முலை

ஈர் ஆனையைக் கண்டு இசைந்தனையே --- சீரான 

 

வெற்பு என்றால் ஏற விரைந்து அறியாய்,மாதர்முலை

வெற்பு என்றால் ஏற விரைந்தனையே,--- பொற்புஒன்றும்

 

சிங்கம் என்றால் வாடித் தியங்குகின்றாய்,மாதர் இடைச்

சிங்கம் எனில் காணத் திரும்பினையே,--- இங்குசிறு

 

பாம்பு என்றால் ஓடிப் பதுங்குகின்றாய்,மாதர் அல்குல்

பாம்பு என்றால் சற்றும் பயந்திலையே,--- ஆம் பண்டைக் 

 

கீழ்க்கடலில் ஆடு என்றால் கேட்கிலை நீ,மாதர் அல்குல்

பாழ்க்கடலில் கேளாது பாய்ந்தனையே,--- கீழ்க் கதுவும்

 

கல் என்றால் பின்னிடுவாய்,காரிகையார் கால்சிலம்பு

கல் என்றால் மேல் எழும்பக் கற்றனையே,--- அல்அளகம் 

 

மையோ கருமென் மணலோ என்பாய்மாறி

ஐயோ நரைப்பது அறிந்திலையோ?--- பொய் ஓதி

 

ஒண்பிறையே ஒள்நுதல் என்று உன்னுகின்றாய்,உள்எலும்புஆம்

வெண்பிறை அன்றே அதனை விண்டிலையே,--- கண்புருவம் 

 

வில் என்றாய்,வெண்மயிராய் மேவி உதிர்ந்திடுங்கால்

சொல் என்றால் சொல்லத் துணியாயே,--- வல் அம்பில்

 

கண் குவளை என்றாய்,கண்ணீர் உலர்ந்துமிக

உள்குழியும் போதில் உரைப்பாயே,--- கள்குலவு

 

மெய்க்குமிழே நாசி என வெஃகினையால்,வெண்மலத்தால்

உய்க்குமிழுஞ் சீந்தல் உளதேயோ?--- எய்த்தல் இலா

 

வள்ளை என்றாய் வார்காது,வள்ளைதனக்கு உள்புழையோடு

உள்ளு நரம்பின் புனைவும் உண்டேயோ?--- வெள்ளைநகை 

 

முல்லை என்றாய்,முல்லை முறித்து ஒருகோல் கொண்டுநிதம்

ஒல்லை அழுக்கு எடுப்பது உண்டேயோ?--- நல்லதொரு 

 

கொவ்வை என இதழைக் கொள்கின்றாய்,மேல்குழம்பும்

செவ்வை இரத்தம் எனத் தேர்ந்திலையே,--- செவ்வியகண் 

 

ஆடி எனக் கவுட்கே ஆசை வைத்தாய்,மேல்செழுந்தோல்

வாடியக்கால் என் உரைக்க மாட்டுவையே?--- கூடியதோர்

 

அந்த மதிமுகம் என்று ஆடுகின்றாய்,ஏழ்துளைகள்

எந்த மதிக்கு உண்டுஅதனை எண்ணிலையே,--- நந்து எனவே

 

கண்ட மட்டும் கூறினை அக் கண்ட மட்டும் அன்றி,உடல்

கொண்டமட்டும் மற்று அதன்மெய்க் கூறு அன்றோ,---                                                    விண்டவற்றைத்

 

தோள் என்று உரைத்துத் துடிக்கின்றாய்,அவ்வேய்க்கு

மூள்ஒன்று வெள் எலும்பின் மூட்டு உண்டே?--- நாளொன்றும் 

 

செங்காந்தள் அங்கை எனச் செப்புகின்றாய்,அம்மலர்க்குப்

பொங்காப் பல விரலின் பூட்டு உண்டே?--- மங்காத 

 

செவ் இளநீர் கொங்கை எனச் செப்பினைவல் ஊன் தடிப்புஇங்கு

எவ் இளநீர்க்கு உண்டு அதனை எண்ணிலையே?--- செவ்வைபெறும்

 

செப்பு என்றனை முலையை,சீசீ சிலந்தி அது

துப்பு என்றவர்க்கு யாது சொல்லுதியே?--- வப்பு இறுகச்

 

சூழ்ந்த முலை மொட்டு என்றே துள்ளுகின்றாய்,கீழ்த்துவண்டு

வீழ்ந்த முலைக்கு என்ன விளம்புதியே,--- தாழ்ந்த அவை

 

மண்கட்டும் பந்து எனவே வாழ்ந்தாய்,முதிர்ந்து உடையாப்

புண்கட்டி என்பவர் வாய்ப் பொத்துவையே? --- திண்கட்டும் 

 

அந் நீர்க் குரும்பை அவை என்றாய்,மேல் எழும்பும்

செந்நீர்ப் புடைப்பு என்பார் தேர்ந்திலையே,--- அந்நீரார்

 

கண்ணீர் தரும் பருவாய்க் கட்டு உரைப்பார்,சான்றாக

வெண்ணீர் வரல்கண்டும் வெட்கிலையே?--- தண்ணீர்மைச்

 

சாடி என்பாய் நீஅயலோர் தாதுக் கடத்துஇடும் மேல்

மூடி என்பார் மற்று அவர்வாய் மூடுதியோ?--- மேடு அதனை

 

ஆல் இலையே என்பாய்,அடர் குடரோடு ஈருளொடும்

தோல் இலையே ஆல் இலைக்குஎன் சொல்லுதியே? ---  நூல் இடைதான் 

 

உண்டோ இலையோ என்று உள் புகழ்வாய்,கைதொட்டுக்

கண்டோர் பூட்டு உண்டு என்பார் கண்டிலையே,--- விண்டுஓங்கும்

 

ஆழ்ங்கடல் என்பாய் மடவார் அல்குலினை,சிற்சிலர்கள்

பாழ்ங்கிணறு என்பார் அதனைப் பார்த்திலையே,---  தாழ்ங்கொடிஞ்சித்

 

தேர் ஆழி என்பாய் அச் சீக்குழியை,அன்றுசிறு

நீர் ஆழி என்பவர்க்கு என் நேருதியே, --- ஆராப்புன் 

 

நீர் வீழியை ஆசை நிலை என்றாய்,வன்மலம்தான்

சோர் வழியை என்என்று சொல்லுதியே,--- சார்முடைதான் 

 

ஆறாச் சிலை நீர் கான் ஆறாய் ஒழுக்கிடவும்

வீறாப் புண் என்று விடுத்திலையே,--- ஊறு ஆக்கி          

 

மூலை எறும்புடன் ஈ மொய்ப்பது அஞ்சி,மற்று அதன்மேல்

சீலை இடக் கண்டும் தெரிந்திலையே,--- மேலை உறு-

 

மே நரகம் என்றால் விதிர்ப்புறு நீ,மாதர் அல்குல்

கோ நரகம் என்றால் குலைந்திலையே,--- ஊனம் இதைக்

 

கண்டால் நமது ஆசை கைவிடுவார் என்று அதனைத்

தண்டா தொளித்திடவும் சார்ந்தனையே,--- அண்டாது

 

போத விடாய் ஆகிப் புலம்புகின்றாய்,மற்று அதன்பால்

மாதவிடாய் உண்டால் மதித்திலையே,--- மாதர் அவர்  

 

தம் குறங்கை மெல் அரம்பைத் தண்டு என்றாய்,தண்டுஊன்றி

வெங்குரங்கின் மேவுங்கால் விள்ளுதியே,--- நன்கு இலவாய்

 

ஏய்ந்த முழந்தாளை வரால் என்றாய்,புலால் சிறிதே

வாய்ந்து வரால் தோற்கும் மதித்திலையே --- சேந்த அடி

 

தண் தாமரை என்றாய்,தன்மை விளர்ப்பு அடைந்தால்

வெண் தாமரை என்று மேவுதியோ?--- வண் தாரா 

 

மேல் நாட்டுஞ் சண்பகமே மேனி என்றாய்,தீயிடுங்கால்

தீ நாற்றம் சண்பகத்தில் தேர்ந்தனையோ?--- வானாட்டும்

 

மின் தேர் வடிவு என்றாய்,மேல்நீ உரைத்த உள் ஈது

ஒன்றே ஒருபுடையாய் ஒத்ததுகாண், --- ஒன்றாச்சொல் 

 

வேள் வாகனம் என்றாய்,வெய்யநமன் விட்டிடும் தூது

ஆள்வாகனம் என்றால் ஆகாதோ?--- வேள் ஆனோன் 

 

காகளமாய் இன்குரலைக் கட்டுரைத்தாய்,காலன் என்போன்

காகளம் என்பார்க்கு என் கழறுதியே?--- நாகளவும் 

 

சாயைமயில் என்றே தருக்குகின்றாய்,சார்பிரம

சாயை அஃது என்பார்க்கு என் சாற்றுதியே,--- சேயமலர்

 

அன்ன நடைஎன்பாய்,அஃது அன்றுஅருந்துகின்ற

அன்னநடை என்பார்க்கு என் ஆற்றுதியே,--- அன்னவரை 

 

ஓர ஓவியம் என்பாய்,ஓவியமேல் ஆங்கு எழுபத்து

ஈராயிர நாடி யாண்டு உடைத்தே?--- பார் ஆர்ந்த

 

முன்னுமலர்க் கொம்பு என்பாய்,மூன்றொடரைக் கோடியெனத்

துன்னும் உரோமத் துவாரம் உண்டே?--- இன் அமுதால்

 

செய்த வடிவு என்பாய்,அச் செய்கை மெய்யேல்,நீ அவர்கள்

வைதிடினும் மற்று அதனை வையாயே,--- பொய் தவிராய்

 

ஒள்ளிழையார் தம் உபு ஓர் உண்கரும்பு என்றாய்சிறிது

கிள்ளி எடுத்தால் இரத்தம் கீழ்வருமே,--- கொள்ளும் அவர்

 

ஈடில் பெயர் நல்லார் என நயந்தாய்,நாய்ப்பெயர் தான்

கேடில் பெரும் சூரன் என்பர் கேட்டிலையோ?--- நாடில்அவர்

 

மெல்இயலார் என்பாய்,மிகு கருப்ப வேதனையை

வல்இயலார் யார் பொறுக்க வல்லார்காண்?--- வில்லியல்பூண் 

 

வேய்ந்தால் அவர்மேல் விழுகின்றாய்,வெந்தீயில்

பாய்ந்தாலும் அங்கு ஓர் பலன் உண்டே,--- வேய்ந்தாங்கு

 

சென்றால் அவர் பின்னர்ச் செல்கின்றாய்,வெம்புலிப்பின்

சென்றாலும் அங்கு ஓர் திறன் உண்டே,--- சென்றாங்கு

 

நின்றால் அவர்பின்னர் நிற்கின்றாய்,கண்மூடி

நின்றாலும் அங்கு ஓர் நிலை உண்டே,--- ஒன்றாது

 

கண்டால் அவர் உடம்பைக் கட்டுகின்றாய்கல் அணைத்துக்

கொண்டாலும் அங்கு ஓர் குணம் உண்டே,--- பெண்டுஆனார்

 

வைதாலும் தொண்டு வலித்தாய்,பிணத்தொண்டு

செய்தாலும் அங்கு ஓர் சிறப்பு உளதே,--- கைதாவி

 

மெய்த்தாவும் செந்தோல் மினுக்கால் மயங்கினை நீ,

செத்தாலும் அங்கு ஓர் சிறப்பு உளதே,--- வைத்தாடும் 

 

மஞ்சள் மினுக்கால் மயங்கினை நீ,மற்றொழிந்து

துஞ்சுகினும் அங்கு ஓர் சுகம் உளதே --- வஞ்சியரைப்

 

பார்த்து ஆடி ஓடிப் படர்கின்றாய்,வெந்நரகைப்

பார்த்தாலும் அங்கு ஓர் பலன் உண்டே --- சேர்த்தார் கைத் 

 

தொட்டால் களித்துச் சுகிக்கின்றாய்,வன்பூதம்

தொட்டாலும் அங்கு ஓர் துணை உண்டே --- நட்டாலும்

 

தெவ்வின் மடவாரைத் திளைக்கின்றாய்,தீ விடத்தை

வவ்வுகினும் அங்கு ஓர் மதி உண்டே,--- செவ்விதழ்நீர்

 

உண்டால் மகிழ்வாய் நீ,ஒண்சிறுவர் தம்சிறுநீர்

உண்டாலும் அங்கு ஓர் உரன் உண்டே --- கண்டு ஆகக்

 

கவ்வுகின்றாய் அவ் இதழை,கார் மதுகம் வேம்பு இவற்றைக்

கவ்வுகினும் அங்கு ஓர் கதி உண்டே,--- அவ்இளையர்

 

மென்று ஈயும் மிச்சில் விழைகின்றாய்,நீ வெறும்வாய்

மென்றாலும் அங்கு ஓர் விளைவு உண்டே,--- முன்தானை 

 

பட்டால் மகிழ்வு பதிந்தாய்,பதைக்க அம்பு

பட்டாலும் அங்கு ஓர் பலன் உண்டே,--- கிட்டாமெய்த் 

 

தீண்டிடில் உள் ஓங்கிச் சிரிக்கின்றாய்,செந்தேள்முன்

தீண்டிடினும் அங்கு ஓர் திறன்உண்டே,--- வேண்டி அவர்

 

வாய்க்கு இட யாதானும் ஒன்று வாங்குகின்றாய்,மற்ற அதைஓர்

நாய்க்கு இடினும் அங்கு ஓர் நலன் உண்டே,--- தாக்கவர்க்காய்த்

 

தேட்டாண்மை செய்வாய்அத் தேட்டாண்மையைத்தெருவில்

போட்டாலும் அங்கு ஓர் புகழ் உண்டே,--- வாட்டாரைக் 

 

கொண்டார் உடன் உணவு கொள்கின்றாய்,குக்கலுடன்

உண்டாலும் அங்கு ஓர் உறவு உண்டே --- மிண்டு ஆகும் 

 

இங்கிவர்வாய்ப் பாகிலையை ஏற்கின்றாய்,புன்மலத்தை

நுங்கினும் அங்கு ஓர் நல் நொறில் உண்டே, --- மங்கையர்தம் 

 

ஏத்தா மனை காத்து இருக்கின்றாய்,ஈமம் அது

காத்தாலும் அங்கு ஓர் கனம் உண்டே,--- பூத்தாழ்வோர்

 

காட்டாக் குரல் கேட்பாய்,கர்த்தபத்தின் பாழ்ங்குரலைக்

கேட்டாலும் அங்கு ஓர் கிளர் உண்டே,--- கோட்டாவி 

 

ஆழ்ந்தார் உடன்வாழ ஆதரித்தாய்,ஆழ்ங்கடலில்

வீழ்ந்தாலும் அங்கு ஓர் விரகு உண்டே --- வீழ்ந்தார் உள்

 

வீட்டால் முலையும்,எதிர் வீட்டால் முகமும் உறக்

காட்டா நின்றார் கண்டும் காய்ந்திலையே,--- கூட்டாட்குச்

 

செய்கை இடும்படி தன் சீமான் தனது பணப்

பை கையிடல் கண்டும் பயந்திலையே,--- சைகை அது

 

கையால் ஒருசிலர்க்கும்,கண்ணால் ஒருசிலர்க்கும்,

செய்யா மயக்குகின்றார் தேர்ந்திலையே,--- எய்யாமல்

 

ஈறு இகந்த இவ்வகையாய்,இம்மடவார் செய்கையெலாம்

கூறுவனேல்,அம்ம! குடர் குழம்பும்;--- கூறும்இவர்

 

வாய் ஒருபால் பேச,மனம்ஒருபால் செல்லஉடல்

ஆய்ஒருபால் செய்ய அழிவார்காண்;--- ஆயஇவர்

 

நன்று அறியார்,தீதே நயப்பார்,சிவதலத்தில்

சென்று அறியார்,பேய்க்கே சிறப்பு எடுப்பார்,--- இன்று இவரை

 

வஞ்சம் என்கோ?வெவ்வினையாம் வல்லியம் என்கோ?பவத்தின்

புஞ்சம் என்கோ?மாநரக பூமி என்கோ?--- அஞ்சுறும் ஈர்

 

வாள் என்கோ?வாய்க்கு அடங்கா மாயம் என்கோ?மண்முடிவு

நாள் என்கோ?வெய்ய நமன் என்கோ?--- கோள்என்கோ

 

சாலம் என்கோ?வான் இந்த்ர சாலம் என்கோ?வீறு ஆல

காலம் என்கோ?நின் பொல்லாக் காலம் என்கோ?--- ஞாலம்அதில் 

 

பெண் என்றால் யோகப் பெரியோர் நடுங்குவரேல்,

மண் நின்றார் யார் நடுங்க மாட்டார் காண்..... --- திருவருட்பா.

 

 

நெய்த்த சுரிகுழல் அறலோ?முகிலோ?

     பத்ம நறுநுதல் சிலையோ?பிறையோ?

     நெட்டை இணைவிழி கணையோ?பிணையோ?......இனிதுஊறும்

 நெக்க அமுது இதழ் கனியோ?துவரோ?

     சுத்த மிடறு அது வளையோ?கமுகோ?

     நிற்கும் இளமுலை குடமோ?மலையோ?......அறவேதேய்ந்து

 

எய்த்த இடை அது கொடியோ?துடியோ?

     மிக்க திருஅரை அரவோ?ரதமோ?

     இப்பொன் அடிஇணை மலரோ?தளிரோ?......எனமாலாய்,

 இச்சை விரகுடன் மடவார் உடனே,

     செப்ப மருளுடன் அவமே திரிவேன்,

     ரத்ந பரிபுர இருகால் ஒருகால் ...... மறவேனே.--- திருப்புகழ்.

 

பார மேரு வளைக்கும் பாணியார்--- 

 

பாணி - கை.

 

திரிபுர தகன காலத்தில்சிவபரம்பொருள் மிகப் பருத்து விளங்கும் மேரு மலையை வில்லாக வளைத்துத் திருக்கையில் தாங்கினார்.

 

நித்தம் பாடு நாவலர் துக்கம் பாவநாசம் அறுத்து இன் பதம் ஈவாய்--- 

 

நாவலர் - புலவர். நூல்களைக் கற்றுஅறிவு விக்கம் பெற்றுஒழுக்கத்தில் சிறந்து விளங்கி,அதன் பயனாகப் புலன்களை வென்றவர்கள் புலவர்கள். அவர்களுடைய துன்பங்களையும்அதற்குக் காரணமாக உள்ள வினைகளையும்தமது திருவருளால் அறுத்து நீக்கிநீங்காத பேரின்பம் அருள்வது இறைவன் திருவடி.

 

சோரி வாரி இடச் சென்று ஏறி ஓடி அழல்கண் சூலகாளி நடிக்கும்படி--- 

 

சோரி --- இரத்தம்குருதி.

 

வாரி --- கடல். 

 

எண் தோகை வாசி நடத்தும் பெருமாளே --- 

  

எண்எண்ணுதல் --- மதித்தல். 

 

வாசி --- குதிரை,  வேகமாகச் செல்லக் கூடியது.  தோகை வாசி என்பதுதோகையினை உடைய மயிலைக் குறிக்கும்.

 

கருத்துரை

 

முருகா! தேவரீர் திருவடியில் அன்பு வைத்து உய்ய அருள்வாய்.

 

 

ஆவிக்கு மோசம் வருமே

  ஆவிக்கு மோசம் வருமே -----            பத்தியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது பயபத்தி என்று சொல்வது உண்டு. ஆனால் ,  அதன் சரியான பொருள் இன்னது என்று ...