திருக்குறள்
பொருட்பால்
அ. அரசியல்
அதிகாரம் 61 -- மடி இன்மை
இந்த அதிகாரத்துள் வரும் பத்தாம் திருக்குறளில், "திருமால் தனது அடியால் உலகத்தைத் தாவி அளந்த நிலப்பரப்பை எல்லாம், ஒரே நிலையில் தன்னிடத்தில் சோம்பல் இல்லாத அரசன் அடையப் பெறுவான்" என்கின்றார் நாயனார்.
சோம்புதல் இல்லாது எக்காலத்தும் தனது தொழிலிலேயே கண்ணாய் இருப்பவன், அம் முயற்சி மிகுதியினால், ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தான் எண்ணியதை எல்லாம் அடையப் பெறுவான்.
இதற்குத் திருக்குறள்...
மடிஇலா மன்னவன் எய்தும், அடி அளந்தான்
தாஅயது எல்லாம் ஒருங்கு.
இதற்குப் பரிமேரலழகர் உரை ---
அடி அளந்தான் தா அயது எல்லாம் --- தன் அடியளவானே எல்லா உலகையும் அளந்த இறைவன் கடந்த பரப்பு முழுதையும்;
மடி இலா மன்னவன் ஒருங்கு எய்தும் - மடியிலாத அரசன் முறையானன்றி ஒருங்கே எய்தும்.
('அடியளந்தான்' என்றது வாளா பெயராய் நின்றது. 'தாவியது' என்பது இடைக் குறைந்து நின்றது. எப்பொழுதும் வினையின் கண்ணே முயறலின், இடையீடின்றி எய்தும் என்பதாம். இவை இரண்டு பாட்டானும் மடியிலாதான் எய்தும் பயன் கூறப்பட்டது.)
இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, கமலை வெள்ளியம்பலவாண முனிவர் பாடி அருளிய, "முதுமொழி மேல் வைப்பு" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...
“கஞ்சுகநாதன் தன்கோயில் கால்எலிக்கு மாட்டாதே
வஞ்சனை செய்தானை இவண் வைத்துப்பார் ---
மடிஇலா மன்னவன் எய்தும், அடி அளந்தான்
தாஅயது எல்லாம் ஒருங்கு.”
இதன் பொருள் ---
கஞ்சுகம் - சட்டை. கஞ்சுகநாதன் - சட்டைநாதர், சீர்காழியில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவபெருமான். கால் - வளை.
இதில் கூறப்பட்ட எலி, சிவபெருமான் அருளால் மாவலி என்னும் அசுரனாகப் பிறந்து இப்பூவுலகை ஆண்டது. பிறகு ஒரு சமயம் மாவலியிடம் திருமால் வஞ்சனையால், குறள் வடிவம் கொண்டு மூன்று அடி மண் இரந்து அவனை அழித்தார். கால்எலி (வளையிலே பதுங்கி உள்ள எலி) என்ற நிந்தையால் மாவலிக்கு உயர்வு தோன்றியது.
“நிறைமறைக் காடு தன்னில் நீண்டுஎரி தீபம் தன்னைக்
கறைநிறத்து எலிதன் மூக்குச் சுட்டிடக் கனன்று தூண்ட,
நிறைகடல் மண்ணும் விண்ணும் நீண்டவான் உலகம் எல்லாம்
குறைவுஅறக் கொடுப்பர்போலும் குறுக்கைவீ ரட்ட னாரே.”
என்னும் அப்பர் தேவாரப் பாடலின்படிக்கு, மந்திரசித்தி நிறைந்த வேதங்கள் பூசித்த மறைக்காட்டில் நீண்டு எரிந்துகொண்டு இருந்த ஒரு விளக்கினை, கறுத்த நிறத்தை உடைய எலி தன் மூக்கினை, அத்தீப் பிழம்பு சுட்டிட அதனால் வெகுண்டு, திரியைத் தூண்டி விளக்கு நல்ல ஒளியோடு எரியச் செய்ய, அந்த எலிக்கு மறுபிறப்பில் கடலால் சூழப்பட்ட நில உலகம், தேவர் உலகம், நீண்ட மேலுலகங்கள் ஆகியவற்றை எல்லாம் ஆளுமாறு குறைவற வழங்கினார் திருக்குறுக்கை வீரட்டம் என்னும் திருக்கோயிலில் எழுந்தருளி உள்ள சிவபெருமான்.
திருக்கோயிலில் எரிந்து கொண்டிருந்து ஒரு விளக்கினை அபுத்திபூர்வமாகத் துண்டியதன் பலனாக, அந்த எலியானது, மாவலிச் சக்கரவர்த்தியாகப் பிறக்குமாறு திருவருள் புரிந்தார் சிவபெருமான்.
மாவலி வரலாறு
பிரகலாதருடைய புதல்வன் விரோசனன். விரோசனனுடைய புதல்வன் மாவலி. சிறந்த வலிமை உடையவன் ஆதலின், மாவலி எனப்பட்டான். அவனுடைய அமைச்சன் சுக்கிரன். மாவலி தனக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றி, வாள்வலியும், தோள்வலியும் மிக்கு மூவுலகங்களையும் தன்வசப் படுத்தி ஆண்டு இருந்தான். அதனால் சிறிது செருக்குற்று, இந்திராதி இமையவர்கட்கு இடுக்கண் புரிந்து, அவர்களது குன்றாத வளங்களையும் கைப்பற்றிக் கொண்டான். தேவர்கோமான் ஆகிய இந்திரன் பாற்கடலினை அணுகி, அங்கு பாம்பணையில் பள்ளிகொண்டு இருக்கும் பரந்தாமனிடம் முறையிட்டான். காசிபரும், அதிதி தேவியும் நெடிது காலம் சற்புத்திரனை வேண்டித் தவம் புரிந்துகொண்டு இருந்தனர். தேவர் குறை தீர்க்கவும், காசிபருக்கு அருளவும் வேண்டி, திருமால் அதிதி தேவியின் திருவயிற்றில் கருவாகி, சிறிய வடிவுடன் (குறளாகி) அவதரித்தனர்.
“காலம் நுனித்து உணர் காசிபன் என்னும்
வாலறிவற்கு அதிதிக்கு ஒரு மகவாய்,
நீல நிறத்து நெடுந்தகை வந்துஓர்
ஆல்அமர் வித்தின் அரும்குறள் ஆனான்.” –கம்பராமாயணம்
மாவலி ஒரு சிறந்த வேள்வியைச் செய்யலானான். அவ் வேள்விச் சாலைக்கு வந்த இரவலர் அனைவருக்கும் வேண்டியவற்றை வழங்குவேன் என்று அறக் கொடி உயர்த்தினான். திரள் திரளாகப் பலப்பல இரவலர் வந்து, பொன்னையும் பொருளையும் பசுக்களையும் ஆனைகளையும் பரிசில்களாக வாங்கிக் கொண்டு சென்றனர். மாவலி வந்து கேட்டோர் அனைவருக்கும் வாரி வாரி வழங்கினான்.
அத் தருணத்தில், வாமனர் முச்சிப்புல் முடிந்த முப்புரி நூலும், வேதம் நவின்ற நாவும் ஆக, சிறிய வடிவுடன் சென்றனர். வந்தவரை மாவலி எதிர்கொண்டு அழைத்து வழிபட்டு, "என்ன வேண்டும்" என்று வினவினான். வாமனர், "மாவலியே! உனது கொடைத் திறத்தைப் பலர் புகழ்ந்து கூறக் கேட்டு, செவியும் சிந்தையும் குளிர்வுற்றேன். மிக்க மகிழ்ச்சி உறுகின்றேன். நின்னைப் போல் வழங்குபவர் விண்ணிலும் மண்ணிலும் இல்லை. என் கால்களில் அளந்து கொள்ள மூவடி மண் வேண்டும்" என்று இரந்தனர்.
அருகிலிருந்த வெள்ளிபகவான், "மாவலியே! மாயவன் மாயம் செய்ய குறள் வடிவுடன் வந்துளான். அண்டமும் முற்றும் அகண்டமும் உண்டவனே இவ் மாமனன். ஆதலினால், இவன் ஏற்பதைத் தருவது நன்மை தராது" என்று தடுத்தனன்.
மாவலி, "சுக்கிரபகவானே! உலகமெல்லாம் உண்ட திருமாலுடைய கரம் தாழ்ந்து, என் கரம் உயர்ந்து தருவதினும் உயர்ந்தது ஒன்று உண்டோ. கொள்ளுதல் தீது. கொடுப்பது நன்று. இறந்தவர்கள் எல்லாம் இறந்தவர்கள் ஆகார். ஒழியாது கையேந்தி இரந்து திரிபவரே இறந்தவர் ஆவார். இறந்தவராயினும் ஏற்றவருக்கு இட்டவரே இருந்தவர் ஆகும்”.
“மாய்ந்தவர் மாய்ந்தவர் அல்லர்கண் மாயாது
ஏந்திய கைகொடு இரந்தவர் எந்தாய்,
வீய்ந்தவர் என்பவர் வீய்ந்தவரேனும்
ஈய்ந்தவர் அல்லது இருந்தவர் யாரே.”
“எடுத்துஒருவருக்கு ஒருவர் ஈவதனின் முன்னே
தடுப்பது நினக்கு அழகிதோ, தகைவுஇல் வெள்ளி,
கொடுப்பது விலக்கு கொடியோய், உனது சுற்றம்
உடுப்பதுவும் உண்பதுவும் இன்றி விடுகின்றாய்.”
எனவரும் கம்பராமாயணப் பாடல்களைக் காண்க.
"கொடுப்பதைத் தடுப்பவனது சுற்றம் உடுக்க உடையும் உண்ண உணவும் இன்றி தவிப்பர். ஆதலின், யான் ஈந்து உவப்பேன்" என்று மாவலி வாமனரது கரத்தில் நீர் வார்த்து, "மூவடி மண் தந்தேன்" என்றான். “கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம், உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் இன்றிக் கெடும்” என்னும் திருக்குறள் கருத்தை, இராமாயணத்தில் கம்பர் எடுத்து ஆண்டு உள்ளார் என்பதை அறிக.
உடனே வாமனமூர்த்தி தக்கார்க்கு ஈந்த தானத்தின் பயன் உயர்வதுபோல், அண்ட கோளகையை முடி தீண்ட திரிவிக்ரம வடிவம் கொண்டார். மண்ணுலகையெல்லாம் ஓரடியாகவும், விண்ணுலகையெல்லாம் ஓரடியாகவும் அளந்தார். "மூன்றாவது அடிக்கு அடியேன் சென்னியே இடம்" என்று பணிந்தனன் மாவலி. வேதத்தில் விளையாடும் அப் பெருமானுடைய திருவடி மாவலியின் சென்னியில் வைத்து பாதலத்தில் வாழவைத்தது. காவலி தனது முயற்சியின் பலனாக அடுத்த மந்வந்தரத்தில் இந்திரன் ஆகும் பதமும் மாவலி பெற்றனன்.
அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, திராவிட மாபாடியக் கர்த்தரான மாதவச் சிவஞான யோகிகள் பாடி அருளிய, "சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...
“பொன்மலையின் வேங்கை பொறித்துமீண் டான்சென்னி
தொன்மைவலி ஆண்மையினால், சோமேசா! - பன்னின்
மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்
தாஅயது எல்லாம் ஒருங்கு.”
இதன் பொருள்---
சோமேசா! அடி அளந்தான் தாயது எல்லாம் - தன் அடியளவானே எல்லா உலகையும் அளந்த திருமால் தாவிய பரப்பு முழுவதையும், மடி இலா மன்னவன் - மடியிலா அரசன், ஒருங்கு எய்தும் - முறையானன்றி ஒருங்கே எய்தும்,
சென்னி - கரிகால் சோழன் என்பவன், தொன்மை வலி ஆண்மையினால் - பழமையாகவுள்ள வலிமையை ஆளும் தன்மையான், பொன்மலையின் - இமயமலையினிடத்தே, வேங்கை - தன் கொடியில் உள்ள புலியை, பொறித்து மீண்டான் - எழுதித் திரும்பினான் ஆகலான் என்றவாறு.
கற்றறிந்தோர் பல சொல்லினையே ஒரு சொல்லாகவும் கருதுவர் என்பதற்கு 'அடியளந்தான் தாயதெல்லாம்' என்பதை எடுத்துக் காட்டி 'அரி' என ஒரு சொல்லாகவே கொள்வர் என்பர். புலிக்கொடி சோழ அரசர்க்குரியது.
சென்னி பொன்மலையில் வேங்கை பொறித்தமை ----
"செண்டு கொண்டுகரி காலனொரு காலில்இமயச்
சிமய மால்வரை திரித்தருளி மீளஅதனைப்
பண்டு நின்றபடி நிற்கஇது என்று முதுகில்
பாய்புலிப் பொறி குறித்தது மறித்த பொழுதே."
எனவரும் கலிங்கத்துப்பரணிப் பாடலால் அறியலாம்.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்தை ஆண்ட கரிகால் பெருவளத்தான் என்னும் சோழன் தென்தேசத்தில் உள்ள நாடுகளை வென்று, வடதேசம் புக்கு, அங்குள்ள அரசர்களையும் புறங்கண்டு, இமயமலை வரையும் தன் ஆணை செல்வதற்கு அறிகுறியாகத் தனது அடையாளமாகிய புலியை அம்மலைக்கண் எழுதித் திரும்பினான்.
அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் ஈசானிய மடத்து இராமலிங்க சுவாமிகள் பாடி அருளிய, "முருகேசர் முதுநெறி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...
“அம்புவி முற்றும் புரந்தான் ஆண்மை ரகு மாற்றலர்
மொய்ம்பு அதனால் வென்றே, முருகேசா! --- இம்பர்
மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்
தாஅயது எல்லாம் ஒருங்கு.”
இதன் பொருள் ---
முருகேசா - முருகப் பெருமானே, ஆண்மை ரகு - பேராண்மையையுடைய இரகு என்னும் அரசன், மாற்றலரை மொய்ம்பு அதனால் வென்று - பகைவர்களைத் தன்னுடைய வலிமையினாலே வெற்றி கொண்டு, அம்புவி முற்றும் புரந்தான் - அழகிய நிலவுலகம் முழுவதையும் அரசாட்சி செய்தான். இம்பர் - இவ் உலகத்திலே, அடி அளந்தான் தாயது எல்லாம் ஒருங்கு - அடியால் உலகத்தை அளந்த கடவுள் தாவிய பரப்பு எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக, மடிஇலா மன்னவன் எய்தும் - சோம்பல் இல்லாத அரசன் அடைவான்.
ஆண்மை மிகுந்த இரகு என்னும் அரசன் பகைவர்களை எல்லாம் தன்னுடைய வலிமையினால் வெற்றிகொண்டு உலகம் முழுவதையும் அரசாண்டான். திருமாலால் தாவி அளக்கப்பட்ட இவ் உலகங்கள் எல்லாவற்றையும் சோம்பலில்லாத அரசன் ஒருசேர அடைவான் என்பதாம்.
இரகுவின் கதை
திலீபன் என்னும் அரசன் காமதேனுவை வழிபட்டு இரகு என்னும் மைந்தனைப் பெற்றான். அந்த இரகு தன்னுடைய தந்தை இயற்றிய வேள்வியின் பொருட்டுத் திக்குகள்தோறும் சென்று வரும்போது, இந்திரன் வேள்விக் குதிரையைக் கவர்ந்தான். இரகு அதனைக் குறித்து சிறிதும் தளர்ச்சி அடையமல் அவனையும் வென்று வேள்விப்பலன் கைகூடும் பலத்தை அவனால் பெற்றான். சில காலம் சென்ற பிறகு, தன் தந்தை தவம் செய்யும் பொருட்டுக் காட்டை அடைந்ததும் தான் அரசுரிமையை மேற்கொண்டான். திக்குகள்தோறும் சென்று பெற்ற எண்ணிறந்த பொற்குவியலைக் கொண்டு விசுவசித்து என்னும் வேள்வியைச் செய்தான். அந்தணர்கட்குப் பொருள்களை எல்லாம் தானம் செய்தான். அதனால் வறுமை உடையவன் ஆனான். இச்சமயத்தில் கௌற்சமுனிவர் என்பவர் குருகாணிக்கை கொடுத்தலுக்காகப் பதினான்கு கோடி பொன்னை விரும்பி இரகுவினிடம் வந்தார். அவன் அவரை வணங்கி இருக்கச் செய்தான். தன்னிடம் பொருள் இன்மையால் குபேரனை வென்று வேண்டிய பொருளை அடையவேண்டுமென்று எண்ணமிட்டுக் கொண்டு இருந்தான். இதனைக் குபேரன் அறிந்து அஞ்சினான். அன்று இரவே அவ் அரசனுடைய பொருளறையில் பொன்மழை பொழியச் செய்தான். கௌற்ச முனிவர் விரும்பி வந்த பொருளைக் கொடுத்தான். அம் முனிவர் வழங்கிய வாழ்த்துரையின்படி அயன் என்னும் மகனைப் பெற்றுச் சிறந்த வாழ்வை அடைந்தான்.
அடுத்து, இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் பச்சைக் கந்தையர் மடத்து சென்ன மல்லையர் பாடி அருளிய, "சிவசிவ வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...
“தந்தை உளம் நோக்கி, நவம் மேவிய துருவன்
சிந்தை வலிது அன்றோ, சிவசிவா! --- நந்து
மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்
தாஅயது எல்லாம் ஒருங்கு.
மாற்றாந் தாயால் கடியப்பட்ட துருவன் தந்தையின் ஒவ்வா நிலையையும் கண்டான். தன் தாயின் சொற்படி திருமாலை நோக்கித் தவம் புரிந்து, துருவ நிலையை அடைந்தான்.”
துருவன் தான் கொண்டிருந்த உயர்ந்த கருத்தினாலே நாள்களையும் கோள்களையும் இயக்கும் உயர்ந்த பதவியைப் பெற்றான்.
துருவன் கதை
உத்தானபாதன் என்னும் அரசனுக்குச் சுருதி சுநீதி என்னும் இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர். மூத்தாள் சுருதி. இளையாள் சுநீதி. இருவருக்கும் உத்தமன் துருவன் என்னும் இரண்டு மக்கள் இருந்தனர். மூத்தாள் மகனாகிய உத்தமன் தந்தையின் மடியில் இருக்கும்போது இளையான் மகனாகிய துருவனும் தந்தையின் மடியில் ஏறச் சென்றான். அதனைச் சுருதியாகிய மூத்தவள் தடுத்தாள். துருவன் சிறவனாக இருந்தும் அதனைப் பொறாமல், தாயினிடத்திலே கூறி உடன்பாடு பெற்றுக்கொண்டு எழு முனிவர்களிடம் போய் அவர்களுடைய அருளுரைப்படியே தவம் புரிந்தான். இந்திரனால் ஏவப்பட்ட பூதம் முதலியவைகட்குச் சிறிதும் அஞ்சாது நின்று நாள்களையும் கோள்களையும் பிணித்த உருளையை சுழற்றி விளங்கும் பெரும் பதவியைத் திருமாலால் பெற்றான். அதனால் தன்னுடைய தாயோடு மிகுந்த சிறப்பை அடைந்தான். உள்ளத்தில் கொண்டிருந்த முயற்சியால் இத்தகைய சிறந்த பேற்றைப் பெற்றான்.
பின்வரும் பாடல் இத் திருக்குறளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளதை அறியலாம்...
“இனி யாரும் இல்லாதார் எம்மில் பிறர்யார்,
தனியேம்யாம் என்று ஒருவர் தாம் மடியல் வேண்டாம,
முனிவு இலர் ஆகி முயல்க, முனிவுஇல்லார்
முன்னியது எய்தாமை இல்.” – பழமொழி நானூறு.
இதன் பொருள் ---
இனி - இப்பொழுது, யாரும் இல்லாதார் எம்மில் பிறர் யார் -சார்வாக ஒருவரையும் இல்லாதார் எம்மைவிட யார் உளர் இவ்வுலகத்தில், தனியேம் யாம் - தனிமை உடையவராக ஆயினோம், என்று ஒருவர் தாம் மடியல் - என்று கருதி ஒருவர் சோம்பி இருக்க வேண்டுவதில்லை, முனிவு இலர் ஆகி முயல்க - எடுத்த காரியத்தில் சோர்வு இல்லாதவராகி முயற்சி செய்க, முனிவு இல்லார் முன்னியது எய்தாமை இல் - காரியத்தில் வெறுப்பில்லாதவர்கள் தாம் நினைத்ததை அடையாமல் இருத்தலில்லை.
தொடங்கிய காரியத்தில் சோம்பலும் வெறுப்பும் இன்றி அதனைச் செய்தல் வேண்டும்.