சொன்னதைச் சொல்லும் இளம் கிளி




20. சொன்னதைச் சொல்லும் இளங்கிள்ளை

சொன்னத்தைச் சொல்லும் இளம் கிள்ளை என்பார்,
     தண்டலையார் தொண்டு பேணி
இன்னத்துக்கு இன்னது என்னும் பகுத்தறிவு ஒன்று
     இல்லாத ஈனர் எல்லாம்,
தன் ஒத்துக் கண்டவுடன் காணாமல்
     முறைபேசி, சாடை பேசி,
முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து பின்னுக்கு ஒன்-
     றாய் நடந்து மொழிவர் தாமே.
          
     இதன் பொருள் ---

     இளம் கிள்ளை சொன்னத்தைச் சொல்லும் என்பார் --- இளங்கிளியானது நாம் சொன்னத்தையே சொல்லும் என்று கூறுவார்கள்,

     (அவ்வாறு)

     தண்டலையார் தொண்டு பேணி இன்னத்துக்கு இன்னது  எனும் பகுத்தறிவு ஒன்று  இல்லாத ஈனர் எல்லாம் --- திருத்தண்டலை நீள்நெறி நாதருக்குத் தொண்டுகள் புரிந்து, இதற்கு இது என்று அறியும் பகுத்தறிவு சிறிதும் பெறாத இழிந்தவர்கள் எல்லோரும்,

     தன் ஒத்துக் கண்டவுடன் முறைபேசி --- தன்னை நேரே கண்டபோது தகுதிப் படி உரையாடி,
  
     காணாமல் சாடை பேசி --- காணாதபோது குறிப்பாக இகழ்ந்து கூறி,

     இவ்வாறு,

     முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து --- எதிரில் ஒருவாறு நடந்து  கொண்டும்,

     பின்னுக்கு ஒன்றாய் நடந்து --- காணாதபோது ஒருவாறு நடந்து கொண்டும்

     மொழிவர் --- அவ்வாறே முன்னுக்குப் பின் மாறுபாடாகப் பேசுவதும் செய்வார்கள்.

      விளக்கம் --- இறைவன் திருத்தொண்டிலை ஈடுபட்டால் இது நல்லது, இது தீயது என்னும் பகுத்தறிவினைப் பெறலாம். திருத்தொண்டுசெய்தால் பணிவு வரும். எல்லாம் இறைவன் அருளால் நிகழ்வது என்னும் தெளிவு வரும். யாரையும் வஞ்சிக்கும் எட்டம் வராது.

வஞ்சித்து ஒழுகும் மதி இலிகாள்! யாவரையும்
வஞ்சித்தோம் என்று மகிழன்மின் --- வஞ்சித்த
எங்கும் உளன் ஒருவன் காணும்கொல் என்று அஞ்சி,
அங்கும் குலைவது அறிவு.

என்பது நீதிநெறி விளக்கம்.

     போலி வேடம் பூண்டு பிறரை வஞ்சித்து வாழும் அறிவிலிகளே! எல்லோரையும் நாம் வஞ்சித்து விட்டோம் என்று நீங்கள் மகிழ வேண்டாம்.  அது அறிவு உடைமை அல்ல.  நீங்கள் வஞ்சித்த செயலை, பார்க்கும் இடம் எங்கும் ஒரு நீக்கம் அற நிறைந்து இருக்கின்ற இறைவன் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றானே என்று நடுங்கி, உடல் பதைப்பதே அறிவு உடைமை ஆகும்.

     எனவே, திருத்தொண்டில் நின்று, பகுத்தறிவு பெறாத ஈனர் யாவரும் சொன்னதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளை போன்றவர்கள்.  அத்தகையோர் ஒருவரைக் கண்டால் ஒன்றும்,  காணாதபோது  ஒன்றுமாகப் பேசியும் நடந்தும் வருவார்கள்.

     ‘சொன்னதைச்  சொல்லும் கிளிப்பிள்ளை' என்பது பழமொழி, ‘முறைபேசிச் சாடை பேசி' ‘முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து பின்னுக்கு ஒன்றாய் நடந்து மொழிவர்' என்பன மரபு மொழிகள். 


விதிப்படியே எல்லாம் ஆகும்





19. எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும்

மண்ணுலகு ஆளவும் நினைப்பார், பிறர் பொருள்மேல்
     ஆசை வைப்பார், வலிமை செய்வார்,
புண்ணியம் என்பதைச் செய்யார், கடைமுறையில்
     அலக்கழிந்து புரண்டே போவார்;
பண்உலவு மொழிபாகர் தண்டலையார்
     வகுத்த விதிப்படி அல்லாமல்
எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும்! மௌனமே
     மெய் ஆகும் இயற்கை தானே!

               இதன் பொருள் ---

     பண் உலவும் மொழி பாகர் தண்டலையார் வகுத்த விதிப்படி அல்லாமல் ---- பண் என இனிக்கும் மொழியை  உடைய உமையம்மையாரைத் தமது இடப்பாகத்தில்
கொண்டவராகிய திருத்தண்டலை நீள்நெறிநாதர் திருவருளாணையின் வண்ணமே நடக்கும் அல்லாமல்,

     எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும் --- நாம் எண்ணியவை யாவும் ஈடேறாமல் போகும்,

     மௌனமே மெய் ஆகும் இயற்கை --- சிவபெருமானின் திருவருளையே சிந்தித்துப் பேசாது இருப்பதே பெரு நலம் தரும் இயல்பினை உடையது,

     (அவ்வாறு அல்லாமல் பலரும்),  

     மண் உலகு ஆளவும் நினைப்பார் --- இந்த நில உலகத்தை ஆளவேண்டும் என்று நினைப்பார்கள்.

     பிறர் பொருள்மேல் ஆசை வைப்பார் - தமக்கு உரிமை இல்லாத, மற்றவர் பொருளுக்கு ஆசைப் படுவார்கள்.

      வலிமை செய்வார் --- தங்கள் ஆற்றலால் பிறரைத் துன்புறுத்துவார்கள்.

     புண்ணியம் என்பதைச் செய்யார் --- புண்ணியச் செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்.

     (இப்படிப்பட்டவர்கள் எல்லாரும்),

     கடைமுறையில் அலக்கழிந்து புரண்டே போவார் --- இறுதியில் கலக்கம் அடைந்து, கெட்டு அழிந்து போவார்கள்.

     விளக்கம் --- அவரவர் செய்யும் நல்வினை, தீவினைக்கு ஏற்பப் பயன்களைத் தரும் பிறவியில் இறைவர் உயிர்களைப் புகுத்துவார். நாம் நினைத்தவாறே எதுவும் முடிவதில்லை. ‘எண்ணமெல்லாம் பொய்! எழுத்தின்படி மெய்'  என்பது  பழமொழி. பேராசை கொண்டு பிறர்க்குக் கேடு செய்யலாகாது.

ஒன்று என்று இரு; தெய்வம் உண்டு என்று இரு
     உயர் செல்வம் எல்லாம்
அன்று என்று இரு; பசித்தோர் முகம் பார்
     நல் அறமும் நட்பும்
நன்று என்று இரு; நடு நீங்காமலே
     நமக்கு இட்ட படி
என்று என்று இரு; மனமே உனக்கு உபதேசம் இதே!

என்னும் பட்டித்தடிகளின் பாடல் கருத்தை மனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

ஆழ அமுக்கி முகக்கினும் ஆழ்கடல்நீர்
நாழி முகவாது நால்நாழி-தோழி
நிதியும் கணவனும் நேர்படினும் தம்தம்
விதியின் பயனே பயன்.

         ஆழமாகிய கடலின் நீரை அழுந்தும்படியாக அமிழ்த்தி மொண்டாலும் ஒரு படியானது, நான்கு படி நீரை மொள்ளாது; அதுபோல, தோழியே, மிக்க பொருளும் தக்க நாயகனும் கிடைத்தாலும், அவரவருக்கு விதிக்கப்பட்ட விதியின் அளவாகிய பயனே அனுபவிக்கப்படும் பயனாகும்.

எழுதியவா றேகாண் இரங்குமட நெஞ்சே
கருதியவா றாமோ கருமம்-கருதிப்போய்க்
 கற்பகத்தைச் சேர்ந்தோர்க்குக் காஞ்சிரங்காய் ஈந்ததேல்
 முற்பவத்தில் செய்த வினை.

         வருந்துகின்ற அறியாமை பொருந்திய மனமே, நல்ல பயனைப் பெறலாம் என்று நினைத்துப் போய்க் கற்பகத் தருவை அடைந்தவர்க்கு, அது எட்டிக்காயைக் கொடுத்ததாயின், அதற்குக் காரணம் அவர் முற்பிறப்பில் செய்த தீவினையாகும்; செய்கின்ற செயல்கள் எல்லாம் நீ நினைத்தபடியே ஆகுமோ?  கடவுள் விதித்தபடியே ஆகும் என்று அறிவாயாக.

என வரும் ஔவைப் பிராட்டியின் மூதுரைப் பாடல்களின் கருத்தை உள்ளத்தில் இருத்துக.

புண்ணியம்ஆம் பாவம்போம் போனநாட் செய்தஅவை
மண்ணில் பிறந்தார்க்கு வைத்தபொருள்-எண்ணுங்கால்
ஈது ஒழிய வேறு இல்லை, எச்சமயத்தோர் சொல்லும்
தீது ஒழிய நன்மை செயல்.

ஒருவன் செய்யத்தக்கது அறச்செயல்களையே. செய்யாமல் ஒழியத்தகுவது பாவச் செயல்களையே. முற்பிறவியில் செய்த அந்த அறமும், பாவமுமே இந் உலகில் பிறந்தவர்களுக்கு இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்கும்படி சேர்த்து வைத்த பொருக்ளகள் ஆகும். எண்ணிப் பார்க்கும்பொழுது, எல்லாச் சமயத்தவர்களும் சொல்வது இதைத் தவிர வேறு இல்லை. எனவே, பாவத்தைச் செய்யாது, அறத்தையே செய்க.

என வரும் ஔவைப் பிராட்டியின் நல்வழிப் பாடல் கருத்தையும் எண்ணுக.


திருவண்ணாமலை - 0564. தமர குரங்களும்




அருணகிரிநாதர் அருளிய
திருப்புகழ்

தமரம் குரங்களும் (திருவருணை)

திருவருணை முருகா!
இயமன் வரும்போது வந்து காத்து அருள்


தனன தனந்தனந் தான தத்த தந்த
     தனன தனந்தனந் தான தத்த தந்த
     தனன தனந்தனந் தான தத்த தந்த ...... தனதனத் தனதான


தமர குரங்களுங் காரி ருட்பி ழம்பு
     மெழுகிய அங்கமும் பார்வை யிற்கொ ளுந்து
     தழலுமிழ் கண்களுங் காள மொத்த கொம்பு...... முளகதக் கடமாமேல்

தனிவரு மந்தகன் பாசம் விட்டெ றிந்து
     அடவரு மென்றுசிந் தாகு லத்தி ருந்து
     தமரழ மைந்தருஞ் சோக முற்றி ரங்க...... மரணபக் குவமாநாள்

கமல முகங்களுங் கோம ளத்தி லங்கு
     நகையு நெடுங்கணுங் காதி னிற்று லங்கு
     கனக குதம்பையுந் தோடும் வஜ்ர அங்க...... தமுமடற் சுடர்வேலுங்

கடிதுல கெங்கணுந் தாடி யிட்டு வந்த
     மயிலுமி லங்கலங் கார பொற்ச தங்கை
     கழலொலி தண்டையங் காலு மொக்க வந்து...... வரமெனக் கருள்கூர்வாய்
  
இமகிரி வந்தபொன் பாவை பச்சை வஞ்சி
     அகில தலம்பெறும் பூவை சத்தி யம்பை
     யிளமுலை யின்செழும் பால்கு டுத்தி லங்கு...... மியல்நிமிர்த் திடுவோனே

இறைவ ரிறைஞ்சநின் றாக மப்ர சங்க
     முரைசெய் திடும்ப்ரசண் டாவி சித்து நின்ற
      ரணமுக துங்கவெஞ் சூரு டற்பி ளந்த...... அயிலுடைக் கதிர்வேலா

அமண ரடங்கலுங் கூட லிற்றி ரண்டு
     கழுவி லுதைந்துதைந் தேற விட்டு நின்ற
     அபிநவ துங்ககங் காந திக்கு மைந்த...... அடியவர்க் கெளியோனே

அமரர் வணங்குகந் தாகு றத்தி கொங்கை
     தனில்முழு குங்கடம் பாமி குத்த செஞ்சொ
     லருணை நெடுந்தடங் கோபு ரத்த மர்ந்த...... அறுமுகப் பெருமாளே.


பதம் பிரித்தல்


தமர குரங்களும், கார் இருள் பிழம்பும்
     மெழுகிய அங்கமும், பார்வையில் கொளுந்து
     தழல் உமிழ் கண்களும், காளம் ஒத்த கொம்பும்...... உள, கதக் கட மாமேல்

தனிவரும் அந்தகன் பாசம் விட்டு எறிந்து,
     அடவரும் என்று சிந்தை ஆகுலத்து இருந்து,
     தமர் அழ, மைந்தரும் சோகம் உற்று இரங்க,...... மரண பக்குவம் ஆ நாள்

கமல முகங்களும், கோமளத்து இலங்கு
     நகையும், நெடுங்கணும், காதினில் துலங்கு
     கனக குதம்பையும், தோடும் வஜ்ர அங்க...... தமும், டல் சுடர்வேலும்,

கடிது உலகு எங்கணும் தாடி இட்டு வந்த
     மயிலும், இலங்கு அலங்கார பொன் சதங்கை,
     கழல்ஒலி, தண்டையம் காலும் ஒக்க வந்து, ...... வரம் எனக்கு அருள்கூர்வாய்.

இமகிரி வந்த பொன், பாவைர பச்சை வஞ்சி,
     அகில தலம் பெறும் பூவை, சத்தி, அம்பை,
     இளமுலையின் செழும் பால் குடித்து, இலங்கும்...... இயல் நிமிர்த்திடுவோனே!

இறைவர் இறைஞ்ச நின்று, கம ப்ரசங்கம்
     உரை செய்திடும் ப்ரசண்டா! விசித்து நின்ற
      ரணமுக துங்க வெம் சூர் உடல் பிளந்த...... அயில் உடைக் கதிர்வேலா!

அமணர் அடங்கலும் கூடலில் திரண்டு,
     கழுவில் உதைந்து உதைந்து ஏற விட்டு நின்ற,
     அபிநவ! துங்க! கங்கா நதிக்கு மைந்த!...... அடியவர்க்கு எளியோனே!

அமரர் வணங்கு கந்தா! குறத்தி கொங்கை
     தனில் முழுகும் கடம்பா! மிகுத்த செஞ்சொல்
     அருணை நெடும்தடம் கோபுரத்து அமர்ந்த ...... அறுமுகப் பெருமாளே.


பதவுரை


      இமகிரி வந்த பொன் பாவை --- இமயமலை அரசனுக்குத் திருமகளாக வந்து அவதரித்தவரும், பொன் போல ஒளிசெய்யும் பதுமையை ஒத்தவரும்,

     பச்சை வஞ்சி --- பச்சை நிறமுடையவரும், கொடி போன்றவரும்,

     அகில தலம் பெறும் பூவை --- எல்லா உலகங்களையும் ஈன்ற அன்னையும்,

     சத்தி --- ஆற்றல் உடையவரும்,

     அம்பை -- அம்பிகையும் ஆகிய உமாதேவியாருடைய

     இளமுலையின் செழும் பால் குடித்து --- இளமையான திருமுலையினின்றும் பொழிந்த சிவஞானப் பாலைப் பருகி

     இலங்கும் இயல் நிமிர்த்திடுவோனே --- உலகமெல்லாம் விளங்கும் நல் இயல்பினை வளர்ப்பவரே!

      இறைவர் இறைஞ்ச நின்று --- சிவபெருமான் சீட பாவனையுடன் நின்று வணங்க,

     ஆகம ப்ரசங்கம் உரை செய்திடும் ப்ரசண்டா --- சிவாகமங்களின் நுட்பங்களின் தத்துவார்த்தங்களை உபதேசித்து அருளிய சமர்த்தரே!

         விசித்து நின்ற ரணமுக துங்க வெஞ்சூர் உடல் பிளந்த --- போர்க்கோலத்தைக் காட்டி போர் முகத்தில் சிறந்த வீரமுடன் நின்ற கொடிய சூரபன்மனுடைய உடம்பை இரு பிளவாகப் பிளந்த,

     அயில் உடைக் கதிர்வேலா --- கூர்மை பொருந்திய, ஒளியுடன் கூடிய வேலாயுதரே!

      அமணர் அடங்கலும் கூடலில் திரண்டு --- சமணர்கள் அனைவரும் மதுரையம்பதியில் ஒன்று கூடி,

     கழுவில் உதைந்து உதைந்து --- கழுவில் கால்களை உதைத்துக் கொண்டு

     ஏற விட்டு நின்ற --– ஏறுமாறு தேவாரத் திருமுறை ஏட்டை வைகை ஆற்றில் இட்டு உறுதியுடன் திருஞானசம்பந்தரை அதிட்டித்து நின்ற

     அபிநவ --- புத்தம் புதியவரே!

     துங்க --- பரிசுத்தமானவரே!

     கங்கா நதிக்கு மைந்த --– கங்காதேவிக்குப் புதல்வராக வந்தவரே!
                                                     
     அடியவர்க்கு எளியோனே --- அடியார்க்கு எளிமையானவரே!

      அமரர் வணங்கு கந்தா --- தேவர்கள் வணங்குகின்ற கந்தப் பெருமானே!

      குறத்தி கொங்கை தனில் முழுகும் கடம்பா --- வள்ளியம்மையருடைய திருத்தனங்களில் மூழ்குகின்ற, கடப்ப மாலையைத் தரித்தவரே!

      மிகுத்த செஞ்சொல் --- மிகுந்த இனிய சொற்களை உடைய தமிழ் மொழி வழங்குகின்ற

     அருணை நெடும் தடம் கோபுரத்து அமர்ந்த அறுமுகப் பெருமாளே --- திருவண்ணாமலையில் நீண்டு விசாலமான திருக்கோபுர வாசலில் எழுந்தருளி உள்ள பெருமையின் மிக்கவரே!

      தமர குரங்களும் --- ஒலியுடன் கூடி குளம்புகளையும்,

     கார் இருட்பிழம்பு மெழுகிய அங்கமும் --- கரிய இருளைப் பிழிந்து அவ் இருட்குழம்பை மெழுகியது போன்ற மிகவும் கருமையான உடம்பையும்,

     பார்வையில் கொளுந்து தழல் உமிழ் கண்களும் --- பார்வையினாலேயே கொளுத்துகின்ற நெருப்பினைப் பொழிகின்ற கண்களையும்,

     காளம் ஒத்த கொம்பும் உள கதக் கடமா மேல் --- ஆலகாலவிடம் போன்ற கொம்புகளை உடையதும், வேகமாகச் செல்வதும் ஆகிய  எருமைக் கிடாவின் மீது

      தனி வரும் அந்தகன் பாசம் விட்டு எறிந்து --- தனித்து வருகின்ற கூற்றுவன், பாசக் கயிற்றை வீசி எறிந்து,

     அட வரும் என்று சிந்தாகுலத்து இருந்து --- என்னைக் கொல்ல வருகின்றான் என்று எண்ணி, மனம் துன்புற்று மிகவும் வருந்தி,

     தமர் அழ மைந்தரும் சோகம் உற்று இரங்க ---  சுற்றத்தார்கள் அழவும், புதல்வரும் (மனைவி முதலியோரும்) துக்கத்தை அடைந்து வருந்தவும்,

     மரண பக்குவம் ஆ நாள் --- மரணம் அடைகின்ற நாளில்,

      கமல முகங்களும் ---  தாமரை மலர் போன்ற ஆறு திருமுகங்களும்,

     கோமளத்து இலங்கு நகையும் --- விளங்குகின்ற இளம் சிரிப்பும்,

     நெடுங்கணும் --- நீண்ட பன்னிரு திருக்கண்களும்,

     காதினில் துலங்கு கனக குதம்பையும்  தோடும் ---  திருச்செவிகளில் ஒளிர்கின்ற பொன்னால் ஆகிய தொங்கட்டமும், குழையும்,

     வஜ்ர அங்கதமும் --- வைரத்தால் ஆகிய தோளணியும்,

     அடல் சுடர்வேலும் --- வலிமையும் ஒளியும் கூர்மையும் உடைய வேலாயுதமும்,

      கடிது உலகு எங்கணும் தாடி இட்டு வந்த மயிலும் --- விரைவாக உலகமெல்லாம் சுற்றி வந்த மயில்வாகனமும்,

      இலங்கு அலங்கார பொன் சதங்கை ---  ஒளிசெய்வதும் அணியுடன் கூடியதும், பொன் சதங்கையுடன் கூடியதும்,

     கழல் ஒலி --- வீரக் கழலை உடையதும்,

      தண்டையம் காலும் ஒக்க வந்து ---  தண்டை அணிந்ததும் ஆகி திருவடியும் பொருந்த வந்து அருளி

     வரம் எனக்கு அருள் கூர்வாய் ---- அடியேனுக்கு வரம் தந்து அருள் புரிவீர்.

பொழிப்புரை

         இமயமலை அரசனுக்குத் திருமகளாக வந்து அவதரித்தவரும், பொன் போல ஒளிசெய்யும் பதுமையை ஒத்தவரும், பச்சை நிறமுடையவரும், கொடி போன்றவரும், எல்லா உலகங்களையும் ஈன்ற அன்னையும், ஆற்றல் உடையவரும், அம்பிகையும் ஆகிய உமாதேவியாருடைய இளமையான திருமுலையினின்றும் பொழிந்த சிவஞானப் பாலைப் பருகி உலகமெல்லாம் விளங்கும் நல் இயல்பினை வளர்ப்பவரே!

         சிவபெருமான் சீடபாவனையுடன் நின்று வணங்க, சிவாகமங்களின் நுட்பங்களின் தத்துவார்த்தங்களை உபதேசித்து அருளிய சமர்த்தரே!

         போர்க்கோலத்தைக் காட்டி போர் முகத்தில் சிறந்த வீரமுடன் நின்ற கொடிய சூரபன்மனுடைய உடம்பை இரு பிளவாகப் பிளந்த, கூர்மை பொருந்திய, ஒளியுடன் கூடிய வேலாயுதரே!

         சமணர்கள் அனைவரும் மதுரையம்பதியில் ஒன்று கூடி, கழுவில் கால்களை உதைத்துக் கொண்டு ஏறுமாறு தேவாரத் திருமுறை ஏட்டை வைகை ஆற்றில் இட்டு உறுதியுடன் திருஞானசம்பந்தரை அதிட்டித்து நின்ற புத்தம் புதியவரே!

         பரிசுத்தமானவரே!

         கங்காதேவிக்குப் புதல்வராக வந்தவரே!
                                                     
         அடியார்க்கு எளிமையானவரே!

         தேவர்கள் வணங்குகின்ற கந்தப் பெருமானே!

         வள்ளியம்மையருடைய திருத்தனங்களில் மூழ்குகின்ற, கடப்ப மாலையைத் தரித்தவரே!

         மிகுந்த இனிய சொற்களை உடைய தமிழ் மொழி வழங்குகின்ற திருவண்ணாமலையில் நீண்டு விசாலமான திருக்கோபுர வாசலில் எழுந்தருளி உள்ள பெருமையின் மிக்கவரே!

         ஒலியுடன் கூடி குளம்புகளையும், கரிய இருளைப் பிழிந்து அவ் இருட்குழம்பை மெழுகியது போன்ற மிகவும் கருமையான உடம்பையும், பார்வையினாலேயே கொளுத்துகின்ற நெருப்பினைப் பொழிகின்ற கண்களையும், ஆலகாலவிடம் போன்ற கொம்புகளை உடையதும், வேகமாகச் செல்வதும் ஆகிய  எருமைக் கிடாவின் மீது தனித்து வருகின்ற கூற்றுவன், பாசக் கயிற்றை வீசி எறிந்து, என்னைக் கொல்ல வருகின்றான் என்று எண்ணி, மனம் துன்புற்று மிகவும் வருந்தி, சுற்றத்தார்கள் அழவும், புதல்வரும் (மனைவி முதலியோரும்) துக்கத்தை அடைந்து வருந்தவும், மரணமடைகின்ற நாளில், தாமரை மலர் போன்ற ஆறு திருமுகங்களும், விளங்குகின்ற இளம் சிரிப்பும், நீண்ட பன்னிரு திருக்கண்களும், திருச்செவிகளில் ஒளி்ர்கின்ற பொன்னால் ஆகிய தொங்கட்டமும், குழையும், வைரத்தால் ஆகிய தோளணியும், வலிமையும் ஒளியும் கூர்மையும் உடைய வேலாயுதமும், விரைவாக உலகமெல்லாம் சுற்றி வந்த மயில்வாகனமும், ஒளிசெய்வதும் அணியுடன் கூடியதும், பொன் சதங்கையுடன் கூடியதும், வீரக் கழலை உடையதும், தண்டை அணிந்ததும் ஆகி திருவடியும் பொருந்த வந்து அருளி அடியேனுக்கு வரம் தந்து அருள் புரிவீர்.


விரிவுரை


தமர குரங்களும் …..   …..   கடாமேல் ---

தமரம் - ஒலி. குரம் - விலங்குகளின் குளம்பு. இயமனுடைய வாகனமாகிய எருமைக் கடாவை மிகப் பயங்கரமாகவும், மனக்கண் முன் வந்து தோன்றுவது போலும், இந்த அடியில் சுவாமிகள் கூறியருளுகின்றனர். எருமைக்கடா கால்களை எடுத்து வைக்கும்தொறும் பெரும் சத்தம் எழுகின்றது.  கார் இருட்பிழம்பு மெழுகிய அங்கம் என்றமையால், ஆயிரக் கணக்கான அமாவாசை இருட்டைப் பிழிந்து, அவ் இருட்குழம்பைப் பூசியது போன்ற மிகவும் கருமையான எருமை என்றனர்.

பார்வையில் கொளுந்து தழல் உமிழ் கண்கள் என்றமையால், அந்த எருமையின் கண்ணின் கொடுமையும், அதில் பொழியும் அனல் பொறிகளின் மிகுதியையும் தெரிவித்தனர்.  விஷம் போன்ற கொம்பு என்றனர்.  இத்தகைய பயங்கரமான எருமை மீது கூற்றுவன் வருவன் என்று எண்ணும்போதே இதயம் நடுங்குகின்றது.

தனி வரும் அந்தகன் ------- மரணபக்குவம் ஆ நாள் ---

மேற்கூறிய கொடிய கடிய எருமைக் கடாவின்மீது ஏறிக் கொண்டு தண்டு, பாசம், சூலம் ஆகிய ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு கூற்றுவன் கனல் பொறி பறக்கும் கண்களுடன் வரும்போது, உற்றாரும் பெற்றாரும் அருகில் இருந்து செய்வது இன்னது என்று அறியாது திகைத்து வருந்தி ஒ என்று அலறி அழுவார்கள். இயமனை எதிர்ப்பாரும் உயிரைப் போக ஒட்டாமல் தடுப்பாரும் ஒருவரும் இல்லை. அங்ஙனம் அழுது புலம்பி கைவிட்டு மெய் விடும் காலம் ஒன்று உளதன்றோ அக் காலத்தில், முருகா நீ வந்து காத்தருள் வேணும் என வேண்டுகின்றனர்.
  
கமல முகங்களும்  ….......   வரம் எனக்கு அருள் கூர்வாய் ---

"கார்மா மிசைக் காலன் வரும்பொழுதில், கலபத் தேர் மா மிசை, முருகா, நீ வந்து என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு வரும்போது, தேவரீருடைய காட்சி என் கண்களையும் கருத்தையும் குளிர்விக்கும். ஆதலினால், தாமரை மலர் போன்ற ஆறு திருமுகங்களும், கண்டாரை எல்லாம் மயக்கித் தன்வசம் ஆக்கும் இளநகையும், கருணை ஊற்றெடுத்து ஓடும் பன்னிரு திருக்கண்களும், செவிகளில் விளங்கி அழகு செய்யும் குழைகளும், குழைகளின் கீழ் சிறிதே தொங்கி அசையும் குதம்பைகளும், வச்சிரத்தினால் ஆகிய தோள் அணிகளும், ஒலிசெய்யும் ஞானவேலாயுதமும், உலகெலாம் ஒரு நொடியில் வலம் செய்த மயில் வாகனமும், தண்டை சதங்கைகள் இனி மறை ஒலிகள் செய்யும் திருவடிகளும் ஆகிய இத்தகைய மங்கல வடிவுடன் வந்து, எளியேனாகிய அடியேனுக்கு கால பயம் தீர்த்து, வரம் தந்து, அருள் புரிவீர்" என்று ஒவ்வொருவரும் முருகவேளை முழு மனதுடன் வேண்டிக் கொள்ளுதல் வேண்டும். தாவடி என்பது இடைக்குறைந்து தாடி என வந்தது.

இறைவர் இறைஞ்ச நின்று …......  பிரசண்டா ---

இறைவர் - எப்பொழுதும் தங்கி இருப்பவர். குருநாதன் இன்றி மெய்ஞ்ஞானத்தைப் பெறமுடியாது. ஒவ்வொருவரும் சற்குருவை அடுத்து உய்யும் நெறியை உபதேச மூலமாகக் கேட்டு நலம் பெறவேண்டும் என்ற கருத்தை உலகு உணர்ந்து உய்ய, எல்லாம் வல்ல இறைவராகிய எந்தை சிவபெருமான் தனக்குத் தானே மகனாகி சீடபாவத்தைக் காட்டும் பொருட்டு, சீடனாக நின்று உபதேசம் பெற்றுக் கொண்டனர்.

முருகவேள் சிவாகமங்களின் நுண்பொருள் ஆகிய சைவசித்தாந்த சாரமாகிய பிரணவ உபதேசத்தை செய்து அருளினர்.

இமகிரி வந்த பொன் பாவை ---

தக்கன் தவத்திற்கு இரங்கிய அருட்பராசத்தி வலம்புரி சங்காக தாமரை மலரில் இருந்து அவன் எடுத்தவுடன் குழவியாகி அவனுடைய மகள் என வளர்ந்து தாட்சாயணி என்ற நாமத்தை அடைந்தனர். பின்னர் சிவமூர்த்தியை மணந்தனர். தக்கன் சிவபெருமானிடம் மாறுகொண்டு சிவநிந்தை புரிந்ததனால், அவன் மகள் என்ற நாமமும், அவன் வளர்த்த உடம்பையும் ஒழித்து, மலையரசன் தவமும் ஈடேறும் பொருட்டு, இமவானுக்கு மகளாகத் தாமரையிலிருந்து தோன்றி, அவனால் வளர்க்கப்பட்டு, மழுவுடை அமலனை மணந்து, உலகெலாம் உய்ய அருள் புரிந்தனர். அகிலாண்ட கோடிகளையும் சங்கல்ப மாத்திரத்தினாலேயே பெற்று என்றும் கன்னியாக நின்று, உண்ணாமுலை எனவும் உலகம் போற்ற விளங்குவர்.  அத்தகைய ஞானத்தாயின் திருஞானப் பாலைப் பருகி உலகெலாம் ஞானவொளி வீச முருகவேள் அருள் புரிகின்றனர்.

அதன் காரணம் ---

சூரபன்மன் ஆணவமலம்.
ஆணவமலம் யான் எனது என்னும் இருகூறு உடையது. 
யான் - அகங்காரம். எனது - மமகாரம். 
அகப்பற்று புறப்பற்று என்பனவாம். 
இந்த இரண்டும் கெட்டால் அன்றி ஆவி ஈடேற மாட்டாது.

எனது யானும் வேறாக, எவரும் யாதும் யான்ஆகும்
இதயபாவன அதீதம்       அருள்வாயே.     --- (அமலவாயு) திருப்புகழ்.

அமணர் அடங்கலும் ---

முருகப் பெருமானுடைய சாரூபம் பெற்ற அபர சுப்ரமண்யரில் ஒருவர் முருகவேளின் திருவருள் தாங்கி, திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்து, பரசமயங்களின் இருளை நீக்கி சைவ ஒளியைப் பரப்பினர். 

வைரவர், வீரபத்திரர், முதலியவர் செயல்களை பரசிவத்தின் செயலாகத் தேவாரத் திருமுறைகளில் கூறியருளியதுபோல், முருகவேளின் திருவருள் தாங்கிய திருஞானசம்பந்த சுவாமிகளுடைய செயலை முருகன் செயலாகக் கூறுகின்றனர்.

கோபுரத்து அமர்ந்த பெருமாளே ---

திருவண்ணாமலையில் முதல் கோபுரம் மிகப் பெரியது.  பிரபுடதேவ மன்னன் புதுக்கியது. அடுத்துள்ள கோபுரம் வல்லாளன் புதுக்கியது. அக் கோபுரத்தின் மீது ஏறி அருணகிரியார் விழ, இறைவன் குருமூர்த்தமாக வந்து உபதேசித்து அருளினர்.  அந்த மூர்த்தி, அக் கோபுரத்தின் வடபுறத்தில் எழுந்தருளி உள்ளார்.

அடல்அருணைத் திருக்கோபுரத்தே அந்த வாயிலுக்கு
வடஅருகில் சென்று கண்டுகொண்டேன்....

என்றார் கந்தர் அலங்காரத்தில்.

கருத்துரை


உமாசுதரே! சிவருருநாதரே! சூரசம்மாரரே! அடியவர்க்கு எளியவரே! குறமகள் கொழுநரே! அருணை அண்ணலே! கூற்றுவன் வருங்கால் மயில் மிசை வந்து என்னை ஆட்கொள்வீர்.


நிறைகுடம் தளும்பாது --- குறைகுடமே கூத்தாடும்

    நிறைகுடம் தளும்பாது - குறைகுடம் கூத்தாடும். ----        திருக்குறளில் , " வலி அறிதல்" என்னும் ஓர் அதி...