மூலம் 16

“கதம் நன்று, சான்றாண்மை தீது, கழிய

மதம் நன்று, மாண்பில்லார் முன்னர், - விதம்நன்றால்

கோய்வாயில் கீழ்உயிர்க்கு, ஈது உற்றுக் குரைத்தெழுந்த

நாய்வாயுள் நல்ல தசை.” -- சிறுபஞ்சமூலம்.

நற்குணம் இல்லாதார் முன்பு கோபம் கொள்ளுதல் நல்லது. அவரிடத்துச் சால்புடைமை காட்டுவது தீதாக முடியும். எனவே, மிக்க வலி செய்தல் நல்லது. கோய்போலும் வாயை உடைய, கீழ்மக்களுக்குக் கொடுக்கும் உணவானது, குரைத்துக் கொண்டே எழுந்த நாயின் வாயில் கொடுத்த, நல்ல மாமிசத்தினும் நல்லது. (கோய் - கள் முகக்கும் கலம், இது கீழ்மக்கள் வாய்க்கு ஒப்பு. கீழ் மக்கள் வாயானது, மிகுந்த உணவை உருட்டிப் போடுவதற்கு ஏற்றபடி அகன்றதாயும், வேற்று வடிவம் பெற்றதாயும், கெட்டமொழிகள் வெளிப்படத் தக்கதாயும், அருவருக்கத் தக்கதாயும் இருக்கும்.)

கடுகம் 16

 “மண்ணின்மேல் வான்புகழ் நட்டானும், மாசில்சீர்ப்

பெண்ணினுள் கற்புடையாட் பெற்றானும், - உண்ணுநீர்

கூவல் குறைவின்றித் தொட்டானும், இம்மூவர்

சாவா உடம்பு எய்தினார்.”    -- திரிகடுகம்.

மண்ணுலகத்தில், தனக்குப் பெரும்புகழை நிலைநிறுத்தினவனும், பெண்களுள் குற்றமற்ற சிறப்பு உடைய கற்புடையவளை  மனைவியாகப் பெற்றவனும், உண்ணப்படுகின்ற நீர் குறைவு இன்றிக் கிடைக்குமாறு கிணறுகளைத் தோண்டி வைத்தவனும் ஆகிய இம் மூவரும் எக்காலத்தும் இறவாத புகழுடம்பைப் பெற்றவர் ஆவார்.

(பூத உடம்பு அழிந்தாலும், புகழுடம்பு அழியாது இருத்தல், சாவா உடம்பினைப் பெற்ற நிலை ஆகும்.)

67. நல்லதே ஆயினும் காலம் இடம் அறிந்து சொல்லுக.

 இதம்அகித வார்த்தை எவர்க்கேனும் மேலாம்,

இதம்எனவே கூறில்இதம் அன்றே, - இதம்உரைத்த

வாக்கினால் ஏரண்ட மாமுனியும் சோழனொடு

தேக்குநீர் வீழ்ந்து ஒழிந்தான் சேர்ந்து.” -- நீதிவெண்பா

நன்மை பயக்கும் சொற்களைச் சொன்னதன் காரணமாக ஏரண்டர் என்னும் பெரிய முனிவரும் சோழமன்னனோடு கூடத் தாமும் தேங்கியிருந்த மிகுந்த நீரில் வீழ்ந்து உயிர் நீத்தார். ஆதலால், நல்லவரோ தீயவரோ அவர் எவராய் இருந்தாலும், நல்லவர்களுக்கு நல்ல சொற்களையும், தீயவர்களுக்குத் தீய சொற்களையும் உயர்ந்த நன்மை என்றே சொல்லுதல் நல்லது. அல்லவா?

(இதம் - நன்மை பயக்கும் சொற்கள்.  அகிதம் - தீமை பயக்கும் சொற்கள்.  தேக்கு நீர் - தேங்கி இருந்த நீர்.)

இதில் வரும் கதை-----  திருவலஞ்சுழி என்னும் சிவத்தலத்திற்குப் பக்கத்தில் காவிரி ஆறு பாய்ந்து நீர தேங்கி, நிலத்தினுள் சுழித்துச் சென்றது.  அதனை அறிந்த அந்நாட்டு வேந்தனான சேழ அரசன், நாட்டுக்குப் பயன்படாமல் அந்நீர் வீணாகின்றதே எனக் கவலை உற்றான்.  பெரிய முனிவராகிய ஏரண்டர் என்பவரிடம் தன் கவலையை வெளியிட்டான்.  அம் முனிவர், அந்த நீர்ச் சுழியில் யாரேனும் ஒருவர் தலையைப் பலி கொடுத்தால், நீர் நாட்டில் பாய்ந்து பயன்படும் என்றார்.  உடனே அரசனும் உலகம் நன்மை அடைய விரும்பித் தன் தலையைப் பலி கொடுத்து இறந்தான். நாம் உபாயம் சொன்னதால் அன்றோ அரசன் உயிரிழக்க நேரிட்டது என வருந்தி, அம் முனிவரும் அச் சுழியில் வீழ்ந்து இறந்தார்.

அரசன் கருணை உடையவனாதலால், அவனிடத்தில் உண்மையான உபாயத்தைச் சொன்னால், என்ன நேருமோ என ஆராயாமல், நல்லவரிடத்தில் நல்ல சொல்ல வேண்டும் என்பதே தம் கருத்தாகக் கொண்டு முனிவர் சொன்னமையால், மன்னன் இறந்து நாடு கெட்டதோடு, தாமும் உயிர் துறக்க நேர்ந்தது.

060. ஊக்கம் உடைமை - 05. வெள்ளத்து அனைய

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 60 -- ஊக்கம் உடைமை

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஐந்தாம் திருக்குறளில், "நீர் ஏற்றத்தின் அளவுக்கு மலர்த் தாளின் நீளம் இருக்கும். அதுபோலவே, மக்கள் தம்முடைய மன எழுச்சியின் ஏற்றத்திற்கு ஏற்ப அவர்தம் உயர்வு இருக்கும்" என்கின்றார் நாயனார்.

தாமரை முதலிய நீர்ப் பூக்களின் கொடிகளின் தாள்கள் எவ்வளவு ஆழ்ந்த நீரில் உள்ளனவோ, அந்த ஆழத்திற்குத் தக்கதாக, தாமரைத் தண்டுகளும் நீண்டு இருக்கும். அதுபோலவே, ஊக்கம் உடையவன் எவ்வளவு அதிகமாக ஊக்கம் கொண்டு முயல்கின்றானோ, அவ்வளவு அதிகமாக உயர்வு பெறுவான்.

"நீர் அளவே ஆகுமாம் நீர் ஆம்பல்" என்னும் ஔவைப் பிராட்டியின் அருள் வாக்கு இங்கு வைத்து எண்ணத் தக்கது.

இதற்குத் திருக்குறள்...

வெள்ளத்து அனைய மலர் நீட்டம், மாந்தர்தம்

உள்ளத்து அனையது உயர்வு.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

வெள்ளத்து அனைய மலர் நீட்டம் --- நின்ற நீரின் அளவினவாம் நீர்ப்பூக்களின் தாளினது நீளங்கள்; 

மாந்தர் தம் உள்ளத்து அனையது உயர்வு --- அது போல மக்கள்தம் ஊக்கத்தளவினதாம் அவர் உயர்ச்சி.

('மலர்' ஆகுபெயர். நீர்மிக்க துணையும் மலர்த்தாள் நீளும் என்பதுபட 'வெள்ளத்து அனைய' என்றார். இவ்வுவமையாற்றலான் ஊக்கம் மிக்க துணையும் மக்கள் உயர்வர் என்பது பெறப்பட்டது. உயர்தல் - பொருள் படைகளான் மிகுதல்.)

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, கமலை வெள்ளியம்பலவாண முனிவர் பாடியருளிய, "முதுமொழி மேல் வைப்பு" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...

“பார்த்த குரவர் பணிமுயன்றார், கண்ணுதலார்

தீர்த்தத்து இயலும் திறம் நின்றார் ---  நீர்த்தடத்து

வெள்ளத்து அனைய மலர் நீட்டம், மாந்தர்தம்

உள்ளத்து அனையது உயர்வு.”

இதன் பொருள் ---

பார்த்த குரவர் - பிறவிக் குருடராய் இருந்து, பின் சிவபெருமான் அருளால் கண்பெற்ற பெரியவராகிய தண்டியடிகள் நாயனார். தண்டியடிகள் திருவாரூரில் திருக்குளத்தை அகலப்படுத்த முயன்றபோது, சமணர்கள் இடையூறு செய்யவே, பரமசிவன் அருளால் இடையூறு நீங்கி, நாயனாருடைய முயற்சி நிறைவேறியது.

தண்டியடிகள் நாயனார் வரலாறு

தண்டியடிகள் சோழநாட்டிலே திருவாரூரிலே தோன்றியவர். பிறவிக் குருடர். அகக் கண்ணினாலே இறைவனை வழிபடுவார். அவர் திருவாரூர்த் திருக்கோயிலை வலம் வருவார். திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவார். திருக்கோயிலுக்கு மேல்பால் ஒரு குளம் உண்டு. அதன் பக்கமெல்லாம் சமண மடங்கள். நிரம்பி இருந்தன. அதனால், திருக்குளம் இடத்தால் சுருக்கமுற்று இருந்தது.

தண்டியடிகள், திருக்குளத்தைப் பெருக்க முயன்றார். அவர் திருக்குளத்தின் உள்ளே ஒரு தறி நட்டார். கரையிலே மற்றொரு தறி நட்டார். இரண்டுக்கும் இடையே ஒரு கயிறு கட்டினார்.  கயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே போய் மண்ணை வெட்டுவார். அதைக் கூடையிலே சுமந்து வருவார், கொட்டுவார்.

இச் செயலைச் சமணர்கள் கண்டார்கள். பொறாமை கொண்டார்கள். அவர்கள் நாயனாரைப் பார்த்து, "மண்ணைக் கல்லாதீர், பிராணிகள் இறக்கும். அவைகளை வருத்த வேண்டாம்" என்று சொன்னார்கள். அதற்கு அடிகள், "அறிவு கெட்டவர்களே! இது சிவத்தொண்டு. அறத்தொண்டு. இதன் பெருமை உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டார். சமணர்கள் வெகுண்டு, "நாங்கள் சொன்னது அறவுரை. அதைக் கேட்கின்றாய் இல்லை. உனக்குக் கண்தான் இல்லை. செவியும் இல்லை போலும்" என்றார்கள். நாயனார், "மந்த உணர்வும், குருட்டு விழியும், கேளாச் செவியும் உங்களுக்கே உண்டு. சிவனடியை அன்றிப் பிறிது ஒன்றை எனது கண் பாராது. அந்த நுட்பம் உங்களுக்கு விளங்காது. புற உலகம் எல்லாவற்றையும் நான் காணுமாறு கண் பெற்றால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டார். சமணர்கள், "நீ உன் தெய்வ வல்லமையால் கண் பெறுக. பார்ப்போம். பெற்றால் நாங்கள் இந்த ஊரில் இருப்பதில்லை" என்று கூறினார்கள். அத்தோடு நில்லாமல், நாயனாருடைய மண்வெட்டியையும், குறித் தறிகளையும், கயிற்றையும் பறித்துப் பிடுங்கி எறிந்தார்கள். தண்டியடிகளுக்கு வெகுளி மேலிட்டது. அவர் திருக்கோயில் திருவாயிலுக்குச் சென்று இறைவனை இறைஞ்சினார். "ஐயனே! இன்று சமணர்கள் என்னை அவமானம் செய்தார்கள் அதனால் நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். அதை ஒழித்தருள்க" என்று வேண்டி, அவர் தமது திருமடத்தை அடைந்தார். துன்பத்தில் மூழ்கித் துயின்றார்.

சிவபெருமான் அன்றிரவு நாயனார் கனவிலே தோன்றி, "அன்பனே! கவலை வேண்டாம். உன் கண் காணவும், சமணர்கள் கண் குருடாகவும் அருள் செய்வோம்" என்று திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். அப்பொழுதே சிவபெருமான் சோழமன்னன் கனவிலும் தோன்றி, "தண்டி என்பவன் நமக்குக் குளம் கல்லினான். அதற்குச் சமணர்கள் இடையூறு செய்தார்கள். நீ அவனிடம் சென்று, அவன் கருத்தை முடிப்பாயாக" என்று கட்டளையிட்டார். மன்னன் விழித்து ஆண்டவன் அருளைப் போற்றினான்.

பொழுது விடிந்ததும் மன்னன் நாயனார்பால் அணைந்தான்.  அவன், தான் கண்ட கனவை நாயனாருக்குத் தெரிவித்தான்.  நாயனாரும் சமணர்கள் செய்ததையும், அதன் பொருட்டுத் தாம் ஏற்ற சபதத்தையும் மன்னனுக்கு விளங்க உணர்த்தினார். மன்னன் சமணர்களை அழைப்பித்து விசாரணை புரிந்தான். சமணர்கள், தண்டி கண் பெற்றால், தாங்கள் இவ் ஊரை விட்டுப் போவதாக உறுதி கூறினார்கள்.

தண்டியடிகள் குளக்கரைக்குச் சென்றார். மன்னனும் உடன் போந்தான். மன்னன், கரையிலே நின்று தண்டியடிகளை நோக்கி, "சிவநேயரே! சிவன் அருளால் கண்ணைப் பெறுதலைக் காட்டுக" என்றான். நாயனார், "சிவபெருமானுக்கு நான் தொண்டு செய்வது உண்மையாயின், மன்னன் எதிரே நான் கண் பெறுதல் வேண்டும். சமணர்கள் கண் இழத்தல் வேண்டும்" என்று சொல்லித் திருவைந்தெழுத்தை ஓதிக்கொண்டே திருக்குளத்தில் மூழ்கினார். கண் பெற்றே எழுந்தார். சமணர்கள் கண்ணிழந்து தடுமாறினர்.

அக் காட்சி கண்ட மன்னன், சமணர்களை ஊரை விட்டுத் துரத்தினான். சமணர்களுடைய பாழிகளையும் பள்ளிகளையும் இடித்தான். திருக்குளத்தை நாயனார் கருத்துப்படி ஒழுங்கு செய்தான். நாயனாரைப் பணிந்து விடைபெற்றுச் சென்றான்.   தண்டியடிகள் வழக்கம்போலத் தமது தொண்டைச் செய்து சிவபெருமான் திருவடி நீழலை அடைந்தார்.

அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, குமார பாரதி என்பார் பாடியருளிய "திருத்தொண்டர் மாலை" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“ஏறிய ஓடக்கோல் இசைஞானச் செந்தமிழால்

ஆறு கடந்தார் தோணியார் மகனார், --- வீறுஅடங்கா

வெள்ளத்து அனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்

உள்ளத்து அனையது உயர்வு. “

இதன் பொருள் ---

ஆன்மாக்களுக்குத் தோன்றாத் துணையாயிருந்து திருவருள் செய்யும் சிவபெருமான் எழுந்தருளியுள்ள திருத்தலங்களைத் தரிசிக்கும் பெருவிருப்பு உடையராய்த் திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார், கொட்டமே கமழும் கொள்ளம்பூதூருக்குச் சமீபமாக எழுந்தருளினார். அங்கே முள்ளிவாய்க்கரையை அடைந்தார்.  ஆறு மிகப் பெருக்கெடுத்து ஓடுதலால் ஓடக்கோல் நிலைக்கவில்லை. அதனால் ஓடக்காரர்கள் கரையிலே ஓடத்தை நிறுத்திவிட்டுப் போயினர். திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார் ஓடத்திலே சிவனடியார்களை ஏற்றி நாவலமே கோலாகக் கொண்டு பதிகம்பாடி அதனைச் செலுத்த, ஓடம் மற்றக் கரையை அடைந்தது. திருத்தோணியப்பர் திருமகனாராகிய சம்பந்தர் சிவபெருமானைத் திருத்தொண்டர்களுடன் தரிசித்து இருந்தனர் என்பது வரலாறு.

நின்ற நீரின் அளவினவாம் நீர்ப்பூக்களின் தாளினது நீளங்கள்.  அதுபோல் மக்களுடைய ஊக்கத்தினது அளவினதாம் அவர் உயர்ச்சி எனத் திருவள்ளுவ நாயனார் ஊக்கமுடைமை என்னும் அதிகாரத்தில் சொல்லி வைத்தது காண்க.

அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் ஈசானிய மடத்து இராமலிங்க சுவாமிகள் பாடி அருளிய, "முருகேசர் முதுநெறி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“நாள்களொடு கோள்இயக்கும் நற்பதவியைத் துருவன்

மூள்கருத்தால் பெற்றான், முருகேசா! --- நீள்பெருக்கின்

வெள்ளத்து அனையது மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்

உள்ளத்து அனையது உயர்வு. “

இதன் பொருள் ---

முருகேசா - முருகப் பெருமானே,  துருவன் - துருவனானவன், நாள்களொடு கோள் இயக்கும் நற்பதவியை - விண்மீன்களொடு ஒன்பது கோள்களை இயக்கும் நல்ல பதவியை, மூள் கருத்தால் பெற்றான் - தனக்கு உண்டாகிய உயர்ந்த கருத்தினாலே அடையப் பெற்றான். நீள் பெருக்கின் - நீண்ட பெருக்கினை உடையதாகிய, வெள்ளத்து அனையது மலர் நீட்டம் - நீரின் அளவா உள்ளது நீர்ப் பூக்களின் உயர்ச்சி, அதைப் போல, மாந்தர் தம் - மனிதர்களுடைய, உள்ளத்து அனையது உயர்வு - ஊக்கத்தின் அளவாகும் பெருமையும்.

துருவன் தான் கொண்டிருந்த உயர்ந்த கருத்தினாலே நாள்களையும் கோள்களையும் இயக்கும் உயர்ந்த பதவியைப் பெற்றான். மலர்களின் உயர்ச்சி நீரின் அளவினதாக இருக்கும்.  மனிதர்களுடைய பெருமை அவர்களுடைய முயற்சியின் அளவினதாக இருக்கும் என்பதாம்.

                                                           துருவன் கதை

உத்தானபாதன் என்னும் அரசனுக்குச் சுருதி சுநீதி என்னும் இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர். மூத்தாள் சுருதி. இளையாள் சுநீதி. இருவருக்கும் உத்தமன், துருவன் என்னும் இரண்டு மக்கள் இருந்தனர். மூத்தாள் மகனாகிய உத்தமன் தந்தையின் மடியில் இருக்கும்போது இளையான் மகனாகிய துருவனுந் தந்தையின் மடியில் ஏறச் சென்றான். அதனைச் சுருதியாகிய மூத்தவள் தடுத்தாள். துருவன் சிறுவனாக இருந்தும் அதனைப் பொறாமல், தாயினிடத்திலே கூறி உடன்பாடு பெற்றுக்கொண்டு, எழு முனிவர்களிடம் போய் அவர்களுடைய அருளுரைப்படியே தவம் புரிந்தான். இந்திரனால் ஏவப்பட்ட பூதம் முதலியவைகட்குச் சிறிதும் அஞ்சாது நின்று நாள்களையும் கோள்களையும் பிணித்த உருளையை சுழற்றி விளங்கும் பெரும் பதவியைத் திருமாலால் பெற்றான். அதனால் தன்னுடைய தாயோடு மிகுந்த சிறப்பை அடைந்தான். உள்ளத்தின் ஊக்கத்தினாலேதான் இத்தகைய சிறந்த பேற்றைப் பெற்றான் துருவன்.

பின்வரும் தேவாரப் பாடல், இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்த்துள்ளதை அறியலாம்...

“உள்ளம் உள்கி உகந்து சிவன்என்று

மெள்ள உள்க வினைகெடும், மெய்ம்மையே,

புள்ளி னார்பணி புள்ளிருக்கு வேளூர்

வள்ளல் பாதம் வணங்கித் தொழுமினே.” ---  அப்பர்.

இதன் பொருள் ---

உள்ளத்தால் தியானித்து, மகிழ்ந்து,  "சிவன்" என்று மெல்ல உள்கினால் வினைகள் கெடுதல் மெய்மையே. சம்பாதி சடாயு ஆகிய புள்ளினார் பணிகின்ற புள்ளிருக்குவேளூர் வள்ளல் பாதம் வணங்கித் தொழுவீராக. உள்ளத்தில் ஊக்கத்தோடு இறைவழிபாடு செய்து வந்தால், வினைகள் கெடுவது உறுதி.

060. ஊக்கம் உடைமை - 04. ஆக்கம் அதர்வினாய்

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 60 -- ஊக்கம் உடைமை

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் நான்காம் திருக்குறளில், "செல்வமானது கலக்கம் இல்லாத மன எழுச்சியை உடையவனின் இடத்தைச் சென்று அடைய, வழி கேட்டுச் செல்லும்" என்கின்றார் நாயனார்.

எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும், தளர்ச்சி அடையாது, எடுத்த செயலை முடிக்க இரவும் பகலும் உழைக்கின்றவன் வாழும் வீட்டினைச் செல்வத்துக்கு அதிதேவதையாய் இருக்கும் திருமகளானவள் வழி வினாவிச் சென்று, அவனுடைய வீட்டிலே போய்ச் சேருவாள். எனவே, ஊக்கம் உடையவனுக்குப் பொருள் சேருவது உறுதி.

இதற்குத் திருக்குறள்...

ஆக்கம் அதர் வினாய்ச் செல்லும், அசைவு இலா

ஊக்கம் உடையான் உழை.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

அசைவு இலா ஊக்கம் உடையான் உழை --- அசைவில்லாத ஊக்கத்தை உடையான்மாட்டு; 

ஆக்கம் அதர் வினாய்ச் செல்லும் --- பொருள் தானே வழி வினவிக் கொண்டு செல்லும்.

(அசைவு இன்மை - இடுக்கண் முதலியவற்றான் தளராமை. வழி வினவிச் சென்று சார்வார் போலத்தானே சென்று சாரும் என்பார், 'அதர்வினாய்ச் செல்லும்' என்றார். எய்தி நின்ற பொருளினும் அதற்குக் காரணமாய ஊக்கம் சிறந்தது என்பது, இவை நான்கு பாட்டானும் கூறப்பட்டது.)

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடியருளிய, நீதிசூடாமணி என்கின்ற, "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“வீசு புகழ்விசயன் வில்தழும்பு சென்னியின் மேல்

ஈசன் தரித்தான் இரங்கேசா --- ஆசையால்

ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவுஇலா

ஊக்கம் உடையான் உழை.”   

இதன் பொருள் ---  

இரங்கேசா - திருவரங்கநாதக் கடவுளே! வீசு புகழ் விசயன் - எங்கும் பரவிய கீர்த்தியை உடைய அருச்சுனன், வில் தழும்பு - வில்லால் அடித்த தழும்பை, ஈசன் - சிவபிரான், சென்னியின் மேல் - தன் சிரசின் மேல், தரித்தான் - (வலியச் சென்று) ஏற்றுக் கொண்டான், (ஆகையால், இது) ஆசையால் - காரியசித்தி பெறவேண்டும் என்னும் ஆசையினால், அசைவு இலா ஊக்கம் உடையான் இடை - இடைவிடாத முயற்சி உடையவனிடத்தில், ஆக்கம் - செல்வமானது, அதர் வினாய் செல்லும் - வழி கேட்டுக் கொண்டு வலிய போய்ச் சேரும் (என்பதை விளக்குகின்றது).

கருத்துரை --- முயற்சி உடையார் இகழ்ச்சி அடையார்.

விளக்கவுரை --- அருச்சுனன், பாசுபத அத்திரம் பெறத் திருக்கயிலை மலைச் சாரலில் கடும் தவம் புரிகையில், சிவபிரான் அவனுடைய வைராக்கியத்தை வியந்து, பார்வதி தேவியோடு வேடவடிவம் தாங்கி வந்து, அவனைக் கொல்லத் துரியோதனன் ஏவியிருந்த மூகாசுரன் என்னும் பன்றியைத் துரத்தினார். அது சென்று, அருச்சுனன் தவம் செய்யும் கம்பத்து அருகில் நின்று அபயதானம் கேட்டது. அப்படியே அவன் தவம் புரிவோர்க்கு அழகாகிய சீவகாருண்ய விசேஷத்தால், அதற்கு அபயம் அளித்தான். உடனே சிவபிரானாகிய வேடன் அங்குச் சென்று, தான் துரத்திய பன்றியை விடச் சொல்லி, அருச்சுனனைக் கேட்டார். அவன் "அபயம் காத்த உயிரைக் கைவிடுவது அழகல்ல" என்று மறுத்தான். 

தவவேடனுக்கும் சிவவேடனுக்கும் சண்டை நடந்தது.  சிவபெருமான், அருச்சுனனுடைய வில் நாணியை அறுத்து விட்டார். ஆகையால், வில் தண்டு நீண்டது. அதுகண்ட அர்ச்சுனனுக்குக் கோபம் மூண்டது. ஆகையால், அவன் அந்தத் தண்டத்தால் சிவபிரான் தலையில் மோதி அடித்துக் காயம் உண்டாக்கினான். அன்பனாகிய அவன் செய்ததை இன்பமாய் ஏற்றுக் கொண்டு, சிவபிரான் அவனுக்கு வேண்டிய பாசுபத அத்திரம் முதலிய பொருள்களைத் துன்பம் தீர வழங்கினார். 

இதனால் விடாத் தவ வைராக்கிய முயற்சியில் சிறந்து ஊக்கம் உடையவனாய் விளங்கிய அருச்சுனர்க்கு, சிவகடாட்சமாகிய ஆக்கம் அதர் வினாய் வலிய வந்து அடைந்தமை காண்க.

பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...

“ஊக்கம் அது கைவிடேல்.” ---  ஆத்திசூடி.

இதன் பொருள் ---

நீ எத்தொழில் செய்யும்பொழுதும் மனவலிமையினைக் கைவிடாதே. (அது: பகுதிப்பொருள் விகுதி.)

“உண்மையொராப் பித்தர் உடைமை மயக்கு என்ப,

வண்மைஉற ஊக்கல் ஒருதலையே,-கண்ணீர்

இருபாலும் தோன்று அன்ன ஈர்க்கலார் போழ்வாள்

இருபால் இயங்கலினோடு ஒப்பு. ---  இன்னிலை.

இதன் பொருள் ---

உண்மை ஒரா பித்தர் உடைமை மயக்கு என்ப - உண்மையை அறியாத மயக்கம் உடையவர் செல்வத்தை மயக்கம் தருவது (சிறந்தது அன்று) என்று கூறுவர். ஒருதலையே வண்மை உற ஊக்கல் - துணிவாக வளம் பொருந்தும்படி தேடுவதற்கு ஊக்கங் கொள்க. கண்ணீர் இருபாலும் தோன்று அன்ன - கண்ணின் நீர்மை போன்ற இருபக்கமுள்ள அறம் இன்பங்கள் தோன்றுவதாகிய அத்தன்மை உடையது ஆகிய (செல்வம்) ஈர்க்கலார் போழ்வாள் இருபால் இயங்கலினோடு ஒப்பு - வெட்டுவோர்க்கு வெட்டும் வாளாயுதம் இருபாலும் இயங்குவதனோடு ஒப்பாகும் அது.

செல்வம் அறம் இன்பங்களைத் தோன்றுவிக்கும். செல்வம் இருப்பது வீரர்களுக்கு வாளாயுதம் இருப்பது போன்றது. ஆதலால், செல்வத்தைத் தேட வேண்டியது மக்கள் கடமையாம்.

செல்வத்தினால் அறஞ் செய்து, இன்பத்தையும் நுகர்ந்து பின் முத்தியை அடையலாம் என்ற உண்மை அறியாதவர் செல்வத்தைச் சிறப்பாக மதிக்கமாட்டார். அது மயக்கத்தைத் தருவது என்று வெறுப்பார். அவ்வாறு வெறுப்பவர்க்குத் துறவு வாழ்க்கையே தக்கது. இல்வாழ்வில் இருப்பவர் அவ்வாறு கூறினால் அது மயக்கமேயாம் என்ற கருத்து வெளிப்பட "உண்மை ஒராப் பித்தர்" என்றார் பித்தர் என்றது துறவிகளையே குறிக்கும். 

மக்கள் வாழ்வின் பயன் அறம் செய்தலும், இன்பம் துய்த்தலுமே. ஆதலின் அவை இரண்டும் இருவிழிகளாகக் கொள்ளப்பட்டன. இருபால் என்பது, அறம் பொருள் இன்பம் என்ற மூன்றின் நடுவில் நிற்கும் பொருளுக்கு இருபக்கத்தின் நிற்கும் பொருள்களாகிய அறத்தையும் இன்பத்தையும் உணர்த்திற்று "வடுவிலா வையத்து மன்னிய மூன்றின், நடுவணது எய்த இருதலையும் எய்தும்," என நாலடியாரும்,, "ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள், ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு" எனத் திருவள்ளுவ நாயனாரும் காட்டி செல்வப் பொருள் என்பது, அறத்தையும் இன்பத்தையும் தரும் என நிறுவியிருப்பதும் நோக்குக. வீரர் கையில் வாளிருந்தால், அது இரு பக்கமும் செல்வது போலப் பொருளும் இருபக்கமும் செல்லும், பொருள் இருபக்கம் செல்லுதலாவது அறம் இன்பம் ஆகிய இருபாலும் செல்வது. வாள் பகையைத் தொலைப்பது போலச் செல்வமும் பசி பிணி முதலியவற்றைத் தொலைக்கும் எனக் கொள்க.

“ஆக்கம் இங்கு ஒருவரால் அணுக வேண்டுமேல்

ஊக்கம் உண்டாவரேல் உறுவர், அன்னது

நீக்கமில் கொள்கையின் நிற்பரே எனின்

மேக்குறு பெருந்திரு விரைவின் மேவுமால்.”  --- கந்தபுராணம், மாயை உபதேசப் படலம்.

இதன் பொருள் ---

ஆக்கமானது ஒருவருக்கு வந்து சேர வேண்டுமானால், அதற்கான ஊக்கம் உள்ளத்தில் இருந்தால் அதனை அடைவர். இந்தக் கொள்கையில் இடையீடு இல்லாமல் நின்றால், மேலான பெருஞ்செல்வம் விரைந்து வந்து சேரும்.

060. ஊக்கம் உடைமை - 02. உள்ளம் உடைமை

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 60 -- ஊக்கம் உடைமை

இந்த அதிகாரத்தில் வரும் இரண்டாம் திருக்குறளில், "ஒருவனுக்கு ஊக்கம் உடைமையே உடைமை ஆகும்; பொருள் உடைமை என்பது நிலைத்து இராமல் நீங்கிப் போகும்" என்கின்றார் நாயனார்.

ஊக்கம் இல்லாமல் இருப்பவனுக்குத் தானே பொருள் தேடிக்கொள்ளும் வல்லமை இல்லாது இருப்பதுடன், அவனது மூதாதையர் தேடி வைத்துச் சென்ற பொருளையும் காக்க அறியாமல் இழப்பான். மேலும் பொருளானது நிலையற்றதாய் அழிந்து போகும் தன்மையை உடையது. ஊக்கம் இல்லாதவன் நிலையற்ற பொருளைக் கொண்டு நிலைத்த அறத்தையும் செய்ய இயலாதவனாய் சோம்பி இருப்பான்.

இதற்குத் திருக்குறள்....

உள்ளம் உடைமை உடைமை, பொருள் உடைமை

நில்லாது நீங்கி விடும்.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

உள்ளம் உடைமை உடைமை --- ஊக்கம் உடைமையே ஒருவனுக்கு நிலைநின்ற உடைமையாவது; 

பொருள் உடைமை நில்லாது நீங்கிவிடும் --- மற்றைப் பொருள் உடைமை நிலை நில்லாது நீங்கிப்போம்.

('உள்ளம்' ஆகுபெயர். ஊக்கம் உள்ளத்துப் பண்பாகலின், அதற்கு நிலை நிற்றலும், பொருள் உடம்பினும் வேறாய் அழிதல் மாலைத்து ஆகலின், அதற்கு நிலை நில்லாமையும் கூறினார். கூறவே, அஃது உடைமையன்று என்பது பெறப்பட்டது.)

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, "திருப்புல்லாணி மாலை" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

"புல்லாய் வந்து, உள்ளம் உடைமை உடைமை பொருள் உடைமை

நில்லாது நீங்கிவிடும் என்பதால் உனை நெஞ்சில்வைத்தோர்

எல்லாரும் வாழ்வர், திருப்பாற் கடலிடத்தே பிறந்த

நல்லாளை நெஞ்சில்கொள் புல்லாணியம்பதி நாயகனே".

இதன் பொருள் ---

ஒருவனுக்கு ஊக்கம் உடைமையே உடைமை ஆகும். பொருள் உடைமை என்பது நிலைத்து இராமல் நீங்கிப் போகும் என்பதால், திருப்பாற்கடலில் தோன்றிய திருமகளை நெஞ்சில் வைத்துள்ள, திருப்புல்லாணி என்னும் திவ்விய தேசத்தில் திருக்கோயில் கொண்டு எழுந்தருளி இருக்கும் பெருமானே! உன்னைத் தனது நெஞ்சில் வைத்து வழிபடுவோர் எல்லாரும் வாழ்வர்.

திருமாலைத் தனது நெஞ்சில் வைத்து இருக்கும் ஊக்கம் உடைமையே உண்மையான உடைமை. அதுவே ஒருவனுக்கு எல்லாச் செல்வத்தையும் தருவது ஆகும்.

திருப்பால் கடலிடத்தே பிறந்த நல்லாள் - திருமகள்.  நெஞ்சிற்கொள் - மார்பிலே கொண்ட.

பின்வரும் பாடல் இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்..

“அருவிலை மாண்கலனும் ஆன்ற பொருளும்

திருவுடையார் ஆயின் திரிந்தும் --- வருமால்

பெருவரை நாட! பிரிவின்(று) அதனால்

திருவினும் திட்பம் பெறும். “ --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

பெருவரை நாட - பெரிய மலைநாட்டை உடையவனே!, திரு உடையர் ஆயின் - செல்வம் உடையவர்களுக்கு ஆயின், அருவிலை மாண் கலனும் ஆன்ற பொருளும் திரிந்தும் வரும் - (அவர் தம்) அரிய விலையுடைய மாட்சிமைப்பட்ட பூண்களும், நிறைந்த செல்வமும் நிலை பெறாது மாறி வரும் இயல்பை உடையன, பிரிவின்று - (அறிவுச் செல்வம் உடையோர்க்கு ஆயின் அவர் தம் செல்வம்) பிரிதல் இல்லை, அதனால் - அத்தன்மையால், திருவினும் திட்பம் பெறும் - செல்வத்தினும் அறிவே உயர்வைப் பெறும்.

அறிவுச் செல்வம் பொருட்செல்வம் போல் பிரிதல் இல்லாமையால் அதனையே ஊக்கத்தோடு தேடுதல் வேண்டும்.

060. ஊக்கம் உடைமை - 01. உடையர் எனப்படுவது

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 60 -- ஊக்கம் உடைமை

மன எழுச்சியோடு இருப்பது. மனத்தில் தளர்வு கொள்ளாமல் இருப்பது. உற்சாகத்தோடு இருப்பது. "முயற்சி, தாளாண்மை, ஊக்கம், முந்துதாள், உத்தி, யோகம், இயற்றலே, உஞற்று, உழப்போடு ஆள்வினை, இவை உற்சாகம்" என்பது சூடாமணி நிகண்டு.

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் முதல் திருக்குறளில், "ஒருவனுக்குச் சிறந்த உடைமையாவது மன எழுச்சியே ஆகும். அது அல்லாத கல்வி, செல்வம் போன்றவை உடைமைகள் ஆகா" என்கின்றார் நாயனார்.

மன எழுச்சி என்னும் ஊக்கத்தை உடையவரே எல்லாச் செல்வங்களையும் அடைதல் கூடும். ஊக்கம் இல்லாதவர் ஒரு பொருளையும் தாமே முயன்று தேடுதற்கு இல்லாததோடு, முன்னர் தமது முன்னோர் தேடி வைத்த பொருளையும் தமது ஊக்கம் இன்மையால் காக்கும் வல்லமை இல்லாததால், அதனையும் இழப்பர் என்றார்.

இதற்குத் திருக்குறள்...

உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம், அஃது இல்லார்

உடையது உடையரோ மற்று.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் --- ஒருவரை உடையர் என்று சொல்லச் சிறந்தது ஊக்கம்; 

அஃதில்லார் மற்று உடையது உடையரோ --- அவ்வூக்கம் இல்லாதார் வேறு உடையதாயினும் உடையராவரோ, ஆகார்.

('வேறு உடையது' என்றது, முன் எய்திநின்ற பொருளை. 'உம்' மை விகாரத்தால் தொக்கது. காக்கும் ஆற்றல் இலராகலின் அதுவும் இழப்பர் என்பதாம்.)

பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...

“ஊக்கம் உடைமை ஆக்கத்திற்கு அழகு.”    --- கொன்றைவேந்தன்.

இதன் பொருள் ---

செய்யும் தொழிலில் மனம் தளராதிருத்தல் செல்வத்திற்கு அழகாகும்.

“அருவிலை மாண்கலனும் ஆன்ற பொருளும்

திருவுடையார் ஆயின் திரிந்தும் --- வருமால்

பெருவரை நாட! பிரிவின்(று) அதனால்

திருவினும் திட்பம் பெறும். “ ---  பழமொழி நானூறு.

இதன் பொருள் ---

பெருவரை நாட - பெரிய மலைநாட்டை உடையவனே!, திரு உடையர் ஆயின் - செல்வம் உடையவர்களுக்கு ஆயின், அருவிலை மாண் கலனும் ஆன்ற பொருளும் திரிந்தும் வரும் - (அவர் தம்) அரிய விலையுடைய மாட்சிமைப்பட்ட அணிகலன்களும், நிறைந்த செல்வமும் நிலைபெறாது மாறி வரும் இயல்பை உடையன, பிரிவு இன்று - (அறிவுச் செல்வம் உடையோர்க்கு ஆயின், அவர் தம் செல்வம்) பிரிதல் இல்லை, அதனால் - அத்தன்மையால், திருவினும் திட்பம் பெறும் - செல்வத்தினும் அறிவே உயர்வைப் பெறும்.

அறிவுச் செல்வம் பொருட்செல்வம் போல் பிரிதல் இல்லாமையால் அதனையே ஊக்கமுடன் தேடுதல் வேண்டும்.

மூலம் 15

“பிழைத்தல் பொறுத்தல் பெருமை, சிறுமை

இழைத்த தீங்கு எண்ணி இருத்தல், - இழைத்த

பகைகெட வாழ்வதும், பல்பொருளார் நல்லார்

நகைகெட வாழ்வதும் நன்று.” -- சிறுபஞ்சமூலம்.

தனக்குப் பிறனொருவன் செய்த பிழையைப் பொறுத்துக் கொள்ளுதல் பெருமை தரும். பிறர் செய்த தீமையை நினைத்துக் கொண்டே இருத்தல் சிறுமையாகும். தான் செய்த பிழைகள் கெடும்படி வாழ்தலும்; பல பொருள்களையுடைய செல்வர்களும், பெரியோர்களும் ஏளனம் செய்து நகைப்பது நீங்க வாழ்தலும் நன்மையாம்.

கடுகம் 15

“பொய்வழங்கி வாழும் பொறியறையும், கைதிரிந்து

தாழ்விடத்து நேர்கருதும் தட்டையும், - ஊழினால்

ஓட்டி வினைநலம் பார்ப்பானும், இம்மூவர்

நட்கப் படாஅ தவர்.” -- திரிகடுகம்.  

பொய்ச் சொற்களைப் பேசி, அதனால் உயிர் வாழ்கின்ற திரு இல்லாதவனும், தனக்கு மேம்பட்டவன் ஏதாவது காரணத்தால் தாழ்வடைந்த காலத்தும் அவனைத் தனக்கு மேலானவனாகவே கருதாத குற்றம் உள்ள மனத்தவனும், நட்புக் கொண்டவனிடம் இருந்து தனக்கு என்ன பயன் உண்டாகும் என்று எதிர்பார்க்கின்றவனும், ஆகிய இம் மூன்று திறத்தாரும் யாவராலும் நட்புக் கொள்ளத் தகாதவர் ஆவர்.

66. இன்னின்னார்க்கு அழகு இது

 “அன்னம் அனையாய் குயிலுக்கு ஆனஅழகு இன்னிசையே,

கன்னல் மொழியார்க்கு கற்பாமே, - மன்னுகலை

கற்றோர்க்கு அழகு கருணையே, ஆசைமயக்கு

அற்றோர்க்கு அழகு பொறையாம்.”  -- நீதிவெண்பா

அன்னப் பறவை போன்றவளே! குயிலுக்கு உள்ள அழகு இனிய இசையே. கரும்புபோல் இனிக்கும் மொழியை உடைய பெண்களுக்கு அழகு கற்பே ஆகும். நிலைத்த கல்வியைக் கற்றவர்களுக்கு அழகு இரக்கமே ஆகும். பேராசை மயக்கத்தை விட்டவர்களுக்கு அழகு பொறுமையே ஆகும்.

(கன்னல் - கரும்பு.  மன்னுகலை - நிலைத்த கல்வி.  கருணை - இரக்கம்.)

059. ஒற்றாடல் - 08. ஒற்று ஒற்றித் தந்த

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 59 -- ஒற்றாடல்

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் எட்டாம் திருக்குறளில், "முன்னர் ஓர் ஒற்றன் ஒற்றாடிச் சொன்ன கருத்தையும், பின்னர் மற்றும் ஓர் ஒற்றனைக் கொண்டு, அவன் சொன்ன கருத்தையும் ஒப்பு நோக்குதல் வேண்டும்" என்கின்றார் நாயனார்.

இதற்குத் திருக்குறள்...

ஒற்று ஒற்றித் தந்த பொருளையும், மற்றும் ஓர்

ஒற்றினால் ஒற்றிக் கொளல்.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

ஒற்று ஒற்றித் தந்த பொருளையும் --- ஒரொற்றன் ஒற்றிவந்து அறிவித்த காரியந்தன்னையும்; 

மற்றும் ஓர் ஒற்றனால் ஒற்றிக் கொளல் =-- பிறனோர் ஒற்றனாலும் ஒற்றுவித்து ஒப்புமை கண்டுகொள்க.

(ஒற்றப்பட்டாரோடு ஒத்து நின்று மாறுபடக் கூறலும் கூடுமாகலின், ஒருவன் மாற்றம் தேறப்படாது என்பதாம்.)

பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...

“கற்று அறி அந்தணாளர்

விருத்திகள் கடவுள் தானத்து

அற்றம்இல் பூசைச் செல்வம்

அபப்புறம் நடக்கை, ஏனைச்

செற்றமில் குடிகள் மற்றும்

அமைச்சரால் தெளிந்தும், வெவ்வேறு

ஒற்றுவிட்டு உணர்ந்தும் வேறு

குறையுண்டேல் ஒறுத்துத் தீர்த்தும்.”     ---  தி.வி. புராணம்.

இதன் பொருள் ---

கற்று அறி அந்தணாளர் விருத்திகள் - (மறை முதலிய நூல்களைக்) கற்றுணர்ந்த அந்தணர்கள் விருத்திகளையும், கடவுள் தானத்து அற்றம் இல் பூசைச் செல்வம் -தேவாலயங்களில் நடக்கும் குற்றமில்லாத பூசனைச் சிறப்புக்களையும், அறப்புறம் நடக்கை - அறச் சாலைகளின் நிகழ்ச்சிகளையும், ஏனைச் செற்றம் இல் குடிகள் - அவை ஒழிந்த வெறுப்பு இல்லாத குடிகளின் (வாழ்க்கைகளையும்), மற்றும் - பிறவற்றையும், அமைச்சரால் தெளிந்தும்  -மந்திரிகளால் உணர்ந்தும், வெவ்வேறு ஒற்றுவிட்டு உணர்ந்தும் - வேறு வேறு ஒற்றர்களை அனுப்பி அறிந்தும், வேறு குறை உண்டேல் ஒறுத்துத் தீர்த்து - அவைகளுள் வேறு குறைகள் இருக்குமானால் தண்டித்து அக்குறைகளைப் போக்கியும்.... 

 

“ஒற்றரைத் தூண்டி அன்னோர் 

உறுவலி உணர்வ ரேனும்

மற்றுமோர் ஒற்றின் அல்லால் 

அன்னது மனத்துள் கொள்ளார்,

சுற்றுறும் அனிகம் அன்றி 

ஒருபுடை துவன்றிச் சூழும்

பெற்றியும் உளதோ என்னா 

வேயொரீஇத் தேர்வர் பின்னும்.” --- கந்தபுராணம்.

அறிவுமிக்க அரசர்கள் அல்லது தலைவர்கள், தங்கள் பகைவர்களின் வலிமையை அறிந்துகொள்வதற்காக முதலில் சில ஒற்றர்களை அனுப்பி உளவு பார்ப்பார்கள். அப்படி அனுப்பப்பட்ட ஒற்றர்கள் திரும்பி வந்து பகைவர்களின் அசாத்தியமான  வலிமையைப் பற்றித் தெரிவித்தால் கூட, அந்த ஒரு தகவலை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு உடனடியாக முடிவுக்கு வரமாட்டார்கள். அதன் உண்மைத் தன்மையை உறுதி செய்ய, வேறொரு புதிய ஒற்றனை அனுப்பி மீண்டும் ஆராய்வார்கள். தங்களைச் சுற்றியுள்ள பகைப் படை தவிர, வேறு ஏதேனும் ஒரு பக்கத்தில் மறைமுகமாகப் பெரும்படை திரண்டு சூழ்ச்சி செய்கிறதா என்பதையும் மேலும் பல ஒற்றர்களை ஏவித் தெளிவுபடுத்திக் கொள்வார்கள்.

059. ஒற்றாடல் - 06. துறந்தார் படிவத்தர்

 திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 59 -- ஒற்றாடல்

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஆறாம் திருக்குறளில், "துறவினர் கோலத்தில் சென்று, தடைகளைக் கடந்து, எண்ணிப் பார்த்து, என்ன செய்தாலும் சோர்வு கொள்ளாதவர் ஒற்றர் எனப்படுவார்" என்கின்றார் நாயனார்.

பார்ப்பனர்,  வணிகர் முதலானோர் செல்லக் கூடாத இடங்களிலும் செல்லக் கூடிய துறவி வடிவத்தையும், தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொண்டோர் வடிவத்தையும் கொண்டு செல்வானாயின், பிறர் ஐயுறுதல் இராது என்றார்.

இதற்குத் திருக்குறள்...

துறந்தார் படிவத்தர் ஆகி, இறந்து ஆராய்ந்து,

என்செயினும் சோர்வு இலது ஒற்று.

இதற்குப் பரிமேலழகர் பொருள் ---

துறந்தார் படிவத்தர் ஆகி இறந்து ஆராய்ந்து --- முற்றும் துறந்தாராயும் விரத ஒழுக்கினராயும் உள்புகுதற்கு அரிய இடங்களெல்லாம் உள்புக்கு ஆராயவேண்டுவன ஆராய்ந்தறிந்து; 

என் செயினும் சோர்வு இலது ஒற்று --- ஆண்டையார் ஐயுற்றுப் பிடித்து எல்லாத் துன்பமும் செய்து கேட்டாலும் தன்னை வெளிப்படுத்தாதவனே ஒற்றனாவான்.

(விரத ஒழுக்கம் - தீர்த்த யாத்திரை முதலாயின. செயினும் என்பது அறவோர் என்று செய்வாரின்மை விளக்கி நின்றது. மேல் நால்வகை உபாயத்தினும் சோர்வின்மை சொல்லி வைத்தும், ஈண்டும் தண்டத்தைப் பிரித்துக் கூறியது, அதனது பொறுத்தற்கு அருமைச் சிறப்பு நோக்கி. இதனுள் 'படிவம்' என்றதனை வேடமாக்கி, 'துறந்தார் வேடத்தாராகி' என்று உரைப்பாரும் உளர்.)

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் பச்சைக் கந்தையர் மடத்து சென்ன மல்லையர் பாடி அருளிய, "சிவசிவ வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“வந்தசுக சாரன் வடிவை நிருதன்அன்றிச்

சிந்தைசெய்தார் காண்பார், சிவசிவா! --- பந்தம்

துறந்தார் படிவத்தர் ஆகி இறந்துஆராய்ந்து

என்செயினும் சோர்வுஇலது ஒற்று.”

இதன் பொருள் ---

சுகன், சாரன் என்னும் இருவரும் இராவணனுடைய ஒற்றர்கள். குரங்கு வடிவு கொண்டு இராமர் படையுள் புகுந்தனர். உளவு பார்த்தனர். விபீடணன் செய்த மந்திரத்தால் உண்மை வெளிப்பட்டது.  இராமபிரான் அவர்கள் பால் இரக்கம் காட்டித் தன் வரவை இராவணனுக்குச் சொல்லுமாறு விடுத்தனன்.

பின்வரும் கம்பராமாயணப் பாடல்களைக் காண்க.

அகன் உறப் பொலிந்த வள்ளல் 

கருணையால் அழுத கண்ணன், 

'நகம் நிறை கானின் வைகும் 

நம் இனத்தவரும் அல்லர்;

தகை நிறைவு இல்லா உள்ளத்து 

இராவணன் தந்த ஒற்றர்;

சுகன், இவன்; அவனும் சாரன்' 

என்பது தெரியச் சொன்னான்.

  உள்ளத்தே முழுதும்) நிரம்பி,  முகத்திலும் பொங்கிப் பொலியும் கருணையையுடைய வள்ளலாகிய இராமபிரானின் அருள் தேக்கத்தைக் கண்டு மனம் உருகி அழுத கண்களையுடைய வீடணன், “இவர்கள் மலைகள் நிறைந்த கானகங்களில் வாழும் நம்முடைய இனத்தவராகிய  வானரர்களும் அல்லர். நற்பண்புகள்  நிறையாத  மனத்தினை உடைய இராவணன் அனுப்பியுள்ள ஒற்றர்கள். இவனோ சுகன் எனும் பெயருடையான். அவனோ   சாரன்  எனும்  பெயருடையான்” என்று இராமபிரான் அறியுமாறு எடுத்துரைத்தான்.

 

கல்விக்கண் மிக்கோன் சொல்ல, 

கரு மன நிருதக் கள்வர்,

'வல் விற் கை வீர! மற்று இவ் 

வானரர் வலியை நோக்கி,

வெல்விக்கை அரிது என்று எண்ணி, 

வினையத்தால் எம்மை எல்லாம்

கொல்விக்க வந்தான்; மெய்ம்மை; 

குரங்கு நாம்; கொள்க!' என்றார்.

  உண்மைக்)  கல்வியில் மேம்பட்டு உயர்ந்தவனான வீடணன் இவ்வாறு கூறுகையில், இருண்ட மனமுடைய அரக்கராகிய   அந்த ஒற்றர்கள், இராமபிரானை  நோக்கி, வலியவில் ஏந்திய  கையினையுடைய வீரனே! இந்த வானர வீரர்களின் வலிமையை உணர்ந்து, இவர்களை இராவணன் வெல்லுமாறு செய்தல் இயலாது என்று கருதி, சூழ்ச்சியினால் எம் போன்ற குரங்குகளை எல்லாம் கொலையுண்ணுமாறு செய்ய வந்தவன் இவ் வீடணன். சத்தியம்; நாங்கள் உண்மையில் குரங்குகளே என்று  மனங்  கொள்ள வேண்டும் என்றனர்.

 

'கள்ளரே! காண்டி' என்னா 

மந்திரம் கருத்துள் கொண்டான்;

தெள்ளிய தெரிக்கும் தெவ்வர்,

தீர் வினை சேர்தலோடும்,

துள்ளியின் இரதம் தோய்ந்து, 

தொல் நிறம் கரந்து, வேறு ஆய்

வெள்ளி போன்று இருந்த செம்பும் 

ஆம் என, வேறுபட்டார்.

  இதனைக்  கேட்ட வீடணன், இவர்கள் வானரர் அல்லர். கள்வரே   காண்பாயாக என்று (ஒரு) மந்திரத்தை மனத்துக்குள்  உருவேற்றினான்  அரக்கர் ஆகிய ஒற்றர்கள் (பகைவர் வேடத்தைத்);  தெளிவாகத் தெரிவிக்கவல்ல, குரங்கு  வடிவத்தை மாற்ற வல்ல அம்மந்திர ஆற்றல் நெருங்கியவுடன், பாதரசத் துளி மேலே படப்பெற்றுப் பழைய நிறம் மறைந்து, புதுநிறம் பெற்று, வெள்ளிபோல  இருந்த செம்பு, மீண்டும் புடம் இட்டால் செம்பு ஆகவே ஆவது  போன்று, குரங்கு உரு மாறிப் பழைய அரக்கர் வடிவத்தைப் பெற்றார்கள்.

 

பொது --- 1128. பொற்கோவைக்கே

அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

பொற்கோ வைக்கே (பொது)

முருகா! 

சிற்றின்பத்துக்காகப் பொருளைத் தேடி அலையாமல், 

தேவரீரது அருளை நாடி வாழ அருள் புரிவாய்.

தத்தா தத்தா தத்தா தத்தா

     தத்தா தத்தத் ...... தனதான

பொற்கோ வைக்கே பற்கோ வைக்கே

     பொய்ப்போ கத்தைப் ...... பகர்வார்தம்

பொய்க்கே மெய்க்கே பித்தா கிப்போ

     கித்தே கைக்குப் ...... பொருள்தேடித்

தெற்கோ டிக்கா சிக்கோ டிக்கீழ்

     திக்கோ டிப்பச் ...... சிமமான

திக்கோ டிப்பா ணிக்கோ டித்தீ

     வுக்கோ டிக்கெட் ...... டிடலாமோ

தற்கோ லிப்பா விப்பார் நற்சீ

     ரைச்சா ரத்தற் ...... பரமானாய்

தப்பா முப்பா லைத்தே டித்தே

     சத்தோர் நிற்கத் ...... தகையோடே

முற்கா னப்பே தைக்கா கப்போய்

     முற்பால் வெற்பிற் ...... கணியானாய்

முத்தா முத்தீ யத்தா சுத்தா

     முத்தா முத்திப் ...... பெருமாளே.

                     பதம் பிரித்தல்

பொன் கோவைக்கே, பல் கோவைக்கே,

     பொய்ப் போகத்தைப் ...... பகர்வார் தம்,

பொய்க்கே, மெய்க்கே, பித்து ஆகிப் போ-

     கித்தே, கைக்குப் ...... பொருள் தேடி,

தெற்கு ஓடி, காசிக்கு ஓடி, கீழ்

     திக்கு ஓடிப் பச் ...... சிமம் ஆன

திக்கு ஓடிப் பாணிக்கு ஓடித் 

     தீவுக்கு ஓடிக் கெட் ...... டிடல் ஆமோ?

தற்கோலிப் பாவிப்பார் நல்

     சீரைச் சாரத் தற் ...... பரம் ஆனாய்!

தப்பா முப்பாலைத் தேடி,

     தேசத்தோர் நிற்க, ...... தகையோடே

முன் கானப் பேதைக்காகப் போய்,

     முன்பால் வெற்பில் ...... கணி ஆனாய்!

முத்தா! முத்தீ அத்தா! சுத்தா!

     முத்தா! முத்திப் ...... பெருமாளே.

பதவுரை

தற்கோலி பாவிப்பார் நல் சீரைச் சார --- தேவரீரைத் தியானித்து தமது உள்ளத்தில் வைப்பவர்கள் மேலான நற்கதியை அடைவதற்கு,

தற்பரம் ஆனாய் --- பரம்பொருள் என்று அவரவர்கள் கருதும் திருவுருவத்தோடு அவர்தம் உள்ளத்தில் எழுந்தருளி இருப்பவரே!

தப்பா முப்பாலைத் தேடி தேசத்தார் நிற்க ---  தவறாமல் நாள்தோறும் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று நெறிகளைக் கடைப்பிடித்து தேவரீரது அருளுக்காகக் காத்து இருக்கவும்,

தகையோடே முன் கானப் பேதைக்காகப் போய் --- அருளுடனே

        முற்காலத்தில் காட்டில் வீட்டின்பத்தை நாடித் தவம் புரிந்துகொண்டிருந்த வள்ளிநாயகியின் பொருட்டுச் சென்று,

முற்பால் வெற்பில் கணி ஆனாய் --- முதுமலையாகிய வள்ளிமலையில் வேங்கை மரமாக நின்றவரே!

முத்தா --- முத்தி நிலைக்கு அதிபரே!

முத்தீ அத்தா --- ஆகவனீயம், காருகபத்தியம், தக்கிணாக்கினம் என்னும் மூன்று வேள்வித் தீக்குத் தலைவரே! 

சுத்தா --- தூயவரே!

முத்தா --- பற்று அற்றவரே!

முத்திப் பெருமாளே --- உயிர்களுக்கு முத்தியை அளிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பொன் கோவைக்கே பல் கோவைக்கே --- பொன் காசு வரிசைகளுக்காகவும், வேறு பலவிதமான வரிசைகளுக்காகவும்,

பொய்ப் போகத்தைப் பகர்வார் தம் --- நிலையற்ற சிற்றின்ப சுகத்தை விலை பேசுபவர்களுடைய

பொய்க்கே மெய்க்கே பித்தாகி --- பொய் மொழிகளுக்கும், உடல் அழகுக்கும் காம உணர்வினால் பித்துக் கொண்டு,

போகித்து ஏகைக்கு பொருள் தேடி --- சிற்றின்பத்தை அனுபவித்துச் செல்வதற்கு வேண்டிய பொருளைத் தேடி,

தெற்கு ஓடி காசிக்கு ஓடி --- தென்திசையிலுள்ள ஊர்களுக்கு ஓடியும், (வடக்கிலுள்ள) காசி முதலான ஊர்களுக்கு ஓடியும்,

கீழ் திக்கு ஓடி, பச்சிமமான திக்கு ஓடி --- கிழக்குத் திக்கில் ஓடி, மேற்குத் திக்கில் ஓடியும்,

பாணிக்கு ஓடி --- நீண்ட காலம் ஓடித் திரிந்தும்,

தீவுக்கு ஓடிக் கெட்டிடலாமோ --- தீவுகளுக்கு ஓடியும் அடியேன் அழிந்து போகலாமோ?

பொழிப்புரை

தேவரீரைத் தமது உள்ளத்தில் தியானித்து இருப்பவர்கள் மேலான நற்கதியை அடைவதற்கு, அவரவர்கள் கருதும் திருவுருவத்தோடு அவர்தம் உள்ளத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் பரம்பொருளே!

தவறாமல் நாள்தோறும் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று நெறிகளைக் கடைப்பிடித்து தேவரீரது அருளுக்காகப் பலர் இந்த உலகத்தில் காத்து இருக்கவும், அருளுடனே முற்காலத்தில் காட்டில் நான்காவது பாலாகிய வீட்டின்பத்தை நாடித் தவம் புரிந்துகொண்டிருந்த வள்ளிநாயகியின் பொருட்டுச் சென்று, முதுமலையாகிய வள்ளிமலையில் வேங்கை மரமாக நின்றவரே!

முத்தி நிலைக்கு அதிபரே! ஆகவனீயம், காருகபத்தியம், தக்கிணாக்கினம் என்னும் மூன்று வேள்வித் தீக்குத் தலைவரே! தூயவரே! பற்று அற்றவரே! உயிர்களுக்கு முத்தியை அளிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பொற்காசு வரிசைகளுக்காகவும், வேறு பலவிதமான வரிசைகளுக்காகவும், நிலையற்ற சிற்றின்ப சுகத்தை விலை பேசுபவர்களுடைய  பொய்ம் மொழிகளுக்கும், உடல் அழகுக்கும் காம உணர்வினால் பித்துக் கொண்டு, சிற்றின்பத்தை அனுபவித்துச் செல்வதற்கு வேண்டிய பொருளைத் தேடி, தென்திசையிலுள்ள ஊர்களுக்கு ஓடியும், வடக்கிலுள்ள காசி முதலான ஊர்களுக்கு ஓடியும், கிழக்குத் திக்கில் ஓடி, மேற்குத் திக்கில் ஓடியும், நீண்ட காலம் ஓடித் திரிந்தும், தீவுகளுக்கு ஓடியும் அடியேன் அழிந்து போகலாமோ?

விரிவுரை

தற்கோலி பாவிப்பார் நல் சீரைச் சார தற்பரம் ஆனாய் --- 

கோலுதல் – தியானித்தல். 

பாவித்தல் – பாவனை செய்தல், நுகர்தல். 

சீர் – பெருமை,  செம்பொருள், அழகு, நன்மை, 

தற்பரம் - தத் பரம் - வேதத்துள், `தத்` என்னும் சொல்லால் குறிக்கப்படும் பரம்பொருள். `தன் பரம்` எனப் பிரித்து, தனக்கு மேலாக உணர்கின்ற பொருட்கள் ஆகிய உயிர்கட்கு மேலான பொருள் என உரைத்தலும் உண்டு.

இறைவனைப் பாவித்தல் --  “இறைவன் தன்னை அன்பால் நினைவாரது உள்ளமெனும் தாமரையில் (இதயத் தாமரையில்) அவர் நினைந்த வடிவோடு, சிறிதும் தாமதியாது விரைந்து செல்வான்” என்று “மலர்மிசை ஏகினான் மாண் அடி சேர்ந்தார், நிலமிசை நீடு வாழ்வார்” என்னும் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாகப் பரிமேலழகர் சாதித்து உள்ளதை அறிக. 

“ஒரு நாமம் ஓர் உருவம் வன்றும் இல்லார்க்கு, ஆயிரம் திருநாமம் பாடி” என்றார் மணிவாசகப் பெருமான். உருவமும் பெயரும் அற்ற, பரம்பெருள், யார் யார் எந்த எந்த வடிவில் வழிபடுகின்றார்களோ, அந்த வடிவிலே வந்து அவர்க்கு அருள் புரியும் என்பதுதான் உண்மை. இந்த வடிவம்தான், இந்தப் பெயர்தான் என்று பாவித்து முழங்குவது எல்லாம் வெறும் சமயப் பூசலே. 

"யாதுஒரு தெய்வம் கொண்டீர், 

அத்தெய்வம் ஆகி ஆங்கே

மாதுஒரு பாகனார்தாம் 

வருவர், மற்றத் தெய்வங்கள்

வேதனைப்படும் இறக்கும் 

பிறக்கும் மேல் வினையும் செய்யும்,

ஆதலால், இவை இலாதான் 

அறிந்து அருள் செய்வன் அன்றே."

என்கிறது சைவசித்தாந்தம்.

"எச்சமயத் தெய்வமும் தான் எனநிறைந்த தெய்வம்,

எல்லாஞ்செய் வல்லதெய்வம் எனதுகுல தெய்வம்"

என்கிறார் வள்ளல் பெருமான்.

“ஆரொருவர் உள்குவார் உள்ளத்துள்ளே, அவ்வுருவாய் நிற்கின்ற அருளும் தோன்றும்“ 

என்பது அப்பர் தேவாரம். 

"சுருதி வானவனாம் திருநெடுமாலாம் 

சுந்தர விசும்பின் இந்திரனாம்

பருதி வானவனாம் படர்சடை முக்கண் 

பகவனாம் அக உயிர்க்கு அமுதாம்

எருது வானவனாம் எயில்கள் மூன்று எரித்த 

ஏறு சேவகனுமாம் "பின்னும்

கருதுவார் கருதும் உருவமாம்" கங்கை 

கொண்ட சோளேச்சரத்தானே".      ---  திருவிசைப்பா.

எனவேதான், பரிமேலழகர், "அவர் நினைந்த வடிவத்தோடு" என்று அழகுறக் காட்டினார். இறைவனை உள்ளக் கமலத்தில் வைத்து, இடையறாது வழிபடுவது ஞானபூசை ஆகும். "இறைவன் அடி அடைவிக்கும் எழில் ஞான பூசை" என்கிறது சைவசித்தாந்தம். இந்த ஞான பூசையைச் செய்து இறைவனுடைய மாட்சிமைப்பட்ட திருவடியைச் சேர்ந்தவர் பெரியபுராணத்தில் வைத்துப் போற்றப்படுகின்ற பூசலார் நாயனார்.

தப்பா முப்பாலைத் தேடி தேசத்தார் நிற்க --- 

முப்பால் – அறம் பொருள் இன்பம். விளக்கத்தைத் திருக்குறளில் காண்க. காமம், வெகுளி, மயக்கம் என்னும் மூன்று குற்றங்களும் அற்றவர்க்கு வாய்ப்பாக அமைந்த வாழ்வியல் முறை இது ஆகும். முப்பாலின் வழி ஒழிகினால், நான்காவது பாலாகிய வீடு வாய்க்கும். 

தவறாமல் நாள்தோறும் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று நெறிகளைக் கடைப்பிடித்து இறைவன் திருவருளுக்காக ஏங்கி இருப்பவர்கள் பலர் இருக்கு, முருகப் பெருமான் வள்ளிநாயகிக்கு அருள் புரிந்தார்.

“பாம்புஅணைத் துயின்றோன் அயன்முதல் தேவர்

பல்நெடுங் காலம்நிற் காண்பான்

ஏம்பலித்து இருக்க என்னுளம் புகுந்த

எளிமையை என்றும்நான் மறக்கேன்”  எனவும்

“செம்மனக் கிழவோர் அன்பு தாஎன்றுஉன்

சேவடி பார்த்துஇருந்து அலச

எம்மனம் குடிகொண்டு இருப்பதற்கு யான்ஆர்

என்உடை அடிமைதான் யாதே?”

எனவும் வரும் திரவிசைப்பாப் பாடல்களைக் கருத்தில் கொள்ளுக.

தகையோடே முன் கானப் பேதைக்காகப் போய் --- 

தகைமை – பெருமை,  தகுதி.

கானம் – வள்ளிமலைக் காடு.

பேதை – முருகப் பெருமானை நோக்கித் தவம் புரிந்துகொண்டு இருந்த வள்ளிநாயகி. 

முற்பால் வெற்பில் கணி ஆனாய் --- 

முற்பால் வெற்பு – பழமலை, முதுமலை.  கணி - வேங்கை மரம்.

வள்ளிமலையின் பெருமை சொல்லுதற்கு அரியது என்பதை நமது சொந்தப் புராணம் ஆகிய கந்தப் புராணம் கூறுமாறு காண்க. வள்ளிமலையில் முருகப் பெருமான் வேங்கை மரமாகி நின்றார்.

“கள் இறைத்திடு பூந் தண்தார்க் கடம்பு அணி காளை பன்னாள்

பிள்ளைமைத் தொழில் மேற்கொண்டு, பெட்புடன் ஒழுகும் வண்ணம்

வள்ளியைத் தன்பால் வைத்து, வள்ளிவெற்பு என்னும் நாமம்

உள்ள அக் கிரியின் மேன்மை உரைத்திடும் அளவிற்று ஆமோ.”   --- கந்தபுராணம். 

 

முத்தா, முத்திப் பெருமாளே --- 

முத்தியை உயிர்கட்கு அருள் புரிபவன் முருகப் பெருமான். “முத்திக்கு ஒரு வித்துக் குருபர” என்று அருணை வள்ளலார் பாடி உள்ளது காண்க. 

முத்தி என்றால், உடம்பை விட்டுச் செல்வது என்று பொருள் அல்ல. இறப்பது என்று பொருள் அல்ல. இறந்து போகின்றவர்கள் எல்லோரும் முத்தி பெற்றவர்கள் அல்ல. "முத்தி" என்றால் விடுபடுதல், வெளிப்படுதல் என்று பொருள். உயிரானது இயல்பாகத் தன்னிடத்தே பொருந்தி உள்ள பாசங்களில் இருந்து விடுபடுவது "முத்தி". "முத்தி" என்பதன் பொருள் "பாசநீக்கம்" ஆகும். பாசம் என்னும் சொல்லுக்கு, மும்மலம், ஆணவமலம், பற்று, கட்டு என்றும் பொருள் உண்டு. உடம்பொடு வாழும் காலத்திலேயே பாசநீக்கம் பெற்றவர்களானால், அவர்களை, "சீவன் முத்தர்" என்று சொல்லலாம். அந்த முத்தி நிலைக்கு வித்தாக இருப்பவன் இறைவன். “முத்திகு வரு வித்துக் குருபர” என்றார் பிறிதொரு திருப்புகழில்.

 முத்தி என்னும் சொல் ஒரு பொருளைக் குறிக்கும்போது முத்து என வந்தது. வாயிதழில் இருந்து அன்பின் வெளிப்பாடாக ஓசையுடன் வருவது "முத்தம்" எனப்படும்."முத்து" என்னும் சொல்லுக்கு,  அழகு, அன்பு, கண்ணீர் என்றும் பொருள் உண்டு.

சிப்பியில் இருந்து விடுபட்டு வருகின்ற, வெளிப்படுகின்ற மணிக்கு "முத்து" என்று பெயர். உடல் சூட்டை வெளியேற்றுவது. கறையில்லாத மழைநீர்த் துளியானது, ஆவணிச் சுவாதியில், சிப்பியின் வயிற்றில் புகுந்து, கட்டித் தன்மையுடன் முத்தாக வெளிவரும். நவமணிகளில் மற்ற மணிகளை அணிவதில் குற்றம் உண்டாதலும் உண்டு. ஆனால், முத்து எல்லோரும் அணியும் அற்புத நலம் வாய்ந்தது. மற்ற மணிகள் எல்லாம் பட்டை தீட்டப்படால் ஒளி விடும். முத்து பட்டை தீட்டப்படமாலேஇயல்பாகவே ஒளிருவது.

 கறையற்ற தெய்வநலம் பொருந்திய திருஞானசம்பந்தப் பெருமானுக்கு, இறைவன் முத்துப் பந்தரும், முத்துச் சிவிகையும்,  முத்துக் குடையும் அளித்த அருள்நலத்தை எண்ணிப் பார்த்தால் முத்தின் நலமும், சிறப்பும் விளங்கும்.

பொன் கோவைக்கே பல் கோவைக்கே, பொய்ப் போகத்தைப் பகர்வார் --- 

பொன்னையும் பொருளையும் அளவில்லாது வேண்டி, பெறுகின்ற பொருளின் அளவுக்கு ஏற்பத் தமது உடம்பை விலை பேசி, போகத்தை விலை பகர்பவர்கள் விலைமாதர்கள். 

பொய்க்கே மெய்க்கே பித்தாகி --- 

பொய்யான இன்பத்தை, பொய்யான மனதுடன் விற்கின்ற விலைமாதர்கள், காமுகர் உள்ளத்தைக் கவரும்பொருட்டுத் தமது உடம்பை அணிகலன்களாலும், பூச்சுக்களாலும் அழகுபடுத்திக் கொள்வார்கள். காமுகர் அந்த செயற்கையான அழகில் மயங்கிப் புத்துப் பிடித்தவர் போல் ஆகிவிடுவார்கள்.

போகித்து ஏகைக்கு பொருள் தேடி, தெற்கு ஓடி காசிக்கு ஓடி, கீழ் திக்கு ஓடி, பச்சிமமான திக்கு ஓடி --- 

பச்சிமம் – மேற்குத் திசை.

பொது மகளிருடைய மெல்லிய தோளைப் பொருந்தும் பொருட்டு அவர்களுக்கு அள்ளிக்கொடுக்கப் பொருள் வேண்டும். ஆகவே அருளை மறந்து பொருளை நினைந்து அப்பொருளைத் தேடும் பொருட்டு மாந்தர் பலர் அலைகின்றனர்.

தூய வழியில் பொருள் தேடினாலும் குற்றமில்லை. தீய வழியில் பொருளை ஈட்டுகின்றார்கள். பலரை இம்சித்தும், பொய்யும் புனை சுருட்டும் புகன்றும், களவு செய்தும், பிறருடைய வயிற்றில் அடித்தும் அழிகின்ற பொருளைத் தேடுகின்றனர். அதனால் இம்மையில் பழியும் மறுமையில் பாவமும் எய்துகின்றன. இங்ஙனம் பாவ வழியில் தேடிய பொருள் மிகுதியைக் காட்டிலும் வறுமையே நல்லது என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தில், சான்றோர்

 கழிநல் குரவே தலை.”               ---  திருக்குறள். 

தீய வழியில் ஈட்டிய பொருளை விலைமாதர்க்கு ஈந்து இவன் பாவ மூட்டையைச் சுமந்து கொண்டு நரக உலகில் சென்று பன்னெடுங்காலம் பரிதவிக்கின்றான். இது மதியீனம்? தேடிய பொருளைத் தான்கொண்டு போகின்றானுமில்லை. பிறர் பொருட்டுப் பொருள்தேடி, தான் பாவத்தை சுமந்து செல்கின்றான். இவனைக் காட்டிலும் பேதை இல்லை. மிக்க பொருளுடையவர்களும் மேலும் பழி பாவங்கட்கு அஞ்சாது, வறியவர்கட்கு ஈயாது தீயவழிகளில் பெரும் பொருள் ஈட்டவே முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் பிறவிப் பயனைப் பெறாது அவமே மாண்டு ஒழிகின்றனர்.

அதிக பொருளை ஈட்ட வேண்டுமென்ற பேராசையால் தன் தேசத்தை விடுத்து அயல் தேசத்தையடுத்துப் போகின்றான். வங்கம் சோனகம் சீனம் முதலிய தேசங்கட்கெல்லாம் போகின்றான். அயல் தேசஞ் சென்று பஞ்சு படாத பாடு படுகின்றான்.

“பல திக்கோடு திக்குவரை மட்டோடி மிக்கபொருள்

    தேடிச் சுகந்த அணை மீதில்துயின்று சுகம்

 இட்டாத ரத்துருகி வட்டார் முலைக்குள்இடை

    மூழ்கிக் கிடந்து மய லாகித்துளைந்து சில பிணியதுமூடி”

                                                            ---  (இத்தாரணிக்குள்) திருப்புகழ்.

வெங்காளம் பாணம் சேல் கண், பால்

     மென்பாகு அம்சொல், ...... குயில்மாலை

மென்கேசம் தான், என்றே கொண்டார்,

     மென் தோள் ஒன்றப் ...... பொருள்தேடி,

வங்காளம் சோனம் சீனம் போய்

     வன்பே துன்பப் ...... படல் ஆமோ?       --திருப்புகழ்.

“திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு” என்று “கொன்றை வேந்தன்” என்னும் நூலில் ஔவைப் பிராட்டியார் அருளி உள்ளார். முன்னோர் தேடி வைத்த பொருள் உள்ளதே என்று, உழைப்பு இல்லாமல் வாழாதே. உனது உழைப்பில் பொருளைத் தேடு என்றார். உள்ளூரில் பொருளைத் தேட வழியில்லை என்றால், கடல் கடந்து சென்றாவது பொருளைத் தேடு என்பதே இதன் உண்மைப் பொருள்.  திரைகடல் ஒடியும் தேடிய செல்வத்தை, நிலவெடிப்பில் கொட்டிய பாலைப் போல, வீணில் செலவழித்தல் கூடாது. அறம் செய்து நல்வழியை நாடவேண்டும்.

பாணிக்கு ஓடி --- 

பாணி – காலம், நீண்ட காலம்.

தீவுக்கு ஓடிக் கெட்டிடலாமோ --- 

வெங்காளம் பாணம் சேல் கண், பால்

     மென்பாகு அம்சொல், ...... குயில்மாலை

மென்கேசம் தான், என்றே கொண்டார்,

     மென் தோள் ஒன்றப் ...... பொருள்தேடி,

வங்காளம் சோனம் சீனம் போய்

     வன்பே துன்பப் ...... படல் ஆமோ?       --திருப்புகழ்.

அதிக பொருளை ஈட்ட வேண்டுமென்ற பேராசையால் தன் தேசத்தை விடுத்து அயல் தேசத்தை நாடிப் போகின்றான். வங்கம் சோனகம் சீனம் முதலிய தேசங்கட்கெல்லாம் போகின்றான். அயல் தேசஞ் சென்று பஞ்சு படாத பாடு படுகின்றான்.

“பல திக்கோடு திக்குவரை மட்டோடி மிக்கபொருள்

    தேடிச் சுகந்த அணை மீதில்துயின்று சுகம்

 இட்டாத ரத்துருகி வட்டார் முலைக்குள்இடை

    மூழ்கிக் கிடந்து மய லாகித்துளைந்து சில பிணியதுமூடி”

                                                            ---  (இத்தாரணிக்குள்) திருப்புகழ்.

கருத்துரை

முருகா! சிற்றின்பத்துக்காகப் பொருளைத் தேடி அலையாமல், தேவரீரது அருளை நாடி இருக்க அருள் புரிவாய்.

பொது --- 1127. பத்தேழு எட்டு

 அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

பத்தேழு எட்டு (பொது)

முருகா!

பொய்ப்பொருளைத் தேடி அலையாமல்,

மெய்ப்பொருளை நாடி இருக்க அருள் புரிவாய்.

தத்தா தத்தா தத்தா தத்தா

     தத்தா தத்தத் ...... தனதான

பத்தே ழெட்டீ ரெட்டேழ் ரட்டால்

     வைத்தே பத்திப் ...... படவேயும்

பைப்பீ றற்கூ ரைப்பா சத்தா

     சற்கா ரத்துக் ...... கிரைதேடி

எத்தே சத்தோ டித்தே சத்தோ

     டொத்தேய் சப்தத் ...... திலுமோடி

எய்த்தே நத்தா பற்றா மற்றா

     திற்றே முக்கக் ...... கடவேனோ

சத்தே முற்றா யத்தா னைச்சூர்

     கற்சா டிக்கற் ...... பணிதேசா

சட்சோ திப்பூ திப்பா லத்தா

     அக்கோ டற்செச் ...... சையமார்பா

முத்தா பத்தா ரெட்டா வைப்பா

     வித்தா முத்தர்க் ...... கிறையோனே

முத்தா முத்தீ யத்தா சுத்தா

     முத்தா முத்திப் ...... பெருமாளே.

                   பதம் பிரித்தல்

பத்து ஏழு எட்டு ஈரெட்டு ஏழ் (இ)ரட்டால்    

வைத்தே பத்திப் ...... படவேயும்,

பைப் பீறல் கூரைப் பாசத் தா

     சற்காரத்துக்கு ...... இரைதேடி,

எத் தேசத்து ஓடித் தேசத்தோடு

     ஒத்து ஏய் சப்தத் ...... திலும் ஓடி,

எய்த்தே, நத்தா பற்றா, மல் தாது

     இற்றே முக்கக் ...... கடவேனோ?

சத்தே! முற்றாய்! அத்தானைச் சூர்

     கல் சாடிக் கற்பு ...... அணிதேசா!

சட் சோதிப் பூதிப் பாலத்தா!

     அக் கோடல் செச் ...... சைய மார்பா!

முத் தாபத்தார் எட்டா வைப்பா!

     வித்தா! முத்தர்க்கு ...... இறையோனே!

முத்தா! முத்தீ அத்தா! சுத்தா!

     முத்தா! முத்திப் ...... பெருமாளே.

பதவுரை

சத்தே –-- உண்மைப்பொருளே!

முற்றாய் --- என்றும் இளையவரே!

அத்தானைச் சூர் --- அத்தனைச் சேனைகளோடும் கூடிப் போர்க்கு வந்த சூரபதுமனையும், (அத்தனை என்பது அத்தானை என்று வந்தது)

கல் --- கிரவுஞ்ச மலையையும்,

சாடி --- அழித்து,

கற்பு அணி தேசா ---  நீதிநெறியை நிலை நாட்டிய ஒளி வடிவானவரே!

சோதிப் பூதி சட் பாலத்தா --- ஒளி விளங்கும் திரு நீற்றை அணிந்த ஆறு திருநெற்றிகளை உடையவரே!

அக் கோடல் செச்சைய மார்பா --- அந்தக் காந்தள்மலர் மாலையையும் வெட்சி மாலையையும் அணிந்த திருமார்பரே!

முத் தாபத்தர் எட்டா வைப்பா --- மூவாசை உள்ளவர்களுக்கு எட்டுதற்கரிதான சேமப்பொருளே!

வித்தா --- அறிவில் சிறந்தவரே!

முத்தர்க்கு இறையோனே --- பாசநீக்கம் பெற்றோர்க்கு இறைவரே!

முத்தா --- முத்தி நிலைக்கு அதிபரே!

முத்தீ அத்தா --- ஆகவனீயம், காருகபத்தியம், தக்கிணாக்கினம்

என்னும் மூன்று வேள்வித் தீக்குத் தலைவரே! 

சுத்தா --- தூயவரே!

முத்தா --- பற்று அற்றவரே!

முத்திப் பெருமாளே --- உயிர்களுக்கு முத்தியை அளிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பத்து ஏழு எட்டு ஈரெட்டு ஏழ் (இ)ரட்டால் வைத்தே --- பத்து, ஏழெட்டு = ஐம்பத்தாறு, ஈரெட்டு = பதினாறு, ஏழ் (இ)ரட்டு = பதினான்கு, ஆக (10 + 56 + 16 + 14 = 96) தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களால் அமைக்கப்பட்டு,

பத்திப் படவேயும் --- ஒழுங்காக வழபாடு செய்து ஈடேற,

பைப் பீறல் கூரை பாசத் தா ... தோல் பை, கிழிபட்டு அழியும் ஒரு சிறு குடிலாகிய இந்த உடல் பாசத்தின் வலிமையால்

சற்காரத்துக்கு இரை தேடி --- (அதே உடலைப்) பேண உணவுக்கு வேண்டிய வழியைத் தேடி,

எத் தேசத்து ஓடித் தேசத்தோடு ஒத்து ஏய் சப்தத்திலும் ஓடி --- எந்த எந்த நாடுகளுக்கோ ஓடிச் சென்று அந்த நாடுகளுடன் ஒன்றுபட்டு இருந்து, தொலைவிலுள்ள சப்த தீவுகளுக்கும் ஓடிச் சென்று,

எய்த்தே நத்தா பற்றா --- இளைத்துப் போய், அவ்விடங்களில் விரும்பி நின்று ஆசையுடன் பற்றிக் கொண்டு,

மல் தாது இற்றே முக்கக் கடவேனோ --- வளப்பமான நாடித் தாதுக்கள் யாவும் வலிவு இழந்து, வேதனைப்படுதல்தான் எனக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளதா?

பொழிப்புரை

உண்மைப்பொருளே! என்றும் இளையவரே! அத்தனைச் சேனைகளோடும் கூடிப் போர்க்கு வந்த சூரபதுமனையும், (அத்தனை என்பது அத்தானை என்று வந்தது) கிரவுஞ்ச மலையையும் அழித்து,நீதிநெறியை நிலை நாட்டிய ஒளி வடிவானவரே! ஒளி விளங்கும் திரு நீற்றை அணிந்த ஆறு திருநெற்றிகளை உடையவரே! அழகிய காந்தள்மலர் மாலையையும் வெட்சி மாலையையும் அணிந்த திருமார்பரே! மூவாசை உள்ளவர்களுக்கு எட்டுதற்கரிதான சேமப்பொருளே! அறிவில் சிறந்தவரே! பாசநீக்கம் பெற்றோர்க்கு இறைவரே! முத்தி நிலைக்கு அதிபரே! ஆகவனீயம், காருகபத்தியம், தக்கிணாக்கினம் என்னும் மூன்று வேள்வித் தீக்குத் தலைவரே!  தூயவரே! பற்று அற்றவரே! உயிர்களுக்கு முத்தியை அளிக்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பத்து, ஏழெட்டு = ஐம்பத்தாறு, ஈரெட்டு = பதினாறு, ஏழ் (இ)ரட்டு = பதினான்கு, ஆக (10 + 56 + 16 + 14 = 96) தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களால் அமைக்கப்பட்டு, ஒழுங்காக வழபாடு செய்து ஈடேறப் படைக்கப்பட்ட, கிழிபட்டு அழியக் கூடிய தோலால் ஆன பையும், எப்போதும் சிதைந்து போகக் கூடிய சிறு குடிலாகிய இந்த உடல்மீது வைத்த பாசத்தின் வலிமையால், அந்த உடலைப் பேண உணவுக்கு வேண்டிய வழியைத் தேடி, எந்த எந்த நாடுகளுக்கோ ஓடிச் சென்று அந்த நாடுகளுடன் ஒன்றுபட்டு இருந்து, தொலைவிலுள்ள சப்த தீவுகளுக்கும் ஓடிச் சென்று, இளைத்துப் போய், அவ்விடங்களில் விரும்பி நின்று ஆசையுடன் பற்றிக் கொண்டு வாழ்ந்து, வளப்பமான நாடித் தாதுக்கள் யாவும் நாளடைவில் வலிவு இழந்து, வேதனைப்படுதல்தான் எனக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளதா?

விரிவுரை

சத்தே –-- 

சத்து - உண்மை, என்றும் உள்ளது.

முற்றாய் ---

வயதால் மூப்பினை அடையாதவர் முருகப் பெருமான் என்கிறார். ‘என்றும் இளையாய் அழகியாய்’ என்பது திருமுருகாற்றுப்படை வெண்பா.

“இனிய கனி மந்தி சிந்து மலை கிழவ! செந்தில் வந்த

     இறைவ! குக! கந்த! என்றும் ...... இளையோனே!” --திருப்புகழ். (அனைவரும்)

 “என்றும் அகலாத இளமைக் கார! “ –திருப்புகழ் (சந்தனசவாது)

“சதா காலமும் இளையோனே!”. –திருப்புகழ் (விடுமதவேள்)

அத்தானைச் சூர் --- 

அத்தனை என்பது அத்தானை என்று வந்தது. சூர் – சூரபதுமன்.

கல் --- 

கல் – மலை. இங்கே கிரவுஞ்ச மலையைக் குறித்தது.

கற்பு அணி தேசா ---  

கற்பு – ஒழுக்கம். நீதிநெறி.

தேசு – ஒளி. தேசு என்னும் தமிழ்ச் சொல் வடமொழியில் தேஜஸ் என்று வழங்கப்படுகிறது. 

சோதிப் பூதி சட் பாலத்தா --- 

பூதி என்பது விபூதியைக் குறிக்கும். சோதி – ஒளி, விளக்கம், அறிவு. 

“மதியைத் தருவது நீறு” என்றார் திருஞானசம்பந்தர். திருநீறு நல்லறிவை விளங்கச் செய்யும்.

பாலம் – நெற்றி. சட் பாலம் – ஆறு திருநெற்றிகளை உடையவராகிய முருகப் பெருமான்.

முத் தாபத்தர் எட்டா வைப்பா ---   

தாபம் – தாகம், வேட்கை, ஆசை. முத் தாகம் – மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை என்னும் மூன்று வகையான வேட்கை உள்ளவர்களால் எட்டப்படாத பொருளாக உள்ளவர் முருகப் பெருமான்.  எனவே, “மூ ஏடணை என்று முடிந்திடுமோ” என்று கந்தர் அனுபூதியில் பாடினார் அடிகளார்.

வைப்பு – சேமப் பொருள். “அடியவர்க்கு எய்ப்பினில் வைப்பு” என்பது தேவாரம். “காதலர்க்கு எய்ப்பினில் வைப்பு வாழ்க” என்பது மணிவாசகம். “உற்ற இடத்தில் உதவ நமக்கு உடையோர் வைத்த வைப்பு” என்பது திருவருட்பா.

முத்தர்க்கு இறையோனே! முத்தா! முத்தா! முத்திப் பெருமாளே ---

முத்தி என்றால், உடம்பை விட்டுச் செல்வது என்று பொருள் அல்ல. இறப்பது என்று பொருள் அல்ல. இறந்து போகின்றவர்கள் எல்லோரும் முத்தி பெற்றவர்கள் அல்ல. "முத்தி" என்றால் விடுபடுதல், வெளிப்படுதல் என்று பொருள். உயிரானது இயல்பாகத் தன்னிடத்தே பொருந்தி உள்ள பாசங்களில் இருந்து விடுபடுவது "முத்தி". "முத்தி" என்பதன் பொருள் "பாசநீக்கம்" ஆகும். பாசம் என்னும் சொல்லுக்கு, மும்மலம், ஆணவமலம், பற்று, கட்டு என்றும் பொருள் உண்டு. உடம்பொடு வாழும் காலத்திலேயே பாசநீக்கம் பெற்றவர்களானால், அவர்களை, "சீவன் முத்தர்" என்று சொல்லலாம். அந்த முத்தி நிலைக்கு வித்தாக இருப்பவன் இறைவன். “முத்திக்கு ஒரு வித்துக் குருபர” என்றார் பிறிதொரு திருப்புகழில். 

      முத்தி என்னும் சொல் ஒரு பொருளைக் குறிக்கும்போது முத்து என வந்தது. வாயிதழில் இருந்து அன்பின் வெளிப்பாடாக ஓசையுடன் வருவது "முத்தம்" எனப்படும்."முத்து" என்னும் சொல்லுக்கு,  அழகு, அன்பு, கண்ணீர் என்றும் பொருள் உண்டு.

       சிப்பியில் இருந்து விடுபட்டு வருகின்ற, வெளிப்படுகின்ற மணிக்கு "முத்து" என்று பெயர். உடல் சூட்டை வெளியேற்றுவது. கறையில்லாத மழைநீர்த் துளியானது, ஆவணிச் சுவாதியில், சிப்பியின் வயிற்றில் புகுந்து, கட்டித் தன்மையுடன் முத்தாக வெளிவரும். நவமணிகளில் மற்ற மணிகளை அணிவதில் குற்றம் உண்டாதலும் உண்டு. ஆனால், முத்து எல்லோரும் அணியும் அற்புத நலம் வாய்ந்தது.

       கறையற்ற தெய்வநலம் பொருந்திய திருஞானசம்பந்தப் பெருமானுக்கு, இறைவன் முத்துப் பந்தரும், முத்துச் சிவிகையும்,  முத்துக் குடையும் அளித்த அருள்நலத்தை எண்ணிப் பார்த்தால் முத்தின் நலமும், சிறப்பும் விளங்கும்.

பத்து ஏழு எட்டு ஈரெட்டு ஏழ் (இ)ரட்டால் வைத்தே --- 

பத்து, ஏழெட்டு = ஐம்பத்தாறு, ஈரெட்டு = பதினாறு, ஏழ் (இ)ரட்டு = பதினான்கு, ஆக (10 + 56 + 16 + 14 = 96) தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களால் அமைக்கப்பட்டது உடம்பு.

பத்திப் படவேயும் --- 

பத்தி – ஒழுங்கு, வரிசை, சிறப்பு. பத்திநெறியில் நின்று சிறப்பான முத்திப் பேற்றை அடைவதற்கு அமைந்தது இந்த உடல்.

பைப் பீறல் ---

பீறல் – கிழித்தல், கந்தை. தோலால் ஆன பை இந்த உடம்பு. “கள் வைத்த தோற்பை” என்றார் அடிகாளர் பிறிதொரு திருப்புகழில். பை எதுவும் நாளடைவில் கிழிந்து நைந்து போகும். அது நைந்து போவதற்கு முன்னர், இறைவனை நினைந்து உள்ளம் நைந்து உருக வேண்டும். 

கூரை –-

குடிசை.  இந்த உடம்பு மண் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களினால் ஆகியது. பஞ்சபூத பரிணாம சரீரம். ஐம்பெரும் பூதங்களின் சேர்க்கையால் இது வந்துள்ளது. நிலை பேறில்லாதது. நீர்மேல் குமிழிக்கு நிகரானது. 

ஐந்துவகை யாகின்ற பூதபே தத்தினால்

                 ஆகின்ற ஆக்கைநீர்மேல்

      அமர்கின்ற குமிழியென நிற்கின்ற தென்னநான்

                 அறியாத காலமெல்லாம்

புந்திமகி ழுறவுண் டுடுத்தின்ப மாவதே

                 போந்தநெறி என்றிருந்தேன்

      பூராய மாகநின தருள்வந் துணர்த்தஇவை

                 போனவழி தெரியவில்லை

எந்தநிலை பேசினும் இணங்கவிலை யல்லால்

                 இறப்பொடு பிறப்பையுள்ளே

      எண்ணினால் நெஞ்சது பகீரெனுந் துயிலுறா

                 திருவிழியும் இரவுபகலாய்ச்

செந்தழலின் மெழுகான தங்கம்இவை என்கொலோ

                 சித்தாந்த முத்திமுதலே

      சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே

                 சின்மயா னந்தகுருவே.            --- தாயுமானவர்.

   `ககனமு மநிலமும் அனல்புனல் நிலமமை

       கள்ளப் புலால்            கிருமிவீடு’        ---  திருப்புகழ்.

பொய்யான உடம்பை மெய் என்று நம்பி, தவநெறி சேராது அவநெறி சேர்ந்து, காமதேனுவின் பாலைக் கமரில் கொட்டியதுபோல் தமது நேரத்தை வீணாக்கி மானுடர் வறிதே கெடுகின்றனர்; பரிதாபம்.

காடுவெட்டி நிலம் திருத்திக் காட்டு எருவும் போட்டுக்

     கரும்பைவிட்டுக் கடுவிரைத்துக் களிக்கின்ற உலகீர்

கூடுவிட்டுப் போயினபின் எதுபுரிவீர்? எங்கே

     குடியிருப்பீர்? ஐயோ!நீர் குறித்தறியீர். இங்கே

பாடுபட்டீர். பயன்அறியீர். பாழ்க்கு இறைத்துக் கழித்தீர்.

     பட்டதெலாம் போதும்.இது பரமர்வரு தருணம்.

ஈடுகட்டி வருவீரேல் இன்பம் மிகப் பெறுவீர்.

     எண்மைஉரைத் தேன்அலன், நான் உண்மையுரைத் தேனே.

ஆற்றுவெள்ளம் வருவதன்முன் அணைபோட அறியீர்,

     அகங்காரப் பேய்பிடித்தீர், ஆடுதற்கே அறிவீர்,

கூற்றுவருங் கால்அதனுக்கு எதுபுரிவீர், ஐயோ!

     கூற்று உதைத்த சேவடியைப் போற்ற விரும்பீரே,

வேற்று உரைத்து வினைபெருக்கி மெலிகின்ற உலகீர்,

     வீண்உலகக் கொடுவழக்கை விட்டுவிட்டு வம்மின்,

சாற்று உவக்க எனது தனித் தந்தை வருகின்ற

     தருணம்இது, சத்தியம், சிற்சத்தியைச் சார்வதற்கே.

பொய் விளக்கப் புகுன்றீர், போது கழிக்கின்றீர்,

     புலைகொலைகள் புரிகின்றீர், கலகல என்கின்றீர்,

ஐவிளக்கு மூப்பு மரணாதிகளை நினைத்தால்

    அடிவயிற்றை முறுக்காதோ? கொடிய முயற்றுலகீர்,

கைவிளக்குப் பிடித்து ஒருபாழ்ங் கிணற்றில் விழுகின்ற

     களியர் எனக் களிக்கின்றீர், கருத்து இருந்தும் கருதீர்,

மெய்விளக்கும் எனது தந்தை வருகின்ற தருணம்

       மேவியது, இங்கு அடைவீரேல் ஆவிபெறுவீரே.

என்று உலகினரை நோக்கி அருளால் பாடுகின்றார் இராமலிங்க அடிகளார்

பொய்க்கூடு கொண்டு புலம்புவனோ, எம்இறைவர்

மெய்க்கூடு சென்று விளம்பிவா பைங்கிளியே.      ---  தாயுமானவர்.

“ஐவர்க்கு இடம்பெற கால் இரண்டு  ஓட்டி அதில் இரண்டு

கைவைத்த வீடு குலையும்  முன்னே வந்து காத்தருளே"   --கந்தர் அலங்காரம்.

சற்காரத்துக்கு இரை தேடி --- 

சற்காரம் – உபசாரம். இந்த உடம்பை உபகரிப்பதற்கு இரையைத் தேடுகின்றோம்.

எத் தேசத்து ஓடித் தேசத்தோடு ஒத்து ஏய் சப்தத்திலும் ஓடி --- 

வெங்காளம் பாணம் சேல் கண், பால்

     மென்பாகு அம்சொல், ...... குயில்மாலை

மென்கேசம் தான், என்றே கொண்டார்,

     மென் தோள் ஒன்றப் ...... பொருள்தேடி,

வங்காளம் சோனம் சீனம் போய்

     வன்பே துன்பப் ...... படல் ஆமோ?       --திருப்புகழ்.

பொது மகளிருடைய மெல்லிய தோளைப் பொருந்தும் பொருட்டு அவர்களுக்கு அள்ளிக்கொடுக்கப் பொருள் வெண்டுமன்றோ? ஆகவே அருளை மறந்து பொருளை நினைந்து அப்பொருளைத் தேடும் பொருட்டு மாந்தர் பலர் அலைகின்றனர்.

தூய வழியில் பொருள் தேடினாலுங் குற்றமில்லை. தீய வழியில் பொருளை ஈட்டுகின்றார்கள். பலரை இம்சித்தும், பொய்யும் புனை சுருட்டும் புகன்றும், களவு செய்தும், பிறருடைய வயிற்றில் அடித்தும் அழிகின்ற பொருளைத் தேடுகின்றனர். அதனால் இம்மையில் பழியும் மறுமையில் பாவமும் எய்துகின்றன. இங்ஙனம் பாவ வழியில் தேடிய பொருள் மிகுதியைக் காட்டிலும் வறுமையே நல்லது என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தில், சான்றோர்

 கழிநல் குரவே தலை.”               ---  திருக்குறள். 

தீய வழியில் ஈட்டிய பொருளை மாதர்க்கும் மனைவி மக்கட்கும் ஈந்து இவன் பாவ மூட்டையைச் சுமந்து கொண்டு நரக உலகில் சென்று பன்னெடுங்காலம் பரிதவிக்கின்றான். இது மதியீனம் அல்லவா? தேடிய பொருளைத் தான்கொண்டு போகின்றானுமில்லை. பிறர் பொருட்டுப் பொருள்தேடி, தான் பாவத்தை சுமந்து செல்கின்றான். இவனைக் காட்டிலும் பேதை இல்லை. மிக்க பொருளுடையவர்களும் மேலும் பழி பாவங்கட்கு அஞ்சாது, வறியவர்கட்கு ஈயாது தீயவழிகளில் பெரும் பொருள் ஈட்டவே முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் பிறவிப் பயனைப் பெறாது அவமே மாண்டு ஒழிகின்றனர்.

பெரும்பொருளை ஈட்ட வேண்டுமென்ற பேராசையால், தன் தேசத்தை விடுத்து அயல் தேசத்தை அடுத்துப் போகின்றான். வங்கம் சோனகம் சீனம் முதலிய தேசங்கட்கெல்லாம் போகின்றான். அயல் தேசஞ் சென்று பஞ்சு படாத பாடு படுகின்றான்.

“பல திக்கோடு திக்குவரை மட்டோடி மிக்கபொருள்

    தேடிச் சுகந்த அணை மீதில்துயின்று சுகம்

 இட்டாத ரத்துருகி வட்டார் முலைக்குள்இடை

    மூழ்கிக் கிடந்து மய லாகித்துளைந்து சில பிணியதுமூடி”  ---  (இத்தாரணிக்குள்) திருப்புகழ்.

எய்த்தே நத்தா பற்றா மல் தாது இற்றே முக்கக் கடவேனோ --- 

பல திக்குகளிலும் உழன்று பொருளைத் தேடி இளைத்துப் போகின்றான் மனிதன். மனம் இளைப்பதோடு, உடம்பும் இளைத்துப் போகிறது. இந்த நிலையை முருகப் பெருமானிடம் முறையிடுகின்றார் அருணை வள்ளலார்.

கருத்துரை

முருகா! பொய்ப்பொருளைத் தேடி அலையாமல், மெய்ப்பொருளை நாடி இருக்க அருள் புரிவாய்.

மூலம் 14

“கொண்டான் வழி ஒழுகல் பெண், மகன் தந்தைக்குத்

தண்டான் வழி ஒழுகல், தன்கிளைஅஃது, - அண்டாதே

வேல்வழி வெம்முனை வீடாது மன்னாடு

கோல்வழி வாழ்தல் குணம்.”      -- சிறுபஞ்சமூலம்.

இல்வாழ்க்கைக்கு இசைந்த பெண்ணானவள்,  தன்னை மணந்து கொண்டவனுடைய சொல்வழியே நடத்தலும், ஒருவனுக்கு மகனாய் இருப்பவன், தந்தையினது கட்டளையை விட்டு நீங்காதவனாய், அவன் காட்டும் வழியிலேயே நடத்தலும், அத் தந்தையினுடைய சுற்றத்தார்க்கு அவரது குணமே பொருத்தி இருத்தலும், மன்னனுடைய போரைச் செய்யும் வீரர்கள், பகைவரோடு சேர்ந்துகொள்ளாமல், அரசன் பகைவர்மீது ஏவுகின்ற வேல் செல்லும் வழியேபோய் அவனை நீங்காது போர்செய்தலும், அரசன் செங்கோல் முறைப்படி ஒழுகுதலும் நன்மையைத் தருவனவாம்.

கடுகம் 14

“இழுக்கல் இயல்பிற்று இளமை, பழித்தவை

சொல்லுதல் வற்றாகும் பேதைமை, - யாண்டும்

செறுவொடு நிற்கும் சிறுமை,இம் மூன்றும்

குறுகார் அறிவுடை யார்.”    -- திரிகடுகம்.

இளமைப் பருவம் வழுவுதலை இயல்பாக உடையது. அறிவுடையோரால் விலக்கப்பட்டவைகளைச் சொல்லுதல் பேதைமை ஆகும். ஈனத்தன்மை என்பது எக்காலத்தும் சினத்தோடு நிற்பதாகும். ஆதலால், இம் மூவகையினரையும் மேல் விளைவை அறியும் அறிவுடையார் நெருங்கமாட்டார். 

059. ஒற்றாடல் - 05. கடாஅ உருவொடு

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 59 -- ஒற்றாடல்

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் ஐந்தாம் திருக்குறளில், "யாரும் ஐயுறக் கூடாத தோற்றத்தோடு, வெகுளும் கண்ணுக்கு அஞ்சாது, எந்நிலையிலும் கருத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கவல்லவனே ஒற்றன் ஆவான்" என்கின்றார் நாயனார்.

ஒற்றன் எனப்படுபவன் தன்னை ஒருவர் கண்ட காலத்தில், அவர் ஐயப்படாதவாறு, பார்ப்பனர், வணிகர் முதலியோரது வடிவைப் போல மாறுவேடம் பூண்டு இருந்தும், ஒருக்கால் சந்தேகம் கொண்டு, இன்னான் என்று அறிய முற்பட்டு, உண்மை அறிந்து கொண்டு இவனைக் கோபித்துப் பார்க்க நேரும்போது, சிறிதும் அஞ்சாது இருப்பதும், உண்மையை அறியவேண்டி சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் முதலிய உபாயங்களால் துன்புறுத்திய போதும், தன்னை அறிவிக்காமல், தான் வந்த காரியத்தையும் அறிவிக்காமல் இருக்கும் திறம் படைத்தவனே ஒற்றன் ஆகத் தகுதி உடையவன்.

இதற்குத் திருக்குறள்....

கடாஅ உருவொடு, கண் அஞ்சாது, யாண்டும்

உகாஅமை வல்லதே ஒற்று.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

கடாஅ உருவொடு --- ஒற்றப்பட்டார் கண்டால் ஐயுறாத வடிவோடு பொருந்தி; 

கண் அஞ்சாது - அவர் ஐயுற்று அறியலுறின் செயிர்த்து நோக்கிய அவர் கண்ணிற்கு அஞ்சாது நின்று;

யாண்டும் உகாஅமை வல்லதே ஒற்று --- நான்கு உபாயமும் செய்தாலும் மனத்துக் கொண்டவற்றை உமிழாமை வல்லனே ஒற்றனாவான்.

('கடா' என்பது 'கடுக்கும்' என்னும் பெயரெச்சத்து எதிர்மறை. ஐயுறாத வடிவாவன பார்ப்பார், வணிகர் முதலாயினார் வடிவு.)

பின்வரும் பாடல்கள், இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...

“இற்றிது காலம் ஆக, இலங்கையர் வேந்தன் ஏவ,

ஒற்றர் வந்து அளவு நோக்கி, குரங்கு என உழல்கின்றாரைப்

பற்றினன் என்ப மன்னோ-பண்டு தான் பல நாள் செய்த

நல் தவப் பயன் தந்து உய்ப்ப, முந்துறப் போந்த நம்பி."--- கம்பராமாயணம், ஒற்றுக் கேள்விப் படலம்.

இதன் பொருள் ---

காலம் இற்று இது ஆக - காலம் இத்தன்மையது ஆக; இலங்கையர் வேந்தன் ஏவ - இலங்கை மக்களின்  தலைவனான இராவணனது ஏவலினால்; ஒற்றர் வந்து -  (வேவு பார்க்கும்) ஒற்றர்கள் (அங்கு) வந்து; அளவு நோக்கி - (வானரப் படையின் திறம், எண்ணிக்கை முதலிய) அளவுகளைப் பார்த்து; குரங்கு என உழல்கின்றாரை -  குரங்குகள் போல வேடமிட்டுப் (பாடி வீடுகட்கிடையே) திரிகின்றவர்களை; தான் பண்டு பலநாள் செய்த - தான்,  முன்பு பன்னெடு நாட்கள் (பொறுமை பூண்டு) செய்த; நல்தவப் பயன்- நல்ல தவத்தின் பயன்; தந்து உய்ப்ப - விளைந்து (பின்னின்று) செலுத்த; முந்து உறப் போந்த நம்பி - முன்னதாக இராமன் திருவடிகளைப் பற்றி உய்ய வந்த புருடோத்தமனாகிய வீடணன்; பற்றினன் - (ஒற்றர் எனக் கண்டு) பற்றிக் கொண்டான்.  

அரக்கர், விரும்பும் வடிவம்  பெற்றுக் கொள்ளும் திறம் உடையவர். விரும்பும் வடிவம் எடுக்கும் திறத்தால் அரக்கர்க்குக் 'காமரூபர்' என்னும் பெயர் உண்டு.

“கூட்டிய விரல் திண்கையால்

    குரங்குகள் இரங்கக் குத்தி,

மீட்டு ஒரு வினை செய்யாமல்,

    மாணையின் கொடியால் வீக்கிப்

பூட்டிய கையர் வாயால்

    குருதியே பொழிகின்றாரைக்

காட்டினன் கள்வர் என்னாக்

    கருணையங் கடலும் கண்டான்.”    ---  கம்பராமாயணம், ஒற்றுக் கேள்விப் படலம்

இதன் பொருள் ---

கூட்டிய விரல் திண்கையால் - சேர்த்து மடக்கி  (முட்டியாக்கிய) வலிய கைகளால்; இரங்கக் குரங்குகள் குத்தி - (காண்போர்) இரங்குமாறு குரங்குகளால் குத்தப் பெற்று; மீட்டு ஒருவினை செயாமல் - பின்பு,  வேறு ஒரு செயல் செய்ய  இயலாதவாறு;  மாணையின் கொடியால் வீக்கி - மாணையின் கொடியினால் (இறுக்கி); பூட்டிய கையர் - சேர்த்துக் கட்டிய கைகளை உடையவராய்;  வாயால் குருதியே பொழிகின்றாரை - வாயினால் இரத்தமே கக்குகின்றவர்களாகிய அந்த ஒற்றர்களை; 'கள்வர்'  என்னாக் காட்டினன் - 'வஞ்சகர்'  இவர்  என்று (வீடணன்) காட்டினான்; அம் கருணைக் கடலும்  கண்டான் – அதனை அழகிய கருணைக் கடலான இராமபிரானும் (திருவிழிகளால்) (அவர்களைப்) பார்த்தான்.

  மாணை --- ஒரு வகைக் கொடி, ஓணான் கொடி என்பர்.

059. ஒற்றாடல் - 03. ஒற்றினால் ஒற்றி

திருக்குறள்

பொருட்பால்

அ. அரசியல்

அதிகாரம் 59 -- ஒற்றாடல்

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் மூன்றாம் திருக்குறளில், "ஒற்றரைக் கொண்டு, பகைவர், அயலார், நட்பினர் ஆகிய எல்லாரிடத்தும் நிகழும் செயல்களை அறிந்து வரச் செய்து, அவற்றால் உண்டாகும் பயனை ஆராய்ந்து அறியாத மன்னன், வெற்றி அடையக் கிடந்த ஒரு வழி வேறு இல்லை" என்கின்றார் நாயனார்.

எதனையும் இடங்கள்தோறும் சென்று பிறர் அறியாமல் கண்டும், கேட்டும், நன்மை தீமைகளைச் சொல்லுகின்ற ஒற்றர்களைக் கொண்டு தெரிந்துகொள்வதன் மூலம், தனது ஆட்சிக்கும் மக்களுக்கும் எதிரான செயல்களை அறிந்து, அவைகளை வெற்றி கொள்ளவேண்டும்.

இதற்குத் திருக்குறள்... 

ஒற்றினான் ஒற்றி, பொருள் தெரியா மன்னவன்

கொற்றம், கொளக் கிடந்ததது இல்.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

ஒற்றினான் ஒற்றிப் பொருள் தெரியா மன்னவன் --- ஒற்றினானே எல்லார்கண்ணும் நிகழ்ந்தவற்றை ஒற்றுவித்து அவற்றான் எய்தும் பயனை ஆராயாத அரசன்; 

கொற்றம் கொளக் கிடந்தது இல் --- வென்றியடையக் கிடந்தது வேறொரு நெறி இல்லை.

(அந்நிகழ்ந்தனவும் பயனும் அறியாது பகைக்கு எளியனாதல் பிறிதின் தீராமையின் 'கொற்றம் கொளக் கிடந்தது இல்' என்றார். இதற்குக் கொளக்கிடந்ததொரு வென்றி இல்லை என்று உரைப்பினும் அமையும். இதனான் அத்தொழில் செய்யாதவழி வரும் குற்றம் கூறப்பட்டது.)

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடி அருளிய, நீதிசூடாமணி என்கின்ற "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“மேகநா தன்செய்த வேள்விதனை ஒற்றினால்

ஏகிஅழித்து உய்ந்தார், இரங்கேசா! --- சேகரித்த

ஒற்றினால் ஒற்றிப் பொருள் தெரியா மன்னவன்

கொற்றம் கொளக்கிடந்தது இல்.”

இதன் பொருள் ---  

இரங்கேசா - திருவரங்கநாதக் கடவுளே! மேகநாதன் செய்த வேள்விதனை - இந்திரசித்தன் செய்த நிகும்பலை யாகத்தை, ஒற்றினால் ஏகி அழித்து உய்ந்தார் - வேவால் உணர்ந்து, சென்று, அழித்து, (இளையபெருமாள் முதலியோர் வெற்றி பெற்றுப்) பிழைத்தார்கள், (ஆகையால், இது) ஒற்றினால் ஒற்றி சேகரித்த பொருள் தெரியாத மன்னவன் - வேவால் பகைவரிடத்து நிகழ்பவைகளை அறிந்து கொண்டு அவற்றின் பிரயோசனத்தை ஆராய்ந்து அறியாத மன்னவன், கொற்றம் கொளக் கிடந்தது இல் - வெற்றிபெறத் தக்க வழி வேறு இல்லை (என்பதை விளக்குகின்றது).

கருத்துரை --- அரசன் ஒற்றால் உளவு அறிந்து காரியம் செய்யவேண்டும்.

விளக்கவுரை --- இந்திரசித்தன் நிகும்பலையில் செய்திருந்த யாகத்தை இளையபெருமாள் முதலியோர் அறியாதிருந்தார்கள். அவன் திடீரென்று மாயமாய் மறைந்து இருந்தான். ஆகையால், அவன் இருப்பைப் பற்றி சந்தேகமுற்ற இராமபிரான் விபீடணரை அனுப்பிப் பாம்பறியும் பாம்பின் கால் என்றபடி, இந்திரசித்தன் நிலைமையை அறிந்து வரும்படிக் கட்டளை இட்டார். அப்படியே அவர் சென்று, அவன் நிகும்பலையில் யாகம் செய்வதை உணர்த்தினார். உடனே இளையபெருமாள் முதலியோரை, இராமபிரான் ஏவி, அவ் யாகத்தை அழிக்கக் கட்டளை இட்டார். அதன்படி அவர்கள் சென்று யாகத்தை அழித்து, இந்திரசித்தனோடு போர் புரிந்து அவனையும் கொன்று வென்று விளங்கினார்கள். ஒற்றினால் ஒற்றிச் சேகரித்த பொருள் தெரிந்ததனால் வந்த பயன் இது. ஆகையால், "ஒற்றினால் ஒற்றிப் பொருள் தெரியா மன்னவன் கொற்றம் கொளக் கிடந்தது இல்" என்றார் நாயனார்.

அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் ஈசானிய மடத்து இராமலிங்க சுவாமிகள் பாடி அருளிய, "முருகேசர் முதுநெறி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

“பின்னைகரம் வீடியபின் பேதுற்றான் சூரன்,ஒற்றை

முன்இனிது ஆளாமல், முருகேசா! --- அன்னதனால்

ஒற்றினால் ஒற்றிப் பொருள்தெரியா மன்னவன்

கொற்றம் கொளக்கிடந்தது இல்.”

இதன் பொருள் ---

முருகேசா - முருகப் பெருமானே, சூரபதுமன் - சூரபதுமனானவன், ஒற்றை - ஒற்றாடலை, முன் இனிது ஆளாமல் - முன்னரே நன்றாகச் செய்து கொள்ளாதபடியினால், பின்னை கரம் வீடிய பின் - தங்கையாகிய அசமுகியின் கை வெட்டுண்ட பிறகு, பேதுற்றான் - உள்ளம் வருந்தினான். அன்னதனால் - ஆகையால், ஒற்றினால் ஒற்றிப் பொருள் தெரியா மன்னவன் - ஒற்றர்களால் நாட்டு நிகழ்ச்சிகளை அறிந்து அவற்றின் பயனை அறிந்து கொள்ளாத அரசன், கொற்றம் கொளக் கிடந்தது இல் - வெற்றி பெறத்தக்க வழி வேறு இல்லை.

சூரபதுமனானவன் ஒற்றரைக் கொண்டு செய்தி அறிந்துகொள்ளுதலை, முன்னரே மேற்கொள்ளாதபடியினால் தங்கையினுடைய கை வெட்டுண்ட பிறகு வருத்தத்தை அடைந்தான். ஒற்றர்களால் நாட்டு நிகழ்ச்சிகளை அறிந்து அவற்றின் பயனைத் தெரிந்து கொள்ளாத அரசன் வெற்றி அடைதற்கு வழி ஒன்றும் இல்லை என்பதாம். 

சூரபதுமனுக்கு அஞ்சி இந்திரன் இந்திராணியோடு நிலவுலகத்தை அடைந்து தங்கினான். இந்திராணியை ஐயனார்பால் ஒப்புவித்து விட்டு, தான் திருக்கயிலைக்குச் சென்றான். ஐயனார் கட்டளைப்படி வீரமாகாளர் இந்திராணியைக் காவல் செய்திருந்தார். இந்திரணியைச் சூரபதுமனுடைய தங்கையாகிய அசமுகி ஒருநாள் கண்டாள். அவளைத் தன்னுடைய தமையனுக்கு மனைவியாக்க வேண்டுமென்று எண்ணினான்.  இந்திராணியினுடைய கையைப் பற்றி இழுத்தாள். அவ்வளவில் வீரமாகாளர் அசமுகியினுடைய கைகளை வெட்டினார். அவள் புலம்பிக்கொண்டு போய்ச் சூரபதுமனிடம் முறையிட்டாள்.  அவன் முன்னரே ஒற்றர்களை ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தும் பகைவனாகிய இந்திரன் இருக்குமிடத்தையும் அவன் செய்யும் காரியங்களையும் ஒற்றர்கள் உணர்ந்து சென்று சூரனிடம் உரைக்கவில்லை. அதனாலேயே இவ்வாறு ஏற்பட்டது என்று வருந்தி அவ் ஒற்றர்களைப் பலவாறு கடிந்துரைத்து இகழ்ந்தான்.  ஒற்றர்களால் நன்கு செய்தி உணர்ந்து கொள்ளாதபடியால் சூரபதுமனானவன் பல தொல்லைகளை அனுபவிக்க நேர்ந்தது.

பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...

“ஒற்றினான் ஒற்றிப் பொருள்தெரிதல்முன்இனிதே;

முன்தான் தெரிந்து முறைசெய்தல் முன்இனிதே;

பற்றிலனாய்ப் பல்லுயிர்க்கும் பாத்துற்றுப்பாங்கறிதல்

வெற்றிவேல் வேந்தர்க்கு இனிது.”---இனியவை நாற்பது.

இதன் பொருள் ---

வெற்றி வேல் வேந்தற்கு ஒற்றினால் ஒற்றிப் பொருள் தெரிதல் முன் இனிதே - வெற்றியைத் தருகின்ற வேலையுடைய அரசனுக்கு ஒற்றராலே எல்லாரிடத்தும் நிகழ்வனவற்றை ஒற்றுவித்து, அவற்றின் பயனை ஆராய்தலின், பெருமை இனிது; முன் தான் தெரிந்து முறை செய்தல் முன் இனிதே - தான் குற்றத்தை முன்னர் ஆராய்ந்து தண்டம் செய்தல் மிக இனிது;  பற்று இலனாய் பல் உயிர்க்கும் பூத்து உற்று பாங்கு அறிதல் இனிது - ஒருவர்க்கும் பற்றிலனாய், எல்லார்க்கும் அப் பற்றினைப் பகுத்து,  எல்லாரிடத்தும் தானும் சென்று குற்றம் உளவாயின் அறிதல் இனிது.

“ஒற்றின் தெரியாச் சிறைப்புறத்து ஓர்தும்எனப்

பொன்தோள் துணையாத் தெரிதந்தும் - குற்றம்

அறிவுஅரிது என்று அஞ்சுவதே செங்கோன்மை, சென்று

முறையிடினும் கேளாமை அன்று.”  --- நீதிநெறி விளக்கம்.

இதன் பொருள் ---

ஒன்றின் தெரியா - வேவுகாரரால் தெரியப்படாத உண்மைகளை, சிறைப்புறத்து ஒர்தும் என - ஒதுக்கிடங்களில் இருந்து தெரிந்து கொள்வோம் என்று, பொன் தோள் துணையா தெரிதந்தும் - பொன்னாலான வீரவளை அணிந்த தனது தோளே தனக்குத் துணையாக நினைத்துக் கொண்டு போய் அங்கிருந்து அவற்றைத் தெரிந்து கொண்டும், குற்றம் அறிவரிது என்று அஞ்சுவதே செங்கோன்மை - குடிமக்களின் செய்கைகளில் குற்றமாவன இவைதாம் என்று துணிதல் அருமையானதென்று நினைத்து அக்குற்றங் காண்டலுக்கு அஞ்சுவதே நல்ல அரசாட்சி முறையாகும். (அதுவே முறையாமன்றிச்) சென்று முறையிடினும் கேளாமையன்று - குடிமக்களே போய்த் தமது குறைகளைச் சொல்லிக் கொண்டாலும் அதனைக் கேளாமலிருப்பது முறைமையன்று.

அரசனாவான் குடிமக்களின் நலங்களை அவர்கள் இருக்குமிடத்தில் வேவுகாரர்களை அனுப்பி வரச்செய்து, அவர்கள் வாயிலாகத் தெரிந்து கொள்வதுமன்றி, அவர்களாலும் தெரிந்து கொள்ளப்படாத உண்மைகளைத் தன் தோளே துணையாகத் தானே நேரிற்சென்று அறிவதும், அங்ஙனம் அறிந்த இடத்தும் அவர்பாலுள்ள குற்றங்களை அறியாதொழிவதுமே நல்ல அரசாட்சி முறையாம். அன்றி, அவ்வாறு தன் ஒற்றர்கள் மூலமாகவாவது அல்லது தானாகவாவது போய் அவர் நலங்களை அறியாதொழிதலும், குடிமக்கள் தாமாகவாவது தன்னிடம் வந்து முறையிட்டுக் குறையிரக்கும் போதுகூட அதனைக் கேளாமலிருப்பதும் முறையல்ல.

“அருமறை காவாத நட்பும், பெருமையை

வேண்டாது விட்டொழிந்த பெண்பாலும், யாண்டானும்

செற்றங்கொண் டாடுஞ் சிறுதொழும்பும், இம்மூவர்

ஒற்றாள் எனப்படு வார்.” ---  திரிகடுகம்.

இதன் பொருள் ---

அருமறை காவாத நட்பும் - பிறர்க்கு வெளிப்படுத்தக் கூடாத மறைமொழியைக் காப்பாற்றாத நட்பாளனும்; பெருமையை வேண்டாது விட்டு ஒழிந்து பெண்பாலும் - பெருமைக்குணத்தை விரும்பாமல் தலைவன் குறைகளை வெளிப்படுத்தி, தருமத்தினின்றும் நீங்கிய பெண்ணும்; யாண்டானும் - எங்காயினும், செற்றம் கொண்டு ஆடும் சிறு தொழும்பும் - கோபங்கொண்டு அவன்மேல் குற்றங் கூறுகின்ற குற்றலாளனும்; இ மூவர் - ஆகிய இம் மூவரும், ஒற்றாள் எனப்படுவார் - ஒற்றர்களை ஒப்பர் என்று சொல்லப்படுவார்.

ஒருவன் மறைமொழியை வெளிப்படுத்தும் நண்பனும், உள்ள பெருமையும் ஒழிக்கக் கருதும் பெண்ணும் தலைவரிடம் பகை பாராட்டும் வேலையாளனும் ஒற்றரை ஒத்தவர் என்பது கருத்து.

65. பிறவிக் குணம் மாறாது

 “வேசியரும், நாயும், விதிநூல், வயித்தியரும்,

பூசுரரும், கோழிகளும், பொன்அனையாய், - பேசில்ஓரு

காரணந்தான் இன்றியே கண்டவுடனே பகையாம்,

காரணந்தான் அப்பிறப்பே காண்.”  நீதிவெண்பா.

திருமகளைப் போன்ற அழகிய பெண்ணே! சொல்லுமிடத்து, பரத்தையரும், நாய்களும், சட்ட நூலும், மருத்துவரும், பார்ப்பனரும், கோழிகளும் ஒரு காரணமும் இல்லாமலே பார்த்த உடனே பகையாகி விடுவர்.  அவ்வாறு பகை ஆவதற்குக் காரணம், என்ன என்றால், அதனதன் இயல்பே ஆகும். அக் குணம் மாறாது. இதனை அறிந்துகொள்.

ஒரு விலைமகள் மற்றொரு விலைமகளைக் கண்டால் தன் தொழில் போட்டி காரணமாகக் காரணமின்றிப் பகைத்துக் கொள்வாள். 

இரண்டு நாய்கள் ஒன்றுக்கொன்று சந்தித்துக் கொண்டால் எவ்விதக் காரணமுமின்றி குரைத்துக் கொண்டு சண்டையிடத் தொடங்கும். 

விதிநூல் வல்லவர் எனப்படும் சோதிடர்கள் தங்களுக்குள் முரண்பட்டுப் பேசுவர். ஒருவர் கருத்தை மற்றொருவர் எளிதில் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார். திருக்கணித முறை சிறந்தது என்பார் ஒருவர், மற்றொருவர் வாக்கிய பஞ்சாங்க முறைதான் சிறந்தது என்பார். தங்களுக்குள் மாறுபட்டுப் பூசலிட்டுக் கொண்டு இருப்பர்.

வயித்தியர் எனப்படும் மருத்துவர்களும் அவ்வாறே. ஆங்கில மருத்தவர் கருத்து பிறதுறை மருத்துவர்களுக்கு உடன்பாடாக இருக்காது. பிறதுறை என்பன, சித்த மருத்துவம், ஆயுர்வேத மருத்துவம் மற்றும் இன்னபிற துறைகள். தங்களின் தொழில் போட்டி மற்றும் அறிவை நிலைநாட்டும் முனைப்பால் ஒரு மருத்துவ வல்லுநர் மற்றொருவரைக் கண்டால் உடன்படாமல் பகைமை உணர்வு கொள்வார். மாறுபட்டுப் பூசல் இடுவார்.

பூசுரர் என்பது உயிர்கள் மீது அழகிய தண்மை உடையவர்களைக் குறிக்கும். இவர்களை “அந்தணர் என்போர் அறவோர், எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகுவார்” என்று குறிப்பிட்டார் திருவள்ளுவ நாயனார். (சுரர் என்பது தேவர்களைக் குறிக்கும். அசுரர் என்பது இரக்கம் என்பது இல்லாத அரக்கர்களைக் குறிக்கும். பூசுரர் என்பது பூவுலகில் வாழும் தேவர்களாகிய அந்தணர்களைக் குறிக்கும். “பூசுரன் ஞானசம்பந்தன்” என்று திருஞானசம்பந்த நாயானார் தம்மைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அறவழியில் ஒழுகுவோரை அந்தணர் ஆவார்.)  இப்போது இது தொழில்முறை ஆகிவிட்டது. சடங்குகளைச் செய்விக்கும் அந்தணர்கள், தங்களுக்குள் வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் தட்சணை என்னும் தக்கணை காரணமாகத் தொழில் போட்டி கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் பகைத்துக் கொள்வர். நான் திருமுறை வழியில்/தமிழ்நெறியில் திருமணம் முதலிய சடங்குகளைத் தமிழில் ஏறக்குறைய 50 ஆண்டுகளாகச் செய்து வந்தேன். பலரைப் பயிற்றுவித்தும் உள்ளேன். திருவள்ளுவ நாயனார் பொருள் கருதித் திருக்குறள் இயற்றவில்லை. நாயன்மார்களும் ஆழ்வார்களும் பொருள் கருதி அருட்பாடல்களைப் பாடவில்லை. அவர்கள் மூலம் அறிந்த தமிழை விற்பது பாவம் என்பதால், தட்சணையாக எதையும் கேட்டுப் பெறமாட்டேன். அவர்களாக மனம் உவந்தளிப்பதை ஏற்றுக் கொள்வேன். அப்படி ஏற்றுக் கொள்வதையும் நான் அனுபவிக்காமல், நல்ல காரியங்களுக்குக் கொடுத்து விடுவேன். இது பிறருக்குப் பொறாமையை உண்டாக்கியது. என்னிடத்தில் பயின்றவர்களே, பொறாமை கொண்டு விலகி, தனியாகத் தொழில் நடத்தியதும் உண்டு. 

இரண்டு சேவல்கள் அல்லது கோழிகள் ஓரிடத்தில் கூடினால், அவை காரணமில்லாமல் உடனே ஒன்றோடொன்று மோதி சண்டையிட ஆரம்பிக்கும். 

சில பிறவிகளின் குணமானது இயல்பாக மாறாது என்பது கருத்து.

(விதிநூல் - சட்ட நூல்.  பூசுரர் - பார்ப்பனர்.  பொன் - இலக்குமி.)