பேதையின் நட்பே இனிமை தருவது

 


பேதையின் நட்பே இனிமை தருவது

-----

 

     திருக்குறளில் "பேதைமை" என்னும் ஓர் அதிகாரம். பேதைமை என்பது அறிய வேண்டுவது ஏதும் அறியாமை ஆகும். நல்லதன் நன்மையும் தீயதன் தீமையும் அறியாத ஒருவன் பேதை எனப்படுவான்.

 

     இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஒன்பதாம் திருக்குறளில், "அறிவில்லாதவனோடு கொண்ட நட்பே இனிமை தருவது ஆகும். ஏனெனில், அவனை விட்டுப் பிரியும் காலத்தில் துன்பம் சிறிதும் தருவதாக ஒன்றும் இல்லை" என்கின்றார் நாயனார்.

 

     நல்ல நட்பானது வளர்பிறை போல நாளுக்கு நாள் வளர்வது. நல்ல நட்பினர் கூடினால் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி உண்டாகும். இனி இவரை நாம் எப்பொழுது கூடுவோம் என ஒருவர்க்கொருவர் நினைத்துக் கொண்டே பிரிந்து செல்வர். அறிவில்லாதவர்கள் கொண்ட நட்பானது தேய்பிறை போல் நாளடைவில் குறைந்து போவதால், பிரிய நேருங்கால் துன்பம் தோன்றுவது இல்லை.

 

     "பேயோடேனும் பிரிவு ஒன்று இன்னாது" என்பது சுந்தரர் தேவாரம். "பிரிவு செய்தால் அரிதே கொள்க பேயொடும்" என்பது மணிவாசகப் பெருமான் அருளிய திருக்கோவையார்.

 

விலங்கேயும் தம்மோடு உடன் உறைதல் மேவும்

கலந்தாரைக் கைவிடுதல் ஒல்லா,- இலங்கருவி

தாஅய் இழியும் மலைநாட! இன்னாதே

பேஎயோ டானும் பிரிவு.         --- பழமொழி நானூறு.

 

      தம்மோடு கலந்து பழகி மனம் ஒன்றுபட்ட நண்பினரைப் பிரிதல் துன்பம் தருவதாம். நட்பிற்கு உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் இன்மையின்,துன்பந்தரும் பேயே ஆயினும்பழகிவிட்ட அதனைப் பிரிதல் துன்பத்தைத் தருவது ஆயிற்று. விலங்காக இருந்தாலும்அது தம்மோடு நட்புப் பூண்டார் துன்புறும்போது அவரைக் கைவிட்டு நீங்காது. ஆகையால் பேயேயாயினும் துன்புறுங்கால் அதனைக் கைவிட்டு நீங்குதல் கூடாது. 'அழிவின் அவை நீக்கி,ஆறு உய்த்து அழிவின்கண் அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு'என்றபடி துன்பம் வருங்கால் அதனை நீக்க முயற்சி செய்தும்துன்பம் நீங்கவில்லையானால்,அதனோடு உடன் இருந்து அத் துன்பத்தை அடையவேண்டும். அதுவே நட்பிற்கு இலக்கணம்.

 

     எனவேபழகினவர் யாராயிருந்தாலும் அவரை விட்டுப் பிரிதல் என்பது எப்பொழுதும் துன்பம் தருவதே. ஆனால் பேதையரோடு கொண்ட நட்பை விலக்கிப் பிரியும் காலத்தில்,அவருடன் நட்புச் செய்தவரது உள்ளம் சிறிதும் வருந்துவதில்லை. பேதையுடனான நட்பானது பிரிந்தால் இனிதாகவே இருக்கும். நிலையாகப் பிரிந்தால் இன்னும் இன்பம். பேதை என்பவன்,நன்மை தீமைகளை உய்த்து உணரமுடியாதவன். அதனால்,அவனோடு கூடியிருந்த சமயத்தில் துன்பம் தரக் காரணம் ஆகிறான். அத்தகைய பேதையரிடமிருந்து நீங்குவது நல்லதுதான் என்று வஞ்சப் புகழ்ச்சியாகஅதாவது புகழ்வார் போலப் பழித்துக் கூறி அருளினார் நாயனார்.

 

     வாழ்நாளில் நாம் பலருடன் நட்புக்கொள்கிறோம். நட்பு கொண்டபோது அவன் பேதை என்று தெரியாதுதெரிந்திருந்தால் நட்புச் செய்திருக்க மாட்டோம். நட்புக் கொண்டு பழகும்போது தெரியாத பேதைமைபின்னர் உணர்ந்து கொண்ட போதுஅந் நட்பிலிருந்து எப்பொழுது விலகலாம் என்று தோன்றும். "கூடிப் பிரியேல்" என்று ஔவைப் பாட்டி சொன்னபடிபழகிவிட்டதால் நட்பை எப்படி முறித்துக் கொள்வது என்ற எண்ணமும் உண்டாகும். பேதையினது செயல்கள் பொறுக்கமுடியாத அளவு சென்றாலும்நமது தகுதியைக் காத்துக் கொள்வதற்கும்,பெருங்கேடு உண்டாகாவண்ணம் இருப்பதற்கும் பேதையோடு கொண்ட நட்பினை முறித்துக் கொள்வதுதான் நல்லது. அப்பேதைதானே வெளியேறா விட்டால் "'ஒன்று ஈத்தும்ஒருவுக ஒப்பிலார் நட்புஎன்று நாயனார் அருளியதற்கு இணங்க ஏதாவது கொடுத்து நீங்கும்படி செய்யலாம்பேதையே பிரிந்து செல்கின்றான் என்றாலோ அல்லது நாமே அவனது தொடர்பை நீக்கிக் கொண்டாலோஅப்பிரிவு இனிதுதான்தீராத் துயர் தீர்ந்தது போல் உணரலாம். "தெரியாமல் பழகத் தொடங்கினோம்நல்ல வேளைதப்பினோம்" என்ற நிம்மதி உண்டாகும். அப்பிரிவு நிலையானது என்னும்போது மகிழ்ச்சி இன்னும் மிக உண்டாகும். தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போனது போன்றது என்பதால் அது பெரிதும் இனிதாகிறது.

 

     எனவேபேதையின் உறவு மிகவும் இனியதுபிரியும்போது துன்பம் தருவது என்று ஒன்று இல்லை என்பதை அறிவுறுத்த,

 

"பெரிது இனிது பேதையார் கேண்மைபிரிவின்கண்

பீழை தருவது ஒன்று இல்".                 

 

என்னும் திருக்குறளை அருளிச் செய்தார் நாயனார்.

 

     இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக,கமலை வெள்ளியம்பலவாண முனிவர் பாடி அருளிய "முதுமொழி மேல் வைப்பு" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

 

அரன் அன்பர் வாகீசர் அன்று அமணை நீங்கப்

பெரிது இன்பம் அன்றி உண்டோ பீழை? ---  தெரியில்

பெரிது இனிது பேதையார் கேண்மைபிரிவின்கண்

பீழை தருவது ஒன்று இல்.   

 

      உண்டோ பீழை என்பதைபீழை உண்டோ என மாற்றுக. பீழை --- வருத்தம்.  

 

     வாகீசர் என்றும்திருநாவுக்கரசர் என்றும் அப்பர் என்றும் வழங்கப் பெறும் நாயனார்,சமண சமயத்தை விட்டுமீட்டும் சைவரான உடன்அவரது சூலைநோய் நீங்கியதும் அன்றிமுடிவில் அவர்க்கு வீடுபேறும் கிடைத்தது. பலகாலம் கூடியிருந்த சமணர்களை விட்டு அவர் பிரிய நேர்ந்த போது அவருக்குத்துன்பம் இல்லை. எனவேஅறிவில்லாதாரோடு கொண்ட நட்பு நல்லது.

 

     இதே கருத்தை வைத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக,திராவிட மாபாடியக் கர்த்தரான மாதவச் சிவஞான யோகிகள் பாடி அருளிய"சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

 

வன்சமணர் தம்பிரிவால் வாகீசர்க்கு இன்பம்இன்றித்

துன்பம்என்பது இல்லையே, சோமேசா! - நன்காம்

பெரிதுஇனிது பேதையார் கேண்மை பிரிவின்கண்

பீழை தருவதுஒன்று இல்.

 

இதன் பொருள்---

 

         சோமேசா! பிரிவின்கண் தருவது பீழை ஒன்று இல் --- பின் பிரிவு வந்து நேர்ந்தபோது, அது இருவர்க்கும் தருவதொரு துன்பம் இல்லைபேதையார் கேண்மை பெரிது இனிது --- ஆகலான் பேதையாயினார் தம்முள் கொண்ட நட்பு மிக இனிது.

 

         நன்கு ஆம் --- நன்மையும் ஆம்வாகீசர்க்கு --- திருநாவுக்கரசு நாயனாருக்கு,  வன் சமணர் பிரிவால் --- கொடிய சமணரது பிரிவினால்இன்பம் அன்றி --- இன்பமல்லாதுதுன்பம் என்பது இல்லை --- துன்பம் எனப்படுவது ஒன்றில்லை ஆகலான் என்றவாறு.

 

       திருமுனைப்பாடி நாட்டில்திருவாமூரில் வேளாள மரபில்குறுக்கையர் குடியில் புகழனார்க்கும் மாதினியார்க்கும் திருமகனாய் அவதரித்த திருநாவுக்கரசு நாயனார் சகல கலைகளிலும் வல்லாராய்ப் பாடலிபுத்திரம் என்னும் பதி புகுந்துசமணரொடு கூடிதருமசேனர் என்னும் பெயரோடு சமண குருவாய் விளங்குவதைக் கேட்ட திவகவதியார் என்னும் அவர் தமக்கையார் தம் தம்பியைச் சமணப் படுகுழியினின்றும் எடுத்தருளல் வேண்டும் என்று சிவபெருமானை நாள்தோறும் பிரார்த்தித்தார். அவ்வாறு இருக்கையில் தருமசேனருக்குச் சூலை நோய் கண்டு சமணர் செய்த முயற்சி ஒன்றானும் நீங்காதாக,தம் தமக்கையார் தொண்டு செய்திருந்த திருவதிகை வீரட்டானம் அடைந்துஅவரைக் கண்டு திருநீறு பெற்றுவீரட்டானேசுவரர் சந்நிதி அடைந்து,

 

கூற்றாயின வாறு விலக்ககிலீர்;

            கொடுமைபல செய்தன நான்அறியேன்;

ஏற்றாய்அடிக் கேஇர வும்பகலும்

            பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்;

தோற்றாதுஎன் வயிற்றின் அகம்படியே

            குடரோடு துடக்கி முடக்கியிட

ஆற்றேன் அடியேன்அதி கைக்கெடில

            வீரட்டானத்து உறை அம்மானே.

 

என்று தொடங்கும் பாடலைக் கொண்ட திருப்பதிகத்தைப் பாட, அப்போதே சூலைநோய் விட்டொழிந்தது. அது அறிந்த சமணர்கள்தம் அரசனாகிய பல்லவனுக்கு இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லிநாயனாரை வருவித்து நீற்றறை வைத்தல்நஞ்சூட்டல்யானைக் காலில் இடறுதல்கல்லோடு கடலில் இடுதல் முதலிய பல கொடுமைகள் செய்தும் நாயனார் திருப்பதிகங்கள் ஓதிச் சிவாநுக்கிரகத்தால் ஒரு தீங்கும் இன்றி இருந்தார். இதைக் கண்ட பல்லவன் நாயனாரை வணங்கிச் சைவனாகிப் பாடலிபுத்திரத்து இருந்த சமண் பள்ளிகளையும் பாழிகளையும் அழித்து அங்குக் குணபரவீச்சரம் என்னும் திருக்கோயிலைக் கட்டினான்.

 

     பேதையின் இலக்கணம் குறித்துபின்வரும் பாடல்களின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம். அறிவில்லாத பேதைக்கு ஆயிரம்தான் அறிவுரை சொன்னாலும்அவரிடத்தில் நல்ல அறிவு விளங்காது. நல்லறிவு விளங்காத ஒருவரோடு நட்புக் கொள்வது துன்பத்தையே தரும்.

 

கட்டிஎரு இட்டுச் செழுந்தேனை வார்க்கினும்

     காஞ்சிரம் கைப்புவிடுமோ?

கழுதையைக் கட்டிவைத்து ஓமம் வளர்க்கினும்

     கதிபெறும் குதிரை ஆமோ?

 

குட்டி அரவுக்கு அமுது அளித்தே வளர்க்கினும்

     கொடுவிடம் அலாது தருமோ?

குக்கல்நெடு வாலுக்கு மட்டையைக் கட்டினும்

     கோணாமலே நிற்குமோ?

 

ஒட்டியே குறுணி மை இட்டாலும் நயம்இலா

     யோனிகண் ஆகிவிடுமோ?

உலவுகன கர்ப்பூர வாடைபல கூட்டினும்

     உள்ளியின் குணம் மாறுமோ?

 

மட்டிகட்கு ஆயிரம் புத்தி சொன்னாலும் அதில்

     மார்க்க மரியாதை வருமோ?

மயிலேறி விளையாடு குகனே! புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமரேசனே.        --- குமரேச சதகம்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     மயில் ஏறி விளையாடு குகனே--- மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே! புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே --- திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

 

     கட்டி எரு இட்டுச்செழுந்தேனை வார்க்கினும் காஞ்சிரம் கைப்பு விடுமோ --- வெல்லக் கட்டியை எருவாக இட்டுநல்ல தேனை நீராக ஊற்றி வளர்த்தாலும் எட்டிக் காயின் கசப்பு நீங்குமாநீங்காது.  கழுதையைக் கட்டி வைத்து ஓமம் வளர்க்கினும் கதிபெறும் குதிரை ஆமோ---கழுதையைக் கட்டிப் போட்டு,வேள்வியைச் செய்தாலும்பல கதிகளிலும் செல்லும் குதிரை ஆகுமோஆகாது. குட்டி அரவுக்கு அமுது அளித்தே வளர்க்கினும் கொடுவிடம் அலாது தருமோ--- பாம்புக் குட்டிக்குப் பால் வார்த்து வளர்த்தாலும் கொடிய விடத்தை அல்லாமல் வேறு நல்லது எதையாவது தருமாதராது. குக்கல் நெடுவாலுக்கு மட்டையைக் கட்டினும் கோணாமலே  நிமிருமோ --- நாயின் நீண்ட வாலுக்கு மட்டையை வைத்துக் கட்டினாலும்அதனுடைய கோணல் தன்மை மாறுமோமாறாது. ஒட்டியே குறுணி மை இட்டாலும் நயமிலா யோனி கண் ஆகி விடுமோ--- நிறைய மையினை நன்றாக இட்டாலும் பெண்குறியானது கண் ஆகுமாஆகாது. உலவு கன கற்பூர வாடை பல கூட்டினும் உள்ளியின் குணம் மாறுமோ--- இனிய மணம் கொண்ட கர்ப்பூரம் முதலான நறுமணப் பொருள்களோடு கூட்டினாலும்,பூண்டின் குணம் மாறுமாமாறாது.

 

அது போலத்தான்,

 

     மட்டிகட்கு ஆயிரம் புத்தி சொன்னாலும் அதில் மார்க்க மரியாதை வருமோ ---அறிவில்லாத பேதைகளுக்குப் பலமுறையும் நல்ல அறிவு புகட்டினாலும்அதனால் அவருக்கு ஒழுங்கான நடத்தை வருமோவராது.

 

தக்காரும்தக்கவர் அல்லாரும்தம் நீர்மை

எக்காலும்குன்றல்இலர்ஆவர்,  - அக்காரம்

யாவரேதின்னினும்கையாதாம்,கைக்குமாம்

தேவரேதின்னினும்வேம்பு.            --- நாலடியார்.

 

     தகுதி உடைய பெரியவர்கள் நன்மை செய்யும் தன்மையில் இருந்து மாறமாட்டார்கள். தகுதியே இல்லாத தீயவர்கள் அவர்களின் இயல்புக்கு ஏற்ப,தீமையும் செய்யும் தன்மையில் இருந்து மாறமாட்டார்கள். வெல்லக் கட்டியை யார் தின்றாலும் கசக்காது. இனிக்கவே செய்யும். ஆனால்வேப்பங்காயை யார் தின்றாலும் இனிக்காது. கசக்கவே செய்யும்.       

 

இடம்படமெய்ஞ்ஞானம்கற்பினும்என்றும்

அடங்காதார்என்றும்அடங்கார்; - தடம் கண்ணாய்

உப்பொடுநெய்பால்தயிர்காயம்பெய்து அடினும்

கைப்புஅறாபேய்ச்சுரையின்காய்.     --- நாலடியார்.  

 

     அகன்ற கண்களை உடைய பெண்ணே! என்னதான் உப்பும்நெய்யும்தயிரும்பெருங்காயமும் இட்டுச் சமைத்தாலும் பேய்ச்சுரைக்காயின் கசப்புத் தன்மை நீங்காது. அது போலவேகீழோர் எவ்வளவு தான் ஞான நூல்களைக் கற்றாலும்பிறருக்கு அடங்கி நடக்க மாட்டார்கள். 

 

     அறிவிலிகள் என்னதான் நல்ல புத்தி சென்னாலும் நன்னெறியில் நடக்கமாட்டார்கள். என்னதான் அறிவு நூல்களைக் கற்றாலும் மனம் அடங்க மாட்டார்.

 

     மேலான நறுமணப் பொருள்கள் பலவற்றையும் சேர்த்துக் கலந்தாலும்உள்ளிப் பூண்டினுடைய தீயநாற்றம் நீங்காதது போலபொறாமைக் குணம் கொண்ட நெஞ்சத்தை உடைய அறிவிலிகளை நல்லவர்களாக ஆக்க முடியாது என்கிறது "நீதிவெண்பா" என்னும் நூல்.

 

அவ்விய நெஞ்சத்து அறிவுஇலாத் துர்ச்சனரை

செவ்வியர் ஆக்கும் செயல் உண்டோ? -- திவ்வியநல்

கந்தம் பலவும் கலந்தாலும் உள்ளியது

கந்தம் கெடுமோ கரை.

 

     பின்வரும் விவேக சிந்தாமணிப் பாடல்களையும் அவற்றின் கருத்தையும் இங்கு வைத்து எண்ணுதல் தகும்.

 

நாய்வாலை அளவு எடுத்து பெருக்கித் தீட்டின்

     நல் தமிழை எழுத எழுத்தாணி ஆமோ?

பேய்வாழும் சுடுகாட்டைப் பெருக்கித் தள்ளிப்

     பெரிய விளக்கு ஏற்றி வைத்தால் வீடுஅது ஆமோ?

தாய்வார்த்தை கேளாத சகசண்டிக்கு என்

     சாற்றிடினும் உலுத்தகுணம் தவிர மட்டான்;

ஈவாரை ஈயவொட்டான்இவனும் ஈயான்;

     எழுபிறப்பினும் கடையனாம் இவன் பிறப்பே.

 

     நாயினது வாலை எழுத்தாணிக்கு உரிய இலக்கணப்படி அளந்து நீட்டித் தீட்டினாலும் நல்ல தமிழை எழுதவல்ல எழுத்தாணியாக ஆகுமோபேய்கள் வாழும் சுடுகாட்டைப் பெருக்கிச் சுத்தப் படுத்திஅங்கு பெரிய விளக்கு ஒன்றினை ஏற்றி வைத்தாலும் அது வாழ்வதற்குரிய வீடாகி விடுமோதாயின் சொல்லைக் கேளாத சண்டிக் குணம் படைத்தவனுக்கு எத்தனை முறை சொன்னாலும் தன் உலோப குணத்தைக் கைவிட மாட்டான்தானும் கொடுக்க மாட்டான்கொடுக்கும் குணம் உடையவரையும் கொடுக்க விடமாட்டான். இவனது பிறப்பு எழுவகைப் பிறப்புகளிலும் கீழானது என்று சாடுகிறது பாடல்.

 

தூம்பினில் புதைத்த கல்லும்

     துகள் இன்றிச் சுடர் கொடாது;

பாம்புக்குப் பால் வார்த்து என்றும்

     பழகினும் நன்மை தாரா;

வேம்புக்குத் தேன் வார்த்தாலும்

     வேப்பிலை கசப்பு மாறா;

தாம்பல நூல் கற்றாலும்

     துர்ச்சனர் தக்கோர் ஆகார்.

 

     வழியில் பலபேர் மிதிக்கும்படி புதைக்கப் பட்ட கல்லானது தேய்ந்தாலும்தூசு இன்றி பிரகாசமாக ஒளிவிடாது. பாம்புக்குப் பால் வார்த்துத் தினந்தோறும் அதனுடன் பழகி வந்தாலும் நன்மையைத் தராது. வேப்ப மரத்துக்குத் தேன் ஊற்றி வந்தாலும் வேப்பிலை யின் கசப்பு மாறாது. அதுபோலகீழானவர் பல நூல்களைக் கற்றாலும் நல்லவர் ஆக மாட்டார்.

 

கற்பூரப் பாத்தி கட்டிகத்தூரி எருப்போட்டு,

     கமழ்நீர் பாய்ச்சி,

பொற்பு ஊரர உள்ளியினை விதைத்தாலும் 

     அதன் குணத்தைப் பொருந்தக் காட்டும்;

சொல் பேதையருக்கு அறிவு இங்கு இனிதாக 

     வரும் எனவே சொல்லினாலும்,

நற்போதம் வாராது,அங்கு அவர் குணமே 

     மேலாக நடக்கும்தானே.

 

     என்ன செய்தாலும் அற்பர் குணம் மாறாது. கற்பூரத்தால் வரப்புகளிட்டு,கஸ்தூரியை எருவாக இட்டு,வாசனை நீரையே பாய்ச்சிஅழகுண்டாக உள்ளிப் பூண்டை அதில் நட்டு வைத்தாலும்அப் பூண்டு தன் கெட்ட மணத்தையே காட்டும். அதுபோல அறிவில்லாத பேதையர்க்கு அறிவு உண்டாகும் என்று எண்ணி எத்துணை அறிவுரைகளைச் சொன்னாலும்அவர் தீய குணத்தையே காட்டுவர். 

 

     இப்படிப்பட்ட குணங்களை உடைய பேதையரோடுஅவர் இன்னார் என்று அறியாமல் நட்புக் கொண்டுவிட்டுபின்னர் அவரது தன்மையை அறிந்து பிரிய நேர்ந்தாலோ,அல்லது அவராகவே நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்றாலோஅப் பிரிவால் துயரம் ஏதும் உண்டாவதில்லை. ஆதலால்பேதையோடு கொண்ட நட்பே இனிமை தருவது என்று வஞ்சப் புகழ்ச்சியாகச் சொல்லிக் காட்டினார் நாயனார்.

 

 

 

 

பெருமையும் சிறுமையும் பிறப்பினால் அல்ல


 

பெருமையும் சிறுமையும் பிறப்பினால் அல்ல

-----

 

     திருக்குறளில், "பெருமை" என்னும் ஓர் அதிகாரம். பெருமை என்பதுபெரிய தன்மையைக் குறிக்கும். பெரிய தன்மையாவதுசெய்வதற்கு எளிய செயல்களை விட்டுஅரிய செயல்களைச் செய்தல்கர்வம் இல்லாது இருத்தல்பிறருடைய குற்றங்களைச் சொல்லாது இருத்தல் போன்ற நற்குணங்களைக் குறிக்கும். தமது நிலையில் இருந்து எக்காலத்தும் தாழ்வதற்கு மனம் கொள்ளாத நிலையே ஒருவனுக்குப் பெருமை தருவது ஆகும். இதை "நிலையில் தாழாது அடங்கியான் தோற்றம்மலையினும் மாணப் பெரிது" என்றார் திருவள்ளுவ நாயானார். இந்தப் பெருமையானது ஒருவனுக்குக் குடிப் பிறப்பினால் மட்டுமே அமைவது இல்லை. அவன் செய்கின்ற செயலினால் அமையும். செயல் என்பது செய்தற்கு அரிய செயல் என்று மேலே கூறினோம். "செயற்கு அரிய செய்வார் பெரியர்" என்றும் முன்னரே திருவள்ளுவ நாயனார் காட்டி அருளினார் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுதல் நலம்.

 

     "பெருமையும் சிறுமையும் தான்தர வருமே" என்றது "வெற்றிவேற்கை" என்னும் நூல். மேன்மையும் கீழ்மையும் தான் செய்யும் செய்கையாலேயே உண்டாகும் (பிறரால் உண்டாவதில்லை).

 

     எனவேஎல்லா மக்களுக்கும் பிறப்பின் இயல்பு என்பது பொதுவாக ஒத்து இருந்தாலும்பெருமைசிறுமை என்று சொல்லப்பட்ட சிறப்பு இயல்புகள்அவரவர் செய்கின்ற தொழில்களில் வேறுபாட்டால் ஒவ்வா என்கின்றார் நாயனார். எந்த சாதியில் பிறந்தவராக இருந்தாலும்பஞ்சபூதச் சேர்க்கையால் ஆகிய உடம்பு எல்லாருக்கும் ஒரு தன்மையாகவே இருக்கும். அவர்களிடத்தில் உண்டாகின்ற நற்செயல்களால் பெருமையும்தீய செயல்களால் சிறுமையும் வரும். நல்ல குலத்தில் பிறந்த ஒருவன் தீய செயல்களைச் செய்வானானால்அவனுக்குப் பெருமை உண்டாகாது.

 

     எடுத்துக் காட்டாகபெரியபுராணத்துள்சண்டீச நாயனார் வரலாற்றைக் காணலாம். சண்டீச நாயனார் அவதரித்த திருச்சேய்ஞ்ஞலூர் என்னும் திருத்தலப் பெருமையைதெய்வச் சேக்கிழார் பெருமான்பின்வருமாறு காட்டினார்.

 

செம்மை வெண்ணீற்று ஒருமையினார்,

     இரண்டு பிறப்பின் சிறப்பினார்,

மும்மைத் தழல் ஓம்பிய நெறியார்,

     நான்கு வேதம் முறைபயின்றார்,

தம்மை ஐந்து புலனும்பின் செல்லும்

     தகையார்அறுதொழிலின்

மெய்ம்மை ஒழுக்கம் ஏழ்உலகும்

     போற்றும் மறையோர் விளங்குவது.

 

இதன் பொருள் ---

 

     செம்பொருளை அடைதற்குக் காரணமாகிய திருவெண்ணீற்றில் ஒன்றுபட்ட ஒழுக்கம் உடையவராய்இரு பிறப்பின் சிறப்புடையவராய்ஆகவனீயம்,காருகபத்தியம்தக்கிணாக்கினியம் என்னும் மூவகைத் தீயையும் வளர்த்து வரும் நன்னெறி உடையவராய்நான்மறைகளையும் முறையாகப் பயின்றவராய்ஐம்புலன்களும் தம் வழிநிற்கும் தகுதி உடையராய்த்தாம் செய்யும் ஓதல்ஓதுவித்தல்வேட்டல்வேட்பித்தல்ஈதல்ஏற்றல் என்னும் ஆறு தொழில்களிலும் உண்மை நிறைந்த ஒழுக்கத்தை மேற்கொண்டு ஏழுலகமும் போற்றும் சீலமுடையவராய் வாழும் அந்தணர்கள் வாழுகின்ற சிறப்புடையது அவ்வூர்.

 

     இவ்வளவு சிறப்பு மிக்க அந்தணர்கள் வாழ்கின்ற அந்த ஊரில், அந்தணர் குலத்தில்காசிப கோத்திரத்தில் பிறந்த எச்சதத்தன் என்பவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தான் என்பதையும் காட்டுகின்றார்.

 

பெருமை பிறங்கும் அப்பதியின்

     மறையோர் தம்முள் பெருமனைவாழ்

தருமம் நிலவு காசிபகோத்

     திரத்துத் தலைமை சால்மரபில்,

அருமை மணியும் அளித்துஅதுவே

     நஞ்சும் அளிக்கும் அரவுபோல்

இருமை வினைக்கும் ஒருவடிவாம்

     எச்ச தத்தன் உளன் ஆனான்.

 

 இதன் பொருள் ---

 

     இத்தகைய பெருமை மிக்க அப்பதியில் வாழும் மறையவர்களில்சிறப்புடைய இல்லற நெறியில்அறம் நிலவிய காசிப கோத்திரத்தின் தலைமை சான்ற நன்மரபினில்அருமையான இரத்தினத்தையும் தந்துஅதுவே நஞ்சினையும் தரும் பாம்பைப் போல நல்வினை தீவினை எனும் இருவினைகளையும் செய்யும் ஒருவனாக எச்சதத்தன் என்னும் பெயருடைய ஓர் அந்தணன் வாழ்ந்து வந்தான்.

 

     எனவேஒருவனுக்குப் பெருமையோ சிறுமையோபிறந்த குலத்தினால் உண்டாவதில்லை. செய்யும் செயல்களின் காரணமாக உண்டாவது என்பதை அறியலாம். இந்த உண்மையை,

 

 "பிறப்பு ஒக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்சிறப்பு ஒவ்வா

செய்தொழில் வேற்றுமை யான்".

 

 என்னும் திருக்குறளால் காட்டினார் நாயனார்.     

 

     இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாகபெரிய புராணத்தில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் வரலாற்றில் ஒரு நிகழ்வை வைத்துகுமார பாரதி என்பார், "திருத்தொண்டர் மாலை" என்னும் நூலில் பாடிய பாடல்...

 

நீர்ஊர் முதலையது முன்உண்ட பிள்ளையை,பின்

ஆரூரர் பாவால் அழைப்பித்தார், - பார்ஊர்

பிறப்புஒக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்சிறப்புஒவ்வா

செய்தொழில் வேற்றுமை யான்.    

 

     சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் சேரமான் பெருமாள் நாயனாரை நினைந்து திருவாரூரில் இருந்துசேரநாட்டுக்குப் புறப்பட்டார். சோழநாட்டைக் கடந்து கொங்க நாட்டை அடைந்தார். இக்காலத்தில் அவிநாசி என வழங்கும்திருப்புக்கொளியூரில் சென்றார். அங்கே ஒரு தெருவிலே இரண்டு வீடுகளில்ஒன்றிலே மங்கல ஒலியும்ஒன்றிலே அழுகை ஒலியும் எழுதலைக் கேட்டார். "என்ன?" என்று வினவினார். அங்குள்ளார்,  "ஐந்து பிராயமுடைய இரண்டு அந்தண குலப் பிள்ளைகள் குளத்திலே குளித்தார்கள். அப்போது ஒரு பிள்ளையை முதலை விழுங்கியது. மற்றைப் பிள்ளை தப்பினான். பிழைத்த பிள்ளைக்கு இந்த வீட்டில் உபநயனச் சடங்கு நடைபெறுகின்ற ஒலி இது. இறந்த பிள்ளையை நினைந்து அந்த வீட்டார் அழும் ஒலி இது" என்று சொன்னார்கள். இறந்த பிள்ளையின் தாய் தந்தையர் இருவரும் சுந்தரரை வந்து வணங்கினர். "தேவரீரைக் காண மிக்க ஆவல் கொண்டு இருந்தோம். அப்பேறு இன்று கிடைத்தது" என முகமலர்ந்து உபசாரம் கூறினர். அப்பெற்றோர் வருத்தம் நீங்கும்படி அப்புதல்வனை முதலை விழுங்கிய வாவியின் கரையை அடைந்தார் சுந்தரர். 

 

"உரைப்பார் உரைஉகந்து உள்கவல்லார் தங்கள் உச்சியாய்!,  

அரைக்கு ஆடு அரவா! ஆதியும் அந்தமும் ஆயினாய்!,

புரைக்காடு சோலைப் புக்கொளியூர் அவிநாசியே!,

கரைக்கால் முதலையை பிள்ளைதரச் சொல்லு காலனையே"

 

என்னும் திருப்பாட்டுப் பாடி முடிதற்குமுன்,சென்ற ஆண்டுகளின் வளர்ச்சியுடன் பிள்ளையை முதலை கரையில் கொண்டுவந்து உமிழ்ந்தது. யாவரும் மகிழ்ந்தனர்.

 

     அவிநாசி என்னும் திருத்தலத்தில் வாழ்ந்திருந்த ஓர் அந்தணருக்கு உண்டான துன்பத்தை, அந்த ஊரில் வாழ்ந்திருந்த அந்தணர்களில் ஒருவராலும் தீர்த்து வைக்க முடிவில்லை. ஒர் அந்தணரின் துயரத்தைஅந்தணரின் மேம்பட்டவரான சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் வந்து தீர்த்து அருளினார். எல்லா மக்களுயிர்க்கும் பொதுவாகிய பிறப்பு இயல்பு ஒக்குமே எனினும்பெருமை சிறுமை எனப்பட்ட சிறப்பு இயல்புகள் ஒவ்வா. அவை செய்யும் தொழில்களது வேறுபாட்டால் எனத் திருவள்ளுவ நாயனார் அருளியது காண்க.

 

     கம்பராமாயணத்தில் வரும் ஒரு நிகழ்வு, இந்த உண்மையைத் தெளிவிக்கும்படியாக உள்ளது. தன்னை மறைந்திருந்து கொன்றது தகாது என்று பல நியாயங்களை எடுத்துச் சொன்ன வாலிக்கு, "நல்லது இது தீயது இது என்ற நியாயம் அனைத்தும் உனக்குத் தெரிந்து உள்ளது. அறிவினால் சிறந்தவர்கள் என்று கருதப்படுவோராக இருந்தாலும், செய்யத் தகுவது இது, தகாதது இது என்று தேர்ந்து செய்யாவிட்டால், அவர்கள் விலங்குத் தன்மையை உடையவர்களே. விலங்குப் பிறப்பாக இருந்தாலும், மேலான தருமநெறியில் பிறழாது ஒழுகினால், அவர்கள் தேவர்களினும் மேலானவராக மதித்துப் போற்றப் பெறுவர்".

 

     "குற்றமே செய்யும் இயல்பினை உடைய கீழ்க்குலத்தில் பிறந்தோராக இருந்தாலும், பெருமை வளர்வதற்கு உரிய நல்லறச் செயல்களில் ஈடுபடுவோர் உண்டு. ஆற்றல் மிக்க முனிவர்களிலும், பலவகையான நற்செயல்களில் மிகுந்த தேவர்களிலும், தீய செயல்களைச் செய்தோர் உள்ளனர். நீயோ, குரங்கினத்தில் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளாகிய சிவபிரானைக் குறித்து அருந்தவம் இயற்றி, அவர் அருளால் அளவில்லாத ஆற்றலைப் பெற்று இருந்தாய். அப்படி இருந்தும், அறத்திற்கு மாறான செயலை நீ செய்து, அறத்தை அழித்து விட்டாய் என்று கூறி, மேலும் கூறுகின்றார்.

 

இனையது ஆதலின் எக் குலத்து யாவர்க்கும்

வினையினால் வரும் மேன்மையும் கீழ்மையும்;

அனைய தன்மை அறிந்தும் அழித்தனை

மனையின் மாட்சி என்றான் மனு நீதியான். 

                  ---  கம்பராமாயணம்வாலி வதைப்படலம்.

 

இதன் பதவுரை ---

 

     இனையது ஆதலின் --- உண்மை இத்தன்மையது ஆதலால்எக் குலத்து யாவர்க்கும் --- எந்தக் குலத்தில் பிறந்தவராயினும் அவர்கள் எல்லோர்க்கும்மேன்மையும் கீழ்மையும் --- உயர்வும்இழிவும்வினையினால் வரும் --- அவரவர் செய்யும் செயல்களால் வரும். அனைய தன்மை அறிந்தும் --- அத் தன்மையை நீ உணர்ந்திருந்தும்மனையின் மாட்சி --- பிறன் மனையாளின் கற்பு மாண்பினைஅழித்தனை --- அழித்தாய்என்றான் --- என்று உரைத்தான்மனு நீதியான் --- மனு நீதியில் தவறாதவனாகிய இராமன்.

 

     நற்செயலால் மேன்மையும் தீச்செயலால் கீழ்மையும் வரும். மாட்சி. பெருமை இங்கே சிறப்பினால் கற்பை உணர்த்திற்று. பாவங்கள் பலவற்றுள் பிறன்மனை நயத்தல் என்பது கொடிய பாவமாகும். அத்தகைய கொடிய பாவத்தை வாலி புரிந்ததால்தண்டிக்கத் தான் அம்பு தொடுத்தது குற்றமல்ல என இராமன் உணர்த்தினான். 'அறத்தைக் காத்தலாகிய தொழிலில் மனு விதித்த நெறியிலிருந்து இராமன் தவறுபவன் அல்லன் என்பதை அறிவிக்கவே 'மனுநீதியான்'என உரைத்தார் கம்பர்.

 

     பிறப்பினால் மட்டுமே ஒருவருக்குச் சிறப்பு உண்டாவதில்லை என்பதை"குமரேச சதகம்"கூறுமாறு காணலாம்.

 

சிங்கார வனம் அதில் உதிப்பினும் காகமது

     தீஞ்சொல்புகல் குயில் ஆகுமோ?

திரையெறியும் வாவியிற் பூத்தாலுமே கொட்டி

     செங்கஞ்ச மலர் ஆகுமோ?

 

 அங்கான கத்தில் பிறந்தாலும் முயலானது

     ஆனையின் கன்று ஆகுமோ?

ஆண்மையா கியநல்ல குடியில் பிறந்தாலும்

     அசடர்பெரி யோர்ஆவரோ?

 

சங்குஆடு பாற்கடல் பிறந்தாலும் நத்தைதான்

     சாலக்கி ராமம் ஆமோ?  

தடம்மேவு கடல்நீரி லேஉப்பு விளையினும்

     சாரசர்க் கரை ஆகுமோ?

 

மங்காத செந்தமிழ்க் குறுமுனிக்கு உபதேசம்

     வைத்தமெய்ஞ் ஞானகுருவே!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமர ஈசனே.

 

இதன் பொருள் ---

 

     மங்காத செந்தமிழ்க் குறுமுனிக்கு உபதேசம் வைத்த மெய்ஞ்ஞான குருவே --- குற்றமற்ற இனிய தமிழ் முனிவராகிய அகத்திய முனிவருக்கு மெய்ப்பொருளை உபதேசித்த உண்மை ஞானகுருநாதரே! மயில் ஏறி விளையாடு குகனே --- மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே! புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே --- திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

 

     காகம் அது சிங்கார வனம் அதில் உதிப்பினும் தீஞ்சொல் புகல் குயில் ஆகுமோ --- காகம் ஆனது அழகிய மலர்ச் சோலையில் பிறந்தாலும் இனிமையாகக் கூவும் குயில் ஆகுமோ?  கொட்டி திரை எறியும் வாவியில் பூத்தாலும் செங்கஞ்ச மலர் ஆகுமோ ---  நீர் நிறைந்து அலைவீசும் பொய்கையிலே மலர்ந்ததாலேயே கொட்டியானதுசெந்தாமரை மலரைப்போல் சிறப்புப் பெறுமோ?,  முயலானது அம் கானகத்தில் பிறந்தாலும் ஆனையின் கன்று ஆகுமோ --- அழகிய காட்டிலே பிறந்ததாலேயே முயலானதுயானைக் கன்றைப்போல் ஆகுமோ?  அசடர் ஆண்மையாகிய நல்ல குடியில் பிறந்தாலும் பெரியோர் ஆவரோ --- வீரம் பொருந்திய உயர்ந்த மரபிலே பிறந்தாலும்அறிவற்ற பேதைகள்பெரியோராக மதிக்கப்படுவரோசங்கு ஆடு பாற்கடல் பிறந்தாலும் நத்தைதான் சாலக்கிராமம் ஆமோ --- சங்குகள் உலாவும் பாற்கடலிலே தோன்றியதாலேயே கருநிறம் பொருந்திய நத்தையானது சாலக்கிராமம் ஆகுமோ?  தடம் மேவு கடல் நீரிலே உப்பு விளையினும் சார சர்க்கரை ஆகுமோ --- விரிந்து பரந்துள்ள கடலிலே வெண்ணிறமுள்ள உப்புத் தோன்றினாலும் அது இனிய சர்க்கரை ஆகுமோ?

 

     காக்கையும் குயிலும் நிறத்தால் கருமையாகவே இருப்பன. காக்கையானது "காகா" என்று கரையும். அதில் இனிமை இருக்காது. ஆனால்குயில் இனிமையாகக் கூவும். தாமரை பூக்கின்ற தடாகத்திலேதான் கொட்டியும் பூக்கின்றது. தடாகத்தில் பூத்ததாலேயே கொட்டிதாமரை ஆகாது. கடலிலே தோன்றுகின்ற நத்தையானது கருநிறம் பொருந்தி இருக்கும். சாளக்கிராமம் திருமால் அடியார்க்கு மிகவும் விருப்பமானது. கூழாங்கல்லைப் போன்று கருமையாக இருக்கும். திருமால் பள்ளிகொண்டு இருக்கும் பாற்கடலில் பிறந்து கருநிறம் பொருந்தி இருப்பதாலேயேநத்தையை சாளக்கிராமம் என்று திருமால் அடியார் கொள்ள மாட்டார்கள். கடல் நீரிலே தோன்றி வெண்மை நிறம் பொருந்தியதாக இருப்பதால்அது சருக்கரை ஆகாது. உப்பும் சருக்கரையும் நிறத்தில் வெண்மையாகவே உள்ளவை. சருக்கரை இனிப்பதால் அதை தனித்தும் உண்ணலாம். ஆனால்உப்பை தனித்து உண்ண முடியாது. பண்டத்திற்குச் சுவை கூட்டவே அது பயன்படும்.

 

     இவை போலவேஉயர்ந்த குடியில் பிறந்து விட்டதாலேயேஅறிவற்றவனையும் உயர்ந்தவன் என்று கொண்டாட மாட்டார்கள் என்றார். பிறப்பினால் யாருக்கும் சிறப்பு வராது. பண்பினால்தான் சிறப்பு.

 

     புலன் வழிச் சென்று அறிவு மயங்குவதால், நன்மை தீமை அறியாது, கண்டதே கண்டு, செய்வதே செய்து வாழ்வது மனித இயல்பு ஆகின்றது. எனவே, புலன் வழி மனத்தைச் செலுத்தாது, இறைவழிபாட்டில் செலுத்துவதைச் செய்யுங்கள் என்கின்றார் மணிவாசகப் பெருமான்.

 

"புகவே வேண்டா புலன்களில் நீர்,

     புயங்கப் பெருமான் பூங்கழல்கள்

மிகவே நினைமின், மிக்க எல்லாம்

     வேண்டா, போக விடுமின்கள்;

நகவே ஞாலத்து உள்புகுந்து

     நாயே அனைய நமை ஆண்ட

தகவே உடையான் தனைச் சாரத்

     தளராது இருப்பார் தாம்தாமே". 

 

இதன் பொருள் --- 

 

     நாட்டில் உள்ளோர் நகை செய்யநாயைப் போன்ற தன்மையோடு வாழ்கின்ற நாம், நம்மை ஆட்கொண்டு அருளும் பெருமையை உடைய இறைவனை அடைந்தால், அவரவர் தளர்ச்சி நீங்கி இருக்கலாம். ஆதலின் அடியவர்களே! நீங்கள் ஐம்புல விடயங்களில் உங்கள் மனத்தைச் செலுத்த செல்ல வேண்டா. பாம்பணிந்த பெருமானுடைய தாமரை மலரை ஒத்த திருவடிகளை மிகுதியாக நினையுங்கள். எஞ்சியவை எல்லாம் நமக்கு வேண்டா. அவைகளை நம்மிடத்திலிருந்து நீங்கும்படி விட்டு விடுங்கள்.

 

     போகவிட வேண்டியவற்றை, விடமால் பற்றிக் கொண்டு இருக்கின்ற நமது செயல்களால்தான், நமக்குச் சிறுமை உண்டாகின்றது. இந்த அறிவு மயக்கத்தை விட்டொழித்து, இறைவனது பழைய அடியார்களோடு கூடி இருந்து, பொய் வாழ்வை நீத்து, மெய்யுணர்வைப் பெற்று இறைவன் திருவடியைச் சார முற்படுங்கள் என்கின்றார் மணிவாசகப் பெருமான்.

 

"தாமே தமக்குச் சுற்றமும்

     தாமே தமக்கு விதிவகையும்

யாம் ஆர்? எமது ஆர்? பாசம் ஆர்?

     என்ன மாயம்? இவைபோகக்

கோமான் பண்டைத் தொண்டரொடும்

     அவன்தன் குறிப்பே குறிக்கொண்டு

போமாறு அமைமின் பொய்நீக்கிப்

     புயங்கன் ஆள்வான் பொன்னடிக்கே". 

 

இதன் பொருள் ---

 

     ஒவ்வொருவருக்கும் உறவினரும் அவரே. நடை முறைகளை வகுத்துக் கொள்பவரும் அவரே. ஆதலால் அடியவர்களே! நீங்கள்நாம் யார்?எம்முடையது என்பது யாதுபாசம் என்பது எதுஇவையெல்லாம் என்ன மயக்கங்கள்என்று உணர்ந்து, இவை நம்மை விட்டு நீங்க, இறைவனுடைய பழைய அடியாரொடும் சேர்ந்து அவ்விறைவனது திருவுள்ளக் குறிப்பையே உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டுபொய் வாழ்வை நீத்துப் பாம்பணிந்தவனும்எம்மை ஆள்வோனுமாகிய பெருமானது பொன்போல ஒளிரும் திருவடிக்கீழ் போய்ச் சேரும் நெறியில் பொருந்தி நில்லுங்கள்.

 

     சுற்றமும், விதிவகையும் அவரவர் செயல்களால்தான் உண்டாகின்றது என்றபோது, இவற்றிற்கு மறுதலை ஆகிய பகையும், விதிவிலக்கும் கூட அவரவர் செயல்களான்தான் உண்டாகின்றது என்பது தெளிவாகும்.

 

     எனவே, நமது அறிவு, செயல்களை புலன்வழியில் நிறுத்தாமல், அருள் வழியில் நிறுத்தி, தலைமைப் பொருளாக உள்ள இறைவனை மனத்தில் நிறுத்தி, தம்மையே தலைமைப் பொருளாக மதித்து, நான் எனது என்று எண்ணுகின்ற மயக்க அறிவை ஒழிக்கவேண்டும் என்று அருளிச் செய்தார்.

 

     "தாமே தமக்குச் சுற்றமும், தாமே தமக்கு விதிவகையும்" என்று மணிவாசகப் பெருமான் அருளியது, "பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமமே கட்டளைக் கல்" என்னும் திருக்குறள் கருத்தோடும், "பெருமையும் சிறுமையும் தான் தர வருமே" என்னும் வெற்றிவேற்கைக் கருத்தோடும் ஒத்து இருத்தலை அறிக.

 

     தன்னையே பெரிதாக மதித்தால் சிறுமை உண்டாகும். அதை விடுத்து அருள்நெறியில் நின்றால் பெருமை உண்டாகும்.

 

 

 

 

பேதையின் நட்பே இனிமை தருவது

  பேதையின் நட்பே இனிமை தருவது -----        திருக்குறளில் "பேதைமை" என்னும் ஓர் அதிகாரம்.  பேதைமை என்பது அறிய வேண்டுவது ஏதும் அறியாம...