நாயோட்டு மந்திரம்

 


நாயோட்டு மந்திரம்

-----

 

     நமச்சிவாய வாழ்கநாதன்தாள் வாழ்க’ என்று தொடங்கும் திருவாசகத்தில் முதன்முதலாக வருகின்ற "சிவபுராணம்""நமச்சிவாய" என்னும் திருவைந்தெழுத்தைநாதன் ஆகிய இறைவன் தாளுக்கும் முன்பாக முதன்மைப்படுத்தித் தொடக்கச் சொல்லாக வைக்கிறது. "நமச்சிவாயஎன்பது பஞ்சாக்கரம் (பஞ்சாட்சரம்) என்று சொல்லப்படும் திருஐந்தெழுத்து. நமச்சிவாய என்னும் சொல்லில் ஆறு எழுத்துக்கள் வருகின்றதே என்று தோன்றும். "நம" பதத்திற்கும், "சிவாய" என்னும் பதத்திற்கும் இடையில் சந்தியாக வருகின்ற ஒற்றெழுத்து கணக்கில் கொள்ளப்படாது. ஒற்று வந்தால் அது பெயர். ஒற்று நீக்கினால் அது மந்திரம்.  எழுத்து எண்ணிப் படித்தல் என்னும்போதும்ஒற்றெழுத்துக்களை நீக்கி எண்ணுவதே மரபு ஆகும். இதை அறியாத சிலர்அன்பு என்பது மூன்றெழுத்து. அம்மா என்புத மூன்றெழுத்து என்பார்கள். மூன்று எழுத்தில் என் மூச்சு இருக்கும் என்று வந்த திரைப் பாடலைக் காவனித்தாலும்அந்த மூன்றெழுத்து, "கடமை" என்னும் சொல்லையே குறிக்கும். கடமை என்னும் சொல்லில் ஒற்றெழுத்து இல்லையாதலால்அது மூறெழுத்தே ஆகும்.

 

     சைவர்களுக்குச் சாதனமாக அமைந்தவைதிருநீறுதிருவைந்தெழுத்துஉருத்திராக்கம் என்னும் மூன்று ஆகும். திருவைந்தெழுத்து ஓதுதல் குறித்துதிருமுறைகளிலும்மெய்கண்ட சாத்திரங்களிலும் தெளிவாகவே விளக்கப்பட்டு உள்ளது. 

 

     உயிர்களுக்கு நல்ல துணை ஆவது நமச்சிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்து என்பதால் "நல்துணை ஆவது நமச்சிவாயவே" என்றார் அப்பர் பெருமான். அது நல்ல துணைதான் என்பது அவரது வாழ்வில் மெய்ப்பிக்கப்பட்டது. உள்ளத்தில் வஞ்சகம் ஏதும் இல்லாமல் உண்மைப் பத்தி உணர்வுடன் ஓதி வந்தால்இயமனையும் உதைத்துக் காப்பது "நமச்சிவாய" என்னும் திருவைந்தெழுத்து எனக் காட்ட, "வஞ்சகம் அற்றுஅடி வாழ்த்தவந்த கூற்றுஅஞ்ச உதைத்தன அஞ்செழுத்துமே" என்று பாடினார் திருஞானசம்பந்தர். உயிருக்கு அரணாக இருந்து காப்பது திருவைந்தெழுத்து என்கின்றார் நமது கருமூலம் நீக்க வந்த திருமூலநாயனார்.

 

"கிரணங்கள் ஏழும் கிளர்ந்து எரி பொங்கிக்

கரணங்கள் விட்டு உயிர் தான்எழும் போதும்,

மரணம் கை வந்து உயிர் மாற்றிடும் போதும்,

அரணம் கைகூட்டுவது அஞ்செழுத்தாமே"  --- திருமந்திரம்.

         

இதன் பொருள் ---

 

     "தோற்றம் உண்டேல் மரணம் உண்டு" என்னும் சத்திய வாசகத்தின்படிக்குபிறந்த உயிர்கள் அனைத்திற்கும் உள்ள இயற்கை நியதியின்படி இறப்பை அடைந்த மக்களின் உடம்பைஅவரதுஉறவினரும்ஊராரும் முறைப்படி எரியூட்டுவார்கள். அந்த எரியானதுஏழுவகையான கதிர்கள் மிகுந்து தோன்றும் வகையில் ஓங்கி எரியும். அப்பொழுதுதான் இந்தப் பருவுடம்பில் எஞ்சி நின்ற "தனஞ்சயன்என்னும் காற்று முதலிய சில கருவிகள் அவ்வுடம்பை விட்டு நீங்குவன. அவையும் நீங்க,உயிர் நுண்ணுடலோடு வினைக்கு ஈடாகத் தான் செல்ல வேண்டிய இடம் நோக்கிச் செல்லும். இவ்வாறான இயற்கை இறப்பு வரினும்உயிர் செய்த பெருந் தீவினை காரணமாக இடையே திடீர் செயற்கை இறப்பு வரினும் எப்பொழுதும் உயிருக்குப் பாதுகாவலைத் தருவது திருவைந்தெழுத்து மந்திரமே ஆகும்.

 

     இந்த திருவைந்தெழுத்தில் ஒவ்வோர் எழுத்திற்கும் ஒரு பொருள் உண்டு. இதனாலேயே இதனை "அஞ்சுபதம்" என்றும் சொல்லுவார்கள்.

 

"ஈசன்அருள் ஆவி எழில்ஆர் திரோதமலம்

ஆசுஇல் எழுத்து அஞ்சின் அடைவு ஆம்".    --- உண்மை விளக்கம்.

                     

இதன் பொருள் ---

 

     ஈசன் அருள் ஆவி -- சிவனும் திருவருளும் உயிரும் எழிலார் திரோதம் -- எழுச்சியுள்ள மறைத்தல் (திரோபவம் அல்லது திரோதம்) சத்தியும்மலம் -- மூல மலமும்ஆசு இல்  --- குற்றமில்லாத எழுத்து அஞ்சின் -- திருவைந்தெழுத்தின் அடைவு ஆம் -- பொருள்களாம்.

 

"சி" என்னும் எழுத்துசிவனைக் குறிக்கும்.

"வ" என்னும் எழுத்துதிருவருளாகிய சத்தியைக் குறிக்கும்.

"ய" என்னும் எழுத்துஉயிர்களைக் குறிக்கும்.

"ந" என்னும் எழுத்துதிரோதான சத்தி என்னும் மறைப்பு ஆற்றலைக் குறிக்கும்.

"ம" என்னும் எழுத்துஉயிர்களைப் பற்றி உள்ள மூலமலம் ஆகிய ஆணவத்தைக் குறிக்கும்.

 

இவ்வாறு திருவைந்தெழுத்து நிற்கும் முறையைக் காட்டிஅதனை ஓதும் முறையைப் பின்வருமாறு காட்டுகின்றார் இந்நூலின் ஆசிரியர்.

 

சிவனருள் ஆவி திரோதம்மலம் ஐந்தும்

அவன் எழுத்து அஞ்சின் அடைவாம் --- இவன்நின்று

நம்முதலா ஓதில் அருள் நாடாது,நாடும் அருள்

சிம்முதலா ஓதுநீ சென்று.    --- உண்மை விளக்கம்.

 

இதன் பொருள் --- 

 

சிவன் அருள் ஆவி திரோதம் மலம் ஐந்தும் --  மேற்கூறியபடிசிவன்,திருவருள்,உயிர்மறைத்தல் (திரோபவம் அல்லது திரோதம்) சத்தியும்மூல மலமும்குற்றமில்லாத திருவைந்தெழுத்தின் பொருள்களாம்.இவன் நின்று --- சாதகன் ஆகிய ஆன்மா உலகியலில் நின்றுகொண்டு, "ந" முதலா ஓதில் -- "ந"காரத்தை முதலாக வைத்து ஓதும் முறையை மேற்கொண்டால்அருள் நாடாது -- அவனது உணர்வில் திருவருள் வெளிப்படாது.(ஆதலால்)நீ -- திருவருளைத் தலைப்பட விரும்புகின்ற நீசென்று -- உலகியலின் நீங்கிச் சென்று, (வீட்டு நெறியில் உன் உணர்வை முழுதும் ஈடுபடுத்தி நின்று)"சி" முதலா ஓது -- "சி"காரத்தை முதலாக வைத்து ஓதுவாயாக.அருள் நாடும் --  அப்போது திருவருள் பாசமாம் பற்றை அறுத்து உன் உணர்வில் வெளிப்பட்டுத் தோன்றும்.

 

     எனவேஓதும் முறையில் "நமசிவாய" என்பதைக் கொள்ளமால், "சிவாயநம" என்பதைஉபதேசமாகப் பெற்று ஓதி வருவது மரபு. இந்த ஐந்தெழுத்துக்களுமே சிவனுக்கு ஐந்து முகங்களாக அமைந்தன. இவை அல்லமால்,அதோமுகம் என்றும் ஒன்று உண்டு. ஐந்து முகங்களோடுஅதோமுகம் ஆகிய ஆறாவது முகத்தில் இருந்து தோன்றிய தீப்பொறிகளில் இருந்துஆறுதிருமுகங்களைக் கொண்டவராக உருவானவர்தான் முருகப் பெருமான். இது, "ஓம்நமச்சிவாய" அல்லது, "ஓம்சிவாயநம" எனப்படும். எனவேபஞ்சாட்சர மந்திரத்தைத் தனியாகவும் ஓதலாம். ஒங்காரம் சேர்த்தும் ஓதலாம் என்னும் வழக்கம் உண்டாயிற்று.

 

     இந்த பஞ்சாட்சரம் என்னும் திருவைந்தெழுத்துஐந்து வகைகளாகப் பின்வருமாறு வகுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. 

 

"நமசிவாய"என்பது தூல ஐந்தெழுத்து;

 "சிவாயநமஎன்பது சூக்கும அல்லது நுண் ஐந்தெழுத்து,

 "சிவாய"என்பது மீநுண் அல்லது அதிசூக்கும ஐந்தெழுத்து,

 "சிவ"என்பது காரண ஐந்தெழுத்து,

 "சி"என்பது பெருங்காரண அல்லது மகாகாரண ஐந்தெழுத்து.

 

     நமசிவாய’ என்னும் தூல ஐந்தெழுத்துமலங்களை முன்னால் வைத்துச் சிவனையும் அருளையும் இடையில் வைத்து உயிரைக் கடைசிக்குத் தள்ளிவிடுகிறது. சிவாயநமஎன்னும் நுண் ஐந்தெழுத்தோசிவனையும் அருளையும் முன்னால் வைத்துஉயிரை நடுவில் வைத்துமலங்களைக் கடைசிக்குத் தள்ளிவிடுகிறது. ஆகவே நமசிவாயஎன்னும் பரு ஐந்தெழுத்தைக் காட்டிலும் சிவாயநம’ என்னும் நுண் ஐந்தெழுத்தே சிறந்தது.

 

"சிவாயநம"என்றும் நுண் ஐந்தெழுத்தை விடவும் "சிவாயஎன்னும் மீநுண் ஐந்தெழுத்துச் சிறப்பு.அது ’, ‘’ என்னும் மலங்களை முற்றிலுமாகக் கழித்துக் கட்டிவிடுகிறது. இப்போது இருப்பது சிவனும் அருளும் உயிரும்தான்."சிவாய"என்னும் மீநுண் ஐந்தெழுத்தைக் காட்டிலும் "சிவஎன்னும் காரண ஐந்தெழுத்து இன்னும் சிறப்பு. 

 

எனவே

 

"சிவசிவ என்றே தெளிகிலர் ஊமர்,

சிவசிவ வாயுவும் தேர்ந்து உள்அடங்க,

சிவசிவ ஆயத் தெளிவின் உள்ளார்கள்,

சிவசிவம் ஆகும் திருவருள் ஆமே."

 

என்றார் திருமூல நாயனார்.

 

     பஞ்சாட்சரத்தில்ஆன்ம எழுத்து ஆகிய "ய"காரத்தையும்மல எழுத்தாகிய "ம"காரத்தையும் நீக்கிதிரோபவ எழுத்தாகிய "ந"காரத்தையும் நீக்கிஎஞ்சிய இரண்டு எழுத்துக்களை மட்டுமே கணித்தல் சிறப்பு உடையது என்பதை அறியமாட்டாதவர்கள்பேசும் வன்மை இருந்தும் ஊமைகளே ஆவர். அம் மந்திரத்தைக் கணிக்கும் தெளிவினுள் நிற்பவர்கள்அதனால் அடங்கஆன்மபோதமும் அடங்கச் சிவம் ஆவதற்கு உரிய திருவருள் நிலை வாய்க்கப் பெறுவார்கள்.

 

     இவ்வாறு செபித்து வந்தால்உயிர் தன்னை மறந்து அருளுக்குள் ஒடுங்கிவிட்டது என்பதால்."சிவ"என்னும் காரண ஐந்தெழுத்தைவிட"சி"என்னும் பெருங்காரண ஐந்தெழுத்தே உச்சம் ஆகி நிற்கும். இங்கே உயிர்,தான் என்பது அற்றுப்போய்ச் சிவத்தில் ஒடுங்கிசிவம் மட்டுமே விளங்குகின்றது.

 

     "சி"என்னும் இந்தப் பெருங்காரண ஐந்தெழுத்தை "நாயோட்டு மந்திரம்"என்கிறார் திருமூலர். நாயை ஒட்டும்போது சொல்லப்படுவது, "சீ" என நெட்டெழுத்தாய் இருந்தாலும்அதுவே அதனைக் குறிக்கும் சொல்லாகாமல்பொருளைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதால்அது "சி" என்னும் குற்றெழுத்தையே குறித்ததானது. மனப் பாரிப்பு ஏதும் இல்லாமல் ஒடுங்கி நிற்கும் நிலைதான்நாயை ஓட்டுகின்ற நிலை.

 

நாய்ஓட்டும் மந்திரம் நான்மறை நால்வேதம்;

நாய்ஓட்டும் மந்திரம் நாதன் இருப்பிடம்;

நாய்ஓட்டும் மந்திரம் நாதஅந்தம் ஆம்சோதி;

நாய்ஓட்டும் மந்திரம் நாம் அறியோமே.    --- திருமந்திரம்.

 

     "மகாகாரண பஞ்சாக்கரம் ஆகிய "சி" என்னும் ஓர் எழுத்தேநான்கு வேதப் பொருள்களாக விரிந்தது. அது இறைவனின் இருப்பிடம். தத்துவாதீதமான ஒளிப் பொருளும் அதுவே. ஆகவேசித்தர்கள் "நாய் ஓட்டும் மந்திரம்" நகைச்சுவையாக மறத்துக் கூறுகின்ற அம்மந்திரத்தின் பொருளைப் பிறர் இன்னது என்று அறிதல் ஆகாது" என்பது இப்பாடலின் பொருள்."சி"வாய் திறந்து பேசாத மந்திரம்எனவே ஊமை எழுத்துஎனப்படும். பேசா எழுத்து என்றும் சொல்லப்படும்.

 

     சூக்கும பஞ்சாட்சரக் (சிவாயநம) கணிப்பினால்உள்ளமானது உலகியிலில் இருந்து நீங்கிசிவன்பால் செல்லும். அதனால் ஆன்மா சிவனுக்கு ஆளாகிவினையாகிய தீங்கில் இருந்து நீங்கும். பிறகு அதிசூக்கும பஞ்சாட்சரக் (சிவாய) கணிப்பினால்ஆன்மாவானது தன்னது அறிவு நீங்கப் பெறும். அப்பால் காரணப் பஞ்சாட்சரக் (சிவ) கணிப்பினால்ஆன்ம அறிவு நீங்கிசிவ அறிவு பெற்றுபிறப்பாகிய தீங்கில் இருந்து நீங்கும். அப்பால்மகாகாரணப் பஞ்சாட்சரக் (சி) கணிப்பினால்ஆன்மாவானது சிவானந்தம் என்னும் பேரானந்தக் கடலில் மூழ்கி இருக்கும். அது அலைகள் இல்லாத கடல் ஆகும். ஆகவேஎந்நேரம் மூழ்கி இருந்தாலும்சலிப்பு இராது.  

 

"அஞ்சுஎழுத்தி லேபிறந்துஅஞ்சுஎழுத்தி லேவளர்ந்து,

அஞ்சுஎழுத்தை ஓதுகின்ற பஞ்சபூத பாவிகாள்!

அஞ்சுஎழுத்தில் ஓர்எழுத்து அறிந்துகூற வல்லிரேல்

அஞ்சல்அஞ்சல் என்றுநாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே!"

 

என்று பாடுகிறார் சிவவாக்கியர். 

 

இதன் பொருள் --- 

 

     பஞ்சாட்சரத்தையே இடைவிடாமல் செபித்துக் கொண்டு இருக்கின்ற பஞ்சபூத ஜென்மிகள் ஆகிய பாவிகளே! நீங்கள் அந்தப் பஞ்சாட்சரம் காரணமாகவே பிறந்தீர்கள். அதிலேயே வளர்ந்தீர்கள். இருந்தும்அஞ்செழுத்தில் ஒரு முக்கிய எழுத்தாகிய ("சி" என்னும்) ஓர் எழுத்தை அறிந்து துதி செய்யவில்லை. அவ்வாறு தெரிந்து துதி செய்ய வல்லவர்களானால்எல்லா உயிர்களுக்கும் தலைவன் ஆகிய பரம்பொருள், "அஞ்சாதேஅஞ்சாதே" என்று அசரீரியாக உங்களுக்கு அபயம் தந்துபிறகு வெளிவந்து திருச்சிற்றம்பலத்திலே திருநடனத்தை உங்களுக்குக் காட்டுவான்.

 

     தூல பஞ்சாட்சரத்தில், "ந"காரம் மண்ணையும், "ம"காரம் நீரையும், "சி"காரம் நெருப்பையும், "வ"காரம் வாயுவையும், "ய"காரம் வானையும் என ஐந்துபூதங்களை உணர்த்துவன. எனவே, "ஐந்துவகை ஆகின்ற பூதபேதத்தினால் ஆன யாக்கை" என்றார் பிற அருளாளரும். எனவே, "அஞ்செழுத்திலே பிறந்துவளர்ந்து" என்றார். பிறந்த உயிர்கள் தமது பாவங்களைத் தொலைத்து நிவிர்த்தி செய்துகொள்ளும் பொருட்டு ஓதவேண்டியது பஞ்சாட்சரம் என்பதால், "அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற" என்றும்ஓதியும் பாவம் தீராமையால், "பாவிகாள்" என்றும் சொன்னார். பஞ்சாட்சரத்தில் முக்கியமான எழுத்தாகவும்விட்டும் விடாத எழுத்தாகவும், "நாயோட்டு மந்திரம்" என்றும் சொல்லப்படுகின்ற ஓர் எழுத்தின் உண்மை அறியாமையால், "அஞ்செழுத்தில் ஓர் எழுத்து அறிந்து கூற வல்லிரேல்" என்றார். அந்த ஓர் எழுத்தை அறிந்து கூறுகின்றவர்க்குஇறைவன் திருநடன தரிசனம் கிடைக்கும் என்பதால், "அஞ்சல் அஞ்சல் என்று நாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே" என்றார்.

 

     "நாயோட்டு மந்திரம்" என்பதுநாயை ஓட்டுவது அல்ல. நாயின் தன்மையை ஓட்டுவது என்று பொருள்படும். நாயின் தன்மையாவது எப்பொழுதும் குரைப்பது. ஞானநெறியில் மனம் அடங்கி நில்லாது பேசும் பேச்செல்லாம் நாயின் குரைப்பைப் போன்றவை. அப்படிப்பட்ட பேச்சாகிய குரைப்பினை ஓட்டுகிற மந்திரம் இது. பேச்சை ஒழித்து மவுனத்தை உண்டாக்குவது என்ற பொருளில் இதனை "நாயோட்டு மந்திரம்" என்றனர்.

 

     நாய் என்பது மனத்தைக் குறிக்கும். "நாய்க்கு நிற்க நேரம் இல்லை" என்பார்கள். அதுபோமனமானது சற்றும் சலிப்பு இல்லாமல் ஏதாவது ஒரு எண்ணத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருக்கும். இதை "மனோவியாபாரம்" என்பார்கள். நாய் ஓய்வு ஓழிவு இல்லாமல் இங்கும் அங்குமாக உழன்றுகொண்டே இருக்கும். நல்லதைக் கண்டாலும் குரைக்கும் அல்லதைக் கண்டாலும் குரைக்கும். அதன் தொழிலே அதுதான். பகல் காலத்தில் சந்தடி நிறைய உள்ளதால்நாயின் குரைப்பு அதிகமாகக் கேட்காது. என்பதால்நாய் குரைப்பத்தில்லை என்று கொள்ளக் கூடாது. இரவில் எல்லாம் அடங்கிய பின்பு நாயின் குரைத்தல் ஒலி நன்றாகவே கேட்கும். எல்லாம் ஒடுங்கிய போதிலும்மனமானது எதையாவது சிந்தித்துக் கொண்டே இருக்கும். எனவே,மனம் என்னும் நாயின் குரைப்பை அடக்கிஅதனைப் பக்குவப்படுத்த வேண்டி உள்ளது. நாயானதுகண்டதை எல்லாம் தேடித் தின்னும். 

 

"நாயைக் குளிப்பாட்டி நட்டுள்ளே வைத்தாலும் வாலைக் குழைத்துக் கொண்டு மலம் தின்னப் போகும்".

 

"நாயைக் குளிப்பாட்டி நடுவீட்டில் வைத்தாலும்அது வாலைக் குழைத்துக் கொண்டு வாசலில்தான் படுக்கும்".

 

"நாயைக் குளிப்பாட்டிப் பல்லக்கில் ஏற்றினாலும் எலும்பைக் கண்டால் வள்ளென்று தாவும்".

 

என்பன நாயைப் பற்றி வழங்கும் பழமொழிகள். அதுபோலவேமனமானதுஎண்ணாதஎண்ணக் கூடாத எண்ணங்களில் உழன்று கொண்டே இருக்கும்.

 

     நாயினது இயல்பு குறித்துநாலடியார் கூறுகின்ற செய்தி ஒன்று உண்டு.

 

"அவ்வியம் இல்லார் அறத்தா றுரைக்குங்கால்

செவ்விய ரல்லார் செவிகொடுத்துங் கேட்கலார்;

கவ்வித்தோல் தின்னும் குணுங்கர்நாய் பாற்சோற்றின்

செவ்விய கொளல்தேற்றா தாங்கு".

 

இதன் பொருள் ---

 

     இறைச்சியை எடுத்துக் கொண்டுவீசி எறியப்பட்ட வெறும் தோலைக் கவ்விக் கடித்துத் தின்னும் நாய்க்குபால் சோற்றினைக் கொடுத்தால் அதன் அருமையை அது உணராது. அதுபோலஅழுக்காறு முதலிய மனமாசுகள் இல்லாத பெரியோர் அறநெறிகளை அறிவுறுத்தும் போது,நல்லறிவு இல்லாப் புல்லறிவாளர் அதனைக் காது கொடுத்தும் கேட்கமாட்டார்.

 

"குக்கலைப் பிடித்து நாவிக் 

     கூண்டினில் அடைத்து வைத்து,

மிக்கவே மஞ்சள் பூசி,

     மிகுமணம் செய்தாலும் தான்,

அக்குலம் வேறதாமோ?

     அதனிடம் புனுகு உண்டாமோ?

குக்கலே குக்கல் அல்லால்,

     குலம் தனில் சிறந்ததாமோ?"

 

என்கின்றது"விவேக சிந்தாமணி"

 

     தெருநாயைப் பிடித்து புனுகு பூனையை அடைக்கவேண்டிய கூண்டினில் அடைத்து வைத்து,அதற்குத் தினந்தோறும் மேன்மையான மஞ்சளைப் பூசி,மிக்க நறுமணமுடையதாக ஆக்க முயற்சித்தாலும்,அந் நாயானது தனது நிலையில் இருந்து மாறி,புனுகுப் பூனையாகஆகிவிடுமோஅதனிடத்தில் மணம் மிகுந்த வாசனைப் பொருளான புனுகுதான் உண்டாகுமா?  நாய் என்றுமே நாய்தான்அது என்றும் உயர்ந்த புனுகுப் பூனை ஆகாது. 

 

     நாயினது வால் இயல்பகாவே கோணலாக இருக்கும். அதை நேராக்க யாராலும் முடியாது. அதுபோகீழ்மக்கள் மனக்கோட்டம் உள்ளவராக இருப்பதால்அவர் எவர் சொல்லையும் கேட்டுத் திருந்தமாட்டார். எனவேஅவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லுகின்ற குற்றத்தைச் செய்து அவமானப் படவேண்டாம் என்பது கருத்து.

 

     நாயினது இயல்பு எப்படிநல்லவற்றை ஒதுக்கி விட்டு,அல்லாதவற்றைக் கொள்ளுமோ,அதுபோலவே மனித மனமும். நல்வழிப்படுத்துகின்றவர் பார்வையில் இருக்கும்வரை நல்லவனாக இருக்கும். கொஞ்சம் காவல் குறைவு பட்டால் அது தனது இயல்பான வேலையில் இறங்கும். ஆசிரியர் இருக்கும் வரை மாணவர்கள் அடங்கி இருப்பார்கள். ஆசிரியர் இல்லாத போது வாலை அவிழ்த்துவிட்டுக் கொள்வார்கள்.

 

     எவ்வளவுதான் கற்றவர்களாக இருந்தாலும்நல்ல பதவியில் இருந்தாலும்சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாலும்சமயத்தில் தங்களின் இயல்பான குணத்தைக் காட்டி விடுவார்கள். நல்லவர்கள் இனத்தில் இருக்கும்வரை தான் எல்லாம். எனவேதான், "மனம் நல்லர் ஆகுதல் மாணார்க்கு அரிது" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

 

     ஊரெல்லாம் அடங்கிய இரவில்தான் நாயினது குரைப்பு நன்றாகக் கேட்கும். அதுபோலவேநமது உடம்பில் உள்ள கருவிகள் செயலற்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டாலும்மனோவியாபாரனாது சற்றும் ஓயாது. மனம் ஆலை பாய்ந்துகொண்டே இருக்கும். மனம் அமைதிப்பட வேண்டும். வாய்பேசாமல் இருந்தால் அது "வாய் மவுனம்". உடம்பு அசையாமல் இருந்தால் அது "காஷ்ட மவுனம்". மனம் அசைவற்று,காற்று அறியாத் தீபம் போல இருந்தால்அதுவே உண்மையான மவுனம். அந்த மவுன நிலை வந்தால்ஞானம் உதிக்கும்.

 

     "மோனம் என்பது ஞானவரம்பு" என்றார் ஔவைப் பிராட்டியார். மௌனநிலை என்பதுமெய்ஞ்ஞானத்துக்கு எல்லையாகும். மனதில் எந்தவித சலனமும் சிந்தனையும் இன்றி,அமைதியாக இருக்கும் நிலையே உண்மை ஞானத்தின் எல்லை ஆகும். "சினம் அடங்கக் கற்றாலும்சித்தி எல்லாம் பெற்றாலும்மனம் அடங்கக் கல்லார்க்கு வாய் ஏன் பராபரமே" என்று தவராச சிங்கம் ஆகிய தாயுமான அடிகளார் காட்டியபடிமனம் அடங்கி இருப்பதே சிறந்தது.

 

     ஊமை எழுத்து என்றும்பேசா எழுத்து என்றும் சொல்லப்படும்நாயோட்டு மந்திரத்தை மனதால் உச்சரிக்கின்ற நிலை வந்தால், "பேசா அனுபூதி" பிறந்துவிடும். 

 

     மனத்தைத் தீய வழிகளில் செல்லாமல்கண்ட விடயங்களில் மேயாமல் காத்து,அடங்கி இருப்பது ஆன்மாவுக்குக் காவல். 

 

 

 

 

 

 

 

 

உழவர் திருநாள் --- திருவள்ளுவர் திருநாள் --- உணர்த்துவது என்ன?

 


இன்று உழவர் திருநாள் --- திருவள்ளுவர் திருநாள்

-----

 

     திருவள்ளுவ நாயனார் கூறிய உழவு என்பதன் பருப்பொளையும்நுண்பொருளையும் சிந்திப்போம்.

 

பருப்பொருள் --- மேலோட்டமாக அறிந்து கொள்வது.


நுண்பொருள் --- நுட்பமாகப் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டியது.

 

     சான்றோர்களும் அருளாளர்களும் ஒன்றைச் சொல்லுகின்றார்கள் என்றால்அதில் நுண்பொருளும் பொதிந்து இருக்கும். அதனை உய்த்து உணர வேண்டியது நெறியில் நிற்க விழைவோரின் கடமை ஆகும்.

 

     அறிவது வேறு. உணர்வது வேறு. உணர்வு மிக நுண்மையானதாகும். உமையம்மையார் அளித்த ஞானப் பாலை உண்ட அளவிலேயே எல்லா ஞானங்களையும் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் அறிந்தார் என்று சொல்லாமல், "உணர்ந்தார்" என்று சொல்லி, "தவமுதல்வர் சம்பந்தர் தாம் உணர்ந்தார் அந்நிலையில்" என்று தெய்வச்சேக்கிழார் பெருமான் அருளி உள்ளது உய்த்து உணரத் தக்கது.

 

     பருப்பொருளை மட்டுமே உணர்வதால் இடர்ப்பாடு தீராது. உண்மைப் பொருளையும் உணர்ந்துஅதன்வழி நிற்றல் வேண்டும். திருஞானசம்பந்தப் பெருமானோடு வாதம் புரிந்து தோற்ற சமணர்களைப் பார்த்துமதுரை வாழ்வார்"பருப்பொருள் உணர்ந்தார் தாங்கள் படுவன பாரீர்" என்று பரிகசித்ததாகத் தெய்வச் சேக்கிழார் பெருமான் கூறுவார்.

     

     அறங்களை விதிக்கும் நூல்களை மட்டும் கற்றுஅவற்றின் நுண்பொருளாகிய உள்ளுறையை அறியாதவரால் பாவ புண்ணியங்களை உணரமுடியாது. கங்கை ஆடினால்காவிரியில் ஆடினால் பாவம் போகும் என்பது பருப்பொருள். நீர் என்பது அன்பைக் குறிக்கும். உள்ளத்தில் அன்பு இல்லாமல்எந்தத் தீர்த்தத்தில் முழுகினாலும் பாவம் போகாது என்பது நுண்பொருள். எனவே, "மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" என்று நாயனார் அறிவுறுத்தியபடிஎதிலும் பொதிந்து உள்ள உண்மைப் பொருளைத் தெளிந்து கொள்ளுதல் நலம் பயக்கும்.

 

     உழவின் தன்மையையும்உண்மையையும் அறியாதவர்களும் உழவு என்று ஒன்றைச் செய்வார்கள். அதன் பயன் விளைபொருள் சாவி ஆகிப் போகும். உண்மையான உழவு செய்தால்விளைபொருள் நலம் பயக்கும். அத்தகைய உண்மையான உழவர்கள் உள்ளதால் இந்த நாடும்நாட்டில் உள்ளவர்களும் நலம் பெறுகின்றார்கள்.

 

     எல்லாப் பற்றுக்களையும் அறவே துறந்து விட்டோம் என்று சொல்லிக் கொள்ளுகின்றசொல்லாமல் வாழுகின்ற முனிவர்களுக்கும் பசிப்பிணி என்பது உண்டு. நமக்குப் பசி வந்தால்துவண்டு போய்உணவுக்கு ஓடி அலைவோம். ருசியுள்ள உணவு தேடுவோம். முனிவர்களுக்குப் பசி வந்தால்ருசியைப் பார்க்காமல்ஒரு கவளம் உணவு கிடைத்தால் உண்டு பசி தீர்ப்பார்கள். இல்லை என்றாலும்தண்ணீர்இலைசருகுகனி போன்றவற்றை உண்டு பசி தீர்த்துக் கொள்வார்கள். உணவுக்காக வாடி இளைக்கமாட்டார்கள். மேலும்முனிவர்கள் செய்யும் வேள்விகளுக்கும் தேவையான பொருட்கள் கிடைக்காமல் போகும்.எனவேஉழவர்கள் இல்லையானால்துறவிகளுக்கும் நிலை இல்லாமல் போகும் என்னும் கருத்தில்,

 

உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லைவிழைவதூஉம்

விட்டேம் என்பார்க்கு நிலை.           

 

என்னும் திருக்குறளை அருளிச் செய்தார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

 

     இத் திருக்குறளின் கருத்தை உறுதிசெய்யதிராவிட மாபாடியக் கர்த்தரான மாதவச் சிவஞான யோகிகள் பாடி அருளிய, "சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...

 

வேள்வித் தொழிற்கும் உழுதொழில் முன்வேண்டுமால்,

சூழிசூழ் தென்குளத்ததூர்ச் சோமேசா! - வாழும்

உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம்

விட்டேம்என் பார்க்கு நிலை.

 

இதன் பொருள்---

 

            சூழிசூழ் தென்குளத்தூர்ச் சோமேசா --- நீர் நிலைகள் சூழ்ந்து விளங்கும் அழகிய குளத்தூரில் வீற்றிருக்கும் சோமேசப் பெருமானே! வாழும் உழவினார் கை மடங்கின் --- உலகம் வாழத் தாம் வாழ்கின்ற உழவுத் தொழிலை உடையார் கையானது உழவுத் தொழிலைச் செய்யாது மடங்குமாயின்விழைவதூஉம் விட்டேம் என்பார்க்கு நிலை இல்லை --- யாவரும் விழையும் உணவும் யாம் துறந்தேம் என்பார்க்கு அவ்வறத்தின்கண் நிற்பதும் கூடாதாகும்.

 

     வேள்வித் தொழிற்கும் --- உழுதொழிற்கு இன்றியமையாத மழை பெய்தற்குக் காறணமாகிய வேள்வித் தொழிலுக்கும்உழு தொழில் முன் வேண்டும் --- உழவுத் தொழில் முற்பட இன்றியமையாமல் வேண்டுப்படும் ஆகலான் என்றவாறு.

            

     "வேதம் ஓதிய வேதியர்க்கு ஓர் மழை" என்று விவேக சிந்தாமணி கூறும். "வேள்வி நற்பயன் வீழ்புனலாவது" எனத் தெய்வச் சேக்கிழார் பெருமானும் கூறியருளினார். எனவே,மழை பொழிவதற்கு வேள்வியே முதல் காரணம்அம் மழை இல்லாமல் உழுதொழில் நிகழாதுஎன்பதை அறிக. 

 

     இனிஉழவுத் தொழிலின் நுண்பொருள் காண்போம். உழவர்கள் கரடு முருடாக உள்ள நிலைத்தைப் பண்படுத்தி உழவுத் தொழிலைச் செய்து விளைபொருளைக் கொள்வது போல்கரடு முருடாக உள்ள மனம் என்னும் நிலத்தைப் பண்படுத்திபத்தி என்னும் பொருளை விதைத்துமுத்தி என்னும் பொருளைப் பெற்று,பேரானந்தம் என்னும் இன்பத்தை அனுபவிக்கவேண்டும்.

 

     உழவர் முதலில் நிலத்தப் பண்படுத்தி நாற்றங்காலில் செந்நெல்லை விதைத்து நெருக்கமாக வளர்ப்பார். அது வளர்ந்து வரும்போதுவேறு ஒரு பெரிய நிலத்தை உழுது எரு இட்டு செம்மைப் படுத்துவார். ஒரு சாண் அளவு நெருக்கமாக வளர்ந்த நாற்றைப் பிடுங்கிபெரிய நிலத்தில் சற்று விரிவாக நடுவார். பின்னர் அப் பயிரிடையே களை தோன்றும். ஆட்களை விட்டுக் களை பறிப்பார். அவ்வப்போது தேவையான அளவுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுவார். மாடு கன்று பயிரை மேய்ந்து அழிக்காவண்ணம் வேலியிட்டுக் காப்பாற்றுவார். பின்னர் கதிர் தோன்றி முற்றியதும் அறுவடை செய்து மகிழ்வார்.

 

     அதுபோலதாயின் கருப்பமாகிய நாற்றங்காலில் இவ் உடம்பாகிய பயிர் நெருக்கமாகப் பத்து மாதம் வளர்ந்தது.  பின் உலகமாகிய பெரிய வயலில் நாற்றுப் பிடுங்கி நடுவது போல்கருப்பையில் இருந்து வெளியாக்கப்பட்டது.  காமக்ரோதம் முதலிய களைகள் தோன்றுகின்றன. நல்லாசிரியர் அக் களைகளைப் பறிப்பார். அன்பு என்ற தண்ணீரைப் பாய்ச்சுதல் வேண்டும். மலமாயா கன்மங்களாகிய மாடு கன்று மேய்ந்து அழிக்காவண்ணம் ஞானமாகிய வேலியிடுதல் வேண்டும். மோகமாகிய கடுவெய்யில் உண்டாகாவண்ணம் பார்த்து உயிராகிய பயிரைப் பாதுகாத்து வந்தால் சிவகதி என்னும் கதிர் தோன்றும்.

 

     தண்ணீர் இன்மையாலும்வெயிலின் வன்மையாலும் பயிர் சாவியாகிவிடும். "ஆவி சாவி ஆகாமல் நீ சற்று அருள்வாயே" என்று அருணகிரிநாதர் ஒரு திருப்புகழில் வேண்டுவார்.

 

     சொல்லரசர் ஆகிய அப்பர் பெருமான்,ஒரு பயிர்த் தொழிலைக் கூறும் அழகுஇதனுடன் இணைத்து நோக்கத்தக்கது.

 

மெய்ம்மையாம் உழவைச் செய்து,

            விருப்பு எனும் வித்தை வித்தி

பொய்ம்மையாம் களையை வாங்கி,

            பொறை எனும் நீரைப்பாய்ச்சி

தம்மையும் நோக்கிக் கண்டு,

            தகவு எனும் வேலி இட்டு

செம்மையுல் நிற்பர் ஆகில்

            சிவகதி விளையும் அன்றே.

 

     தவராஜ செல்வராகிய தாயுமானாரும் ஒரு உழவை மிகவும் அழகாகக் கூறுகின்றனர்.

 

காராரும் ஆணவக் காட்டைக் களைந்துஅறக்

     கண்டுஅகங் காரமென்னுங்

  கல்லைப் பிளந்து,நெஞ் சகமான பூமிவெளி

            காணத் திருத்தி,மேன்மேல்

பாராதி அறியாத மோனமாம் வித்தைப்

            பதித்துஅன்பு நீராகவே

  பாய்ச்சிஅது பயிராகு மட்டும்,மாமாயை வன்

            பறவை அணுகாத வண்ணம்,

நேராக நின்று,விளை போகம் புசித்துஉய்ந்த

            நின்னன்பர் கூட்டம் எய்த,

நினைவின் படிக்குநீ முன்னின்று காப்பதே

            நின்னருட் பாரம்என்றும்

ஆராரும் அறியாத சூதான வெளியில்வெளி

     யாகின்ற துரியமயமே

  அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

            ஆனந்த மானபரமே.

 

     இந்த மெய்ம்மையான உழவை விளக்குவதே வள்ளிநாச்சியார் வரலாறு. இச்சாசத்தி ஆகிய வள்ளி அம்மையார்சீவான்மாவாக வள்ளிமலையில் அவதரித்துதினைப்புனத்தைக் காவல் கொண்டு இருந்தார்.

 

வள்ளிநாயகி --- சீவான்மா.

தினைப்புனம் --- உள்ளம்.

தினைப்பயிர் --- நல்லெண்ணங்கள்.

பறவைகள் --- தீய நினைவுகள்.

பசுங்கதிர் --- ஞான அனுபவம்.

 

     ஆன்மாக்களின் உள்ளமாகிய தினைப்புனத்தில்மெய்ம்மையான உழவைச் செய்து,நல்ல எண்ணங்கள் ஆகிய தினைப்பயிர் வளர்ந்துகொண்டு இருக்கின்றது. அது வளர்ந்து ஞானானுபவம் ஆகிய பசுங்கதிர் உண்டாகும். நல்லெண்ணம் ஆகிய தினைப்பயிரைதீய எண்ணங்கள் ஆகிய பறவைகள் வந்து பாழ்படுத்தாமல் காவல் புரிந்து கொண்டு இருந்தவர்சீவான்மா ஆக உருவெடுத்து வந்த எம்பிராட்டிஅகிலாண்ட நாயகியாகிய வள்ளித் தாயார். அந்த சீவான்மாவைத் தேடி வந்து ஆட்கொண்டு அருள் புரிந்தார் ஆறுமுகப் பரம்பொருள்.

 

    உலக வாழ்வில் அமிழ்ந்து கிடப்பவர் கேவலம் வயிற்றை வளர்க்கும் பொருட்டும்மனைவி மக்களைக் காப்பாற்றும் பொருட்டும் மெய்போன்ற பொய்களைப் பற்பல விதமாகவும்சாமர்த்தியமாகவும் பேசிப் பொய்யான வாழ்வில் உழலுவர். அவரால் உண்மையான ஞானத்தைப் பெற முடியாது.

 

     இந்தப் பொய்யான வாழ்க்கையால்ஆன்மாக்களின் உள்ளமாகிய தினைப்புனம் பாழ்பட்டுக் கிடக்கின்றது. மெய்ம்மையான உழவைச் செய்துநல்ல எண்ணங்கள் ஆகிய பயிரை வளர்க்கவேண்டும். 

 

"நெஞ்சப் புனத்து வஞ்சக் கட்டையை

வேர் அற அகழ்ந்து போக்கித் தூர்வைசெய்து,

அன்பு என் பாத்தி கோலி,முன்புற

மெய் எ(ன்)னும் எருவை விரித்துங்குயமில்

பத்தித் தனி வித்துட்டு,நித்தலும்

ஆர்வத் தெண்ணீர் பாய்ச்சி,நேர் நின்று

தடுக்குநர்க்கு அடங்காது இடுக்கண் செய்யும்

பட்டி அஞ்சினுக்கு அஞ்சி,ள் சென்று

சாந்த வேலி கோலி வாய்ந்தபின்,

ஞானப் பெருமுளை நந்தாது முளைத்து,

கருணை இளந்தளிர் காட்ட,அருகாக்

காமக் குரோதக் களை அறக் களைந்து

சேமப் படுத்துழி,செம்மையின் ஓங்கி

மெய்ம்மயிர்ப் புளகம் முகிழ்த்திட்டும் எனக்

கண்ணீர் அரும்பி,கடிமலர் மலர்ந்துபுண்ணிய

அஞ்செழுத்து அருங்காய் தோன்றி;நஞ்சுபொதி

காள கண்டமும்,கண் ஒரு மூன்றும்,

தோள் இரு நான்கும்,சுடர்முகம் ஐந்தும்,

பவளநிறம் பெற்று,தவளநீறு பூசி,

அறுசுவை அதனினும் உறுசுவை உடைத்தாய்க்

காணினும் கேட்பினும் கருதினும் களிதரும்

சேண் உயர் மருத மாணிக்கத் தீங்கனி

பையப் பையப் பழுத்துக் கைவர,

எம்ம னோர்கள் இனிது இனிது அருந்திச்

செம்மாந்து இருப்ப;சிலர்இதின் வாராது,

 

மனம் எனும் புனத்தை வறும்பாழ் ஆக்கிக்

காமக் காடு மூடி,தீமைசெய்

ஐம்புல வேடர் ஆறலைத்து ஒழுக,

இன்பப் பேய்த்தேர் எட்டாது ஓட,

கல்லா உணர்வு எனும் புல்வாய் அலமர,

இச்சை வித்து உகுத்துழி,யான் எனப் பெயரிய

நச்சு மாமரம் நனிமிக முளைத்து,

பொய் என் கவடுகள் போக்கி,செய்யும்

பாவப் பல்தழை பரப்பி,பூ எனக்

கொடுமை அரும்பிகடுமை மலர்ந்து,

துன்பப் பல்காய் தூக்கி,பின்பு

மரணம் பழுத்து,நரகிடை வீழ்ந்து,

தமக்கும் பிறர்க்கும் உதவாது,

இமைப்பில் கழியும் இயற்கையோர் உடைத்தே".

 

எனவரும் "திருவிடைமருதூர் மும்மணிக் கோவை"என்னும் அருள் நூலில்மெய்ம்மையான உழவு குறித்தும்அது அல்லாதது குறித்தும் பட்டினத்தடிகள் பாடி உள்ளது காண்க.

இதன் பொருள் ---

 

     நெஞ்சப் புனத்து --- மனமாகிய கொல்லைப் புறத்தில்வஞ்சக் கட்டையைவேர் அற அகழ்ந்து போக்கி --- (அநாதியே முளைத்து வேர் விட்டு இருந்த) வஞ்சகம் என்னும் மரத்தினை வேரோடு அற்றுப் போகுமாறு தோண்டி எடுத்து அப்புறப்படுத்தி,தூர்வை செய்து--- நல்ல முளை முளைப்பதற்கு உரியவாறு பதப்படுத்தி,அன்பு என் பாத்தி கோலி--- அன்பு என்னும் பாத்தியைச் செய்து,முன்புறமெய் எ(ன்)னும் எருவை விரித்து--- முதலில் வாய்மை என்கின்ற எருவை இட்டுங்கு--- அந்தக் கொல்லையில்யம் இல்பத்தித் தனிவித்துட்டு--- பழுது முதலியவற்றால் முளைக்காது என்னும் சந்தேகம் சிறிதும் இல்லாத,பத்தி எனப்படுகின்ற விதையை விதைத்துநித்தலும்ஆர்வத் தெண்ணீர் பாய்ச்சி--- நாள்தோறும் ஆர்வம் என்கின்ற தெளிந்த நீரைப் பாய்ச்சிநேர் நின்று --- எதிரில் நின்றுதடுக்குநர்க்கு அடங்காது --- உள் புகாதவாறு தடுப்பவர்க்கு அடங்காது,இடுக்கண் செய்யும்பட்டி அஞ்சினுக்கு அஞ்சி--- துன்பத்தைச் செய்கின்ற ஐந்து பட்டிமாடுகளுக்குப் பயந்துஉள்சென்று --- அவைகளைத் தடுப்பதற்குகொல்லையின் உள்ளே சென்று,சாந்த வேலி கோலி --- சாந்தம் என்னும் வேலியினை அமைத்து,வாய்ந்த பின்--- (இவை அனைத்தும்) முடிந்த பின்னர்,ஞானப் பெருமுளை நந்தாது முளைத்து--- ஞானம் என்னும் பெரிய முளையானது கெடாது முளைத்து,கருணை இளந்தளிர் காட்ட--- அது வளர்ந்துகருணை என்கின்ற பசுமையான தளிர்கள் தழைத்து வளர்ந்து,அருகா --- எடுக்கும் தோறும் கெடாது வளர்கின்றகாமக் குரோதக் களை அறக் களைந்து --- காமம் குரோதம் என்னும் களைப் பூண்டுகளை வைரோடு பறித்து எறிந்துசேமப் படுத்துழி--- அந்தக் கொல்லையைச் செம்மையாக்கிய பின்னர்செம்மையின் ஓங்கி --- செம்மையாக வளர்ந்துமெய்ம்மயிர்ப் புளகம் முகிழ்த்திட்டு--- உடம்பில் உள்ள மயிர்க்கால்கள் தோறும் உண்டாகும் புளகாங்கிதம் என்னும் அரும்பு உண்டாகி,ம் எனக்கண்ணீர் அரும்பி--- அந்தப் புளகாங்கிதத்தால் உண்டான ஆனந்தக் கண்ணீர் என்னும் அரும்பை விட்டு,கடிமலர் மலர்ந்து--- ஞானமணம் உள்ள மலர் மலர்ந்துபுண்ணிய அஞ்செழுத்து அருங்காய் தோன்றி--- புண்ணியத்தின் வடிவான திருவைந்தெழுத்து என்னும் கிடைத்தற்கு அரிய காய் உண்டாகிநஞ்சு பொதிகாள கண்டமும்--- ஆலகால விடம் பொருந்திய நீலகண்டமும்,கண் ஒரு மூன்றும்--- ஒப்பற்ற மூன்று திருக்கண்களும்,தோள் இரு நான்கும்---எட்டுத் திருத்தோள்களும்சுடர்முகம் ஐந்தும்--- அருள் ஒளி வீசும் ஐந்து திருமுகங்களும்,பவளநிறம் பெற்று--- பவள நிறத்தோடு விளங்கிதவள நீறு பூசி--- வெண்மையான திருநீற்றினைப் பூசி,அறுசுவை அதனினும் உறுசுவை உடைத்தாய் --- கைப்புஇனிப்பு,துவர்ப்புகார்ப்புபுளிப்புஉவர்ப்பு என்னும் ஆறுவகையான சுவையிலும் மிக்க இனிமையான சுவையினை உடையதாய்,காணினும் கேட்பினும் கருதினும் களிதரும் --- கண்ணால் கண்டாலும்காதால் கேட்டாலும்மனத்தால் கருதினாலும் ஆனந்தத்தை தருகின்ற,சேண் உயர் மருத மாணிக்கத் தீங்கனி --- மிக உயர்ந்த மருதமாணிக்கம் என்னும் இனிய கனியானதுபையப் பையப் பழுத்துக் கைவர--- மெல்ல மெல்ல முதிர்ந்து கையில் எளிதாகக் கிடைக்க,எம்மனோர்கள் இனிது இனிது அருந்திச்செம்மாந்து இருப்ப--- எம்மைப் போன்றவர்கள் (அந்தச் சிவஞானக் கனியை) இன்புற உண்டு மகிழ்ந்து இருக்க,

 

     சிலர் இதின் வாராது--- இதன் அருமையை உணர்ந்து தெளியாத சிலர்இந்த உழைப்பினை முயலாது,மனம் எனும் புனத்தை வறும்பாழ் ஆக்கி --- மனமாகிய கொல்லைப் புறத்தை பயனற்ற பாழ் நிலமாக இருக்கவிட்டுகாமக் காடு மூடி--- காமம் என்னும் காடு மூடிக் கிடந்ததால்,தீமை செய்ஐம்புல வேடர் ஆறலைத்து ஒழுக--- தீமைகளைப் புரிகின்ற ஐம்புல வேடர்கள் வழிப்பறி செய்து இழுக்க,இன்பப் பேய்த்தேர் எட்டாது ஓட---சிற்றின்பம் ஆகிய கானல் நீரானது கைக்கு எட்டாது ஓட கல்லா உணர்வு எனும் புல்வாய் அலமர---கல்வி அறிவு இல்லாத உணர்வு என்கின்ற மான் ஆனது இங்கும் அங்குமாக ஓடித் திரியும்படி,இச்சை வித்து உகுத்துழி--- ஆசை என்னும் வித்தை (அந்தப் பாழ் நிலத்தில்) உதிர்த்த காலத்தில்,யான் எனப் பெயரியநச்சு மாமரம் நனிமிக முளைத்து--- நான் என்னும் ஆங்காரம் ஆகிய பெரிய நச்சுமரமானது மிகவும் முளைத்து,பொய் என் கவடுகள் போக்கி--- பொய்ம்மையாகிய கிளைகளைப் பரப்பி,செய்யும்பாவப் பல்தழை பரப்பி--- செய்யப்பட்டு வருகின்ற பாவம் ஆகிய பல தழைகளை விரித்து,பூ எனக் கொடுமை அரும்பி--- கொடுமை என்னும் அரும்புகளை விட்டு,கடுமை மலர்ந்து--- தீமையே மலர்ந்து,துன்பப் பல்காய் தூக்கி--- துன்பம் என்னும் பல காய்களைத் தாங்கிக் கொண்டு,பின்பு --- அதன் பின்புமரணம் பழுத்து--- மரணம் என்கின்ற பழமானது பழுத்துநரகிடை வீழ்ந்து--- நரகத்தில் விழுந்து,தமக்கும் பிறர்க்கும் உதவாது--- தமக்கும்மற்றவர்க்கும் பயன்படாது,இமைப்பில் கழியும் --- இமைக்கின்ற நேரத்தில் அழிந்து கெடுகின்,இயற்கையோர் உடைத்தே --- குணம் உடையவர்களை இந்த உலகம் பெற்று இருக்கின்றது.

 

"கருமுதல் தொடங்கிப் பெருநாள் எல்லாம்

காமம் வெகுளி கழிபெரும் பொய்எ(ன்)னும்

தூய்மையில் குப்பை தொலைவின்றிக் கிடந்ததை

அரிதின் இகழ்ந்து போக்கி,பொருதிறல்

மைருள் நிறத்துமதன் உடை அடுசினத்து

வகைக் கடாவும்யாப்பு அவிழ்த்து அகற்றி,

அன்புகொடு மெழுகி,அருள்விளக்கு ஏற்றி,

துன்ப இருளைத் துரந்து,முன்புறம்

மெய்யெனும் விதானம் விரித்து,நொய்ய

கீழ்மையில் தொடர்ந்து கிடந்தஎன் சிந்தைப்

பாழறை உனக்குப் பள்ளியறைக்கிச்

சிந்தைத் தாமரைச் செழுமலர்ப் பூந்தவிசு

ந்தைநீ இருக்க இட்டனன்" 

 

என்று "திருக்கழுமல மும்மணிக் கோவை" என்னும் அருள்நூலில்பட்டினத்தடிகள்மெய்ம்மையான உழவைச் செய்வதுதமது உள்ளம் என்னும் பாழறையைஇறைவனுக்குப் பள்ளியறை ஆக்கிய அருமை குறித்துப் பாடி உள்ளார். இதன் பொருளைச் சிந்திப்போம்....

 

       கருமுதல் தொடங்கிப்பெருநாள் எல்லாம்--- நான் கருவில் அகப்பட்டுபூமியில் பிறக்கத் தொடங்கிய காலம் முதலாகக் கழிந்த எண்ணில்லாத காலங்கள் எல்லாம்,காமம்--- காமத்தால் விளைந்த தீமையும்வெகுளி--- நல்லோரையும் மற்றோரையும் கோபித்துக் கொண்டதால் வந்த தீமையும்கழிபெரும்பொய்எ(ன்)னும் --- மிகுதியாகப் பொய்யைப் பேசுவதால் வந்த தீமையும் எனப்படும்தூய்மையில்குப்பை--- தூய்மை இல்லாத குப்பைகள்தொலைவின்றிக்கிடந்ததை--- அழியாமல் இருப்பில் இருந்தவற்றை.அரிதின்இகழ்ந்து போக்கி--- நீக்கக் கூடாதவையாக இருந்த அவற்றால் விளைந்த தீமைகளால் அவற்றை வெறுத்து,அவை என்னை விட்டுப் போகும்படியாகச் செய்துபொருதிறல்--- போர் புரியும் தன்மை கொண்ட,மைருள்நிறத்து--- மிக்க கருமை நிறம் கொண்டமதன் உடை--- மதம் பிடித்த,அடுசினத்துவகைக்கடாவும் யாப்பு அவிழ்த்து அகற்றி--- கொல்லத்தக்க கோபத்தினை உடைய ஐந்து வகையான வேறுபட்ட ஒழுக்கம் கொண்டஐந்து புலன்கள் ஆகிய கடாக்களையும்அவைகள் கட்டப்பட்டு இருந்து கட்டினை அவிழ்த்து அப்புறப்படுத்தி அன்புகொடு மெழுகி--- அந்த இடத்தினை அன்பு என்னும் நீரால் மெழுகிஅருள்விளக்கு ஏற்றி--- அருள் என்னும் விளக்கினை ஏற்றி வைத்து,துன்ப இருளைத்துரந்து--- துன்பமாகிய இருட்டினை ஓட்டிமுன்புறம்--- இவ்வாறு இருந்த அந்த இடத்தில், மெய்எ(ன்)னும் விதானம்விரித்து--- வாய்மை என்கின்ற மேற்கட்டினை விரித்து விளங்கக் கட்டிநொய்யகீழ்மையில்தொடர்ந்து கிடந்தஎன் சிந்தைப்பாழறை---அற்பமாகிய தாழ்ந்த குணங்களில் சிக்கியிருந்த எனது மனமாகிய பாழான அறையை,எந்தை,னக்குப் பள்ளியறைக்கி--- எனது பெருமானே! நீ திருத்துயில் கொண்டு இருக்கும் இடமாகப் பண்ணிஅந்தப் பள்ளியறையில்நீ இருக்க--- தேவரீர் எழுந்தருளி இருக்க,சிந்தைத்தாமரைச் செழுமலர்ப் பூந்தவிசுஇட்டனன்--- எனது சிந்தையாகிய அழகிய தாமரை மலரினால் ஆகிய அழகிய இருக்கையை இட்டு வைத்தேன்.

 

     எனவேமெய்ம்மையான உழவைச் செய்து இறையருள் அனுபவத்தைப் பெற்ற அடியார்களைப் போற்றுகின்ற திருநாளாகவும்இந்த உழவர் திருநாள் உள்ளது என்பதை உய்த்து உணரவேண்டும். அத்தகைய அடியார்களைப் போற்ற மகிழ்கின்ற திருநாள் இந்த உழவர் திருநாள்.

 

     அடியார்கள் இருப்பிடம் தேடிச் சென்றுஅவர்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து அருள் பெறுவதற்கு உரியது "காணும் பொங்கல்" என்னும் திருநாள் என்பதையும் உய்த்து உணர்ந்து திருவருள் பெற்று இன்புறுவோமாக.

 

நாயோட்டு மந்திரம்

  நாயோட்டு மந்திரம் -----         ‘ நமச்சிவாய வாழ்க ;  நாதன்தாள் வாழ்க ’  என்று தொடங்கும் திருவாசகத்தில் முதன்முதலாக வருகின்ற "சிவபுராண...