064. அமைச்சு - 08. அறிகொன்று அறியான்

திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் எட்டாம் திருக்குறளில், "அறிந்து சொல்லினவரது அறிவையும் அழித்து, அரசன் தானே அறியாத போது, அக் குற்றத்தை நோக்கி அவனை விட்டு நீங்காது, அரசனுக்கு உறுதியானவற்றைச் சொல்லுதல், உடன் இருந்த அமைச்சனுக்குக் கடன்" என்கின்றார் நாயனார்.

அரசன் அறிந்து சொன்ன அமைச்சர்களது நன்மை பயக்கும் சொற்களை மனத்தில் கொள்ளாமல், அவர்களை இழிவுபடுத்திப் பேசினாலும், அரசன் செய்த அந்தக் குற்றத்தை மனத்தில் கொள்ளாமல், உறுதியானவற்றைச் சொல்லுதல் அமைச்சரது கடமை ஆகும்.


இதற்குத் திருக்குறள்...

அறி கொன்று, அறியான் எனினும், உறுதி

உழை இருந்தான் கூறல் கடன்.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

அறி கொன்று அறியான் எனினும் --- அறிந்து சொல்லியாரது அறிவையும் அழித்து அரசன் தானும் அறியானே ஆயினும்;

உறுதி கூறல் உழையிருந்தான் கடன் --- அக்குற்றம் நோக்கி ஒழியாது, அவனுக்கு உறுதியாயின கூறுதல் அமைச்சனுக்கு முறைமை.

('அறி' என்பது முதனிலைத் தொழிற்பெயர். கோறல் - தான் கொள்ளாமை மேலும் இகழ்ந்து கூறுதல். 'உழையிருந்தான்' எனப்பெயர் கொடுத்தார்,  'அமாத்தியர்'  என்னும் வடமொழிப் பெயர்க்கும் பொருண்மை அதுவாகலின். உறுதி கூறாக்கால், அவனது இறுதி எய்தல் குற்றத்தை உலகம் தன்மேல் ஏற்றும் என்பார். 'கூறல் கடன்' என்றார். இவை இரண்டு பாட்டானும் அவர் செயல் கூறப்பட்டது.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடி அருளிய நீதிசூடாமணி என்கின்ற "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...


மானவன்மால் தேவர் வனசரராம் மாதைவிடாய்

ஈனமுறும் என்றான், இரங்கேசா! --- ஞானத்து

அறிகொன்று அறியான் எனினும் உறுதி

உழையிருந்தான் கூறல் கடன்.


இதன் பொருள் ---


இரங்கேசா - திருவரங்கநாதக் கடவுளே! மால் - ஸ்ரீமந் நாராயணமூர்த்தியே,  மானவன் - (நீ) மனிதன் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் அந்த இராமன், தேவர் - தேவர்களே, வனசரர் ஆம் - (நீ) குரங்குகள் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் அவனுடைய சேனைகளாம், (ஆகையால்) மாதை விடாய் - (இது தெரிந்த பிறகாயினும் நீ சாதாரண மானுடப் பெண் என்று எண்ணியிருக்கும்) சீதையை விட்டுவிடு,  ஈனம் உறும் - உனக்கு அவமானம் வந்து சேரும், என்றான் - (என்று விபீஷணாழ்வான் தன் தமையனுக்குத் தான் மந்திரிபோல் பின்வரும் காரியத்தை முன் அறிந்து) சொன்னான் (ஆகையால், இது) ஞானத்து - நல்லறிவால், அறி கொன்று - (மந்திராலோசனைக்காரர் அறிந்து சொன்ன) நன்மையையும் அழித்து, அறியான் எனினும் - தானும் (அதை) அறியானே ஆயினும், உறுதி - (அரசனுக்கு) நன்மை தரும் விஷயத்தை, உழை இருந்தான் – அவனுக்கு அருகிலுள்ள மந்திரியானவன், கூறல் கடன் - சொல்லுதல் முறைமையாகும் (என்பதை விளக்குகின்றது).


கருத்துரை --- மந்திரிக்கு அழகு வரும்பொருள் உரைத்தல்.


விளக்கவுரை --- இலங்கையைக் கொளுத்திவிட்டு, அநுமார் சென்ற பிறகு, இராவணன் மந்திராலோசனை செய்தான்.  அப்போது, "குரங்கு அல்ல இலங்கையைக் கொளுத்தியது, சீதையாகிய நெருப்பை நீயே கொண்டு வந்து வைத்து இலங்கையைக் கொளுத்தினாய்" என்று பலரும் அறிவு கூற, அவனுக்கு மட்டும் அது தோன்றவேயில்லை. இன்னும் தாழ்ப்பது தகாது என்று விபீஷணர் எழுந்து, "அண்ணா! ஸ்ரீமந் நாராயணமூர்த்திதான்  நீ மனிதன் என்று சொல்லும் அந்த இராமன். தேவர்களே நீ குரங்குகள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் அவனுடைய படைகளாம். இன்னும் என்ன வேண்டும். நரர்களாலும் வானரர்களாலும் சாவாதிருக்க நாம் வரம் பெற்றோம் இல்லை. ஆகையால், அவர்களை வெல்ல நம்மால் ஆகாது. நீ சாதாரண மானுடப் பெண் என்று எண்ணிக்கொண்டு வந்து சிறை வைத்திருக்கும் சீதாதேவியை விட்டுவிடு.  இல்லையேல் நாம் சாவது உண்மை. பிறன்மனை புகாமையே மேலான விரதம்" என்று உறுதி கூறினான். அறி கொன்று அறியான் இராவணன். ஆனாலும், அவனுக்கு முதன் மந்திரிபோல் உழை இருந்தானாகிய விபீஷணன் உறுதி கூறல் தனது கடன் என்று உரைத்தமை காண்க.



அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் ஈசானிய மடத்து இராமலிங்க சுவாமிகள் பாடி அருளிய, "முருகேசர் முதுநெறி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்... 


சேக்கிழார் சென்னிக்குத் தொண்டர் சிறப்புணர்த்தி

மோக்கநெறி தந்தார், முருகேசா! --- ஊக்கி

அறிகொன்று அறியான் எனினும் உறுதி

உழைஇருந்தான் கூறல் கடன்.


இதன் பொருள் ---


முருகேசா - முருகப் பெருமானே, சேக்கிழார் - பெரியபுராணம் பாடிய சேக்கிழார், சென்னிக்கு - சோழ மன்னனுக்கு, தொண்டர் சிறப்பு உணர்த்தி - சிவத்தொண்டர்களுடைய சிறப்புக்களை எல்லாம் எடுத்துக் கூறி, மோக்க நெறி தந்தார் - வீடுபேற்று நெறியைக் கொடுத்தருளினார். ஊக்கி - முயன்று, அறிகொன்று - அறிவுடையார் சொல்லையும் பிழைத்து, அறியான் எனினும் - தானும் அறியாதவனாக இருந்தாலும், உறுதி - உறுதியானவைகளை, உழை இருந்தான் - பக்கத்திலே இருப்பவன், கூறல் கடன் - கூறவேண்டியது கடமையாகும்.


சேக்கிழார் சோழமன்னனுக்குத் திருத்தொண்டர் பெருமைகளை எல்லாம் சொல்லி வீடுபேற்று நெறியைக் கொடுத்தார். ஒருவன் அறிவுடையார் சொல்லையும் கேளாது தானும் அறியாதவனாக இருந்தாலும், பக்கத்திலே இருப்பவன் அவனுக்கு நன்மையானவைகளைக் கூற வேண்டியது கடமையாகும்.


சேக்கிழார் அநபாய மன்னனுடைய அமைச்சராக அமர்ந்திருந்தார். அவ் அரசன் சைவசமய நூல்களை ஆராயாமல் சமண நூல்களை ஆராய்ந்து மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.  சேக்கிழார் அவ் அரசனுக்கு இவ்வாறு புறச்சமய நூல்களை ஆராய்தல் தக்கது அன்று என்று அறிவுரை கூறித் திருத்தொண்டர் புராணத்தை இயற்றிக் கொடுத்து அதனை ஆராயச் செய்தார். இவ்வாறு சைவ சமய நூல்களை ஆராயத் தொடங்கியபடியால் வீட்டுநெறிக்கு உரியவனாகிச் சிறப்படைந்தான். சேக்கிழார் தம்முடைய கடமையைச் செய்தபடியால் தாமும் சிறப்படைந்தார்.

பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளமை அறியலாம்...


உலப்பில் உலகத்து உறுதியை நோக்கிக்

குலைத்து அடக்கி நல்லறம் கொள்வார்க் கொளுத்தல்

மலைத்து அழுது உண்ணாக் குழவியைத் தாயர்

அலைத்துப்பால் பெய்து விடல்.   --- பழமொழி நானூறு.


இதன் பொருள் ---


உலப்பு இல் உலகத்து உறுதியை நோக்கி - அழிவில்லாத உலகத்து அடையும் உறுதியாகிய நன்மையை நோக்கி, நல்லறம் கொள்ளார் குலைத்து அடக்கி கொளுத்தல் - நல்ல அறநெறியைக் கைக்கொள்ளாதாரை அந் நெறியினின்றும் நீக்கி அடக்கி அறநெறியைக் கொள்ளுமாறு அறிவு கொளுத்துதல், மலைத்து அழுது உண்ணா குழவியை - மாறுபட்டு அழுதுகொண்டு பாலுண்ணாத குழந்தைகளை, தாயர் அலைத்து பால் பெய்துவிடல் - தாய்மார்கள் வருத்திப் பால் உண்பித்தலை ஒக்கும்.



தம்உயிர்க்கு இறுதி எண்ணார் ; 

     தலைமகன் வெகுண்ட போதும்,

வெம்மையைத் தாங்கி, நீதி

     விடாதுநின்று, உரைக்கும் வீரர் ; 

செம்மையின் திறம்பல் செல்லாத்

     தேற்றத்தார் ; தெரியும் காலம்

மும்மையும் உணர வல்லார் ; 

     ஒருமையே மொழியும் நீரார்.    --- கம்பராமாயணம், மந்திரப் படலம்.


இதன் பொருள் ---


தலைமகன் வெகுண்ட போதும் - அரசன் சீற்றங்கொண்ட காலத்திலும்; தம் உயிர்க்கு இறுதி எண்ணார் - இதனைச் சொன்னால் தம் உயிர்க்கு அழிவு விளையும் என்றுகூட நினையாதவராய் ;  வெம்மையைத் தாங்கி - அவனது சீற்றத்தின் கொடுமையை ஏற்றுக்கொண்டு ;  விடாதுநின்று நீதி உரைக்கும் வீரர் - தம் கடமையை விட்டுவிடாமல் உறுதியாக நின்று உரிய நீதிகளை எடுத்துச் சொல்லும் துணிவு மிக்கவர்கள் ;  செம்மையில் திறம்பல் செல்லாத் தேற்றத்தார் - நன்னெறியிலிருந்து வழுவுதல் இல்லாத தெளிவுடையவர்கள் ;  தெரியும் மும்மைக் காலமும் - அறியத்தக்க முக்கால நிகழ்வுகளையும் ;  உணர வல்லார் - உணரத்தக்க ஆற்றல் பொருந்தியவர்கள் ; ஒருமையே மொழியும் நீரார் - உண்மையையே பேசும் இயல்பினை உடையவர்கள்.

  ஒருமையே மொழியும் நீரார் என்பதற்கு முன்னுக்குப்பின் மாறுபட்டுப் பேசாமல் ஒருபடியாகப் பேசுபவர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். 



கதம் கொள் சீற்றத்தை ஆற்றுவான்.

   இனியன கழறி.

பதம் கொள் பாகனும் மந்திரி

   ஒத்தனன்; பல் நூல்

விதங்களால். அவன். மெல்லென

   மெல்லென விளம்பும் 

இதங்கள் கொள்கிலா இறைவனை

   ஒத்தது - ஓர் யானை. --- கம்பராமாயணம், மந்திரப் படலம்.

 


இதன் பொருள் ---


கதம் கொள் சீற்றத்தை ஆற்றுவான் - கறுவு கொள்ளும் கோபத்தைத் தணிக்கும் பொருட்டு;  இனியன கழறி - (அந்த யானைக்கு) இனிமையான வார்த்தைகளைக்  கூறி;  பதம்கொள் - (பக்குவமாக அதனை) வசப்படுத்த முயலும்;  பாகனும் - யானைப் பாகனும்;  மந்திரி ஒத்தனன் - (தவறான வழியில் செல்லும் அரசனை வசப்படுத்த முயலும்) அமைச்சனை  ஒத்திருந்தான்;   ஓர் யானை - (அப்போது அப் பாகனது இன்சொல்லைக் கொள்ளாது வெறிகொண்ட) ஒரு யானையானது;  பன்னூல் விதங்களால் - பல நூல்களில் கூறிய முறைக்கு  ஏற்ப; அவன் - அந்த அமைச்சன்; மெல்லென மெல்லென - (மன்னவன் மனங்கொள்ளுமாறு) மெல்ல மெல்ல;  விளம்பும் - சொல்லுகின்ற; இதங்கள் - நன்மை பயக்கும் சொற்களை; கொள்கிலா - காது கொடுத்துக் கேட்காத (மாறான வழிச்செல்லும்); இறைவனை - அரசனை; ஒத்தது - ஒப்பதாக ஆயிற்று.

பாகனுடைய இன்சொல்லைக் கேளாது மதவெறி  கொண்ட யானைக்கு அமைச்சனின் இனிய சொல்லைக் கேளாது மாறுவழியில் நடக்கின்ற மன்னவன் உவமை.

  


மன்னவர் செவி அழல் மடுத்ததாம் என

நன் நெறி தருவது ஓர் நடுவு நீதியைச்

சொன்னவர் அமைச்சர்கள் துணைவர் மேலையோர்

ஒன்னலர் விழைந்தவாறு உரைக்கின்றார் களே.   ---  கந்தபுராணம்.


மன்னவர் செவியில் நெருப்புப் பாய்ச்சியது போல, நல்ல நெறிமுறையையும், நடுவுநிலைமையான நீதியையும் எடுத்துச் சொல்லும் அமைச்சரே அவனுக்கு உண்மையான துணைவரும், சான்றோரும் ஆவர். 



செவிசுடச் சென்றுஆங்கு இடித்துஅறிவு மூட்டி

வெகுளினும் வாய்வெரீஇப் பேரா கவுண்மத்தத*

கைம்மா வயத்ததோ பாகு,மற்று எத்திறத்தும்

அம் மாண்பினவே அமைச்சு.   ---  நீதிநெறி விளக்கம்.


இதன் பொருள் ---


பாகு - பாகன், எத்திறத்தும் - எவ்வகையாலும், கவிழ் மதத்த - பொழியும் மதத்தினையுடைய, கைமா --- யானையின், வயத்ததோ - வயத்தினனாவனோ, (அதுபோல்) அமைச்சு - அமைச்சர்கள், எத்திறத்தும் - எவ்வகையாலும், அம் மாண்பினவே - அத்தன்மையரே ஆவர், (ஆகையால்) சென்று - (அரசன் தன்நெறி தவறினால் அவனிடத்துப்) போய், செவி சுட - (அவன்) செவிகள் வருந்தும்படி, இடித்து - (அவன் குற்றங்களை எடுத்துக்காட்டி) இடித்துரைத்து, அறிவு மூட்டி - (அவனுக்கு) அறிவுவரச் செய்து,  வெகுளினும் - (அவன் குற்றங்களை எடுத்துக்காட்டி) இடித்துரைத்து, வெகுளினும், அவன் தம்மைக்) கோபிக்கினும், வாய்வெரீஇ - (அவனுக்கு) அஞ்சி, பேரா - (அவனைவிட்டு) அகலார்.

யானை தன்னியல்பிலிருக்கும்போது அதனைத் தம்வசப்படுத்தி நடத்தும் பாகர், அது மதங்கொண்டு தம்வசம் அடங்காமல் ஓடும்போதும் அதனை விடாது சென்று அதனை அங்குசம் இட்டு இடித்து, அதன் மதத்தை அடக்கி மறுபடியும் அதனைத் தன்னியல்பிற்குக் கொண்டுவருவது போல்,  அரசன் தன்னியல்பில் நின்றபோது அவன் மனம்போல் நடக்கும் அமைச்சர் அவன் வெகுண்டு  தன்னிலை தவறுங்கால் அவன் செவிகளில் நன்மொழிகளை இடித்துரைத்து அவனுக்கு அறிவு புகட்டி  அவனை மறுபடியும் தன்னியல்பிற்குக் கொணர்வர். 



மறத்தாம வேலான் மனக்கொள்கைதந் நெஞ்சுள் வான

நிறத்தாடி நீழ லெனத்தோற்ற நிறுத்து மற்ற

தறத்தா றெனிலாற் றுவரன்றெனி லாக்க மாவி

இறத்தான் வரினு மனத்தானு மிழைக்க வெண்ணார்.    --- தி.வி. புராணம்.

    

இதன் பொருள் ---


மறத்தாம வேலான் - கொலையிற் பயின்ற ஒளியினை உடைய வேற்படையேந்திய மன்னனது, மனக்கொள்கை - மனக் கருத்து, தம் நெஞ்சுள் - தமது நெஞ்சின்கண், வானம் நிறத்து ஆடி நிழல் எனத் தோற்ற - வானம் போன்றதும் ஒளியையுடையதும் ஆகிய கண்ணாடியில் நிழல் போல விளங்கித் தோன்ற, நிறுத்து - அதனைச் சீர்தூக்கி, அது அறத்து ஆறு எனில் ஆற்றுவர் - அஃது அறநெறியிற்பட்டதாக இருந்தால் செய்வர்; அன்று எனில் – அந்நெறியிற்படாதாக இருந்தால், ஆக்கம் ஆவி இற வரினும் - (அது செய்யாவழி) தம் பொருளும் உயிரும் அழிய வருமாயினும், மனத்தானும் இழைக்க எண்ணார் - (அக்கேடு வருதலையஞ்சி) அதனைச் செய்ய மனத்தினாலுங் கருதார்.


064. அமைச்சு - 06. மதிநுட்பம் நூலோடு

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஆறாம் திருக்குறளில், "இயற்கையாகிய நுண்ணறிவும், செயற்கையாகிய நூலறிவும் உடைய அமைச்சர்களுக்கு, மிக்க நுட்பத்தை உடைய ஆலோசனைகளாய் முன் நிற்பவை ஏதும் இல்லை" என்கின்றார் நாயனார்.

மதி - அறிவு. அறிவுடைமை என்னும் அதிகாரத் தலைப்பிற்கு, "அறிவு உடைமையாவது, கல்வி கேள்விகளால் ஆகிய அறிவோடு, உண்மை அறிவினையும் உடையவராய் இருத்தல் ஆகும்" என்று முன்னர் கூறப்பட்டது காண்க.

அதிநுட்பம் என்பதனை, அதின் நுட்பம் என்று பிரித்துக் கொண்டு, அதை விட நுட்பம் எது உள்ளது என்று கூறுவாரும் உண்டு.


இதற்குத் திருக்குறள்...

மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு, அதிநுட்பம்

யாஉள முன் நிற்பவை.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு --- இயற்கையாகிய நுண்ணறிவைச் செயற்கை ஆகிய நூலறிவோடு உடையவராய அமைச்சர்க்கு; 

அதி நுட்பம் முன் நிற்பவை யாஉள --- மிக்க நுட்பத்தையுடைய சூழ்ச்சிகளாய் முன்நிற்பன யாவையுள?

('மதி நுட்பம்' என்பது பின்மொழி நிலையல், அது தெய்வம் தர வேண்டுதலின் முன்கூறப்பட்டது. 'நூல்' என்பதூஉம், 'அதிநுட்பம்' என்பதூஉம் ஆகுபெயர்.  'அதி' என்பது வடசொல்லுள் மிகுதிப் பொருளதோர் இடைச்சொல், அது திரிந்து நுட்பம் என்பதனோடு தொக்கது. 'முன் நிற்றல்'  மாற்றார் சூழ்ச்சியாயின தம் சூழ்ச்சியால் அழியாது நிற்றல். இனி 'அதினுட்பம்' என்று பாடம் ஓதி, 'அதனின் நுட்பம் யா' என்று உரைப்பாரும் உளர். அவர் சூழ்ச்சிக்கு இனமாய் முன் சுட்டப்படுவது ஒன்றில்லாமையும், சுட்டுப்பெயர் ஐந்தாம் உருபு ஏற்றவழி அவ்வாறு நில்லாமையும் அறிந்திலர். பகைவர் சூழ்வனவற்றைத் தாம் அறிந்து அழித்து, அவர் அறிந்து அழியாதன தாம் சூழ்வர் என்பது கருத்து. இதனான் அவரது சிறப்புக் கூறப்பட்டது.)



பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...


நல்லாவின் பாலின் நந்தேன்கலந் தென்னப் பன்னூல்

வல்லாரும் ஆகி, மதிநுட்பரும் ஆகிச் சோர்வில்

சொல்லால் அடையார் மனமுங்களி தூங்கச் சொல்லிப்

பல்லார் பிறர்சொற் பயனாய்ந்து கவர வல்லார்.   ---  தி.வி.புராணம்.


இதன் பொருள் ---


நல் ஆவின் பாலில் நறுந்தேன் கலந்தென்ன - நல்ல ஆனின் பாலில் நறுந்தேன் கலந்தாற்போல, பல்நூல் வல்லாருமாகி மதிநுட்பருமாகி - பல நூல்களும் கற்று வல்ல செயற்கை அறிவினை உடையராய், அதனோடு இயற்கையாகிய நுண்ணறிவும் கலத்தல் உடையராய், சோர்வு இல் சொல்லால் - சோர்வில்லாத சொற்களால், அடையார் மனமும் களிதூங்கச் சொல்லி - பகைவர் மனமுங் களிப்படையுமாறு பேசி, பிறர் பல்லார் சொல் பயன் ஆய்ந்து கவர வல்லார் - பிறர் பலருங் கூறுஞ் சொற்களிலுள்ள குற்ற நோக்காது அவற்றின் பயனை மட்டும் ஆராய்ந்து கொள்ளுதலில் வல்லார்.



மலர்மகள் மார்பன் பொன்னின்

மன்னவன் பயந்த தெய்வக்

குலமகள் உடனே வந்த

குலச்சிறை குணனும் கேள்வித்

தலைமையும் மதியின் மிக்க

தன்மையும் தூக்கி நோக்கி

நலமலி அமைச்சன் ஆக்கி

நானிலம் புரக்கும் நாளில். ---  தி.வி. புராணம்.


இதன் பொருள் ---


மலர்மகள் மார்பன் - திருமகள் தங்கும் மார்பினையுடைய பாண்டியன், பொன்னி மன்னவன் பயந்த - காவிரி நாடாளும் சோழமன்னன் பெற்றெடுத்த, தெய்வக் குலமகளுடனே வந்த -தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மங்கையர்க்கரசியாருடனே வந்த, குலச்சிறை குணனும் கேள்வித் தலைமையும் - குலச்சிறையாரின் நற்குணங்களையும் அவரது நூற்கேள்வியின் சிறப்பினையும், மதியின் மிக்க தன்மையும் - இயற்கை அறிவின் மேம்பட்ட தன்மையினையும், தூக்கி நோக்கி - சீர்தூக்கிக் கண்டு, நலம் மலி அமைச்சனாக்கி - அவரைத்  தனக்கு நன்மை நிறைதற்கு ஏதுவாகிய முதன்மந்திரியாக்கி, நானிலம் புரக்கும் நாளில் - புவியினைப் பாதுகாத்து வரும் நாளில்.



064. அமைச்சு - 05. அறன்றிந்து ஆன்றமைந்த

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஐந்தாம் திருக்குறளில், "செய்யப்படும் அறங்களைத் தெரிந்து, தனக்கு ஏற்ற கல்வி அறிவால் நிறைந்து அமைந்த சொல்லை உடையவனாய், எக்காலத்திலும் தொழிலைச் செய்யும் திறங்களை அறிந்தவனே, துணையாகிய அமைச்சன் ஆவான்" என்கின்றார் நாயனார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


அறன் அறிந்து ஆன்று அமைந்த சொல்லான், எஞ்ஞான்றும்

திறன் அறிந்தான் தேர்ச்சித் துணை.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


அறன் அறிந்து ஆன்று அமைந்த சொல்லான் --- அரசனால் செய்யப்படும் அறங்களை அறிந்து, தனக்கு ஏற்ற கல்வியான் நிறைந்து அமைந்த சொல்லை உடையனாய்; 

எஞ்ஞான்றும் திறன் அறிந்தான் --- எக்காலத்தும் வினை செய்யும் திறங்களை அறிந்தான்; 

தேர்ச்சித் துணை --- அவற்குச் சூழ்ச்சித் துணையாம்.

(தன் அரசன் சுருங்கிய காலத்தும், பெருகிய காலத்தும், இடைநிகராய காலத்தும் என்பார், 'எஞ்ஞான்றும்' என்றார். 'சொல்லான்' என்பதனை 'ஒடு' உருபின் பொருட்டாய ஆன் உருபாக்கி உரைப்பாரும் உளர். இவை ஐந்து பாட்டானும் அமைச்சரது குணத்தன்மை கூறப்பட்டது.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, கமலை வெள்ளியம்பலவாண முனிவர் பாடி அருளிய, "முதுமொழி மேல் வைப்பு" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்....


தென்னன் இறைவர்அருள் சேர்ந்து, செங்கோல் செலுத்த,

மன்னு குலச்சிறையே மந்திரியாம் --- என்னை,

அறன் அறிந்து ஆன்று அமைந்த சொல்லான், எஞ்ஞான்றும்

திறன் அறிந்தான் தேர்ச்சி துணை.


தென்னன் - நெடுமாற பாண்டியன். சமணம் நார்ந்து இருந்து நெறியில் வழுவிய நெடுமாற பாண்டியன், சைவம் சார்ந்து நல்லாட்சி செய்ய அரசியாராகிய மங்கையர்க்கரசியாருக்கு உறுதுணையாக இருந்தவர் முதலமைச்சர் குலச்சிறை நாயனாரே.


மன்னவர் மனத்தையும், கால தேசத்தையும்,

     வாழ்குடி படைத் திறமையும்,

  மந்திர ஆலோசனையும்எ ல்லாம் அறிந்தவன்

     வளமான மதிமந்திரி.      --- அறப்பளீசுர சதகம்.


இதன் பொருள் ---


மன்னவர் மனத்தையும், கால தேசத்தையும், வாழ் குடி படைத் திறமையும், மந்திர ஆலோசனையும் எல்லாம் - அரசர்களின் கருத்தையும், காலத்தையும், இடத்தையும், வாழ்கின்ற குடிபடைகளின் ஆற்றலையும், ஆராய்ச்சித் திறனையும், அறிந்தவன் வளமான மதி மந்திரி - தெரிந்தவன் தேர்ச்சிபெற்ற அறிவுடைய அமைச்சனாவான்,


மூலம் 25

“பெருங்குணத்தார்ச் சேர்மின், பிறன்பொருள் வௌவன்மின்,

கருங்குணத்தார் கேண்மை கழிமின், - ஒருங்குஉணர்ந்து

தீச்சொல்லே காமின், வரும் காலன் திண்ணிதே,

வாய்ச்சொல்லே அன்று வழக்கு.”    -- சிறுபஞ்சமூலம்.


நன்மைக் குணம் உடையவர்களைச் சென்று அடையுங்கள். பிறர் பொருளை வஞ்சகத்தால் கொள்ள எண்ணாதீர்கள். தீய குணம் உடையவரின் நட்பை விட்டு ஒழியுங்கள். எல்லாம் உணர்ந்து பிறர் மீது தீய சொல் சொல்வதைத் தடுத்துக் கொள்ளுங்கள். எமன் எப்போதும் வருவான். இது உறுதியானதே. இது வாய்ச்சொல் அல்ல. உலக வழக்கு ஆகும்.


பெருங்குணம் - பெருமைக்குக் காரணமான சாந்தம் முதலிய நற்குணங்கள். ஒருங்கு உணர்ந்து – முற்றுமறிந்து. காமின் - தடுங்கள். காத்தலாவது தன்னிடத்து உண்டாகாது தடுத்தல். திண்ணிது – திண்மை, உறுதியானது. காலன் வரும் - யமன் வருவான். 


கடுகம் 25

 “செருக்கினால் வாழுஞ் சிறியவனும், பைத்து அகன்ற

அல்குல் விலைபகரும் ஆய்தொடியும், - நல்லவர்க்கு

வைத்த அறப்புறம் கொன்றானும், இம்மூவர்

கைத்து உண்ணார் கற்றறிந் தார். -- திரிகடுகம்


பெரியோரை மதியாமல் இறுமாப்புடன் வாழ்கின்ற அறிவு இல்லாதவனும், படத்தைப் போன்று அகன்ற அல்குலை விலை பகரும் வேசையும், நல்லோர்க்கு என்று அமைத்த அறச் சாலையை அழித்தவனும் ஆகிய இம் மூவரிடமும், அறநூல்களைக் கற்று, அவற்றின் பொருளை உள்ளபடி உணர்ந்து அறிந்தவர் உணவு கொள்ளார்.


மதிக்கத் தக்க பெரியாரை மதிக்காதவன், விலைமாது, நல்லவர் பொருட்டு ஏற்படுத்தப் பெற்ற அறச்சாலையை அழித்தவன் ஆகிய இம் மூவரிடமும் அறிஞர் உணவு கொள்ளல் ஆகாது. 


76. நால்வகை மணிகள்

“கண்ணுக்கு இனிய சபைக்கு மணி கற்றோனே,

விண்ணுக்கு இனிய மணி வெய்யோனே, - வண்ணநறும்

சந்த முலையாள் சயனத்து இனிய மணி,

மைந்தன் மனைக்கு மணி.” -- நீதிவெண்பா.


வானத்துக்கு அழகு சூரியனே. அதுபோல, பார்வைக்கு அழகிய அவைக்களத்துக்கு அழகு கற்றவனே. படுக்கைக்கு இனிமையானவள் நல்ல மணம் பொருந்திய சந்தனத்தைப் பூசிய அழகிய தனங்களை உடைய மனைவியாம். வீட்டுக்கு அழகு நல்லமகன்.


(சபை - கற்றோர் கூடியுள்ள இடம். வெய்யோன் - சூரியன்.)


064. அமைச்சு - 04. தெரிதலும் தேர்ந்து

திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் நான்காம் திருக்குறளில், "ஒரு காரியத்தைச் செய்தல் பலவிதமாகத் தோன்றினால், அவற்றை ஆராய்தலும், தொழிலைச் செய்தால் பலிக்கும் விதத்தை ஆராய்ந்து செய்தலும், சிலரைப் பிரித்தல் பொருத்தலில் துணிவு பிறக்கும் வகையில் இதுவே செய்யத்தக்கது என்று சொல்லுதலும் வல்லவனே அமைச்சன் ஆவான்" என்கின்றார் நாயனார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


தெரிதலும், தேர்ந்து செயலும், ஒருதலையாச்

சொல்லலும் வல்லது அமைச்சு.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


தெரிதலும் --- ஒருகாரியச் செய்கை பலவாற்றால் தோன்றின் அவற்றுள் ஆவது ஆராய்ந்தறிதலும்; 

தேர்ந்து செயலும் --- அது செய்யுங்கால் வாய்க்கும் திறன் நாடிச் செய்தலும்; 

ஒருதலையாச் சொல்லுதலும் --- சிலரைப் பிரித்தல் பொருத்தல் செயற்கண், அவர்க்கு இதுவே செயற்பாலது என்று துணிவு பிறக்கும் வகை சொல்லுதலும்; 

வல்லது அமைச்சு --- வல்லவனே அமைச்சனாவான்.

(தெரிதல், செயன் மேலதாயிற்று. வருகின்றது அதுவாகலின்.)


பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதைக் காண்க...


தன்னிலையும், தாழா தொழில்நுலையும், துப்புஎதிர்ந்தார்

இன்னிலையும், ஈடுஇல் இயல்நிலையும் - துன்னி

அளந்து அறிந்து செய்வான் அரசு, அமைச்சன் யாதும்

பிளந்தறியும் பேராற்ற லான். --- சிறுபஞ்சமூலம்.


இதன் பொருள் ---


தன்னிலையும் - தனது நிலைமையினையையும், தாழா - தாழ்தலில்லாத, தொழில் நிலையும் - தான் தொடங்கிச் செய்யும் வினையினது நிலைமையினையும், துப்பு - வலியினால், எதிர்ந்தார் - (தன்னோடு) எதிர்த்தவராகிய பகைவரிடத்து உளளதாகிய. இன்நிலையும் - இனிய நிலைமையினையும், ஈடு இல் - கேடு இல்லாத, இயல்நிலையும் - உலக வழக்கு நிலைமையினையும், துன்னி - நெருங்கி, அளந்து அறிந்து – ஆராய்ந்து அளந்து தெரிந்து, செய்வான் - (போர்முதலிய அரசுக்குரிய தொழிலைச் செய்பவன், அரசன் - அரசனாவான், யாதும் - எல்லாவற்றையும், பிளந்து அறியும் - பாகுபடுத்தறிகின்ற, பேராற்றலான் - பெரிய ஆற்றலை உடையவன், அமைச்சன் - அமைச்சனாவன்.



தம்உயிர்க்கு இறுதி எண்ணார் ; 

     தலைமகன் வெகுண்ட போதும்,

வெம்மையைத் தாங்கி, நீதி

     விடாதுநின்று, உரைக்கும் வீரர் ; 

செம்மையின் திறம்பல் செல்லாத்

     தேற்றத்தார் ; தெரியும் காலம்

மும்மையும் உணர வல்லார் ; 

     ஒருமையே மொழியும் நீரார்.        --- கம்பராமாயணம், மந்திரப் படலம்.


     தலைமகன் வெகுண்ட போதும் - அரசன் சீற்றங்கொண்ட காலத்திலும்; தம் உயிர்க்கு இறுதி எண்ணார் - இதனைச் சொன்னால் தம் உயிர்க்கு அழிவு விளையும் என்று கூட நினையாதவராய் ;  வெம்மையைத் தாங்கி - அவனது சீற்றத்தின் கொடுமையை ஏற்றுக்கொண்டு ;  விடாது நின்று நீதி உரைக்கும் வீரர் - தம் கடமையை விட்டுவிடாமல் உறுதியாக நின்று உரிய நீதிகளை எடுத்துச் சொல்லும் துணிவு மிக்கவர்கள் ;  செம்மையில் திறம்பல் செல்லாத் தேற்றத்தார் - நன்னெறியிலிருந்து வழுவுதல் இல்லாத தெளிவு உடையவர்கள் ;  தெரியும் மும்மைக் காலமும்  உணர வல்லார் - அறியத்தக்க முக்கால நிகழ்வுகளையும் உணரத்தக்க ஆற்றல் பொருந்தியவர்கள் ; ஒருமையே மொழியும் நீரார் - உண்மையையே பேசும் இயல்பினையுடையவர்கள் (தசரதனது அமைச்சராய் இருந்தவர்கள்)


     இறுதி - அழிவு; தாம் கொண்ட முடிவில் ஊற்றமாய் நின்று எதிர்ப்புகளை வீழ்த்தி மேம்படுதலால் வீரர் என்று புகழப்பெற்றனர்.  ஒருமையே மொழியும் நீரார் என்பதற்கு முன்னுக்குப்பின் மாறுபட்டுப் பேசாமல் ஒருபடியாகப் பேசுபவர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். அமைச்சர் பலராயினும் ஒருமித்தவராய்க் கருத்துரைப்பர்.                


064. அமைச்சு - 03. பிரித்தலும் பேணிக்கொளலும்

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் மூன்றாம் திருக்குறளில், "பகைவர்க்குத் துணையாய் இருப்பவரை அவரிடத்தில் இருந்து பிரிக்கவேண்டினால் பிரித்தலும், தம்மிடத்தில் இருப்பவர் பிரியாமல் கொடையினாலும், இன்சொல்லினாலும் காத்துக் கொள்ளுதலும், தம்மிடம் இருந்து பிரிந்தவரை, மறுபடியும் பொருத்தவேண்டினால் பொருத்துவதும் வல்லவனே அமைச்சன் ஆவான்" என்கின்றார் நாயனார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


பிரித்தலும், பேணிக் கொளலும், பிரிந்தார்ப்

பொருத்தலும் வல்லது அமைச்சு.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


பிரித்தலும் --- வினை வந்துழிப் பகைவர்க்குத் துணையாயினாரை அவரிற் பிரிக்க வேண்டின் பிரித்தலும்; 

பேணிக் கொளலும் --- தம்பாலாரை அவர் பிரியாமல் கொடை இன்சொற்களால் பேணிக் கொள்ளுதலும்; 

பிரிந்தார்ப் பொருத்தலும் --- முன்னே தம்மினும் தம் பாலாரினும் பிரிந்தாரை மீண்டும் பொருத்த வேண்டின் பொருத்தலும்; 

வல்லது அமைச்சு --- வல்லவனே அமைச்சனாவான்.

(இவற்றுள் அப்பொழுதை நிலைக்கு ஏற்ற செயலறிதலும், அதனை அவர் அறியாமல் ஏற்ற உபாயத்தால் கடைப்பிடித்தலும் அரியவாதல் நோக்கி, 'வல்லது' என்றார். வடநூலார், இவற்றுள் பொருத்தலைச் 'சந்தி' என்றும் பிரித்தலை 'விக்கிரகம்' என்றும் கூறுப.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, திராவிட மாபாடியக் கர்த்தரான மாதவச் சிவஞான யோகிகள் பாடி அருளிய, "சொமேசர் முதுமொழி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


கால்சேய் கதிர்சேயை காத்தரசன் நட்புஉதவித்

தூலமுடி சூட்டுவித்தான், சோமேசா! --- சாலப்

பிரித்தலும் பேணிக் கொளலும் பிரிந்தார்ப்

பொருத்தலும் வல்லதமைச்சு.


இதன் பொருள்---


சோமேசா! சாலப் பிரித்தலும் - (வினை வந்துழிப் பகைவர்க்குத் துணையாயினாரை அவரின்) பிரிக்கவேண்டின் மிகப் பிரித்தலும், (சால) பேணிக்கொளலும் - தம்பாலாரை அவர் பிரியாமல் கொடை, இன்சொற்களால் மிகப் பேணிக் கொள்ளுதலும், பிரிந்தார்ப் பொருத்தலும் - முன்னை தம்மினும் தம்பாலாரினும் பிரிந்தவரை மீண்டும் பொருத்தவேண்டின் பொருத்துதலும், வல்லது அமைச்சு - வல்லவனே அமைச்சனாவான்,        


கால் சேய் - வாயு புத்திரராகிய அனுமான், கதிர் சேயை - சூரிய புத்திரனாகிய சுக்கிரீவனை, காத்து - வலியால் துன்பம் நேரிடாதபடி பாதுகாத்து, அரசன் நட்பு உதவி - தசரத சக்கரவர்த்தியின் புதல்வனாகிய இராமபிரானை நட்புச் செய்வித்து, தூலமுடி சூட்டுவித்தான் - பெரிய கிரீடத்தைச் சூட்டுவித்தான்  ஆகலான் என்றவாறு.


பிரித்தல் - தம் அரசருடன் வாழ்வாரைப் பிரிக்க வேண்டின் பிரித்தலும், மாற்றரசனுக்குத் துணையாவாரைப் பிரித்தலும்.  பேணிக்கொளல் - தம்முடன் வாழ்வார் எக்காரணத்தானும் தம்மைவிட்டுப் பிரியாத வண்ணம் கொடையானல்ம், இன்சொல்லாலும், தகுதி அளித்தலானும் பாதுகாத்துக்கொள்ளுதல்.  பிரிந்தார்ப் பொருத்தல் - தம் அரசரினும், மாற்றரசரினும் பிரிந்தாரைச் சேர்த்துக்கொள்லுதல்.


பகைவர்தம் துணையைப் பிரித்தல் தம்மிடத்துப்

பயின்றவர் பகைவர்பால் புகாமல்

தகையுறச் செய்தல் பிரிந்தவர் தம்மைத்

தம்மொடு பொருத்தலும் அமைச்சாம். --- விநாயகபுராணம்.


வாலி என்னும் வானரத் தலைவன் மாயாவி என்பானொடு நெடுங்காலம் போர் புரிந்து, போர்க்கு ஆற்றாது மாயாவி ஒரு பிலம் புக்கது கண்டு அவனைத் தொடர்ந்து செல்லவேண்டித் தன் தம்பியாகிய சுக்கிரீவனை அப் பிலவாயிலில் காவலாக நிறுத்தித் தானும் உட்புகுந்து ஓராண்டிற்கு மேல் ஆகியும் திரும்பி வராமையால், சுக்கிரீவன் அவன் மாண்டான் என்று புலம்பி அப் பிலத்துவாரத்தை ஒரு பெரிய கல்லால் மூடிவிட்டுக் கிஷ்கிந்தை புகுந்தான். வானரப் பெரியோர் யாவரும் கூடி அவனைப் பலவாறு தேற்றி அவன் மறுத்தும் அவனுக்கு முடி சூட்டினர்.  சிறிது காலம் கழித்து மாயாவியைக் கொன்று திரும்பின வாலி பிலவாயில் மூடப்பட்டு இருத்தலைக் கண்டு வெகுண்டு, முடிய கல்லைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளி, கிஷ்கிந்தை சென்று தன் தம்பி ஆளுதலைக் கண்டு அடங்காச் சினத்தனாய் அவனைக் கொல்ல ஓடினான். அது கண்டு சுக்கிரீவன் எங்கெங்கும் ஓடியும் வாலி விடாது பின் தொடர உய்யும் வகை காணாது மயங்கிப் பின் மதங்கமுனிவர் சாபத்தால் வாலி வரலாகாத ரிசியமுக பருவதத்தில் தங்கினான். ஆஞ்சநேயரும் அவனுடன் இருந்து அவனைப் பாதுகாத்து அங்கு வைகினார். அங்ஙனம் வைகுழி, இராமலட்சுமணர் ஆங்கு வரக்கண்ட வானரங்கள் அஞ்சி ஓட, தாம் நிதானித்து அவர்கள் மன நிலையை யூகித்து உணர்ந்து அவர்களைக் கிட்டி, அவர்களோடு சொல்லாடிப் பின் சுக்கிரீவனுக்கும் இராமனுக்கும் நட்புச் செய்வித்தார்.  இவ்விருவரும் நட்புக் கொண்ட பின், இராமன் வாலியைக் கொன்று சுக்கிரீவனுக்கு முடி சூட்டினான்.


பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...


வேறு செய்துபின் பொருத்துறும் வினைவல அமைச்சிற்

கூறு செய்ததண் சேறெலாங் குழப்பி ஒன் றாக்கிச்

சாறு செய்துவா சவற்றொழு துறுமிடர் தவிர்த்து

நாறு செய்கென வெண்முளை வித்துவர் நாளால்.   ---  காஞ்சிப் பாரணம்.


இதன் பொருள் ---


தம் அரசர்க்கு நலம் தோன்ற மாறுபட்ட அரசரைப் பிரித்தலும், பின்பு வேண்டுங்கால் பகை போக்கி அவரைப் பொருத்தலும் வல்ல அமைச்சரைப் போல, உழுபடையாக வயலை முன் கூறுபட உழுது, பின் குழப்பி ஒன்றாக்கி, இந்திரனைத் தொழுது விழாச் செய்து மிகும் இடையூற்றினைத் தவிர்த்து நல்லோரையில், நாற்றாகுக என்று முளைத்த நெல்லை விதைப்பர் உழவர்.


பகையுடன் கிடந்த நிலைபிரி வழக்கினைப்

பொருத்தலும், பிரித்தலும், பொருபகை காட்டலும்,

உட்பகை அமைத்தலும், உணர்ந்துசொல் பொருத்தலும்,

ஒருதொழிற்கு இருபகை தீராது வளர்த்தலும்

செய்யா. அமைச்சுடன் சேரா அரசன்

நாடு கரிந்தன்ன காடு.....                 ----  கல்லாடம்.


 இதன் பொருள் ---


பகையுடன் கிடந்த நிலை பிரி வழக்கினை - பழம் பகை உறவாகாது என்று எண்ணாமல் நெடுங்காலம் பகையோடு கிடந்த தன் ஆட்சி நிலை தன்னைவிட்டு நீங்குதற்கு ஏதுவான வழக்கினை; பொருத்தலும் - ஒருவாறு தீர்த்து அப்பகைவரோடு கூடுதலும்; பிரித்தலும் - தனக்குத் துணையாவாரைத் தம்மிடத்தில் இருந்து விலக்குதலும்; பொருபகை காட்டலும் - வலியும் காலமும் இடமும் அறியாது தன்னோடு போர் செய்தற்குரிய வலிய பகையை உண்டாக்கிக் கொள்ளுதலும்; உள் பகை அமைத்தலும் - புறப் பகைக்கு இடனாக்கிக் கொடுத்து அவர் வெல்லுந்துணையும் உள்ளாய் நிற்கும் பகையை உண்டாக்கலும்; உணர்ந்து சொல் பொருத்தலும் - தன் பகையாயினார் தனக்கு நல்லன போல வஞ்சகமாகத் தனக்கு உணர்த்தும் சொல்லின் பயன் தெரியாது ஏற்றுக் கொள்ளுதலும்; ஒரு தொழிற்கு இரு பகை தீராது வளர்த்தலும் - தன் ஆட்சித் தொழிலாகிய ஒன்றனுக்கு இருவேறு பகைவர் தோன்றியவழி அவ்விருவருள் ஒருவரோடு நட்புக் கொண்டு அவரை ஏனையோர்பால் எடுத்துவிட்டுத் தன் தொழிலைத் தீராமல் அவ்விருபகையையும் வளர்த்துக் கொள்ளுதலும் ஆகிய இக் குற்றங்களையும்; செய்யா - செய்து வைத்து; அமைச்சுடன் சேரா – நல்ல அமைச்சரோடும் கூடுதல் இல்லாத; அரசன் - அறிவிலியாகிய ஒரு மன்னவனுடைய ஆட்சியில் அமைந்த; நாடு கரிந்தன்ன காடு - நாடானது தன் வளம் எல்லாம் கெட்டுப் பாழாயினாற் போன்று பாழ்பட்டுக் கரிந்து கிடக்கும் காட்டினை; 


064. அமைச்சு - 02. வன்கண் குடிகாத்தல்

திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகரத்துள் வரும் இரண்டாம் திருக்குறளில், "தொழிலில் அசைவு இல்லாமையும், குடிகளைக் காத்தலும், நீதிநூல்களைக் கற்று செய்வனவற்றையும், தவிர்வனவன்றறையும் அறிதலும், முயற்சியும் ஆகிய இந்த ஐந்து இயல்புகளும் ஒருங்கே அமையப் பெற்றவனே அமைச்சனாவான்" என்கின்றார் நாயனார்.


மேற்குறளில் குறித்த ஐந்து இலக்கணங்களுடன், இப்போது சொல்லும் நான்கு இலக்கணங்களும் பொருந்தியவனாக இருந்தால் அன்றி, ஒருவன் அமைச்சனாவதற்குத் தகுதி இல்லை.


இதற்குத் திருக்குறள்...


வன்கண், குடிகாத்தல், கற்று அறிதல், ஆள்வினையோடு

ஐந்துடன் மாண்டது அமைச்சு.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


வன்கண் --- வினை செய்தற்கண் அசைவின்மையும்; 


குடிகாத்தல் --- குடிகளைக் காத்தலும்; 


கற்று அறிதல் - நீதி நூல்களைக் கற்றுச் செய்வன தவிர்வன அறிதலும்; 


ஆள்வினையொடு --- முயற்சியும்; 


ஐந்துடன் மாண்டது அமைச்சு --- மேற்சொல்லிய அங்கங்கள் ஐந்துடனே திருந்த உடையானே அமைச்சனாவான்.


(எண்ணொடு நீண்டது. 'அவ்வைந்து' எனச் சுட்டு வருவிக்க. இந்நான்கனையும் மேற்கூறியவற்றோடு தொகுத்துக் கூறியது,. அவையும் இவற்றோடு கூடியே மாட்சிமைப்பட வேண்டுதலானும், அவற்றிற்கு ஐந்து என்னும் தொகை பெறுதற்கும். இனி, இதனை ஈண்டு எண்ணியவற்றிற்கே தொகையாக்கிக் குடிகாத்தல் என்பதனைக் குடிப்பிறப்பும் அதனை ஒழுக்கத்தால் காத்தலும் எனப் பகுப்பாரும் 'கற்று அறிதல்' என்பதனை கற்றலும் அறிதலும் எனப் பகுப்பாரும் உளர். அவர் 'உடன்' என்பதனை முற்றும்மைப் பொருட்டாக்கியும் 'குடி' என்பதனை ஆகுபெயராக்கியும் இடர்ப்படுப.)



பின்வரும் பாடல்கள், இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக உள்ளது காண்க...


குடியோம்பல் வன்கண்மை நூல்வன்மை கூடம்

மடியோம்பும் ஆற்றல் உடைமை - முடியோம்பி

நாற்றஞ் சுவைகேள்வி நல்லா ரினஞ்சேர்தல்

தேற்றானேற் றேறு மமைச்சு. ---  ஏலாதி.


இதன் பொருள் ---


குடி ஓம்பல் - குடிமக்களைப் பாதுகாத்தலும், வன்கண்மை - தொழின் முகத்தில் ஆளுகைத் தன்மையும், நூல் வன்மை - நூற்புலமையில் கலங்காத அறிவும், கூடம் மடி - கரவும் சோம்பலும், ஓம்பும் - தன்மாட்டு நிகழாதவாறு பாதுகாக்கும், ஆற்றல் உடைமை – ஆற்றலை உடைமையும் பொருந்தி, முடி ஓம்பி - அரசாட்சியைப் பாதுகாத்து, நாற்றம் - மணத்தையும், சுவை - சுவைக்கினிய உணவையும், கேள்வி - இசைக் கேள்வியையும், நல்லார் இனம் சேர்தல் - மாதர் கூட்டத்தைச் சேர்ந்து மெய்யுறுதலையும், தேற்றானேல் - நன்மை தருவனவென்று துணியானாயின், அமைச்சு - அவன் அமைச்சன் ஆதற்கு உரியான் என்று, தேறும் - தெளியப்படுவன்.



குலம் முதல் தொன்மையும், கலையின் குப்பையும்,

பல முதல் கேள்வியும், பயனும், எய்தினார் ; 

நலம் முதல் நலியினும் நடுவு நோக்குவார் ; 

சலம் முதல் அறுத்து, அருந் தருமம் தாங்கினார். --- கம்பராமாயணம், மந்திரப் படலம்.


     குலம் முதல் தொன்மையும் - குடிப்பிறப்பினது முதன்மையான பழமையும்; கலையின் குப்பையும் – நூல் அறிவுகளின் தொகுதியையும்; பல முதல் கேள்வியும் - பல சிறந்த கேள்வி அறிவையும் ;  பயனும் - அவற்றால் உளதாகும் பயனையும் ; எய்தினார் - பெற்றவர்கள்;  நலம் முதல் நலியினும் - தமக்கு வரும் நலன்கள் வேரோடு கெடுவதாயினும்; நடுவு நோக்குவார் - நடுவு நிலைமையையே காப்பவர்கள்; சலம் முதல் அறுத்து - சினத்திற்கு மூலகாரணமான அகந்தையைக் கிழங்கோடு களைந்து;

அருந்தருமம் தாங்கினார் - அரிய அறங்களைப் போற்றுபவர்கள்.


     அமைச்சர்கள் குடிப்பிறப்பு, கல்வி, கேள்விச் சிறப்பு, நடுவு நிலைமை, சினமின்மை ஆகிய பண்புகளோடு திகழ்ந்தனர் என்பது கூறப்பட்டது. குப்பை - தொகுதி, மிகுதி.தாங்குதல் - போற்றிக் காத்தல். சலம் - கோபம்; வஞ்சனையும் ஆம். முதல் - முதன்மை, சிறப்பு, வேர் என்னும் பல்வேறு பொருளில் வந்தது.                                   


064. அமைச்சு - 01. கருவியும் காலமும்

திருக்குறள்

பொருட்பால்

ஆ. அமைச்சியல்

அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு


இந்த அதிகாரம் அமைச்சனது குணங்களையும் செயல்களையும் கூறுவது.

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் முதல் திருக்குறளில். "தொழில் புரியும்போது அதற்கு வேண்டிய சாதனங்களும், அதற்கு ஏற்ற காலமும், தொழிலைச் செய்யும் விதமும், செய்யப்படும் அரிய தொழிலும் பொருந்த எண்ணவல்லவனே அமைச்சன் ஆவான்" என்கின்றார் நாயனார்.

இதனால் அமைச்சனின் இலக்கணம் கூறப்பட்டது.


இதற்குத் திருக்குறள்...


கருவியும், காலமும், செய்கையும், செய்யும்

அருவினையும் மாண்டது அமைச்சு.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


கருவியும் --- வினை செய்யுங்கால் அதற்கு வேண்டும் கருவிகளும்; 


காலமும் --- அதற்கு ஏற்ற காலமும்; 


செய்கையும் --- அது செய்யுமாறும்; 


செய்யும் அருவினையும் --- அவ்வாற்றில் செய்யப்படும் அவ்வரிய வினைதானும்; 


மாண்டது அமைச்சு --- வாய்ப்ப எண்ண வல்லவனே அமைச்சனாவான்.


(கருவிகள் - தானையும் பொருளும், காலம் - அது தொடங்குங் காலம், 'செய்கை' எனவே, அது தொடங்கும் உபாயமும், இடையூறு நீக்கி முடிவு போக்குமாறும் அடங்கின. சிறிய முயற்சியால் பெரிய பயன் தருவது என்பார், 'அருவினை' என்றார். இவை ஐந்தினையும் வடநூலார் மந்திரத்திற்கு அங்கம் என்ப.)


பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறள் கருத்துக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...


காலமும் இடனும் ஏற்ற

     கருவியும் தெரிந்து, கற்ற

நூல் உற நோக்கி, தெய்வம்

     நுனித்து, அறம் குணித்த மேலோர்; 

சீலமும், புகழ்க்கு வேண்டும்

     செய்கையும், தெரிந்துகொண்டு,

பால்வரும் உறுதி யாவும்

     தலைவற்குப் பயக்கும் நீரார் ;    ---  மந்திரப் படலம், கம்பராமாயணம்.


இதன் பொருள் ---


     ஏற்ற காலமும் இடனும் கருவியும் தெரிந்து - வினை செய்தற்குத் தக்க காலத்தையும் இடத்தையும், அதற்குரிய கருவிகளையும் அறிந்து; கற்ற நூல் உற நோக்கி - தாம் படித்த அரசநீதி நூல்களின் கருத்துகளோடு ஒப்பிட்டுக் கண்டு;  தெய்வம் நுனித்து - தெய்வத்தையும் தியானித்து;  அறம் குணித்த மேலோர் - அரசியல் அறத்தைப் பெருக்கிய மேலோர்கள்; சீலமும் புகழ்க்கு வேண்டும் செய்கையும் - ஒழுக்கத்தையும் புகழ் அடைவதற்குரிய செயல்களையும்;  தெரிந்து கொண்டு - ஆராய்ந்து அறிந்துகொண்டு;  பால் வரும் உறுதி யாவும் - அவ் ஆராய்ச்சிகளின் பயனாக வரும் நற்பயன்கள் யாவற்றையும் ;  தலைவற்குப் பயக்கும் நீரார் - தம் அரசனுக்குக் கொடுக்கின்ற தன்மை உடையவர்கள்.


     இதனால் அமைச்சர்கள் பணிபுரியும் வகை கூறப்பட்டது. இடன் - கடைப்போலி. நுனித்தல் - நுட்பமாக அறிதல். பால்வரும் உறுதி - அந்த அந்தப் பகுதிகளால் விளையும் நன்மை.


மூலம் 24

“கள்ளுண்டல், காணில், கணவற் பிரிந்துஉறைதல்,

வெள்குஇலள் ஆய்ப்பிறர் இல்சேறல், - உள்ளிப்

பிறர்கருமம் ஆராய்தல், தீப்பெண் கிளைமை,

திறமதுதீப் பெண்ணின் தொழில்.” -- சிறுபஞ்சமூலம்.


பெண்கள் குணத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து பார்க்குமிடத்து, கள் குடித்தலும், தன் கணவனைப் புணர்ச்சி வேண்டாது பிரிந்து வாழ்தலும், நாணம் அற்றவளாய்ப் பிறர் வீட்டிற்கு அடிக்கடி செல்லுதலும், பிறர் கருமத்தை நினைத்துப் பிறருடன் ஆராய்தலும், தீய பெண்களோடு நட்புப் பூண்டு ஒழுகுதலும், ஆகிய இவ் ஐந்தும் தீக்குணம் பொருந்திய பெண்களின் செய்கை ஆகும்.


கடுகம் 24

“காண்தகு மென்தோள் கணிகை வாயின் சொல்லும்,

தூண்டிலின் உட்பொதிந்த தேரையும், - மாண்டசீர்க்

காழ்த்த பகைவர் வணக்கமும், இம்மூன்றும்

ஆழ்ச்சிப் படுக்கும் அளறு.” -- திரிகடுகம்.


காணுதற்கு மெல்லிய தோள்களையுடைய வேசையின் வாயில் பிறக்கின்ற இனிய மொழியும்; தூண்டிலில் மீனுக்கு இரையாக அதன் முள்ளை மறைத்து வைக்கப்பட்ட தவளையும்; வயிரம் பற்றிய, பகைவர்களுடைய அன்பான  வணக்கமும் ஆகிய இம் மூனுறும் உயிர்களைத் தன்னுள்ளே அழுந்தப் பண்ணுகின்ற சேறு (நரகம்) போல்வது ஆகும்.


    வேசியர் பேச்சும், பகைவர் வணக்கமும், வெளிக்கு நலம்போல் இருந்து உள்ளே வஞ்சகத்தைக் கொண்டு இருத்தலால் அவை நலம் தருவன அல்ல. அவற்றை நம்புதல் தூண்டிலில் வைத்த தவளையை விழுங்கப் போய், மீன் அகப்பட்டுக் கொண்டு கெடுவது போல் கெடுதியே விளைவிக்கும்.


75. திரிகரணமும் ஒன்றாதல்

“மனம்வேறு சொல்வேறு மன்னு தொழில்வேறு

வினைவேறு பட்டவர்பால் மேவும், - அனமே!

மனம்ஒன்று சொல்ஒன்று வான்பொருளும் ஒன்றே

கனம்ஒன்று மேலவர்தம் கண்.” -- நீதிவெண்பா.


அன்னம் போன்றவளே! ஒழுங்கற்ற செயலைச் செய்யும் கீழோரிடத்தில் மனமும் சொல்லும் செய்யும் செயலும் ஒன்றுபட்டு இராது.  எண்ணம், சொல், செயல் ஆகியவை வேறு வேறாக இருக்கும். ஆனால், பெருமை பொருந்திய பெரியோரிடத்தில் மனமும் சொல்லும் உயர்ந்த செயலும் ஒன்றாகவே இருக்கும்.


(மேவும் - பொருந்தியிருக்கும்.  கனம் - பெருமை.)


063. இடுக்கண் அழியாமை - 10. இன்னாமை இன்பம்

 திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் பத்தாம் திருக்குறளில், "ஒருவன் தொழில் செய்யுமிடத்து, முயற்சியால் வரும் துன்பத்தையே இன்பம் எனக் கொண்டானாயின், அதனால் அவனுடைய பகைவரும் அவனை மதிக்கும் உயர்வு உண்டாகும்" என்கின்றார் நாயனார்.


துன்பம் என்பது உயிர்க்கு இயல்பாகவே உள்ளதல்ல. அது மனத்தில் உண்டாகும் கோட்பாடு என்று அறிந்து, துன்பத்தை இன்பமாக எண்ணிக் கொண்டால், அதனால் சிறிதும் வருந்துதல் இல்லாமல், மிக்க மகிழ்ச்சி உண்டாகி, எடுத்த காரியத்தை சிறப்பாக முடித்துவிடக் கூடிய ஆற்றல் உண்டாகும்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


இன்னாமை இன்பம் எனக் கொளின், ஆகும் தன்

ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


இன்னாமை இன்பம் எனக் கொளின் --- ஒருவன் வினை செய்யும் இடத்து முயற்சியான் வரும் துன்பந் தன்னையே தனக்கு இன்பமாகக் கற்பித்துக் கொள்வானாயின்; 

தன் ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு ஆகும் - அதனால் தன் பகைவர் நன்கு மதித்தற்கு ஏதுவாய உயர்ச்சி உண்டாம்.

(துன்பந்தானும் உயிர்க்கு இயல்பன்றிக் கணிகமாய் மனத்திடை நிகழ்வதோர் கோட்பாடு ஆகலின், அதனை மாறுபடக் கொள்ளவே, அதற்கு அழிவு இன்றி மனமகிழ்ச்சி உடையனாய், அதனால் தொடங்கிய வினை முடித்தே விடும் ஆற்றல் உடையனாம் என்பது கருத்து. இவை நான்கு பாட்டானும் மெய்வருத்தத்தான் ஆயதற்கு அழியாமையும் அதற்கு உபாயமும் கூறப்பட்டன.)



இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடி அருளிய, நீதிசூடாமணி என்கின்ற "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


விற்ற மனையாளை வெட்டுதலும் உற்றதுயர்

இற்றது மன்னற்கு, இரங்கேசா! --- அற்றுஉலகில்

இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகும்தன்

ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு.


இதன் பொருள் ---  


இரங்கேசா - திருவரங்கநாதக் கடவுளே! மன்னற்கு - அரிச்சந்திர மன்னனுக்கு, விற்ற மனையாளை - (தான் அந்தணனுக்கு விற்று விட்ட) மனைவியை, வெட்டுதலும் - வெட்டினவுடனே, உற்ற துயர் - அதுவரையில் பொருந்தியிருந்த துன்பமானது, இற்றது - நீங்கிற்று, (ஆகையால், இது) உலகில் அற்று - உலக மாயா இன்பத்தில் ஆசையற்று, இன்னாமை - (ஒருவன் தான் தொழில் முயற்சி செய்யுமிடத்து) வரும் துன்பத்தை, இன்பம் எனக் கொளின் - இன்பமாக எண்ணிக் கொள்வானாயின், ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு ஆகும் - (அதனால் அவனுக்குத் தன்) பகைவரும் விரும்பிப் புகழ்கின்ற மேன்மை உண்டாகும் (என்பதை விளக்குகின்றது).


கருத்துரை --- துன்பத்தை அஞ்சாத தூயோர் இன்பத்தை அடைவர்.


விளக்கவுரை --- அரிச்சந்திர மன்னன் சத்தியம் தவறாமல் கோசிகர்க்குத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்த பொன்னுக்காகத் தன்னுடைய கற்பில் சிறந்த மனைவியாகிய பெண்ணையும் தன் மகனையும் பார்ப்பானுக்கு விற்றுக் கொடுத்தும் தீராமல், தன்னையும் புலையனுக்கு விற்றுக் கொடுத்துக் கடன் தீர்த்தான்.  இப்படிச் சத்தியம் காத்த மன்னன் விஷயத்தில் விசுவாமித்திரர்க்குப் பொறாமை வளர்ந்தது. ஆகையால், அவனுக்கு அவர் அநேக இடுக்கண்கள் இயற்றினார். விடத்தால் மகனைக் கொல்வித்தார். காசிராஜன் மைந்தனைக் கொன்றவள் என்று, மனைவியைக் கொலைக்காரி ஆக்கினார். அந்தக் கொலைக்காரியைக் கொல்ல அம் மன்னனையே கொலையாளி ஆக்கினார். என்ன செய்தும் மன்னன்,  "இடுக்கண் வருங்கால் நகுக, அதனை அடுத்து ஊர்வது அஃது ஒப்பது இல்" என்றபடி கொஞ்சமேனும் அஞ்சாமல், வைராக்கியத்தோடு விளங்கினான்.  மனைவியைத் தன் கை வாளால் அஞ்சாமல் வெட்டினான். அது அவள் கழுத்தில் பூமாலையாய் விழுந்தது. திரிமூர்த்திகளும் பிரசன்னமானார்கள். அவர்கள் வாழ்த்தி வரம் கொடுத்து, அவர்களுடைய அடிமைத் தனத்தை நீக்கிப் பழையபடி அவர்களுக்கு நாடும் நகரமும் விசுவாமித்திரருடைய வரத்தில் பாதியும் கொடுப்பித்தார்கள். சத்தியத்தை ஒரே பிடிவாதமாகக் கொண்டு, உலகத்தில் மற்றப் பற்றற்று, சத்தியம் காத்தல் தொழிலின் முயற்சியில் வந்த துன்பங்களை இன்பங்கள் எனக் கொண்டதனால், அரிச்சந்திரன் தன்னுடைய ஒன்னார்களாகிய விசுவாமித்திரன் முதலியோரும் விரும்பிப் புகழும் பெரும் சிறப்புப் பெற்றான்.  


அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் ஈசானிய மடத்து இராமலிங்க சுவாமிகள் பாடி அருளிய, "முருகேசர் முதுநெறி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


செற்றுச் சுயோதனன்செய் தீங்கைஇன்பில் தேர்தருமன்

முற்றும்இன்பம் துய்த்தான், முருகேசா! --- பற்றிவரும்

இன்னாமை இன்பம்எனக் கொளின் ஆகும்தன்

ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு.


இதன் பொருள் ---


முருகேசா - முருகப் பெருமானே, செற்று - வருத்தி, சுயோதனன் செய் தீங்கை - துரியோதனன் செய்த தீமையை, இன்பில் தேர் தருமன் - இன்பமாகவே கொண்ட தருமபுத்திரன், முற்றும் இன்பம் துய்த்தான் - தான் அடைந்த எல்லாவற்றையும் இன்பமாகவே கொண்டு நகர்ந்தான். பற்றி வரும் - தொடர்ந்து வருவதாகிய, இன்னாமை - துன்பத்தை, இன்பம் எனக் கொளின் - இன்பம் என்று ஒருவன் கொண்டால், தன் ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு ஆகும் - தன் பகைவரும் விரும்பத்தக்க சிறப்பை அடைவான்.


தருமரானவர், துரியோதனன் பகைகொண்டு செய்த தீமைகளை எல்லாம் இன்பமாகவே கொண்டு நுகர்ந்தார். துன்பத்தையே இன்பமாகக் கொண்டால் பகைவரும் விரும்பும்படியான சிறப்பு உண்டாகும் என்பதாம்.


தருமர் கதை


துரியோதனன் பாண்டவர்களிடத்திலே பகை கொண்டான்.  அவர்களுக்கு எப்பொழுதும் தீமையையே செய்துகொண்டு இருந்தான். வீமனைக் கொன்று தொலைத்து விடுவதற்குப் பலவாறு முயன்றான். ஐவருக்கும் அரக்கு மாளிகை கட்டி அதில் தீயிடச் செய்தான். தன் மாமனாகிய சகுனியைக் கொண்டு தருமரோடு சூதாடச் செய்து நாடு நகரங்களை எல்லாம் கைப்பற்றினான். திரௌபதியை அவைக்குக் கொண்டுவரச் செய்து துகில் உரிந்தான். காட்டிலே இருந்தபொழுதும் ஐவருக்கும் பலவாறு தீமை செய்ய முயன்றான். தருமர் துரியோதனன் செய்த தீமைகள் எவற்றையும் பாராட்டவில்லை. அவைகளை எல்லாம் நன்மையாகவே கொண்டு மகிழ்ந்திருந்தார். இதனால் இறுதியில் துரியோதனனையும் வென்று சிறப்படைந்தார்.


063. இடுக்கண் அழியாமை - 09. இன்பத்துள் இன்பம்

திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஒன்பதாம் திருக்குறளில், "தாம் செய்யும் தொழிலால் தமக்கு இன்பம் உண்டானபோது, அதை அனுபவித்துக் கொண்டே மனத்தால் விரும்பாதவன், துன்பம் வந்தபோதும், அத் துன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டே மனத்தால் வருந்த மாட்டான்" என்கின்றார் நாயனார்.


இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் வினைகளின் பகுதி என்று உணர்ந்த பெரியோர், எது எது எவ்விதம் வருகின்றதோ, அவ்விதமே அனுபவிக்க முயல்வர். அதற்காக மகிழ்தலையோ, வருந்துதலையோ செய்யார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான், துன்பத்துள்

துன்பம் உறுதல் இலன்.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் --- வினையால் தனக்கு இன்பம் வந்துழி அதனை அனுபவியா நின்றே மனத்தான் விரும்பாதான்; 

துன்பத்துள் துன்பம் உறுதல் இலன் --- துன்பம் வந்துழியும் அதனை அனுபவியா நின்றே மனத்தான் வருந்தான்.

(துன்பம் - முயற்சியான் வரும் இடுக்கண். இரண்டையும் ஒரு தன்மையாகக் கோடலின், பயன்களும் இலவாயின.)



பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...


“துன்பம் வெய்யோர்க்கு இன்பம் எளிது.” --- முதுமொழிக்காஞ்சி


இதன் பொருள் ---


துன்பம் - ஒருகாரியத்தை மேற்கொண்டு முயற்சி செய்வதால் உண்டாகும் துன்பத்தை, வெய்யோர்க்கு - விரும்பிப் பொறுத்தவருக்கு, இன்பம் - அக்காரியம் நன்கு முடிதலால் உண்டாகும் இன்பம், எளிது - எளிதாம்.


ஒரு காரியத்தைச் செய்வதில் உண்டாகும் துன்பத்தை வெறுக்காதவர் அந்தக் காரியம் கடைபோகக் கண்டு இன்பம் அடைவர்.



“இன்பம் வெய்யோர்க்குத் துன்பம் எளிது"     --- முதுமொழிக்காஞ்சி


இதன் பொருள் ---


இன்பம் வெய்யோர்க்கு - ஒருகாரியத்தை மேலிட்டுக் கொண்டு முயற்சிசெய்தலால் உண்டாகும் இன்பத்தை விரும்புவாருக்கு, துன்பம் - வறுமை முதலியவற்றால் உண்டாகும் துன்பம், எளிது - எளிதாம்.


முயற்சியால் உண்டாகும் இன்பத்தை விரும்புவோருக்கு வறுமையால் உண்டாகும் துன்பம் ஒரு பொருட்டாகத் தோன்றாது.


“தன்னை வியப்பிப்பான் தற்புகழ்தல், தீச்சுடர்

நன்னீர் சொரிந்து வளர்த்து அற்றால், –  தன்னை

வியவாமை அன்றே வியப்பு ஆவது, இன்பம்

நயவாமை அன்றே நலம்.”   --- நீதிநெறி விளக்கம்.


 இதன் பொருள் ---


தன்னை வியப்பிப்பான் தற்புகழ்தல் - தன்னைப் பிறர் மதிக்கும்படி செய்வதற்காகத் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்ளுதல், தீச்சுடர் நல்நீர் சொரிந்து வளர்த்தற்று - குளிர்ந்த நீரை விட்டுத் தீவிளக்கை வளர்த்தது போலாம்; ஆதலால், தன்னை வியவாமை அன்றே - வியப்பாவது தன்னைத்தான் புகழ்ந்து கொள்ளாமை அன்றோ நன்மதிப்பாகும்; இன்பம் நயவாமை அன்றே நலம் - இன்பத்தை விரும்பாமையன்றோ இன்பமாகும்?


தீ வளரும் என்று நீர் விட்டால் முன்னிருந்த தீயும் எப்படி வளராது அவிந்தே போகுமோ அதுபோலவே, தனக்கு மதிப்பு மிகுமென்று தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொண்டால் இதற்கு முன்னிருந்த மதிப்புமிகாது அழிந்தே போகும் என்பது. 



“மெய்த்திருப்பதம் மேவு' என்ற போதினும்,

'இத் திருத்துறந்து ஏகு' என்ற போதினும்,

சித்திரத்தின் அலர்ந்த செந்தாமரை

ஒத்திருக்கும் முகத்தினை உன்னுவாள்”.   --- கம்பராமாயணம்.


இதன் பொருள் ---     


மெய்த் திருப்பதம் - உண்மையான அரச பதவியை; மேவு என்ற போதினும் - அடைக என்று (மன்னவன்) கூறிய சமயத்திலும்; இத்திருத் துறந்து - இந்த அரச பதவியை விட்டு விட்டு; ஏகு என்ற போதினும் - கானகம் செல்க என்று (கைகேசி) கூறிய சமயத்திலும்; சித்திரத்தின் அலர்ந்த - சுவர் ஓவியத்திலே மலர்ந்த; செந்தாமரை ஒத்திருக்கும் - செந்தாமரையைப் போன்றிருக்கும்; முகத்தினை உன்னுவாள் - திருமுகத்தை நினைப்பாள்.

    தாமரை பகலில் மலரும். இரவில் குவியும். ஓவியத் தாமரை எப்போதும் ஒருபடித்தாக இருக்கும். ஓவியத் தாமரை போன்றது இராமன் முகம்.            


063. இடுக்கண் அழியாமை - 08. இன்பம் விழையான்

திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் எட்டாம் திருக்குறளில்,  "இன்பத்தை எதிர்பார்த்து விரும்பாதவனாய், எதிர்பாராத துன்பத்தை இயற்கை என்பவன், எந்நாளும் துன்பம் அடைதல் இல்லை" என்கின்றார் நாயனார்.

ஆரய்ந்து உணர்ந்தவர், தமது உடம்பிற்கு இன்பத்தை விரும்பினாலும், அதன்பொருட்டு நேரும் உழைப்பால் துன்பம் வரும் என்றும், அல்லது துன்பம் வரும் காலத்தில் துன்பம் வருதல் இயற்கை என்று எண்ணாமல், அத் துன்பம் வராதவாறு தடுக்க முயன்றாலும், அதுவும் துன்பமாகவே முடியும் என்றும் அறிவர். ஆதலால், இன்பத்தை விரும்பார், துன்பத்தையும் துறவார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


இன்பம் விழையான், இடும்பை இயல்பு என்பான்,

துன்பம் உறுதல் இலன்.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பு என்பான் --- தன் உடம்பிற்கு இன்பமாயவற்றை விரும்பாதே வினையால் இடும்பை எய்தல் இயல்பு என்று தெளிந்திருப்பான்; 


துன்பம் உறுதல் இலன் --- தன் முயற்சியால் துன்பமுறான்.


(இன்பத்தை விழையினும், இடும்பையை இயல்பு என்னாது காக்கக் கருதினும் துன்பம் விளைதலின், இவ்விரண்டுஞ் செய்யாதானைத் 'துன்பம் உறுதல் இலன்' என்றார்.)


"துன்பம் வெய்யோர்க்கு இன்பம் எளிது."     --- முதுமொழிக் காஞ்சி.


இதன் பொருள் ---


துன்பம் - ஒருகாரியத்தை மேற்கொண்டு முயற்சி செய்வதால் உண்டாகும் துன்பத்தை, வெய்யோர்க்கு - விரும்பிப் பொறுத்தவருக்கு, இன்பம் - அக்காரியம் நன்கு முடிதலால் உண்டாகும் இன்பம், எளிது - எளிதாம்.


ஒரு காரியத்தைச் செய்வதில் உண்டாகும் துன்பத்தை வெறுக்காதவர் அந்தக் காரியம் கடைபோகக் கண்டு இன்பமடைவர்.




063. இடுக்கண் அழியாமை - 05. அடுக்கி வரினும்

திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஐந்தாம் திருக்குறளில், "ஒருவனுடைய வாழ்வில் ஒன்றின்மேல் ஒன்றாகத் துன்பங்கள் தொடர்ந்து வந்தாலும், ஊக்கம் கெடாத அவன் முன்பு அவை நைந்து போகும்" என்கின்றார் நாயனார்.


இதற்குத் திருக்குறள்...

அடுக்கி வரினும், அழிவு இலான் உற்ற

இடுக்கண், இடுக்கண் படும்.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

அடுக்கி வரினும் --- இடைவிடாது மேன்மேல் வந்தனவாயினும்; 

அழிவிலான் உற்ற இடுக்கண் இடுக்கண்படும் --- தன்னுள்ளக் கோட்பாடு விடாதான் உற்ற இடுக்கண்தாம் இடுக்கணிலே பட்டுப்போம்.

(ஒன்றே பலகால் வருதலும், வேறுபட்டன விராய் வருதலும் அடங்க 'அடுக்கி வரினும்' என்றார். 'அழிவு' என்னும் காரணப்பெயர் காரியத்தின்மேல் நின்றது. இவை மூன்று பாட்டானும் தெய்வத்தான் ஆயதற்கு அழியாமை கூறப்பட்டது.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, திராவிட மாபாடியக் கர்த்தரான மாதவச் சிவஞான யோகிகள் பாடி அருளிய, "சேமேசர் முதுமொழி வெண்பா" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...


என்றும்ஒரு மீனேவந்து இன்மைமிகவும் தளரார்

துன்றுஏர் அதிபத்தர், சோமேசா! --- மன்ற

அடுக்கி வரினும் அழிவுஇலான் உற்ற

இடுக்கண் இடுக்கண் படும்.


இதன் பொருள்---


சோமேசா! மன்ற அடுக்கி வரினும் - பெரிதும் இடைவிடாது மேன்மேல் வந்தன ஆயினும், அழிவிலான் உற்ற இடுக்கண் இடுக்கண் படும் - தன் உள்ளக் கோட்பாடு விடாதான் உற்ற இடுக்கண் தாம் இடுக்கணிலே பட்டுப்போம்,

ஏர் துன்று அதிபத்தர் - அழகுமிக்க அதிபத்த நாயனார் என்பவர், என்றும் ஒரு மீனே வந்து - எந்நாளினும் (அநேக நாளினும்) ஒரு மீனே வந்து வலையில் அகப்பட, இன்மை மிகவும் - (இறைவர் கழற்கு என விடுத்து, அதனால்) வறுமை மிக்கு 'உணவு இன்றி மேனி தளர்ந்தும்', தளரார் - தன் உள்ளக் கோட்பாட்டினின்று தளராதவராயினார் ஆகலான் என்றவாறு.

துன்பம் மலைபோல வந்தாலும் பனிபோல நீங்கும் என்பதாம். 'மனம் தடுமாறேல்' - ஆத்திசூடி.


சால நாள்கள்இப் படிவரத் தாம்உணவு அயர்த்துக்

கோல மேனியும் தளரவும் தந்தொழில் குறையாச்

சீலமே தலை நின்றவர் தம்திறம் தெரிந்தே

ஆலம் உண்டவர் தொண்டர்அன்பு எனும்அமுது உண்பார். --- பெரியபுராணம், அதிபத்தர்.


சோழ நாட்டிலே, நாகப்பட்டினத்திலே, நுளைப் பாடியிலே, வலைஞர் குலத்திலே அவதரித்தவர் அதிபத்த நாயனார்.  அவர் பரதவர்களுக்குத் தலைவர்.  சிவபத்தியில் சிறந்தவர்.  வலைப்படும் மீன்களில் ஒரு தலைமீனைச் சிவபெருமானுக்கு என்று கடலிலே விடுவது அவரது வழக்கம். வலையில் ஒரே மீன் படினும், அதனைச் சிவபெருமானுக்கு என்றே அவர் கடலில் விடுவார்.


சிவபெருமான் திருவருளால் நாள்தோறும் ஒவ்வொரு மீனே கிடைப்பது ஆயிற்று.  வழக்கம்போல் அதிபத்தர் அதனைக் கடலிலே விட்டு வந்தார்.  நாயனார் செல்வம் சுருங்கிற்று.  சுற்றங்கள் உணவு இன்றி வருந்தின. உணவு இன்மையால் நாயனார் திருமேனியும் மெலிந்தது. அது குறித்து அவர் வருந்துவதில்லை.  சிவபத்தியில் மட்டும் நாயனாருக்குத் தளர்ச்சி தோன்றவேயில்லை.


ஒரு நாள் வலையில் பொன்மீன் ஒன்றே அகப்பட்டது.  அதை வலைஞர்கள், நாயனார் முன்னிலையில் கொண்டு வந்தார்கள்.  நாயனார் அதைக் கண்டு, "இது என்ன பொன் மீன்? உறுப்புக்களிலும் நவமணிகள் அமைந்திருக்கின்றன. இது சிவபெருமானுக்கு ஆக" என்று அதனையும் கடலிலே விடுத்தார்.


அப்பொழுது சிவபெருமான் நாயனாருக்குக் காட்சி அளித்தார். நாயனார் அகம் குழைந்து தொழுதார்.  சிவபெருமான் அவருக்குச் சிவலோக வாழ்வு தந்து அருளினார்.



அடுத்து,இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் பந்நைக் கந்தையர் மடத்து சென்ன மல்லையர் பாடி அருளிய, "சிவசிவ வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


இரணியன்தான் செய்த இடும்பைதனை மைந்தன்

திரணமாக் கண்டான், சிவசிவா! - மரணம்

அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்ற

இடுக்கண் இடுக்கண் படும்.

இரணியன் தன் மகன் பிரகலாதனுக்கு இழைத்த கடுமையான பல துன்பங்களையும் அவன் துரும்பாக மதித்து உய்ந்தான்.

பிரகலாதர் வரலாறு

பிரமதேவருடைய புதல்வர் மரீசி. மரீசியின் மைந்தர் காசிபர். காசிப முனிவர் தக்கனுடைய புதல்வியர் பதின்மூவரை மணந்து தவமே தனமாகக் கொண்டு புகையில்லாத அக்கினியைப் போல் ஒளி செய்தனர். அந்தக் காசிப முனிவருக்குத் திதி வயிற்றில் பொன்மயமான உடம்புடன் இரணியனும், பொன்மயமான கண்ணுடன் இரணியாக்கனும் பிறந்தனர். இருவரும் சிறந்த வலிமை பெற்று ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றி வாழ்ந்தனர். இளையவனீகிய இரணியாக்கன் பூமியை எடுத்துக் கடலில் எறிய முயன்றபோது, திருமால் வராக அவதாரம் எடுத்து அவனை மாய்த்தனர்.

இரணியன், தன் தம்பியை நாராயணர் கொன்றதைக் கேட்டு உள்ளம் வருந்தினான். தவவலிமை இல்லாமையால் தன் தம்பி மாண்டான் எனவும் உணர்ந்தனன். தன்னையும் ஒருகால் அந்த மாயவன் மாய்ப்பான் என்று மருண்டான். மனம் வெருண்டான்.  பெரும் தவம் புரிந்து பேராற்றல் படைக்கவேண்டும் என்று உள்ளம் தெருண்டான். அப்போது அவன் மனைவி லீலாவதியின்பால் ஹிலாதன், சம்ஹிலாதன், அநுஹிலாதன் என்று மூன்று புதல்வர் பிறந்தனர். நான்காவதாக, லீலாவதி உலகம் உய்ய, பிரகலாதரை சிப்பி முத்தைக் கருவுற்றது போல், கருக் கொண்டு இருந்தனள்.

தானவேந்திரனாகிய இரணியன் கானகம் புக்கு, கனல் நடுவே நின்று, ஊசியின் மேல் ஒரு காலை ஊன்றி, புலன்களை அடக்கி, மூலக்கனலை மூட்டி, நீரையும் வாயுவையும் புசித்துக் கொண்டு நெடிது காலம் கடும் தவம் புரிந்தனன். இரணியன் தவத்தால், தங்களுக்குக் கேடு வரும் என்று அஞ்சிய இந்திரன், சேனையுடன் வந்து அவனுடைய மனைவி லீலாவதியைச் சிறைப்படுத்திக் கொண்டு சென்றனன். இடையில் நாரதர் தடுத்து, லீலாவதியை சிறை மீட்டு, தனது தவச் சாலைக்குக் கொண்டுபோய் கருப்பவதியும் கற்புநெறி கடவாதவளும் ஆகிய லீலாவதிக்குத் திருமாலின் பெருமைகளை எடுத்து உபதேசித்து வந்தனர். கணவன் வரும் வரை கருவளராமல் இருக்குமாறு லீலாவதி தன் கற்பின் திறத்தால் செய்துகொண்டாள். கருவில் உருப்பெற்று உணர்வு பெற்று இருந்த, பிரகலாதர் நாரதமுனிவர் நாள்தோறும் கூறிவரும் திருமாலின் மகிமையை அன்புடன் கேட்டு உறுதியும் அன்பும் ஞானமும் ஒருங்கே அடைந்தனர்.

இரணியனுடைய சலியாத கடும் தவத்திற்கு இரக்கமுற்று அன்ன வாகனத்தில் நான்முகக் கடவுள் தோன்றினர். அவர்பால் இரணியன் மண்ணிலும், விண்ணிலும், அல்லிலும், பகலிலும், வீட்டிலும், வெளியிலும், இருளிலும், ஒளியிலும், அத்திரத்தாலும், சத்திரத்தாலும், நரராலும், சுரராலும், நாகங்களினாலும், விலங்குகளினாலும் மரணம் அடையாத தன்மையையும், மூன்று உலகங்களையும் வெல்லும் வன்மையையும், முவுலக ஆட்சியையும், எவரினும் சிறந்த மாட்சியும் வரமாகப் பெற்று, இரணியபுரம் சேர்ந்தனன். நாரதர் லீலாவதியைக் கொணர்ந்து, உற்றதை உரைத்து, ஆறுதல் கூறி, அவன்பால் சேர்த்தனர்.  பின்னர் லீலாவதி, அன்பு மயமான பிரகலாதரைப் பெற்றனள்.  மைந்தனது எழில் நலத்தைக் கண்டு இரணியன் இன்புற்றான்.

பின்னர் ஒருநாள், தானவன் தன் தம்பியைக் கொன்ற திருமாலைக் கண்டுபிடித்து தண்டிக்க வேண்டும் என்று எண்ணினான். திருமாலைக் கட்டி ஈர்த்து வருமாறு தன் பரிசனங்களைப் பணித்து அனுப்பினான். காலனிலும் கொடிய அக் கொடியர் வைகுந்தத்திலும், திருப்பாற்கடலிலும் தேடி திருமாலைக் காணாது திகைத்து மீண்டனர். "அசுரேந்திரா, அரியைக் காண முடியவில்லை" என்றனர். இரணியன் சினந்து, மூவுலகிலும் தேடுமாறு பல்லாயிரம் பதகரை அனுப்பினான்.  எங்குமுள்ள இறைவனை அவர்கள் எங்கும் காணாது அயர்ந்து மீண்டு தமது மன்னனிடம் வந்து "மாயனைக் காண்கிலோம்" என்றனர். இரணியன் சிரித்து, "அரியானவன் நமக்கு அஞ்சி எங்ஙனமோ ஒளிந்து கொண்டான் போலும். பயங்கொள்ளி. அத் திருமால் சாதுக்கள் உள்ளத்திலும், ஞானிகள் சிந்தையிலும், அடியார்கள் இதயத்திலும் இருப்பன். கட்டையைக் கடைந்தால் அக் கட்டைக்குள் இருக்கும் கனல் வெளிப்படுவது போலும், பாலைக் கடைந்தால், பாலுக்குள் உள்ள நெய் வெளிப்படுவது போலும், அடியார்களையும், ஞானிகளையும், முனிவர்களையும் பிடித்துத் துன்புறுத்தினால், அவர்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் அம் மாயவன் வெளிப்படுவன். ஆதலினால், ஆயிரம் கோடி அவுணர்கள் மூன்று உலகங்களிலும் சென்று தேவர்களையும், முனிவர்களையும், அடியார்களையும் துன்புறுத்துங்கள்" என்று கட்டளை இட்டனன். காலதூதரினும் கொடிய அப் பாதகர்கள், பூமரங்களை ஒடித்தும், முனிவர்களை அடித்தும், கோயில்களை இடித்தும், வேதாகமங்களைப் பொடித்தும், ஞானிகளைத் துன்புறுத்தியும், "இரணியாய நம" என்று எல்லோரையும் சொல்லச் சொல்லியும், அதனை எங்கும் எழுதியும், வேறு தெய்வத்தைத் தொழாவண்ணம் தடுத்தும், எங்கும் பெரும் தீமையைப் புரிந்தனர்.

தேவர்களும், முனிவர்களும், ஞானிகளும், அடியார்களும் பெரிதும் வருந்து திருமாலைத் தியானித்துத் துதித்தனர். திருமால் அவர்களுக்கு அசரீரியாக நின்று, "காலம் வரும் வரை காகம் கூகைக்கு அஞ்சி இருக்கும். ஆதலினால் நீவிர் சிறிது காலம் தாழ்த்திருங்கள். யாம் உரிய காலத்தில் வெளிப்பட்டு இரணியனை மாய்ப்போம்" என்று அருளிச் செய்தனர்.

பிரகலாதர், இடையறாது மனத்தில் திருமாலையே சிந்தித்து, தியானபரராக இருந்தனர். ஆடும்போதும், ஓடும்போதும், பாடும்போதும், வாடும்போதும், உண்ணும்போதும், உறங்கும்போதும், எழும்போதும், அழும்போதும், விழும்போதும், தொழும்போதும், இவ்வாறு எப்போதும், தைலதாரை போல் இறாவாத இன்ப அன்புடன் மறவாது கருமால் அறத் திருமாலை நினைந்து நினைந்து, உணர்ந்து உணர்ந்து, நெகிழ்ந்து, நெகிழ்ந்து, அன்பு நிறைந்து, நிறைந்து, ஊற்றெழும் கண்ணீர் அதனால் உடம்பு நனைந்து நனைந்து பக்தி புரிந்து வந்தனர்.

பிரகலாதருக்கு வயது ஐந்து எய்தியபோது, இவருடைய தன்மையைக் கண்ட சுக்கிரர், தீர்த்த யாத்திரை சென்றனர். அதனால் அவருடைய புதல்வர் சண்டாமார்க்கரிடம் தன் மகனை இரணியன் ஓதுமாறு வைத்தனன். சண்டாமார்க்கர் பிரகலாதரை நோக்கி, "இரண்யாய நம" என்று கூறுமாறு கற்பிக்கலானார்.  பிரகலாதர் செங்கரத்தால் செவியை மூடி, "முதியவரே! பிழைபடக் கூறினீர். இன்று இருந்து நாளை அழியும் ஒரு உயிரினை இறை எனக் கூறுதல் நலம் தராது" என மொழிந்து, "ஓம் நமோ நாராயணாய" என்று கூறினர்.


"ஓதப் புக்கவன் உந்தைபேர் உரைஎன லோடும்,

போதத்தன் செவித் தொளைஇரு கைகளால் பொத்தி,

மூதக்கோய், இது நல்தவம் அன்று என மொழியா

வேதத்து உச்சியின் மெய்ப்பொருள் பெயரினை விரித்தான்".


பிரகலாதர் கரமலர்களைச் சிரமலர் மேல் கூப்பி, ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிந்து, உரோமங்கள் சிலிர்த்து, திருமந்திரத்தைக் கூறிய வண்ணமாக இருப்பதைக் கண்ட வேதியர் நடுங்கி, "அடா, பாலகனே! அந்தோ, இந்த மந்திரத்தைக் கூறாதே. உன் தந்தை கேட்டால் எம்மையும் உன்னையும் தண்டிப்பன். இதனை இமையவரும் சொல்ல அஞ்சுவர். சிறுபிள்ளைத் தனமாக இதனை நீ கூறினை. இனி இதனைக் கூறாதே. கூறி எம்மைக் கெடுக்காதே. உன்னையும் கெடுத்துக் கொள்ளாதே" என்றனர்.


"கெடுத்து ஒழிந்தனை என்னையும், உன்னையும் கெடுவாய்

படுத்து ஒழிந்தனை, பாவி அத்தேவரும் பகர்தற்கு

அடுத்தது அன்றியே அயல்ஒன்று பகர நின் அறிவின்

எடுத்தது என்இது, என்செய்த வண்ணம் நீ என்றான்".


பிரகலாதர் குறுமுறுவல் செய்து, "ஐயனே!  இத் திருமந்திரத்தைக் கூறுவதனால், என்னையும் உய்வித்தேன். எனது பிதாவையும் உய்வித்தேன். உம்மையும் உய்வித்தேன். இந்த உலகையும் உய்வித்தேன். வேதத்தின் முதலில் மொழியும் மந்திரத்தை அடியேன் மொழிந்தேன். அப்படிக்கு இருக்க, நான் சொன்னதில் என்ன குற்றம்?” என்றார்.


"என்னை உய்வித்தேன், எந்தையை உய்வித்தேன், இனைய

உன்னை உய்வித்தேன், உலகையும் உய்விப்பான் அமைந்து,

முன்னை வேதத்தின் முதல்பெயர் வொழிவது மொழிந்தேன்

என்னை குற்றம்நான் இயம்பியது இயம்புதி என்றான்".


ஆசிரியர், "அப்பா! குழந்தாய்! நாங்கள் கூறுவதைக் கேள். இது உனது சிற்றப்பனைக் கொன்ற மாயவன் ஆகிய திருமாலின் மந்திரம். இதை ஒருவரும் கூறலாகாதென உன் தந்தையின் கட்டளை. நீ கூறுவதனால் என்னை உன் பிதா தண்டிப்பன்" என்றனர்.  பிரகலாதர், "ஐயா! இம் மந்திரமே வேதத்தின் விழுமியது. எனது இதயத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் எம்பிரானுடைய திருநாமத்தைக் கூறுவதிலும் சிறந்த பேறு எனக்கு இல்லை" என்றார்.


ஆசிரியர் மனம் மறுகி, இரணியன்பால் ஓடி, "எந்தையே!  உமது சிறுவன், நாங்கள் கூறிய வேத மந்திரத்தை மறுத்து, சொல்லத் தகாத சொல்லைச் சொல்லுகின்றனன்" என்றார். இரணியன், "என்ன கூறினான் கூறும்" என்று வினவினான். ஆசிரியர், "வேந்தே, அவன் கூறிய சொல்லை நாங்கள் கூறினால், எமக்கு நரகம் எய்தும். நாவும் வெந்து அழியும்" என்று நடுங்கி நவின்றனர்.


இரணியன் தன் மகனை அழைப்பித்தான். பிரகலாதர் பிதாவைத் தொழுது நின்றனர். மகனை எடுத்து உச்சி மோந்து முத்தமிட்டு, மடித்தலத்தில் வைத்து, "மகனே!  நீ என்ன கூறினாய்" என்று வினவினான் தந்தை. அறிவின் மிக்க அப் புதல்வர், "தந்தையே, எதைச் சொன்னால் உயிர்க்கு உறுதி பயக்குமோ, ஞானிகள் எதை இடைவிடாது சிந்தித்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்களோ, எதனை வேதம் வியந்து ஓதுகின்றதோ, எது நம்மை வாழ்விக்கின்றதோ, அதனையே அடியேன் கூறினேன்" என்றார். இரணியன் உள்ளம் உவந்து, "பேஷ்! புலிக்குப் பூனையா பிறக்கும். என் கண்ணே! அது என்ன? எனக்கு எடுத்துச் சொல்" என்று கேட்டான்.


"காமம் யாவையும் தருவதும், அப்பதம் கடந்தால்

சேம வீடுஉறச் செய்வதும், செந்தழல் முகந்த

ஓம வேள்வியின் உறுபதம் உய்ப்பதும் ஒருவன்

நாமம் அன்னது கேள் நமோ நாராயணாய".


"அப்பா! ஓம் நமோ நாராயணாய என்ற இந்த எட்டெழுத்தே பரகதியை எட்டும் எழுத்தாம்" என்றார். தானவன் விழியில் தழல் எழுந்தது. கோபத்தால் கொதிப்புற்றான். "மகனே! முனிவரும் தேவரும் நரர்களும் அனைவரும் எங்கும் எக்காலத்தும் என்னுடைய நாமமாகிய இரணியாய நம என்றே கூறுகின்றனர். யாரடா உனக்கு இந்த கொடிய நாமத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தவன்?  அந்த நாராயணன் நமது குல வைரி. எலி தன் உயிர்க்குத் தீங்கு செய்த பாம்பின் நாமத்தைக் கூறுதல் நன்மையோ? அந்தப் பாவி உன் சிறிய பிதாவைக் கொன்றவன்.  அவனை நெடுங்காலமாகத் தேடுகின்றேன். எனக்குப் பயந்து எங்கோ ஒளிந்துக் கொண்டு இருக்கின்றான். கண்ணே! நீ சிறு குழந்தை. யாரோ உன்னை இப்படி மயக்கி மாறுபடக் கூறி உள்ளனர். இனி அதைக் கூறாதே. மூவுலகமும் போற்றும் என் பெயரைக் கூறு" என்று பலவும் கூறினான்.

தவசீலராகிய பிரகலாதர் தந்தையைப் பணிந்து, "ஐயனே! சிறிது அமைதியாக இருந்து கேளும். உலகங்களை எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தவர் அத் திருமால். எள்ளுக்குள் எண்ணெய் போல் எங்குமாய் நிறைந்தவர். மாதவர்களுடைய மாதவப் பயனாய் விளங்குபவர். அவருடைய பெருமையை அளக்க வல்லவர் யாரும் இல்லை. கடும் சுரம் உடையானுக்குக் கற்கண்டு கசப்பது போல், விரைவில் அழியும் விநாசகாலம் உற்றாரே அந்த விமலனை வெறுப்பர். நமது குலமும் நீயும் பிறரும் ஈடேற வேண்டும் என்றால், அவரை வணங்கு. வாயார வாழ்த்து. நெஞ்சார நினை" என்றார்.

அதனைக் கேட்ட அரக்கர் வேந்தன், ஆலகால விடம் போல் சீறினான். அண்டங்கள் வெடிபட ஆர்த்தான். "இவன் என்னையும் என் குலத்தையும் கெடுக்கப் பிறந்தவன். இனி இவனைத் தாமதியாமல் ஆயுதங்களால் கொல்லுங்கள்" என்று கருணை இன்றிக் கட்டளை இட்டனன். கூற்றினும் கொடிய அரக்கர்கள், துணையிலானைத் துணையாக உடைய சிறுவரைப் பற்றிக் கொண்டு போய், வாள், வேல், மழு, தண்டு, கோடாலி, ஈட்டி முதலிய பலவேறு விஷத்தில் நனைத்த ஆயுதங்களினால் எறிந்தனர். பலகாலும் எறிந்து பிரகலாதருடைய உடம்பில் ஒரு சிறிதும் ஊனம் ஏற்படவில்லை. அவர் கண்களை மூடி, "நமோ நாராயணாய" என்று சிந்தித்தவண்ணாகவே இருந்தார்.  ஆயுதங்கள் பொடிபட்டன. அது கண்ட தீயவர்கள் ஓடி, இரணியன்பால் உற்றது உரைத்தனர்.

நிருதன் வியந்து, நெருப்பில் இடுமாறு பணித்தனன்.  விண்ணளவாக எண்ணினாலும் சுடுகின்ற பெரும் தீயை வளர்த்து, விண்ணவர் புகழும் புண்ணியரை எடுத்து தீயில் இட்டனர். தியானபரர் ஆகிய அவருக்கு அத் தீ, தண்ணிலா எனக் குளிர்ந்தது. தாமரைத் தடாகத்தில் விளையாடும் அன்னம் போல், கனலுக்கு இடையே அவர் மகிழ்ந்து இருந்தார். காவலர் ஓடி காவலன்பால் கழறினர்.

அவுணன் வெகுண்டு, அவனைச் சிறையிட்டு, "அட்ட நாகங்களை விட்டுக் கடிக்கச் செய்யுங்கள்" என்றான். அனந்தன் கார்க்கோடகன் முதலிய எட்டுப் பாம்புகளும் இரணியன் ஏவலைச் சிரமேல் கொண்டு, பிரகலாதரைக் கொடிய நச்சுப் பற்களால் பலகாலும் கடித்தன. திருமந்திரத்தை மறவாத அவர் அசைவற்று இருந்தனர். பாம்புகளின் பற்கள் ஒடிந்து, பணாமகுடம் உடைந்து, உள்ளம் மடிந்து மீண்டு சென்றன.

இதனைப் பணியாளர் கூறக் கேட்ட இரணியன் சீறி திக்கு யானைகளை அழைத்துக் கொல்லுமாறு ஏவினான். வேழங்கள் வெகுண்டு வருவதைக் கண்ட வித்தகர், முதலை வாய்ப்பட்ட கஜேந்திரனைக் காத்த கருணைத் திறத்தைச் சிந்தித்து, 'கஜேந்திர வரதா' என்று கூறினார். யானைகள் பிரகலாதரை வணங்கி நின்றன. தூதர் ஓடி, இதனை மன்னன்பால் புகன்றனர். அவன் யானைகளைக் கொல்லுமாறு பணித்தனன். அதைக் கண்ட யானைகள் அஞ்சி, தங்கள் வெண்கோட்டால் பிரகலாதரைக் குத்தின. வாழைத்தண்டு பட்டது போல், அவருக்கு மென்மையாக இருந்தது. தந்தங்கள் ஒடிந்தன. யானைகள் அயர்வுற்று அகன்றன.

ஏவலர் ஓடி, இதனைக் காவலன்பால் இயம்பினர். கனகன் சிரித்து, "அவனைக் கட்டி மலையின் உச்சியில் வைத்து உருட்டுங்கள்" என்றான். பிரகலாதரைக் கட்டமுது போல் கட்டி, ஒரு பெருமலையின் உச்சியில் இருந்து உருட்டினர். அவர் 'ஓம் நமோ நாராயணாய' என்று உருண்டார். பூமிதேவி பெண்வடிவம் தாங்கி, அக் குழந்தையைத் தன் கரமலரால் தாங்கி, உச்சி மோந்து, முத்தமிட்டு ஆதரித்தனள். பிரகலாதர் பூமிதேவியைப் போற்றி நின்றார். பூதேவி, "கண்ணே! குழந்தாய்! உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் கேள்" என்று அருள் புரிந்தனள். ஞானக்குருந்தர் ஆகிய பிரகலாதர், "அம்மா! இளம் பருவத்தில் தவழும்போதும் நடக்கும்போதும் தவறி விழுந்தால், உலகில் உள்ள குழந்தைகள் அனைவரையும் இன்று என்னைத் தாங்கிக் காத்தது போல் காத்து அருளல் வேண்டும்" என்று வரம் கேட்டனர். அவ் வரத்தைப் பெற்ற தன்னலம் கருதாத தயாசீலர் தனித்து இருந்தனர்.

இரணியன் பிரகலாதரை சூரிய வெப்பத்தில் வெதுப்பினான்.  மழையையும் இடியையும் ஏவினான். நிலவறைக்குள் அடைப்பித்தான். விஷத்தை உண்பித்தான். பெருங்கல்லிலே கட்டி கடலில் வீழ்த்தினான். சாந்தசீலராகிய அவர், “சாகர சயனா” என்று திருமாலைத் துதித்தனர். கல் தெப்பமாகிக் கடலில் மிதந்து கரை சேர்ந்தனர். இரணியன் இவ்வாறு பலப்பல தண்டனைகளை விதித்தான். ஒன்றாலும் பிரகலாதருக்கு, ஒரு சிறிதும் தீங்கு உண்டாகவில்லை. இவற்றால் அவருடைய உள்ளமும் சிறிதும் மாறுபடவில்லை. மேலும் மேலும் உறுதியாகப் பக்தி புரிந்தனர்.

ஒன்றாலும் ஊறுபடாமலும் மாறுபடாமலும் உள்ள அவருடைய பெருமையை இரணியன்பால் தூதர் கூறினர். இரணியன் அவரை அழைத்து, சிறிதும் இரக்கமின்றி வாளை ஒங்கி தானே கொல்ல ஓடினான். அவர் சிறிதும் அச்சமின்றி "ஓம் நமோ நாராயணாய" என்று சிந்தித்த வண்ணமாக நின்றார். இரணியன் அவருடைய உறுதியைக் கண்டு, இறும்பூதுற்றான். "மதிநலம் படைத்த அமைச்சர்களே! என் மகனுடைய மனக் கருத்து அறியாமல் நான் இதுகாறும் கெட்டேன். இப்போதுதான் உள்ளக் குறிப்பை உணர்ந்து உவகை உறுகின்றேன். என் தம்பியைக் கொன்ற நாராயணணை நாடி நாடி அயர்த்துப் போனேன். நமது சிறிய பிதாவைக் கொன்ற நாராயணனை எப்படியும் நாம் கண்டுபிடித்து அப்பாவிடம் காட்டிக் கொல்விக்க வேண்டும் என்று மகன் கருதினான் போலும். பகையாளியின் குடியை உறவாடிக் கெடுக்க வேண்டும். அந்த உபாயத்தை என் மகன் மேற்கொண்டு இதுகாறும் அந்த அரியை பத்தி பண்ணுவது போல் பாசாங்கு செய்து அவனை வசப்படுத்தினான். என்னிடம் காட்டிக் கொல்விக்கவே அவன் இவ்வாறு செய்தான்" என்று சொல்லி, "கண்ணே! பிரகலாதா! உனது அறிவின் திட்பத்தை மெச்சினேன். இப்படி வா, மகனே! அந்த மாயவன் எங்குளன் கூறு" என்று வினவினான்.

அன்பு வடிவாய அருந்தவச் செல்வர், "ஐயனே! மலரில் மணம்போல், எள்ளுக்குள் எண்ணெய்போல், என் ஐயன் இங்கும் அங்கும் எங்கும் உள்ளான். உன்னிலும் உள்ளான். என்னிலும் உள்ளான். அவன் இல்லாத இடமில்லை" என்றார். இரணியன், "மைந்தா! என்னிலும் உளன் என்றால் என்னைப் பிளந்து பார்ப்பது எப்படி? உன்னிலும் உளன் என்றால் உன்னைப் பிளக்க முடியவில்லை. இதோ, இந்தத் தூணில் உள்ளானோ? உரை" என்று கேட்டான்.


"சாணிலும் உளன், ஓர்தன்மை  அணுவினைச் சதகூறு இட்ட

கோணிலும் உளன், மாமேருக் குன்றிலும் உளன், இந்நின்ற

தூணிலும் உளன், முன்சொன்ன சொல்லிலும் உளன், இத்தன்மை

காணுதி விரைவின் என்றார், நன்றுஎனக் கனகன் சொன்னான்".


பிரகலாதர், "தந்தையே!  அப் பரமன் சாணிலும் உளன். அணுவை நூறு கூறு இட்ட பரமாணுவிலும் உளன். மேருவிலும் உளன். இத் தூணிலும் உளன். உளன் என்னும் சொல்லிலும் உளன்.  காணுதி" என்று அருளிச் செய்தார்.

இரணியன் சீற்றம் மிகுந்து, "பேதாய்!  நீ கூறியபடி இத் தூணில் அந்த அரி இல்லையானால், சிங்கம் யானையைக் கொன்று தின்பதுபோல் உன்னை யான் கொன்று தின்பேன்" என்றான்.  பிரகலாதர், "அப்பா என்னை உம்மால் கொல்ல முடியாது. என் ஐயன் யான் கூறிய இடங்களில் தோன்றானாயின், என் உயிரை யானே விடுவன். நான் அவன் அடியனும் அல்லன்" என்றார்.


"என்உயிர் நின்னால் கோறற்கு  எளியதுஒன்று அன்று, யான்முன்

சொன்னவன் தொட்ட தொட்ட இடம்தொறும் தோன்றானாயின்.

என்உயிர் யானே மாய்ப்பன்,  பின்னும் வாழ்வுஉகப்பல் என்னின்,

அன்னவற்கு அடியேன் அல்லேன்  என்றனன் அறிவின் மிக்கான்".


கனகன் உடனே தனது கரத்தினால் அத் தூணை அறைந்தான். அத் தூணுக்குள் நரசிங்கமாக நாதன் சிரித்தனன். பிரகலாதர் சிரமேல் கரம் கூப்பி சிந்தித்து வந்தித்து நின்றார். இரணியன், "ஆரடா சிரித்தாய், சொன்ன அரிகொலோ? அஞ்சிப் புக்க நீரடா போதாதென்று நெடுந்தறி நேடினாயோ போரடா பொருதியாயில் புறப்படு புறப்படு" என்றான். பிளந்ததது தூண். நரசிங்கத்தின் திருமேனி வளர்ந்தது அண்டமட்டும். ஆயிரம் ஆயிரம் சிரங்களும், அதற்கு இரட்டியான கரங்களும் கொண்டு, ஆயிரம் கோடி வெள்ளம் அவுணர்களையும் கரங்களால் அடித்தும், பிடித்தும், கொன்றும், தின்றும், மென்றும், எற்றியும், உதைத்தும், வதைத்து அழித்தனர்.

அதுகண்ட கனகன், அஞ்சாது வாளினை எடுத்து எதிர்த்து நின்றான். பிரகலாதர், பிதாவை வணங்கி, "தந்தையே! இப்போதாவது மாதவனை வணங்கு. உன் பிழையைப் பொறுப்பன்" என்றார். இரணியன், "பேதாய்! உன் கண் காண இந்த நரசிங்கத்தையும், உன்னையும் கொன்று, என் வீரவாளை வணங்குவன்" என்றான்.


"கேள்இது நீயும்காணக்  கிளர்ந்த கோள்அரியின் கேழல்

தோளொடு தாளும் நீக்கி, நின்னையும் துணித்துப் பின்என்

வாளினைத் தொழுவது அல்லால்  வணங்குதல், மகளிர் ஊடல்

நாளினும் உளதோ என்னா  அண்டங்கள் நடுங்க ஆர்த்தான்".


அஞ்சாது எதிர்த்துப் போராடிய இரணியனை நரசிங்கமூர்த்தி பற்றிச் சுற்றி, பகலிலும் இல்லாமல், இரவிலும் இல்லாமல், அந்தி வேளையிலே, வீட்டிலும் ல்லாமல் வெளியிலும் அல்லாமல், அவன் அரண்மனை வாசற்படியிலே, விண்ணிலும் அல்லாமல், மண்ணிலும் அல்லாமல், மடித்தலத்தில் வைத்து, எந்த ஆயுதத்திலும் அல்லாமல், தமது திருவிரல் நகத்தால் மார்பினைக் கீறி, அவனுடைய குடலை மாலையாகத் தரித்து, அண்டங்கள் நடுங்க ஆர்த்தனர். திருமகளை வேண்ட, அத் தாயார் நரசிங்கத்தை அணுகினர். நரசிங்கப் பெருமான் கருணை பூத்தனர்.  பிரகலாதர் சென்று தொழுது துதித்தனர். நரசிங்கர் பிரகலாதரை எடுத்து, உச்சிமோந்து, சிரமேல் கரமலரை வைத்து, "குழந்தாய்! உனது உறுதியான பத்தியைக் கண்டு மகிழ்கின்றேன். என்ன வரம் வேண்டும்" என்று கேட்டருளினர். 


"உந்தையை உன்முன் கொன்று, உடலைப் பிளந்து அளைய,

சிந்தை தளராது, அறம் பிழையாச் செய்கையாய்!

அந்தம் இலா அன்பு என்மேல் வைத்தாய்! அளியத்தாய்!

எந்தை! இனி இதற்குக் கைம்மாறு யாது? ‘‘ என்றான்"


பிரகலாதர், "பெருமானே, என் தந்தை உயிருக்கு நன்மையும், உன் திருவடியில் மறவாத அன்பும் வேண்டும்" என்றார். 


"முன்பு பெறப் பெற்ற பேறோ முடிவு இல்லை;

பின்பு பெறும் பேறும் உண்டோ? பெறுகுவேனேல்

என்பு பெறாத இழிபிறவி எய்திடினும்

அன்பு பெறும் பேறு அடியேற்கு அருள் “ என்றான்.


நரசிங்கமூர்த்தி மகிழ்ந்து, வானவர்க்கும் தானவர்க்கும் அரசாகி, சிரஞ்சீவியாக என்றும் என்போல் நின்று ஆரசாளுதி என்று வரமளித்து முடிசூட்டினார்.


அன்னானை நோக்கி அருள் சுரந்த நெஞ்சினன் ஆய்

"என் ஆனை வல்லன்"  என மகிழ்ந்த பேர் ஈசன்,

"முன் ஆன பூதங்கள் யாவையும் முற்றிடினும்

உன் நாள் உலவாய் நீ என்போல் உளை" என்றான்.


"நல் அறமும் மெய்ம்மையும், நான்மறையும், நல் அருளும்,

எல்லை இலா ஞானமும், ஈறு இலா எப் பொருளும்,

தொல்லை சால் எண் குணனும், நின் சொல்தொழில் செய்ய,

மல்லல் உரு ஒளியாய் ! நாளும் வளர்க, நீ !"


“என்று வரம் அருளி, "எவ் உலகும் கைகூப்ப,

முன்றில் முரசம் முழங்க, முடி சூட்ட,

நின்ற அமரர் அனைவீரும் நேர்ந்து, இவனுக்கு

ஒன்று பெருமை உரிமை புரிக !" என்றான்.”


மூலம் 23

“வடிவு, இளமை, வாய்த்த வனப்பு, வணங்காக்

குடி, குலம் என்று ஐந்தும் குறித்து - முடியா

துளங்கா நிலைகாணார் தொக்குஈர் பசுவால்

இளங்கால் துறவா தவர்.” -- சிறுபஞ்சமூலம்.


உருவம், இளம்பருவம், பெற்ற அழகு, தாழ்வில்லாத குடி,  தாழாத குலம் என்று சொல்லப்பட்ட இவ்வைந்ததும், ஒருவரும் தாம் எண்ணிய அளவுக்கு நுகர்ந்து முடித்தற்கு ஏதுவாக அழியாத நிலையைக் காணமாட்டார். வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது. (ஆதலால்) இளம் பருவத்திலேயே, பற்றுக்களைத் துறந்து தவம் செய்யாதவர், பாரத்தை இழுத்துச் செல்கின்ற எருதுக்கு ஒப்பு ஆவர். 


கடுகம் 23

“தானம் கொடுக்கும் தகைமையும், மானத்தார்

குற்றம் கடிந்த ஒழுக்கமும், - தெற்றெனப்

பல்பொருள் நீங்கிய சிந்தையும், இம்மூன்றும்

நல்வினை ஆர்க்கும் கயிறு.” -- திரிகடுகம்.


அறநெறியில் வந்த பொருளைத் தக்கார்க்கு மனம் உவந்து கொடுத்தலாகிய தானத்தைப் புரிகின்ற பெருஞ் செய்கையும்; பழிக்கு நாணுதலை உடையாரது குற்றத்தினின்று நீங்கிய நல்லொழுக்கமும்; தெளிவாகப் பல பொருள்கள் மேலும் செல்லுகின்ற சிந்தையை ஒழித்தலும் ஆகிய இம் மூன்று நற்பண்புகளும் அறத்தின் பயனை நீங்காது கட்டுகின்ற கயிறு ஆகும்.


74. தீயவருக்கு இடம் கொடுத்தல் கூடாது.

“நன்றுஅறியாத் தீயோர்க்கு இடம் அளித்த நல்லோர்க்கும்

துன்று கிளைக்கும் துயர்சேரும், - குன்றுஇடத்தில்

பின்இரவில் வந்த கரும் பிள்ளைக்கு இடம்கொடுத்த

அன்னம் முதல் பட்டது போலாம்.” -- நீதிவெண்பா.


முன்னொரு காலத்து மலையில், இரவில் வந்த காக்கைக்குத் தங்க இடம் கொடுத்த அன்னப் பறவை பின்பு துன்பப்பட்டது போல, செய்த நன்மையைத் தெரிந்துகொள்ள மாட்டாத தீயவர்களுக்குத் தமது இடத்தைக் கொடுக்கும் நல்லவர்களுக்கும், அவர்களைச் சேர்ந்த உறவினர்களுக்கும் துன்பம் வந்து சேரும்.


இதில் அமைந்த கதை ----  ஒரு மலையில் ஓர் அன்னம் தன் இனத்தோடு வசித்து வந்தது. ஒருநாள் இரவில் மழை கடுமையாகப் பெய்தது. அம் மழையில் நனைந்த காக்கை ஒன்று அன்னத்திடம் வந்து இரவு தங்க இடம் கேட்டது. அன்னமும் தங்க இடம் கொடுத்தது.  காக்கை தங்கிய இடத்தில் எச்சம் இட்டுவிட்டது. அந்த எச்சத்தில் இருந்து ஒர் ஆலம் வித்து முளைத்துப் பெரிய மரமாகி விழுதுகள் விட்டுத் தொங்கின. அவ் விழுதுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு மலை மீது பலர் ஏறி வந்து, அந்த அன்னத்தையும், அதனோடு சேர்ந்த பிற அன்னப் பறவைகளையும் பிடித்துச் சென்றனர். தாழ்ந்த காக்கைக்கு இடம் கொடுத்ததனால் அன்னத்திற்குக் கேடு வந்தது.


063. இடுக்கண் அழியாமை - 04. மடுத்தவாய் எல்லாம்

 திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் நான்காம் திருக்குறளில், "பாரம் சுமக்கையில் அழுந்திய இடம் எல்லாம் தளர்ச்சி அடையாமல் முன்னேறிச் செல்லும் எருதைப் போன்றவன் பெற்ற துன்பமானது துன்பப்படும்” என்கிறார் நாயனார்.

வண்டியில் பூட்டப்பட்ட எருதுகள், வண்டியை இழுக்கும் காலத்து, சேற்று நிலம், மணல் நிலம் வந்துவிடுமாயின், பக்கங்களில் உராய்ந்தும், நிலத்தில் மூக்கை ஊன்றியும், கால்களை மடக்கித் தவழ்ந்தும், மிக வருத்தத்துடன் எப்படி வண்டியை இருத்துச் செல்லுகின்றனவோ, அதுபோல உடல் வருத்தம் பாராது, எவ்வித துன்பம் வருகின்றதோ, அதற்குத் தக்க அளவாக முயலுவானானல், அவன் எதிர்ப்பட்ட துன்பமானது துன்பப்பட்டுப் போகும்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


மடுத்தவாய் எல்லாம் பகடு அன்னான் உற்ற

இடுக்கண், இடர்ப்பாடு உடைத்து.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


மடுத்த வாய் எல்லாம் பகடு அன்னான் --- விலங்கிய இடங்கள் எல்லாவற்றினும், சகடம் ஈர்க்கும் பகடு போல வினையை எடுத்துக் கொண்டு உய்க்க வல்லானை; 

உற்ற இடுக்கண் இடர்ப்பாடு உடைத்து --- வந்துற்ற இடுக்கண் தானே இடர்ப்படுதலை உடைத்து.

('மடுத்தவாய் எல்லாம்' என்பது பொதுப்பட நின்றமையின், சகடத்திற்கு அளற்று நிலம் முதலியவாகவும், வினைக்கு இடையூறுகளாகவும் கொள்க. 'பகடு மருங்கு ஒற்றியும் மூக்கு ஊன்றியும் தாள் தவழ்ந்தும்' (சீவக.முத்தி,186) அரிதின் உய்க்குமாறு போலத் தன் மெய் வருத்தம் நோக்காது முயன்று உய்ப்பான் என்பார் 'பகடு அன்னான்' என்றார்.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பெரியபுராணத்தில் வரும் குங்குலியக் கலய நாயனார் வரலாற்றை வைத்து, குமார பாரதி என்பார் பாடி அருளிய "திருத்தொண்டர் மாலை" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


தலைஅன்பி னால்வளைந்தார் தம்மைநிமிர்த் திட்டான்

கலையன்பின் காண்இடுக்கம் காணான் - மலைவுஇல்

மடுத்தவாய் எல்லாம் பகடுஅன்னான் உற்ற

இடுக்கண் இடர்ப்பாடு உடைத்து.


இதன் பொருள் ---


சோழ நாட்டிலே விளங்கும் திருப்பனந்தாள் என்பது ஒரு சிவத்தலம். அது "தாடகையீச்சரம்" என்று திருப்பதிகத்தில் பேசப்படும். ஒரு திருவிளையாட்டின் நிமித்தம் தாடகை என்னும் பெண்ணுக்குச் சிவலிங்கப் பெருமான் திருமேனி சாய்ந்து அருளினர். அதனை முன்போல நிமிர்க்கும் பொருட்டு அரசன் பல முயற்சிகள் செய்தும் பலிக்கவில்லை. அதனால் வருந்திய மன்னன் வருத்ததினை நீக்கும்பொருட்டுத் தமது கழுத்திலே கயிறு பூட்டி, அன்பு மேலீட்டால் இழுத்துச் சிவலிங்கத்தை நிமிர்த்திய கலய நாயனார், குங்குலிய தூபப் பணிக்கு முட்டுப்பாடு வர, தனது மனைவியார் தந்த மங்கலியத்தையும் விற்றுக் குங்குலியப் பணியை மாறாமல் செய்து, இம்மையில் குறைவற்ற செல்வமும் பெற்றார். பிறவித் துன்பமும் நீங்கினார்.  குங்குலியக் கலயர் என்ற பெயரையும் பெற்றார்.  


இதனை, விலங்கிய இடங்கள் எல்லாவற்றினும் சகடம் ஈர்க்கும் பகடுபோல வினையை எடுத்துக்கொண்டு உய்க்க வல்லானை வந்து உற்ற உடுக்கண் தானே இடர்ப்படுதலை உடைத்து எனத் திருவள்ளுவ நாயனார் கூறினர். தன் மெய்வருத்தம் நோக்காது முயன்று செய்வோர் இன்புறுவர் என்றபடி. இடுக்கம், இடுக்கண் - துன்பம்.


முந்நீர் நாப்பண் திமில்சுடர் போலச்

செம்மீன் இமைக்கும் மாக விசும்பின்

உச்சி நின்ற உவவுமதி கண்டு,

கட்சி மஞ்ஞையின் சுரமுதல் சேர்ந்த

சில்வளை விறலியும் யானும் வல்விரைந்து

தொழுதனம் அல்லமோ, பலவே கானல்

கழிஉப்பு முகந்து கல்நாடு மடுக்கும்

ஆரைச் சாகாட்டு ஆழ்ச்சி போக்கும்

உரன் உடை நோன் பகட்டு அன்ன எங்கோன்

வலன் இரங்கு முரசின் வாய்வாள் வளவன்

வெயின்மறைக் கொண்ட உருகெழு சிறப்பின்

மாலை வெண்குடை ஒக்குமால் எனவே.  --- புறநானூறு.


குடை மங்கலம். சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந் திருமாவளவனை உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார் பாடியது.


கடல் நடுவே உள்ள படகில் ஏற்றி வைத்த விளக்கைப் போல, செவ்வாய் மீன் (திருவாதிரை நட்சத்திரம்) மின்னுகின்ற வானத்தின் உச்சியிலே தோன்றுகின்ற முழுநிலவை, காட்டு மயில்கள் கண்டு, களித்து ஆடுவதைப் போல, காட்டு வழியே வந்துகொண்டிருந்து நானும், வளையல்களை அணிந்த விறலியும் கண்டு பலமுறை தொழுதோம். கடற்கரைக் கழிமுகத்தில் விளைந்து உப்பை முகந்து கொண்டு, மலைநாடு நோக்கிச் செல்லும் ஆரக்கால் உடைய வண்டி, பள்ளத்தில் அழுந்திக் கொள்ளாதவாறு இழுத்துச் செல்லும் வலிமை மிக்க, பாரம் பொறுக்கும் எருதினை ஒத்தவன் என் தலைவன் சோழன் திருமாவளவன். வெற்றி முழங்கும் முரசினையும், வீரம் விளைக்கத் தவறாத வாளினையும் உடைய எமது சோழ வளவன், வெயில் மறைக்க எடுத்த பகைவர் கண்டு அஞ்சும், புகழ்மாலை மூண்ட, வெண்கொள்ளக் குடை போல இருந்தது என்று எண்ணி, முழு நிலவைத் தொழுத எங்களுக்கு இன்று அவன் குடையினையே கண்டு தொழுவதற்குச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? (வேண்டாம் என்றபடி).



உடைவளை கடுப்ப மலர்ந்த காந்தள்

அடைமல்கு குளவியொடு கமழுஞ் சாரல்

மறப்புலி உடலின் மான்கணம் உளவோ?

மருளின விசும்பின் மாதிரத்து ஈண்டிய

இருளும் உண்டோ? ஞாயிறு சினவின்

அச்சொடு தாக்கிப் பார் உற்று இயங்கிய

பண்டச் சாகாட்டு ஆழ்ச்சி சொலிய

அரிமணன் ஞெமரக் கல்பக நடக்கும்

பெருமிதப் பகட்டுக்குத் துறையும் உண்டோ?

எழுமரங் கடுக்குந் தாள்தோய் தடக்கை

வழுவில் வன்கை மழவர் பெரும!

இருநில மண்கொண்டு சிலைக்கும்

பொருநரும் உளரோ நீகளம் புகினே.  ---  புறநானூறு.


ஔவையார் அதியமான் பேராற்றலை வியந்து பாடியது.

    முரிந்த வளையலை ஒப்ப மலர்ந்த வெண்காந்தள் பூவும், இலையோடு மலர்ந்த மலைமல்லிகை மலர்களும் கலந்து மணம் கமழும் மலைச் சரிவில், வலிமை மிக்க புலி ஒன்று சீறி எழுந்தால், அதை எதிர்த்து நிற்கும் வலிமை உடைய மான் கூட்டம் எங்காவது உள்ளதா? சூரியன் சுடர் பரப்பி எழுந்துவிட்டால், மேகம் மறைத்து இருக்கும் வானத்திலும், திசைமுகத்திலும், இருட்டு என்பது இருக்குமா? பாரம் மிகுதியால் அச்சு முறிய ஏற்றிய பண்டங்கள் நிறைந்து வழியச் செல்லும் வண்டியின் பாரத்தைச் சுமக்கும், நிர் ஓடிக் கழிந்த வரிமணல் பரக்கவும், காலின் கீழ்ப்படும் கற்கள் தூளாகவும் நடக்க வல்ல, வலிமை மிக்க மாட்டிற்குச் செல்ல முடியாத வழியும் உண்டா? அதைப்போல, கணை மரத்தைப் போன்ற வலிமை மிக்க, வெற்றி கொள்ளத் தவறாத தோள்களை உடைய விரர்களுக்குத் தலைவனே! நீ போர் செய்யப் புறப்பட்டால், உன்னை எதிர்க்க வல்ல வீரர்களும் இந்த மண்ணில் இருக்கின்றனரா?


போர் என்று வந்தால் உண்டாகும் தீமைகள் எண்ணித் தயங்கிய அதியமானுக்கு, "நீ போர் செய்யவேண்டாம். போர்க்களத்தில் உன்னைக் கண்டாலே போதும், பகைவர்கள் பயந்து ஓடி விடுவார்கள்" என்னும் கருத்து அமைய, ஔவையார் பாடிய பாடல் இது.


063. இடுக்கண் அழியாமை - 02. வெள்ளத்து அனைய

 திருக்குறள் 

பொருட்பால் 

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை


இந்த அதிகாரத்துள் வரும் இரண்டாம் திருக்குறளில், "வெள்ளத்தைப் போல வருகின்ற பெரும் துன்பமானது, அறிவு உடைய ஒருவன் உள்ளத்தால் தீருமாறு அழுந்தி நினைக்க அழிந்துவிடும்" என்கின்றார் நாயனார்.

துன்பம் என்பது ஒருவன் தனது மனத்தில் கொள்ளும் நிலையே அல்லாமல் வேறு ஒன்றும் இல்லை. அத் துன்பத்தை ஒருவன் இன்பமாக எண்ணுகின்ற அறிவு உடையவனாக இருப்பானாயின், அந்த அறிவுடைமையானது, எல்லாத் துன்பங்களும் தன்னிடத்தே வராவண்ணம் செய்துவிடும். இவ்வித உபாயமானது, உண்மை அறிவு உள்ளவர்க்கே முடியும்.


இதற்குத் திருக்குறள்...


வெள்ளத்து அனைய இடும்பை, அறிவு உடையான்

உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்.


இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---


வெள்ளத்து அனைய இடும்பை --- வெள்ளம்போலக் கரையிலவாய இடும்பைகள் எல்லாம்; 


அறிவுடையான் உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும் --- அறிவுடையவன் தன் உள்ளத்தான் ஒன்றனை நினைக்க, அத்துணையானே கெடும்.


(இடும்பையாவது உள்ளத்து ஒரு கோட்பாடேயன்றிப் பிறிதில்லை என்பதூஉம், அது மாறுபடக் கொள்ள நீங்கும் என்பதூஉம் அறிதல் வேண்டுதலின், 'அறிவுடையான்' என்றும், அவ்வுபாயத்தது எண்மை தோன்ற 'உள்ளத்தின் உள்ள' என்றும் கூறினார். ஊழினான் ஆய இடுக்கணால் அழியாமைக்கு உபாயம் கூறப்பட்டது.)


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பெரியபுராணத்தில் வரும் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் வரலாற்று நிகழ்வை வைத்து, குமார பாரதி என்பார் பாடி அருளிய, "திருத்தொண்டர் மாலை" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


ஆறாறு கட்டாரை ஆறுஅணையா வாறுபெருகு

ஆறுஆறு காட்டநடந்து ஆரூரர் - பேறானார்,

வெள்ளத்து அனைய இடும்பை அறிவுடையான்

உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்.


இதன் பொருள் ---


தத்துவங்கள் முப்பத்தாறனையும் தலை எடுக்கவொட்டாமல் அடக்கிய பெருமையை உடையவர் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள். சேரமான் பெருமாளும் சுவாமிகளும் திருவையாற்றைத் தரிசிக்க விரும்பிச் சென்றனர். காவிரி வெள்ளம் கரைபுரண்டு சென்றது. காவிரி நீர் விலகி வழிகொடுக்குமாறு, "ஐயாறு உடைய அடிகளோ" எனத் திருப்பதிகம் பாடி விண்ணப்பித்தார் சுவாமிகள். சிவபெருமான் நீரை விலகும்படி பணித்தார். சுவாமிகள் சேரர்பெருமானுடன் ஐயாறப்பரைத் தரிசித்துப் பேரானந்தம் பெற்றார்.  

வெள்ளம் போலக் கரை இலவாய இடும்பைகள் எல்லாம் அறிவுடையவன் தன் உள்ளத்தான் ஒன்றினை நினைக்க, அத்துணையானே கெடும் எனத் திருவள்ளுவ நாயனார் அருளிச் செய்தமை காண்க.

ஆறுஆறு - முப்பத்தாறு. பெருகு ஆறு - நீர் பெருகிய ஆறு.  ஆறு காட்ட - வழிகாட்ட. இடும்பை - துன்பம்.   உள்ள - நினைக்க.



064. அமைச்சு - 08. அறிகொன்று அறியான்

திருக்குறள் பொருட்பால் ஆ. அமைச்சியல் அதிகாரம் 64 -- அமைச்சு இந்த அதிகாரத்துள் வரும் எட்டாம் திருக்குறளில், "அறிந்து சொல்லினவரது அறிவை...