தொடர்ந்து வருவது அருளே - பொருள் அல்ல



தொடர்ந்து வருவது அருளே - பொருள் அல்ல.

-----

 

     உலகத்தில் வாழத் தெரியாதவர்கள் யார்வாழத் தெரிந்தவர்கள் யார்என்று கேட்டால்பணத்தை நிறையக் குவித்து வைத்துக் கொள்ளாதவர்களே வாழத் தெரியாதவர்கள் என்றும்பணத்தைப் படைத்தவர்களே வாழத் தெரிந்தவர்கள் என்றும்தான் உலகவர் சொல்வர். அருணகிரிநாதர் அப்படிச் சொல்லவில்லை. இந்த உலகத்தில் சுகமாக வாழலாம்பல வசதிகளைப் பெற்று அசதி இல்லாமல் வாழலாம். அத்தகைய வாழ்வுக்குக் கருவியாய் இருப்பது பணம். அதனால்தான் பணம் படைத்தவனை வாழத் தெரிந்தவன் என்றும்பணம் பண்ணத் தெரியாதவனை வாழத் தெரியாதவன் என்றும் உலகத்தார் சொல்கிறார்கள். பணம் உள்ளவன் அந்தப் பணத்தை வாழ்வதற்குரிய கருவியாகக் கொண்டு பொருள்களை வாங்கிப் பயன்படுத்த இயலும் என்ற நினைப்பில்பணமுள்ளவன் வாழ்கிறவன் என்கிறார்கள். பணத்தைப் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டு பயன்படுத்தாமல் இருப்பவனைப் பாராட்டுவதில் பொருள் இல்லை. பணத்தை வைத்துக் கொண்டிருந்தும் வாழத் தெரியாதவன் அவன் என்றே சொல்ல வேண்டும். வாழ்நாள் முழுவதும் ஈட்டிய பணத்தைப் பயன்படுத்தாமல் வாழ்கிறவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வதுஅவர்களை எண்ணி இரங்குகிறார் அருணகிரியார். 

 

"கோழிக் கொடியன் அடிபணியாமல் குவலயத்தே 

வாழக் கருதும் மதி இலிகாள்! உங்கள் வல்வினைநோய் 

ஊழிற் பெருவலி உண்ண ஒட்டாது,உங்கள் அத்தம்எல்லாம் 

ஆழப் புதைத்து வைத்தால் வருமோ நும் அடிப்பிறகே?"

 

என்பது கந்தர் அலங்காரத்தில் வரும் ஒரு பாடல்.

 

     வாழ்வதற்குப் பொருள் அவசியம் என்று உலகம் கூறுகிறது. பொருள் படைத்தவனாக இருந்தால் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து விடலாம் என்பது உலகவர் எண்ணம். அருணகிரிநாதரோ அருள் அவசியம் என்கின்றார். கோழிக் கொடியனாம் முருகப் பெருமானுடைய திருவடியைப் பணிந்து அருள் பெற்றால் இந்த உலகத்தில் வாழலாம் என்பது அருணகிரியார் அருட்சிந்தனை.அப்படி வாழத் தெரிந்து கொள்ளாதவர்கள் அறிவில்லாதவர்கள் என்பது அவர் கருத்து. 

 

     நம்முடைய வாழ்நாள் பல ஆண்டுகளை உடையது.  ஒவ்வொரு நாளின் தொடக்கத்தையும் காலை என்கிறோம். நாம் தூங்கி விழித்தவுடன் நமக்கு நாள் தொடங்குகிறது. நமக்கு விழிப்பை ஊட்டவும்நாள் ஆரம்பமாயிற்று என்று அறிவிக்கவும் கோழி கூவுகிறது.  கதிரவன் தனது பொன்னொளியைப் பரப்பிக் கொண்டு வான வீதியிலே எழுந்து வரப் போகிறான் என்பதை நினைவுறுத்தக் கோழி கூவுகிறது. அதைக் கேட்டவுடனே நாம் எழுந்து செய்ய வேண்டிய காரியங்களைச் செய்யத் தொடங்குகிறோம். மணி பார்க்கிறவன் கடியாரத்தை மறக்கமாட்டான். காலையில் கூவி எழுப்பும் அந்தக் கோழியை நாம் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த நினைப்பை மேலும் வளரவிட்டுத் கோழியைக் கையில் கொடியாக ஏந்திய ஆண்டவனை நினைக்க வேண்டும். வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் தொடங்கும்போது முருகனை நினைப்பதற்கு வாய்ப்பாக அல்லவா கோழி கூவுகிறதுநாம் கோழியின் குரலைக் கேட்டுத் தினமும் எழுந்திருக்கிறோம். ஆனால்,  கோழியையோஅந்தக் கோழியைக் கொடியாகப் பிடித்துள்ள. இறைவனையோ நினைப்பதில்லை. முருகனுடைய அன்பர்களுக்குக் கோழியின் குரல் கேட்ட மாத்திரத்தில் அத்தகைய நினைப்பே வரும். அவன் நினைப்பு இல்லாமல் இந்த உலகத்தில் வாழ முடியுமாஉலகத்தில் வாழ வேண்டுமென்று நினைக்கிற மக்கள்பொழுது விடிந்துவிட்டது என்று தெரியாமல் வாழ முடியுமாவிடிந்தது என்பதற்கு அறிகுறி கோழி. விழித்துக் கொள்பவனுக்குக் கோழியின் குரல் காதில் விழும். நன்றாக விழித்துக் கொள்பவனுக்குக் கோழிக் கொடியன் திருவடி மனத்தில் தோன்றும். 

 

     கோழிக் கொடியனைப் பணிவதால் வருவது அருள். வியாபாரம் முதலியவற்றால் வருவது பொருள். பொருள் இருந்தால் போதாது. அருள் இல்லாவிட்டால் இவ்வுலகில் வாழ முடியாது. 

 

"அருள் இல்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லைபொருள் இல்லார்க்கு 

இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு"

 

என்று திருவள்ளுவ நாயனார் சொல்கிறார். 

 

     இந்த உலகத்தில் பொருள் இருந்தால்தானே வாழமுடியும். வாழ்ந்து முடிந்த பின்னர் தானே இறைவன் திருவடியை அடைய முடியும். எனவேமுதலில் பொருளோடு இவ்வுலகில் வாழ்வோம். அதன் பின்னர் அருளோடு அவ்வுலகம் செல்வோம் என்று கூறுகின்றவர்களும் உள்ளனர். அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தவே

 

"பொருள் அற்றார் பூப்பர் ஒருகால்அருள் அற்றார் 

அற்றார் மற்று ஆதல் அரிது" 

 

என்று அருளின் சிறப்பை உணர்த்தினார் திருவள்ளுவ நாயனார். பொருளோடு அருளையும் தேடுவதே அறிவுடைமை.  இந்த உலகத்தில் பொருளோடு வாழும் காலத்திலேயேபொருளைக் கொண்டு அறச் செய்ல்களைப் புரிந்துஅருளைப் பெறாதவர்களுக்கு அந்த உலகம் இல்லை. அருளும் பொருளும் ஒருங்கே உடையவன் தான்இம்மையும் மறுமையும் நல்வாழ்வு பெறுவான். இதுதான் நாயனார் அருளிய இரண்டு திருக்குறள்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து எண்ணினால் கிடைக்கின்ற விடை. எனவேபொருள் மாத்திரம் இருந்தால் வாழ்ந்துவிடலாம் என்பதை மறுக்கிறார் அருணகிரிநாதர். அருள் இருந்தால்தான் அந்தப் பொருளினால் நல்ல பயனை அடைந்து வாழ முடியும். அருள் தரும் முருகனைப் பணிந்து வாழ வேண்டும். "அவன் திருவடிகளைப் பணியாமல் வாழ்ந்துவிடலாம் என நினைக்கின்ற மதி அற்றவர்களே நீங்கள் நினைப்பது முடியாத காரியம்" என்று அறிவுறுத்துகிறார் அருணை வள்ளல்.

 

      வாழ்வு என்பது என்னஒருவன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான் என்றால் நூறு ஆண்டுகள் உயிரோடு இருந்தான் என்பது பொருள் அல்ல. நல்ல நெறியில் இன்பமாகத் தானும் வாழ்ந்துபிறரையும் மகிழ்வித்துவாழ்வதே வாழ்வு. நல்லது அல்லாத வழியில் வாழ்நாள் கழிந்த போவது தாழ்வு. ஒருவன் நன்றாக வாழ்ந்தவன் என்பதற்குநல்ல நெறியிலே சென்றுஇன்ப வாழ்வு வாழ்ந்தவன் என்பதே பொருள். உயிரும்உடம்பும் ஒட்டிப் பல காலம் கிடப்பதை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு நல்ல வாழ்க்கை என்று சொல்ல இயலாது.

 

     நன்றாக வாழ்கிறவன் என்று பொருள் நிறைய வைத்துக் கொண்டிருப்பவனைச் சொல்கிறார்கள். பொருளினால் இன்பம் உண்டாவதனால் பொருளுடையோனை இன்பம் உடையவன் என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். பொருள் நிறைய இருப்பதனால் மட்டும் இன்பம் உண்டாகாது என்பதைப் பொருள் நிறையப் படைத்து உள்ளவர்களைக் கேட்டுப் பார்த்தால் தெரியும். பொருளை மலைமலையாகக் குவித்து வைத்திருக்கிறார்களுக்குஅந்தப் பொருள் ஒவ்வொரு கணமும் பயத்தைத் தருகிறது. பொருள் நிச்சயமாக இன்பத்தைத் தரவில்லை.  

 

     பொருள் உள்ளவர்களை விஆண்டவன் திருவருளைப் பெறும் முயற்சி உடையவர்கள்தான் உண்மையில் அமைதியுடன்  இன்பமாக வாழ்கிறார்கள். இறைவனை நினைக்காமல் வாழ்கின்றவர்கள் தங்களை எவ்வளவு அறிஞர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் அருணகிரிநாதர் அவர்களை"மதியிலிகாள்என்றே அழைக்கின்றார்.

 

     நல்ல நெறியில் போகாத குழந்தையைப் பார்த்துமனம் பொறாமல் திட்டித் திருத்துகின்ற உரிமை தாய்க்கு உண்டு. உலகிலுள்ள மக்கள் எல்லாரும் இன்பம் தருகின்ற நல்ல நெறியைப் பின்பற்ற வேண்டுமென்ற மேலான கருணையை உடைய தாயைப் போன்ற அருணகிரிநாதர். செந்நெறியில் போகாமல்தீநெறியில் போவோரைப் பார்த்து"மதியிலிகாள்"என்று அவர் அழைப்பது தவறாகாது.  "எங்களிடம் அளவற்ற பணம் இருக்கிறது. நன்செய்புன்செய் நிலங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. நாங்கள் நினைத்தால் எங்கள் புத்தியைக் கொண்டு இன்னும் பத்தாயிரம் மடங்காகப் பெருக்கிக் கொள்வோம்எனவேநாங்கள் அறிவிலிகள் இல்லை"  என்று சிலர் சொல்லலாம். அவர்களைப் பார்த்து"உங்களை எது தொடர்ந்து வருகின்றதோஅது உங்களுடையது. உங்களை விட்டு நீங்குகின்றது உங்களுடையது அல்ல" என்கின்றார் அருணகிரிநாதர்.

 

     "உங்கள் வல்வினை நோய்,ஊழின் பெருவலி உண்ண ஒட்டாதுஉங்கள் அத்தம் எல்லாம் ஆழப் புதைத்து வைத்தால் வருமோ நும் அடிப்பிறகே?என்று கேட்கின்றார். "நீங்கள் சேர்த்து வைத்திருக்கும் அத்தம் - பொருள் - எதற்குப் பயன்படும்நீங்கள் இறந்த பிறகு உங்களுடன் தொடர்ந்து வருமா அதைத்தான் ஆழமாகப் புதைத்து வைதுள்ளீர்களே. அது இப்போதும் பயன்படவில்லைஇனிமேலும் பயன்படாதுஎன்கிறார். 


     தானும் அனுபவிக்காதுபிறருக்கும் கொடுத்துப் புண்ணியத்தைத் தேடிக் கொள்ளாதுபுதைத்து வைப்பது இழப்புக்கு ஒப்பு என்கின்றது நாலடியார்.

 

"உண்ணான்,ஒளிநிறான்,ஓங்கு புகழ்செய்யான்,

துன்அருங் கேளிர் துயர்களையான்,- கொன்னே

வழங்கான் பொருள்காத்து இருப்பானேல்அஆ

இழந்தான் என்று எண்ணப் படும்".               --- நாலடியார்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     தானும் உண்ணாமல்பிறர்க்கு உதவி செய்து பெருமைப் படாமல்புகழை ஈட்டிக் கொள்ளாமல்தனது நெருங்கிய சுற்றத்தார் துயரைத் துடைக்கப் பொருளைத் தந்து உதவாமல்தேடிய செல்வத்தை வீணே பூட்டி வைத்துக் காத்து இருப்பவன் வாழ்க்கை... சீசீ. வாழ்க்கையா அது?  அவன் அந்தப் பொருளை இழந்து விட்டான் என்றே கருதப்படுவான்! (செல்வம் நிலையில்லாதது. ஆதலின் இருக்கும்போதே அதனை நன்கு பயன்படுத்தாவிடின் அந்தப் பொருள் இழந்த பொருளாகக் கருதப்படும்.)

 

"உடாஅதும் உண்ணாதும் தம்உடம்பு செற்றும்

கெடாஅத நல்லறமும் செய்யார் - கொடாஅது

வைத்து ஈட்டினா ர்இழப்பர்வான்தோய் மலைநாட!

உய்த்து ஈட்டும் தேனீக் கரி".                       --- நாலடியார்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     அடுத்தவரை நெருங்க விடாதுதானும் உண்டும் மகிழாதுபாடுபட்டுத் திரட்டிய தேனைப் பிறர் எடுத்துச் செல்வர். தேனீக்கள் அழிந்து போகும். அதுபோலத்தான்பாடுபட்டுத் தேடிய செல்வத்தைக் கொண்டுதானும் நன்றாக உடுத்துஉண்டு மகிழாமல்கேட்டினைத் தராத நல்ல அறச் செயல்களையும் செய்யாமல்தமது உடம்பை வருத்தி மேலும் மேலும் செல்வத்தை ஈட்டுவதிலேயே கருத்தாக இருந்துசேர்த்து வைத்து இழந்துபோவர். செல்வமானது அவருக்கும் உதவாதுபிறருக்கும் பயன்படாது பறிபோகும்.

 

     அப்படிப் பயன்படுத்த ஒட்டாமல் செய்வது எதுஅதுபெரும் வல்லமை உள்ள ஊழ்வினை ஆகும். அந்த ஊழ்வினைநல்வினை என்னும் புண்ணியமாகவும் வரும். தீவினை என்னும் பாவமாகவும் வரும். வல்வினை நோய் என்பதுமுற்பிவிகளில் செய்த தீவினையால் உண்டாகும் கொடிய நோய். அது இப்பிறவியில் ஒருவன் ஈட்டிய செல்வத்தை அனுபவிக்க விடுவதில்லை. முற்பிறவியில் யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை. அதனால் இப்பிறவியில் அதனை அனுபவிக்க விடவில்லை. 

 

"வகுத்தான் வகுத்த வகை அல்லால்கோடி

தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது"

 

என்று அருளினார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

 

      கோடி கோடியாகப் பணத்தைச் சேமித்து வைத்திருக்கிறவன் ஒரு கவளம் உண்ண முடிவதில்லைவயிற்று வலிவயிற்று வலி என்று துடித்துக் கொண்டே இருக்கிறான். ஒருவன் வெளிநாட்டிற்கு இன்பச் சுற்றுலாவுக்காக ஆறு மாத காலத்திற்கு வேண்டிய பணத்தைஅந்நாட்டில் உள்ள வங்கியில் போட்டுவிடுகிறான். அவன் தனி விமானத்தில்தான் போகிறான். அவன் வரப்போகிறான் என்று அங்கே விமான நிலையத்தில் பலர் காத்து நிற்கிறார்கள். இங்கே புறப்பட்டவன் அங்கே போய்ச் சேரவில்லை. வழியிலேயே மார்பு அடைத்துக் கொண்டது. அவன் இங்கே விமானத்தில் ஏறுவதற்கு முன் மருத்துவர்கள் அவனைப் பரிசீலனை செய்து பார்த்ததுத்தான் அனுப்பினார்கள். இப்படி ஆகும் எனத் தெரியவில்லை. அதற்குக் காரணம்தான் வல்வினை நோய். "ஒரு நோயும் இல்லை. நேற்று வரை காய்ச்சல்தலைவலி என்று கீழே படுத்ததும் இல்லை. அவன் இன்று செத்துப் போய் விட்டான். நம்ப முடியவில்லையே"  எனச் சொல்கிறோம். அருணகிரிநாதர் சொல்கிறார் "நீங்கள் சொல்கிறது உடம்புக்கு வருகிற நோய். இது வல்வினை நோய். பொல்லாத ஊழ்வினை நோய்"என்கிறார்.

 

     நல்வினை வேறு.  வல்வினை வேறு. ஒருவன் விமானத்தில் போக இடம் பதிவு செய்திருப்பான். அந்தச் சமயம் பார்த்து ஏதாவது ஒரு அவசர வேலை வரும். அதனால் பயணத்தை ஒத்திப் போட்டு விடுவான். அன்று இரவு அவன் பயணம் செய்ய இருந்த விமானம் போகும்போது நடுவழியில் எரிந்து விழுந்து விட்டது என மறுநாள் செய்தி வரும். அவன் அன்று போயிருந்தால் அவன் கதி என்ன ஆயிருக்கும்அவனுடைய நல்வினை அவனுக்குக் காவலாக இருந்தது.  அவன் நல்வினை அப்படி வந்தது. வல்வினை நோய் நேர்மாறாக இருக்கும். வல்வினையின் விளைவு உடம்பு குண்டாக,நோய் இல்லாமல் வாழ்கிறவருக்குத் திடீரென்று உயிர் போகிறது.  பணம் பணம் என்று அதைச் சேமிக்க அவர் என்ன பாடுபட்டார்அது அவருக்காவது பயன்பட்டதா இல்லை. அவர் உயிரைக் கொண்டு போக எந்த நோயும் வரவில்லை. வந்தது வல்வினை நோய்.

 

"ஊழில் பெருவலி யாஉமற்று ஒன்று

சூழினும் தான் முந்து உறும்"

 

என்று ஊழின் வலிமையைக் காட்டினார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

 

     ஊழ் என்பதுஆகூழ் என்றும் இழவூழ் என்றும் இரண்டு பிரிவாக நிற்கிறது. புண்ணியப் பயனால் இன்பத்தைத் தரக் காரணமாக இருப்பது ஆகூழ் (ஆகு ஊழ்) என்னும்  நல்ல ஊழ். அது நல்வினை விளைவாகிய நலம். பாவத்தின் பயனாகத் துன்பத்தைத் தருவது இழவூழ் (இழவு ஊழ்). அது பொல்லாத ஊழ். அது வல்வினையின் விளைவாகிய நோய்.

 

      "ஊழிற் பெருவலி யாவுளஎன்று திருவள்ளுவ நாயானார் சொல்கிறார். அருணகிரிநாதரும்"ஊழிற் பெருவலிஎன்கிறார். நல்வினை நலமும்வல்வினை நோயும் சேர்ந்ததே ஊழ்.  வல்வினை நோயையே பெருவலி என்று சொல்வது ஏன்அதுதான் பெரும்பான்மையானது. அவரவர்களுடைய பாவ புண்ணியத்திற்கு ஏற்பத் துன்பமும்இன்பமும் விளைகின்றன. விதியின் ஆற்றலை நாம் எப்பொழுது உணர்கிறோம்இன்பம் உண்டாகும்போது யாரும்"இது என் தலைவிதிஎன்று சொல்வது இல்லை. "உங்கள் பையன் தேர்வில் முதல் வகுப்பில் தேறியிருக்கிறானாமே?"என்றால்,யாரும்"இது என் தலை எழுத்து" என்று சொல்வது இல்லை.  "வியாபாரத்தில் உங்களுக்கு நஷ்டம் உண்டாகி விட்டதாமே?என்று கேட்டால் மட்டும், "எல்லாம் என் தலை எழுத்துஎன்கின்றனர். வருகின்ற நன்மையைஇலாபத்தைத்  தலையெழுத்து என்று சொல்வதில்லை. நன்மை வந்தால்தன்னால் வந்ததாகவும்தீமை வந்தால் தலையெழுத்தால் வந்ததாகவும் அற்புதமாகச் சமாளிக்கின்றோம். உண்மையில் "தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா" என்றுதான் புறநானூறு கூறுகின்றது. 

 

"பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம் 

கருமமே கட்டளைக் கல்" 

 

என்றுதான் திருவள்ளுவ நாயனாரும் காட்டி அருளினார். 

 

     "தாமே தமக்குச் சுற்றமும்தாமே தமக்கு விதிவகையும்" என்றார் மணிவாசகப் பெருமான். எனவேதலையெழுத்து என்பது இலாபம்நட்டம் இரண்டுக்கும்தான் ஆதாரமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் பெரும்பாலும் தீமையை அனுபவிக்கும்போதே,அதனை ஊழின் விளைவு என்று சொல்லுகின்றோம். அது துன்பத்தையே மிகுவிப்பதால், "ஊழின் பெருவலி" என்கின்றோம்.

 

     பண்டைக் காலத்தில்காகித நாணயம் இல்லை. நிதி நிலயங்கள் இல்லை. எனவேசெல்வத்தைப் புதைத்து வைப்பது வழக்கமாய் இருந்தது. தங்கக் கட்டியை மறைத்து வைத்தவருக்கு அது சமயத்தில் பயன்படவில்லை. அவர் வல்வினை நோய் உண்ண ஒட்டாமல் தடுத்துவிட்டது. இத்தகைய அநுபவத்திலிருந்தே"உங்கள் அத்தம் எல்லாம் ஆழப் புதைத்து வைத்தால் வருமோ நும் அடிப்பிறகேஎன்று கேட்கிறார் அருணகிரிநாதர். "ஆழப் புதைத்து வைக்கின்ற பொருள் எல்லாம் இந்த உலகத்தில் உங்களுக்குப் பயன்படுவதில்லை. வல்வினையாகிய ஊழிற் பெருவலி அவற்றை இந்த உலகத்தில் நீங்கள் அநுபவிக்கும்படி விடுவது இல்லை. இங்கே பயன்படாவிட்டாலும் மறுமையிலாவது வருமா என்றால்,அங்கும் வராது. உம்முடைய அடியைப் பின்பற்றி வருவதாக இருந்தால் எவ்வளவு புதைத்து வைத்தாலும் நல்லதுதான். அப்படி வருமா பழங்காலத்தில் வங்கிகள் இல்லை. திருடர்கள் பயமோ அதிகம். ஆகவே,அக்காலத்தில் தாங்கள் சேமிக்கின்ற செல்வத்தைத் திருடர்களிடமிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக வீட்டிற்குள்ளேயே எங்கேயாவது குழி தோண்டிப் புதைத்து வைப்பது வழக்கம்.

 

     பாடுபட்டுத் தேடிய பணத்தைப் புதைத்து வைப்பது என்பது அக்காலத்துப் பழக்கம். புதைத்து வைக்கும் செல்வந்தான் புதையல் எனப்படுகின்றது. ஒரு பழைய வீட்டை வாங்குகிறோம். அதை இடித்துக் கட்டும் போது புதையல் கிடைக்கிறது. அது நம்முடையதா! இல்லை. தனது உழைப்பினால் வந்த பொருளைப் புதைத்து வைத்தவன் எவனோ ஒருவன். அவனுக்கு அது பயன்படவில்லை. காரணம்அவனது வல்வினைநோய். 

 

"பாடுபட்டுத் தேடிப் பணத்தைப் புதைத்து வைத்துக்

கேடுகெட்ட மானிடரே! கேளுங்கள் --- கூடுவிட்டு

ஆவிதான் போயினபின்யாரே அனுபவிப்பார்,

பாவிகாள்! அந்தப் பணம்"

 

என்றார் ஔவையார். தானும் அனுபவிக்காமல்பிறருக்கும் கொடுத்து உதவாமல்பாடுபட்டு ஈட்டிய செல்வத்தைப் புதைத்து வைத்துக் கேடு கெட்டுப் போகலாமா?

 

     சேமிக்க வேண்டியது பொருளை அல்ல. இறைவன் அருளை. கோழிக் கொடியனுடைய திருவடியைப் பணிந்தால் அருளைச் சேமிக்கலாம். முருகனை மறந்துவிட்டுப் பொருளைச் சேமித்துப் புதைத்து வைத்தால்அது இந்த உலகத்திலும் உதவாது. அருள் கிடைத்தால்,பெற்ற பொருளை நாமும் நுகர்ந்துபிறருக்கும் கொடுத்து வாழும் வாழ்க்கை அமையும். 

 

"கோழிக் கொடியன் அடி பணியாமல் குவலயத்தே 

வாழக் கருதும் மதியிலிகாள்! உங்கள் வல்வினை நோய் 

ஊழிற் பெருவலி உண்ண ஒட்டாதுஉங்கள் அத்தம்எல்லாம் 

ஆழப் புதைத்து வைத்தால் வருமோநும் அடிப்பிறகே?"

 

என்கின்றார் அருணகிரிநாதப் பெருமான்.

 

     கோழியைக் கொடியாகக் கொண்ட முருகப் பெருமானுடைய திருவடியைப் பணிந்து அவன் அருளைச் சேமிக்காமல், உலகில் நன்றாக வாழ எண்ணும் அறிவில்லாத மக்களே! உங்கள் தீவினை நோய் ஆகிய விதியிலேபெருவலிமையை உடைய பகுதி நீங்கள் சேமித்த பொருளை உண்ணும்படி உங்களை விடாது. நீங்கள் உண்ண முடியாமல் இருக்கும் உங்கள் பொருள் எல்லாவற்றையும் நிலத்தில் ஆழமாகப் புதைத்து வைத்தால்அவை நீங்கள் இறந்த பிறகு உங்கள் அடிக்குப் பிறகே உங்களைப் பின்பற்றி வருமா?வராது.

 

     அருளைத் தேடிக் கொண்டால்அது நீங்கள் எடுக்கின்ற பிறவிகள்தோறும் காவலாக வந்து அமையும். அடிப் பிறகே வருதல் என்பதுபோகும் இடங்களில் எல்லாம் தொடர்ந்து வருதல். 

ஈட்டிய பொருளை அனுபவிக்கவே முடியவில்லை. அவ்வளவு வன்மையாக உள்ளது உங்களது வலி்வினை நோய். அது உங்களைத் தொடர்ந்து வரவே வராது.

 

     இந்தப் பாடலைப் பொருள் உணர்ந்து ஓதிவந்தால்இதற்கு மறுதலையான ஒரு குறிப்புத் தோன்றும். கோழிக்கொடியன் ஆகிய முருகப் பெருமானுடைய திருவடி பணிந்தால் குவலயத்தே வாழலாம்ஈட்டிய பொருளை உண்டு அனுபவிக்கலாம். புதைத்து வைக்காமல் பிறருக்கும் கொடுத்துபொருளை அருளாக மாற்றிக் கொள்ளலாம். அதன் பயனாக விளையும் புண்ணியம் பிறவிகள்தோறும் தொடர்ந்து வரும்.

கற்ற கல்வியும், பெற்ற அறிவும் எதற்கு?

 


ஓதிய கல்வியும்,பெற்ற அறிவும் எதற்கு?

-----

 

"யாம் ஓதிய கல்வியும்எம் அறிவும்

தாமே பெறவேலவர் தந்ததனால்

பூமேல் மயல்போய் அறம் மெய்ப் புணர்வீர்

நாமேல் நடவீர்நடவீர் இனியே".

 

என்னும் கந்தர் அனுபூதிப் பாடலின் வழி அருணகிரிநாதப் பெருமான் உலகில் வாழும் மக்களுக்கு ஓர் ஒப்பற்ற அறிவுரை கூறி உள்ளார்.

 

     நாம் கற்ற கல்வியும் அதனால் பெற்ற அறிவும் வேலாயுதப் பெருமான் தானே உவந்து நமக்கு அருளியவை. அவற்றை அவனே மீண்டும் நம்மிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்வதற்காகவே கொடுத்தான். எனவேஇனிமேல் உலக வாழ்வின் மேல் நீங்கள் கொண்டுள்ள அறிவு மயக்கத்தை ஒழித்து அற வழியில் ஒழுகுவதை உண்மையாக மேற்கொண்டு, (அருளனுபவத்தைப் பெற்றுஅந்த அருளனுபவத்தால் உண்டான இன்பத்தை) மற்றவர்க்கும் உங்களின் நாவால் எடுத்து உரைப்பீராக. இதுவே அருணகிரிநாதப் பெருமான் கூறியருளிய அறிவுரை.

 

     திருவள்ளுவ நாயனார் அருளிய பொதுமறை என்னும் திருக்குறளில் காணும் அதிகார முறைப்படி பார்த்தால்மனிதனாகப் பிறந்தவனுக்கு முதலில் கல்வி வேண்டும்கல்லாமை கூடாதுகல்வியைக் கற்றதன் பயனாக அறிவுடைமையும் வேண்டும் என்பது தெளிவாகும். கல்வி மனிதனுக்கு மிகமிக அவசியம். அது கண்ணைப் போன்றது. என்பதால், "கண் உடையர் என்பவர் கற்றோர்" என்றும்முகத்தில்தான் கண்கள் உள்ளனவே என்றால்அவை முகத்தில் உள்ள புண்கள் என்றும் காட்டினார். கற்றல் என்பது ஒருவனுடைய வாழ்நாளில் முற்றப் பெறுவது அல்ல. அது தொடர் முயற்சி. எனவேசாகும் வரையிலும் ஒருவன் கற்றலை விடக் கூடாது. சாகும் வரையிலும் கூடக் கல்லாமல் இருத்தலும் கூடாது. "என் ஒருவன் சாந் துணையும் கல்லாதவாறு?" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

 

     எனவேகல்வி அறிவு இல்லாமல் மனிதன் வாழ்வில் உயர்நிலையை அடையமுடியாது. கல்வி என்பது மனப் பயிற்சியால் வருவது. அறிவு என்பது உயிரினுடைய பண்பு அல்லது குணமாக மிளிருவது. "கற்றது கைம்மண் அளவுகல்லாதது உலகு அளவு" என்றார் ஔவைப் பிராட்டியார். கல்வியை எவ்வளவு காற்றலும்அதனாலேயே ஒருவனுக்கு அறிவு வருவது இல்லை. கல்வியைக் கசடு அறக் கற்றால்அறிவும் வளரும். கல்வி என்பது,கற்றதை மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டு வரும் படிப்பு ஆகும். எனவேநிறைய நூல்களைக் கற்று விட்டோம் என்று யாரும் செருக்குக் கொள்ளுதல் கூடாது. "முற்றும் உணர்ந்தவர் இல்லை முழுவதூஉம் கற்றனம் என்று களியற்க" என்பது குமரகுருபர அடிகளார் அருள்வாக்கு.எல்லாம் தெரிந்தவர் உலகத்தில் ஒருவரும் இல்லைஆதலால்,எல்லாவற்றையும் கற்றுவிட்டோம் என்று செருக்குக் கொள்ளாதே என்கின்றார். எதுவுமே இறைவன் அருளால் வந்தவை. அவனருளால் வந்தவற்றை அவனுக்கே அர்ப்பணித்துஅவன் அருளைப் பெற முயலுதல் அறிவுடைமை ஆகும்.

 

     மனித உடம்பின் உள்ளேயும் வெளியேயும் கருவிகள் உள்ளன. வெளியே உள்ள கருவிகள் கண்ணுக்குப் புலனாவன. உள்ளே இருக்கும் கருவிகள் நம்மால் காணமுடியாதவை. கடிகாரம் போன்ற பொருள்களின் உள்ளே உள்ள கருவிகளைக் கழற்றிப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். கண்ணுக்குப் புலனாகாத கருவிகள் ஆகிய மனம்புத்திசித்தம்அகங்காரம் ஆகியவைநமது உடம்பில் உள்ளன. இவை வேலை செய்யவில்லை என்றால்நமது உடம்பில் வெளியில் உள்ள கருவிகள் வேலை செய்யமாட்டா. 

 

     வீடு அழகாக இருந்தால் மட்டும் போதாது. வீட்டில் இருந்து வேலை செய்பவரும்வீட்டினை விட்டு வெளியில் சென்று வேலை செய்பவரும் செம்மையாகத் தத்தமது வேலைகளைச் செய்து வருதல் வேண்டும். உள்ளே இருப்பவர் தான் முதன்மையானவர். அப்பொழுதுதான் இல்லறம் செம்மையாக நடக்கும். 

 

     எனவேவெளியில் மட்டும் செம்மையாய் இருந்தால் போதும் என்று நினைத்தல் கூடாது. வெளியில் மட்டும் நன்றாக இருந்தால் போதும் என்று எண்ணுவது அறிவின் ஆரம்ப நிலை. அது ஆரவார நிலையே ஆகும். வெளித்தோற்றம் ஏறக்குறைய இருந்தாலும்அகத்தோற்றம் செம்மையாக இருக்கவேண்டும். நமது உடம்பிலும் புற அழுகுக்கே முதன்மை தருகின்ற நிலை உள்ளது. புற அழகினை விடஅக அழகுதான் இன்றியமையாதது. 

 

     நமது உடம்பின் உள்ளும் புறமும் இருகின்ற கருவிகளுள்உள்ளே இருக்கின்ற கருவிகள் செம்மையாக இருந்தால் போதும். இதற்குத் துணை செய்வதுமிக நுண்கருவியாக உள்ள நமது மனம்தான். அந்த மனமானது செம்மைப்பட வேண்டுமானால்கல்வி அறிவு விளங்க வேண்டும். எனவேதான், "வைத்தது ஒரு கல்வி மனப் பழக்கம்" என்றார் ஔவைப் பிராட்டியார். இங்கே அருணகிரிநாதர் "யாம் ஓதிய கல்வி" என்றும்அதனால் பெற்ற அறிவை "எம் அறிவு" என்றார். உலகியலில் ஒரு படிப்பை முடித்த பின் யாருக்கும் ஓர் எளிமைதனிமை தட்டும். ஒவ்வொரு படி நிலையிலும் இந்த உணர்வு தோன்றுவது இயல்பு. கற்று முடித்தாற்போன்ற ஒரு நிலை நமக்குத் தோன்றும்போதுகல்வியை நிறுத்திக் கொள்கின்றோம். ஆனால்திருவள்ளுவ நாயனார், "என் ஒருவன் சாந் துணையும் கல்லாதவாறு?" என்று வினவுகின்றார். "கற்றது கை மண் அளவு கல்லாதது உலகு அளவு என்று உற்ற கலை மடந்தை ஓதுகிறாள்" என்கின்றார் ஔவைப் பிராட்டியார். "கற்றோம் என்று சொல்லுவது கையில் எடுக்கப்பட்ட மண்ணின் அளவே ஆகும். ஆனால்கல்லாதது என்பது உலகில் உள்ள மண் அளவு" என்று உணர்ந்துகொண்ட கலைமகளே இன்னமும் ஓதிக் கொண்டு இருக்கின்றாள். எனவே, "ஓதுவது ஒழியேல்" என்றார் ஔவைப் பிராட்டியார்.

 

     நமது முயற்சியால் கற்கின்ற கல்வி முடிந்து போன நிலையில்திருவருள் உணர்வு வந்து தோன்றும். அதற்கு மேல் கற்பதற்கு ஒன்றும் தோன்றாது. "கற்பனவும் இனி அமையும்" என்று மணிவாசகப் பெருமான் காட்டிய துரிய நிலை தோன்றும். "படிப்பு அற்றுத் துடிப்பு அற்று" என்று தாயுமானார் காட்டிய நிலை தோன்றும். அந்த நிலையில் நாம் பிடித்த கையை நழுவ விட்டாலும்இறைவன் விடமாட்டான். அந்த நிலை வருவதற்கு முன் ஆன்மா இறைவனைப் பிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால்நான் பிடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றேன் என்ற தன்னுணர்வு இருக்கும். அந்த நிலையில் இறைவன் கைகொடுப்பது இல்லை. தனது முயற்சியால் நடக்க முடியாத ஒரு முதியவர் வந்தால் அவரை உடனடியாகத் தாங்குவோம்.

 

     "என்னால் ஆவது ஒன்று இல்லை. எல்லாம்இறைவா! உன் செயலே" என்று மனம் பொருந்தி இருக்கும் நிலை வந்தால் இறைவன் ஏன்று கொள்வான். "மெய்தரு வேதியன் ஆகிவினை கெடக் கை தரவல்ல கடவுள்" என்றார் மணிவாசகப் பெருமான். "அருள்தரு கை கொடுத்து ஏற்றும் ஐயாறன் அடித்தலமே" என்றார் அப்பர் பெருமான். எமன் வரும்போதுநம்முடைய செயலால் ஆவது ஏதும் இல்லை. அந்த நேரத்தில் இறைவன் நினைவு இருக்குமானால்அவன் வந்து நம்மை எமனிடம் இருந்து காப்பாற்றித் தனது திருவடியில் சேர்த்துக் கொள்வான். "இறுகிய சிறுபிறை எயிறு உடை எமபடர் எனது உயிர் கொள்ள வரின் யான் ஏங்குதல் கண்டுஎதிர் தான் ஏன்று கொள்ளும் குயில்" என்று அம்பிகையின் அருளை வியந்து "தேவேந்திர சங்க வகுப்பு" என்னும் பாடலில் அருணகிரிநாதப் பெருமான் காட்டினார்.

 

     கல்வி அறிவு என்பது ஒரே பிறவியில் பெற்றுவிடக் கூடியது அல்ல. "ஒருமைக் கண் தாம் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு எழுமமையும் ஏமாப்பு உடைத்து" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். கல்விக்கும் மேம்பட்ட திருவருள் நிலையும் அவ்வாறேதான். ஒரு பிறவியில் வந்து விடாது. கல்வியைக் கசடு அறக் கற்றுஒழுக்க நெறியில் நின்று உயர்ந்துமனம் அடங்கப் பெற்றோர் உண்டு. கல்வியைக் கற்றும் அறிவு விளங்காமல்நெறி பிறழ வாழ்ந்து கழிபவர்களும் உண்டு. எவ்வளவோ கற்றுதவம் செய்த பெரியோர்கள் கூடப் பெறாத அரும்பேற்றைக் கண்ணப்ப நாயனார்அந்தப் பிறவியில் ஏதும் செய்யமலேயே பெற்றுவிட்டார். என்பதாலேயை அவர் கல்வி கல்லாதவர் என்று பொருள் கொண்டவிடக் கூடாது. பல பிறிவிகளில் கல்வியைக் கசடு அறக் கற்றுஅதன் பயனை உண்மையிலேயே அவர் பெற்று இருந்தார். அது இந்தப் பிறவியில் வந்து கைகூடியது. சிலருக்கு வாழ்வு எளிதாக அமைந்து விடுகின்றது. சிலருக்குப் பெருமுயற்சி தேவைப்படுகின்றது. சிலர் என்னதான் முயன்றாலும் முடிவதில்லை. முற்பிறவிகளில் முயன்று வைத்தோருக்கு இப்பிறவியில் எளிமை ஆயிற்று. முயலாதோருக்கு அருமை ஆயிற்று.

 

     "இலர் பலர் ஆகிய காரணம்நோற்பார் சிலர்பலர் நோலாதவர்" என்னும் திருவள்ளுவ நாயனார் அருள்வாக்கை ஆழ்ந்து பொருள் உணர்ந்து சிந்தித்தால் இந்த உண்மை விளங்கும். எனவேகல்வி கற்பது அனைவருக்கும் இன்றி அமையாதது ஆகும்.

 

     ஒருவனுக்கு வாழ்வில் கல்வி கற்பதற்கு ஏற்ற காலம் இளமைக் காலமே ஆகும். எனவேதான், "இளமையில் கல்" என்று சொன்னார் ஔவைப் பிராட்டியார். அவரே "ஓதுவது ஒழியேல்" என்று சொன்னபோது காலவரையறை ஏதும் காட்டவில்லை. கல்வி கற்றல் வேறு. ஓதுதல் வேறு. கற்பது தனக்காக. ஓதுவது பிறருக்காக. கற்ற கல்வியைப் பிறர் நன்மைக்காக ஓதி வரவேண்டும். ஓதுதலுக்குக் காலவரையறை இல்லை. இளமையில் கற்கத் தொடங்கிவிட்டால்ஓதுதல் சாகும் வரையும் தொடரும். ஓதுதல் பிறர் நல்லுணர்வு பெறுவதற்காக. காதலாகிகசிந்து கண்ணீர் மல்கி ஓதுதல் வேண்டும். ஒரு பொருளை ஒருவருக்குப் பரிசாகத் தரும்போது, "ஓதிக் கொடுத்தல்" என்னும் வழக்கம் உண்டு.

 

     மேற்குறித்த பாடலில் அருணகிரிநாதர் "யாம் ஓதிய கல்வி" என்றதுஅவர் பிறருக்காக ஓதி வைத்த அருள்நூல்களைக் குறிக்கும். நமது நன்மைக்காகப் பலப்பல அருட்பாடல்களை அவர் ஓதி வைத்தார். "யாம் ஓதிய கல்வி" என்றது நூல் உணர்வை. அது பாசஞானம் எனப்படும். "எம் அறிவு" என்றது பசுஞானம் ஆகிய ஆன்ம உணர்வைக் குறிக்கும். இவ்விரண்டையும்வேலவர் தந்தார் என்றார். "வேல்" என்பது ஞானசத்தி ஆகும். ஞானமே வடிவாகிய முருகப் பெருமான் தந்தார் என்கின்றார். பாச ஞானத்தாலும்பசு ஞானத்தாலும் பெற்றதன் பயனை இறைவன் திருவடிக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பாச ஞானமும்,பசுஞானமும் தாமாக இறைவனைச் சென்று சேரமாட்டா. நாம்தான் சேர்க்கவேண்டும். கல்வியையும்அதனால் பெற்ற அறிவையும் உலகியலுக்குப் பயன்படுத்திநாமே அனுபவித்துக் கொண்டு இருப்பதன் மூலம்கல்வியின் தரத்தையும்அறிவின் சிறப்பையும் தாழ்த்தி விடக் கூடாது. இறையருளைப் பெறுவதற்கே பயன்படுத்த வேண்டும்.

 

"எக்கலையும் கற்று உணர்ந்தோம் என்று எவர்க்கும்  சம்மதம் சொல்

 வக்கணையால் இன்பம் வருமோ பராபரமே".

 

என்றார் தாயுமான அடிகளார்.

 

     கலை --- நூல்கள். உலகியல் கல்வியாகிய இலக்கிய இலக்கணங்களை ஐயம் திரிபு அறக் கற்று உணர்ந்தோம் என்னும் செருக்கால்கேட்போர் மெச்சும்படி விரித்து உரைப்பதுபலரோடும் சொற்போரிடுவது முதலியவற்றால் திறமை பெற்றவர்க்குத் திருவடிப் பேரின்பம் வாய்த்து வருமோ? (வாராது.  அருள்நூல் கற்று உணர்ந்துஓதி அருள் நெறியில் நின்றோர்க்கே உண்மை இன்பம் உண்டாகும்)

 

"கற்கும் மது உண்டு களித்தது அல்லால்நின் அருளில்

நிற்கும் மது தந்தது உண்டோநீதான் பராபரமே".

 

என்றார் தாயுமான அடிகளார். 

 

     பரம்பொருளே! உலகியல் நூல் உணர்வைத் தந்து,அவற்றைக் கற்றுக் களித்துத் திரியும்படி செய்தது அல்லாமல்தேவரீர் திருவடி உணர்வைத் தந்துஉனது திருவருளில்ஒன்றி நிற்கும் நிலையினை எளியேனுக்குத் தந்து அருளியது உண்டோ?

 

     உலகியல் கல்வி உணர்வு என்பது உலகியலில் காணப்படும் மது. அருளியல் கல்வி உணர்வு என்பது அருளியிலில் அனுபவிக்கப்படும் மது.இது குறித்து வள்ளல்பெருமான் அருளிய திருவருட்பாவில்....

 

"கள்உண்டாள் எனப் புகன்றார்,கனகசபை நடுவே

கண்டது உண்டு,சிற்சபையில் உண்டதும் உண்டு அடிநான்;

எள் உண்ட பலவிடயத்து இறங்கும் கள் அன்றே;

என்றும் இறவா நிலையில் இருத்தும் கள்;உலகர்

உள் உண்ட போது மயக்கு உற்றிடும் கள் அலவே;

உள்ள மயக்கு அனைத்தினையும் ஒழித்திடும் கள்;மடவாய்!

அள்ளுண்ட பிறரும் எனை அடுத்து அடுத்துக் கண்டால்,

அறிவு தரும் அவர்க்கும்இங்கே யான் உண்ட கள்ளே".

 

என்று அருளிச் செய்தார். அற்புதமான இந்த திருவருட்பாவை ஓதும்தோறும் உள்ளம் உவகைப் பெருங்கடலில் திளைப்பது நிச்சயம். என்ன அற்புதமான பாடல்!!!!

 

இதன் பொருள் ---

 

     தோழி! எனது அருட்செயல்களைக் கண்ட பலரும், "இவள் கள் உண்டவள் போலக் களித்து இருக்கின்றாள்" என்று சொல்லுகின்றார்கள்ஆமாம்நான் கள்ளை உண்டது உண்மை.  நான் அந்தக் கள்ளை,பொற்சபையின் நடுவே கண்டதும் உண்மைஎம்பெருமான் திருநடனம் புரிந்து அருள்கின்ற ஞான சபையிலே நான் அந்தக் கள்ளை உண்டு மகிழ்ந்ததும் உண்டுநான் உண்ட கள்உலகியல் மயக்கில் என்னைக் கிடத்திப் பிறந்து இறந்து வருத்தும் கீழ்மைத் தன்மையை அடைவிக்கும் கள் அல்ல. எக்காலத்தும் இறந்து ஒழியாத  இன்பம் நிலைத்த இடத்தில் என்னை இருக்க வைக்கும் உயர்நிலைக் கள் அது ஆகும். உலகத்தவர்கள் வயிற்றுக்குள்ளே உண்டபோது மயக்கத்தை உண்டாக்கும் கள் அல்லஉள்ளத்தில் உள்ள மாயா மயக்கங்கள் அனைத்தையும் போக்குகின்ற ஞானக் கள் ஆகும். என்னை நெருங்கியுள்ள மற்றவர்களும் அடுத்தடுத்து என்னைப் பலமுறையும் காண்பார்களானால்நான் உண்ட அந்தச் சிவபோகமாகிய கள்அவர்களுக்கும் இங்கே ஞான விளக்கத்தைத் தரும் என்று அறிவாயாக. 

 

     உலகில் கிடைக்கும் கள்ளை உண்டுதான் அனுபவிக்க முடியும். ஆனால்ஞான உணர்வில் கிடைக்கும் அனுபவத்தைக் காண்ணாலும் காணமுடியும்வாயாலும் அனுபவிக்க முடியும்செவியாலும் நுகரமுடியும். எனவேதான்வள்ளல்பெருமான் பொற்சபையில் கண்டதாகவும்சிற்சபையில் உண்டதாகவும் பாடினார்.

 

     குலசேகர ஆழ்வாரும், "தில்லை நகர் திருச்சித்திரகூடம் தன்னுள் எம்பெருமான் சரிதை செவியால் கண்ணால் பருகுவோம்" என்றே தமது அனுபவத்தைப் பாடினார். மணிவாசகப் பெருமானும், "நினைத்தொறும்காண்தொறும்பேசுந்தொறும்எப்போதும் அனைத்து எலும்பு உள்நெக ஆனந்தத் தேன் சொரியும் குனிப்பு உடையான்" என்று தமது அனுபவத்தை அருளிச் செய்தார்.

 

     இந்த ஞானக் கள்தன்னை உண்டவரை ஞானத் தெளிவு பெறச் செய்வதோடுஉண்டவரைக் கண்டாலும் கண்டவருடைய மயக்கத்தைத் தெளிவிக்க வல்லது என்பதால், “பிறரும் எனை அடுத்தடுத்துக் கண்டால் அவர்க்கும் இங்கே யான் உண்ட கள் அறிவு தரும்” என்று அருமையாக மொழிந்தார் வள்ளல் பெருமான்.

 

"பெற்றவர் பெற்ற பெருந்தவக் குன்றே,

     பெருகிய கருணை வாரிதியே,

நல்தவத் துணையேஆனந்தக் கடலே,

     ஞாதுரு ஞான ஞேயங்கள்

அற்றவர்க்கு அறாத நட்புஉடைக் கலப்பே,

     அநேகம் நின் அடிக்கு அன்பு

கற்றதும்கேள்வி கேட்டதும்நின்னைக்

     கண்டிடும் பொருட்டு அன்றோ காணே". 

 

"கற்றும்பலபல கேள்விகள் கேட்டும்கறங்கு எனவே

சுற்றும் தொழில்கற்றுசிற்றின்பத்து ஊடு சுழலின்என்னாம்,

குற்றம் குறைந்து குணம் மேலிடும் அன்பர் கூட்டத்தையே

முற்றும் துணை என நம்பு கண்டாய் சுத்த மூடநெஞ்சே". 

                                              

எனவரும் தாயுமான அடிகளார் அருட்படால்கள் சிந்தனைக்கு உரியவை.

 

     உலகியல் கல்வியால் உண்டான அறிவு மயக்கத்தால்பொருளை ஈட்டுவதும்சிற்றின்பத்தில் திளைத்து இருப்பதும் கூடாது. கல்வி கற்றதும்கற்றோரிடத்துக் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றதும்இறைவனைக் காணும் பொருட்டாகவே அமைதல் வேண்டும். கற்றதன் மூலம் அறிவு ஒழுக்கங்களில் சிறந்து நின்றுஉயிர்க்கு உள்ள குற்றம் குறைந்து குணமே மேலிட வேண்டும். குற்றம் குறைந்துகுணம் மேலிட்டு விளங்கும் இறையன்பர் திருக்கூட்டத்தையே தனக்கு உற்ற துணை என்று நம்பி வாழ்தல் வேண்டும்.

 

     நாம் ஓதிய கல்வி இறைவன் அருளால் பெறப்பட்டது. நாம் மெய்யறிவு பெறுவதற்காகவே இறைவனால் அருளப்பட்டது. இறைவன் நமக்குத் தந்த கல்வியையம்அதனால் பெற்ற அறிவையும்அவனருளைப் பெறுவதற்கே நாம் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றார் அருணகிரிநாதப் பெருமான்.

 

 

தொடர்ந்து வருவது அருளே - பொருள் அல்ல

தொடர்ந்து வருவது அருளே - பொருள் அல்ல. -----        உலகத்தில் வாழத் தெரியாதவர்கள் யார் ?  வாழத் தெரிந்தவர்கள் யார் ?  என்று கேட்டால் ,  பணத்த...