பயன் கருதாது அறம் செய்க

 

 

ஓவையார் அருளிய "மூதுரை"

 

பயன் கருதாது அறம் செய்க

----

 

     அறம் என்றது, நன்மையானவற்றைச் செய்தலைக் குறிக்கும்.

 

     பாவம் என்பது, தீமையானவற்றை, தீயவற்றைச் செய்தலைக் குறிக்கும்.

 

     மேலே முதல் பாடலில் ஔவையார் காட்டியபடி, இறை வழிபாட்டினை நாளும் தவறாமல் ஆற்றி வருவதன்மூலம் கல்வி நலமும், மன நலமும், செல்வ நலமும், உடல் நலமும் பெற்ற ஒருவன், தான் பெற்ற இன்பத்தை எல்லா உயிர்களும் பெறவேண்டும் என்று அறவழியில் நின்று எல்லார்க்கும் நன்மையே புரிந்து வாழ்ந்து வருதல் வேண்டும்.

 

     மனம், வாக்கு, காயம் என்னும் மூன்று கருவிகளாலும் (திரி கரணங்களாலும்) எதை விதைக்கின்றோமோ அதுவே, நமக்கு வந்து சேரும். நன்மை செய்தால் நன்மை விளையும். தீமை செய்தால் தீமை விளையும். "விளையும்" என்று சொல்லவே, ஒன்று பலவாக மாறிப் பயன்தரும் என்பது விளங்கும். ஒரு நெல்லை விதைத்தால், பல நெல்மணிகள் விளைவதைப் போல. ஒரு தேங்காயை வைத்து வளர்த்தால், பல தேங்காய்கள் கிடைப்பது போல. ஒரு மாங்கொட்டையை விதைத்தால், பல மாங்காய்கள் கிடைப்பது போல.

 

     நன்மை தரும் நினைவுகளை மனத்தாலும், நன்மை தரும் சொற்களை வாக்காலும், நன்மை தரும் செயல்களை உடலாலும் செய்து வந்தால், அவை எப்போது எப்படிப் பலன் தரும் என்பதற்கு விடையாக, "மூதுரை" என்னும் நூலில், பின்வரும் பாடலைக் காட்டி அருளுகின்றார்.

 

நன்றி ஒருவற்குச் செய்தக்கால், அந்நன்றி

என்று தரும்கொல் எனவேண்டா, - நின்று

தளரா வளர்தெங்கு, தாள் உண்ட நீரைத்

தலையாலே தான் தருதலால்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     நின்று தளரா வளர் தெங்கு --- ஒரே இடத்தில் நிலைபெற்று, சோராமல் வளர்கின்ற தென்னை மரமானது, தாள் உண்ட நீரை --- தன் அடியால் (வேரின் மூலமாக) உண்ட தண்ணீரை, தலையாலே தான் தருதலால் --- தனது முடியாலே, சுவையுள்ள இளநீராக்கித் தருதலால், ஒருவற்கு நன்றி செய்தக்கால் --- நல்ல குணமுடைய ஒருவனுக்கு ஓர் உதவியை ஒரு காலத்தில் செய்தால், அந்நன்றி என்று தருங்கொல் என வேண்டா --- அந்த உதவியை அவன் எப்பொழுது செய்வானோ என்று ஐயம் கொள்ள வேண்டுவதில்லை.

 

         நற்குணம் உடையவனுக்கு உதவி செய்தால், அவனும் சிறந்த உதவியை வணக்கத்தோடு விரைந்து செய்வான் என்பதாம்.

 

     தாள் உண்ட நீர் --- தென்னை மரத்திற்குப் பாய்ச்சிய நீர், அது தருகின்ற இளநீரைப் போலத் தூய்மையானதும், இன்சுவை உடையதும், மருத்துவக் குணம் வாய்ந்த்தும் அல்ல. தான் வளர்வதற்குப் பாய்ச்சிய எந்த நீரையும் உண்டு, அதற்கு கைம்மாற்றாக (பிரதி உபகாரமாக) அற்புதமானதொரு இளநீரைத் தென்னை மரமானது அது உள்ள காலம் வரை தருகின்றது. ஒரு தேங்காயை வைத்து உருவாக்கி வளர்க்கப்பட்ட தென்னை மரமானது, தான் உள்ளவரையில் எல்லோருக்கும் இளநீர்க் காய்களை அளவில்லாமல் வழங்கி வருகின்றது. தன்னை வைத்தவனுக்கு மட்டுமல்லாமல், அவனது சந்ததிக்கும் மட்டுமல்லாது, தன்னை வந்து சார்ந்தோர்க்கும், இன்னார் இனியார் என்று பாராமல், வழங்கி வருகின்றது.

 

     அதுபோலவே,  ஒருவன் ஒருவனுக்குச் செய்த உபகாரமானது, அவனாலோ, அல்லது யாராலோ, எவ்விதத்திலாவது, பலவிதமாக வந்து பயன் தரும் என்பதை அறியலாம்.

 

     செய்த அறச் செயலானது நிலைத்து நின்று, தக்க காலத்தில், உரிய பயனைத் தரும். எனவே, இயன்ற வழிகளில் எல்லாம், அறச் செயல்களை எப்போதும் ஒழியாது செய்து வருதல் வேண்டும் என்பது இப் பாடலின் கருத்து.

 

     ஒல்லும் வகையால் அறவினை, ஓவாதே

     செல்லும் வாய் எல்லாம் செயல்.

 

என்பது திருவள்ளுவ நாயனார் அருளியது.

 

     மேலே "நற்குணம் உடையவனுக்குச் செய்த உதவி" என்று உரை சொல்லப்பட்டுள்ளதைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

 

     நல்லவர்க்குச் செய்த உதவி, தீயவர்க்குச் செய்த உதவி எப்படிப்பட்டது என்பதை அடுத்த பாடலில் ஔவையார் காட்டுவார்.

ஆத்திசூடி --- 15. ஙப்போல் வளை

 

 

15. ஙப்போல் வளை.

 

     (பதவுரை) ஙப் போல் ---- ஙகரம் போல், வளை --- உனது இனத்தைத் தழுவி வாழ்.

 

     (பொழிப்புரை) 'ங' என்னும் உயிர்மெய் எழுத்தானது தான் மட்டுமே பயன் உடையதாய் இருந்து, பயனில்லாத 'ஙா' முதலிய தன் வருக்க எழுத்துகளைத் தழுவிக் கொள்ளுதல் போல, நீ பயன் உடையவனாய் இருந்து, உனது இனத்தார் பயன் இல்லாதவராயினும் அவரைத் தழுவிக்கொள்.

 

     "க"கரம் முதலான எழுத்துக்கள் எல்லாம், மொழிக்கு உதவியானவற்றைத் தழுவி இருத்தல் போல, ஒருவன் சுற்றமாகத் தனக்கு அமைந்துள்ளோரைத் தழுவிக் கொள்வதோடு, உபகாரமாய் இல்லாத சுற்றத்தாரை ஒதுக்கி விடுதல் கூடாது என்பது இதனால் பெறப்படும். "சுற்றம் தழால்" என்னும் ஓர் அதிகரத்தையே இதற்குத் திருவள்ளுவ நாயனார் வைத்து அருளினமை காண்க.

 

     "ஙா" முதலிய பதினொரெழுத்தும் எந்தச் சொல்லிலும் வருவதில்லை. "ங"கரத்தின் பொருட்டே அவற்றையும் ஏட்டில் எழுதுகிறார்கள். இனி இதற்கு "ங"கர ஒற்றானது அகரவுயிர் ஒன்றையே தழுவுவது போல, நீ ஒருவனையே தழுவு என பெண்களுக்குக் கூறியதாகவும் பொருள் சொல்லலாம்.

 

     இனி, அகரப் பொருளாக விளங்குபவன் இறைவன் எனக் கொண்டு, எல்லா உயிர்களும் இறைவனைப் பற்றியே வாழவேண்டும் என்றும் பொருள்கொள்ள இடம் உண்டு என்பதை,

 

அகர உயிர்போல் அறிவாகி எங்கும்

நிகரில் இறை நிற்கும் நிறைந்து.

 

என்று "திருவருட் பயன்" என்னும் நூல் கூறுவதால் அறியலாம்.

 

     பரம்பொருளானது, தனக்கு ஒப்பாக வேறு ஒரு பொருளும் இல்லாதது. அது பேரறிவாய் எங்கும் நீக்கமின்றி நிறைந்து நிற்கும். "அ" கரமாகிய உயிரெழுத்து மற்றைய எல்லா எழுத்துக்களிலும் இயைந்து நின்று, அவற்றை இயக்குவது போல, பதிப் பொருளாகிய இறைவன் பிற எல்லாப் பொருளிலும் வேற்றுமையின்றிக் கலந்து நின்று அவற்றை இயக்குகின்றான். எனவே பதியாக இறையே உலகிற்கு முதல் என்பது விளங்கும்.

 

     பதியாகிய இறைவன் எல்லா முதன்மையும் உடையவன். எல்லா முதன்மையும் உடையவனாக ஒருவன் தான் இருக்க முடியும். எனவே இறைவன் ஒருவனே என்பதும், அவன் ஒருவன்தான் நிகர் இல்லாதவன் என்பதும் விளங்கும். இறைவன் ஒருவனே என்றால், நூல்களில் பல கடவுளர் பேசப்படுகின்றனரே என்னும் ஐயம் எழலாம். அக் கடவுளர் பலரும் இறைவனது அருளால் அந்நிலையை அடைந்தவர்கள். அவர்களெல்லாம் உயிர்களாகிய பசுக்களே ஆவர். அவர்களுக்கும் பிறப்பு உண்டு. ஆயுட்காலம் வரையில் வாழ்வு உண்டு. பின் இறப்பும் உண்டு. அவர்களுக்கு என்று அளவுபடுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு செயலில் மட்டும் முதன்மை உண்டு. அம் முதன்மைகள் அவர்கள் செய்த புண்ணியத்திற்கு ஏற்ப இறைவன் கொடுத்தனவாகும். அவர்களை அதிகாரமூர்த்திகள் என்பர். அரசனது செயல்களை அவனது ஆணை வழிநின்று நடத்தும் அதிகாரிகளைப் போன்றவர்கள் என அவர்களைக் குறிப்பிடலாம். அவர்கள் ஒவ்வொன்றில் முதன்மையுடையவராய் இருக்க, சிவபெருமானாகிய பதியே எல்லா முதன்மையும் உடையவனாயிருத்தலால் அவனே முழுமுதற் கடவுள் என்பதும், "நிகரில் இறை" என்பதும் விளங்கும்.

 

     "ஙகர மேபோல் தழீஇ ஞானவேல் காக்க" என்றார் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள். "ங"கர எழுத்தைப் போல் என்னைத் தழுவி இருந்து முருகப் பெருமானுடைய ஞானசத்தியாகிய வேலாயுதம் தன்னைக் காக்கவேண்டும் என்று வேண்டினார்.

 

     இனி, அப்பர் பெருமான்,

 

ஙகர வெல்கொடி யானொடு, நன்னெஞ்சே!

நுகர நீ உனைக் கொண்டு உயப் போக்கு உறில்

மகர வெல்கொடி மைந்தனைக் காய்ந்தவன்

புகரில் சேவடியே புகல் ஆகுமே.

 

எனப் பாடி உள்ளதையும் கருத்தில் கொள்ளுதல் வேண்டும்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     நல்ல நெஞ்சே! வெல்லும் கொடி உடையான் ஆகிய சிவபெருமானோடு நுகர்தற்கு நீ உன்னைக்கொண்டு உய்யப் போதல் உற்றால், மீனாகிய வெல்லும் கொடி உடைய மன்மதனைச் சினந்தவனாகிய சிவபெருமானின் குற்றமற்ற சேவடியே நமக்குத் தஞ்சப் பொருள் ஆகும்.

 

     இப் பாடலில், "ங"கரவெல் கொடியான் என்றது இடபக்கொடியான் ஆகிய சிவபெருமானை. படுத்திருக்கும் வடிவில் இடபம் "ங" போன்று இருத்தலின் "ங"கர வெல்கொடியான் என்றார். "ங"கரம் என்று சொல்லப்படும் எருது, வண்டியை இழுப்பதற்குச் சலிக்காது. வண்டி இழுத்தற்குப் பூணப்படும் நுகத்தடிக்குத் தனது தலையை வளைப்பது போல, இல்வாழ்க்கை என்னும் பெரிய வண்டியைச் செலுத்துவதற்கு, எப்பொதும் தளராமல் முயலவேண்டும் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். காரணம், "மடுத்தவாய் எல்லாம் பகடு அன்னான்" என்று திருவள்ளுவ நாயனார் அருளியதற்கு, "தடை உண்டாகிய இடங்களில் எல்லாம் வண்டியை இழுத்துச் செல்லும் எருதுபோல் விடாமுயற்சி உடையவன்" என்று பொருள் கொள்ளப்படுவதால், "ஙப்போல் வளை" என்பதற்கு இல்லறத்தில் இருந்து முயல்பவனுக்குச் சொல்லப்பட்டதாகவும் கொள்ளலாம்.

 

ஆய பதிதான் அருட்சிவ லிங்கமாம்;

ஆய பசுவும் அடல்ஏறு எனநிற்கும்;

ஆய பலிபீடம் ஆகும்நற் பாசம்ஆம்;

ஆய அரன்நிலை ஆய்ந்துகொள் வார்கட்கே.

 

என்பது, நமது கருமூலம் அறுக்க வந்த திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்.

 

இதன் பொருள் ---

 

     சிவாலயங்களின் அமைப்பை உற்று நோக்கி உணரவல்லார்க்குக் கருவறையில் முதலிடத்தில் உள்ள இலிங்கமே பதியாயும், அவ்விலிங்கத்தின் திருமுன்பில் உள்ள இடபமே பசுவாயும் (உயிராயும்), இடபத்திற்குப் பின் உள்ள பலிபீடமே அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட பாசமாயும் காட்சியளிக்கும்.

 

     இடபம் என்பது ஆன்மாவை(உயிரை)க் குறிக்கும். சிவலிங்கம் என்பது இறைவனைக் குறிக்கும். பலிபீடம் என்பது உயிர்களைப் பற்றி உள்ள பாசத்தைக் குறிக்கும்.

 

     திருக்கோயிலிலுள் இடபம் என்னும் உயிரானது சிவத்தை நோக்கி இருக்கும். உயிருக்குப் பின் பலிபீடம் இருக்கும். சிவத்தை நோக்கி உள்ள உயிருக்குப் பாசம் பிற்பட்டுப் போகும். சிவத்தை நோக்காது, உயிரானது உலகத்தை நோக்குமானால், பாசமானது உயிருக்கு முற்பட்டு நிற்கும்.

 

     எனவே, "ங"கர வடிவில் உள்ள உயிராகிய இடபமானது, எப்போதும் இறைவனைத் தழுவியே (நோக்கியே) இருக்கவேண்டும் என்பது கருத்து.

 

     எனவே, இதுகாறும் கூறியவற்றைத் தொகுத்துப் பார்த்தால், "ஙப்போல் வளை" என்று ஔவைப் பிராட்டியார் அருளியதன் பொருள்கள் விளங்கும்.

இறைவழிபாட்டால் எல்லா நலமும் வரும்

 

 

இறைவழிபாட்டால் எல்லா நலமும் வரும்

-----

 

     ஔவைப் பிராட்டியார் அருளிய அருந்தமிழ் நூல்களுள் "மூதுரை" என்பதும் ஒன்று. மூதுரை என்பதற்கு மூத்த உரை அல்லது அறிவுரை என்று பொருள். மூதுரை என்று வழங்கப்பட்டு வந்த இந்த அருமையான நூல் பிற்காலத்தில், "வாக்குண்டாம்" என்ற பெயராலும் வழங்கப்படுகின்றது. "வாக்குண்டாம்" என்று இந்த நூலின் கடவுள் வாழ்த்துச் செய்யுள் தொடங்குவதால், முதலில் வந்த சொல்லே நூலின் பெயராக அமைந்து விட்டது.

 

     இந் நூலின் கடவுள் வாழ்த்தாக உள்ள பாடல் வருமாறு...

 

வாக்குண்டாம் நல்ல மனமுண்டாம் மாமலராள்

நோக்குண்டாம் மேனி நுடங்காது-பூக்கொண்டு

துப்பார் திருமேனித் தும்பிக்கை யான்பாதம்

தப்பாமற் சார்வார் தமக்கு.

 

இப் பாடலின் பதச்சேதம் (அந்நுவயம்) ---

 

பூக்கொண்டு, துப்பு ஆர் திருமேனித் தும்பிக்கையான் பாதம் தப்பாமல் சார்வார் தமக்கு, வாக்கு உண்டாம்; நல்ல மனம் உண்டாம்; மாமலராள் நோக்கு உண்டாம்; மேனி நுடங்காது.

 

இதன் பதவுரை ---

 

     துப்பு ஆர் திருமேனித் தும்பிக்கையான் பாதம் --- பவளத்தைப் போலும் (சிவந்த) திருமேனியையும், துதிக்கையையும் உடைய விநாயகக் கடவுளின் திருவடிகளை, பூக் கொண்டு --- (அருச்சனைக்குத் தேவையான நறுமண) மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு, தப்பாமல் சார்வார் தமக்கு --- நாள்தோறும் தவறாமல், அடைந்து பூசை செய்வோருக்கு, வாக்கு உண்டு ஆம் --- வாக்கு வன்மை உண்டாகும்; நல்ல மனம் உண்டு ஆம் --- நல்ல சிந்தனை உண்டாகும்; மாமலராள் நோக்கு உண்டு ஆம் --- பெருமை பொருந்திய செந்தாமரை மலரைத் தனக்கு இருப்பிடாமாகக் கொண்டு இருக்கும் திருமகளின் அருட்பார்வை உண்டாகும்; மேனி நுடங்காது --- (அப்படி வழிபடுவோரது) உடம்பு, (பிணிகளால்) வாட்டம் அடையாது.

 

     இந்தப் பாடலில் அருமையானதொரு செய்தியை நமக்கு அறிவுறுத்தி நல்வழி காட்டுகின்றார் ஔவைப் பிராட்டியார்.

 

     "வாக்கு" என்பது கல்வி நலத்தைக் குறிக்கும். "நல்ல மனம்" என்பது நற்குண நற்செய்கைகளைக் குறிக்கும். "மாமலராள் நோக்கு" என்பது, திருமகளின் கடைக்கண் பார்வையால் உண்டாகும் செல்வ வளத்தைக் குறிக்கும். "மேனி நுடங்காது" என்பது உடல் நலத்தைக் குறிக்கும்.

 

     மக்களாகப் பிறந்தோர்க்கு, வாழ்க்கையில் நல்ல கல்வி நலமும், நல்ல குணமும், செல்வ வளமும், நல்ல உடல் நலமும் அமைந்து விட்டால், பின் வேண்டதக்கது எதுவும் இல்லை. இதனால் உயிர் நலம் பெறும்.

 

     கல்வி என்பது கலைமகள் திருநோக்கால் உண்டாவது. மனநலம் என்பது மலைமகள் திருநோக்கால் உண்டாவது. செல்வம் என்பது திருமகள் திருநோக்கால் உண்டாவது.

 

     பொதுவாக உலகியலில், கல்வியில் இருந்தால், செல்வம் இருக்காது. செல்வம் இருந்தால் கல்வி இருக்காது என்று சொல்லக் கேட்டுள்ளோம். இதற்கு, கூறப்படும் நியாயத்தை எண்ணினால், வெட்கக் கேடாக இருக்கும். கலைமகள் என்பவள், திருமகளின் மருமகள். மாமியாரும் மருமகளும் ஒன்று கூடமாட்டார்கள். இது அப்பட்டமான அறியாமையால் உண்டானது.

 

     செல்வம் யாரைச் சேர்ந்து இருக்கும் என்பதற்கு, விடையாக, குலசேகர ஆழ்வார் பாடியருளிய ஒரு பாடலைக் காணலாம்.

 

நின்னையே தான் வேண்டி, நீள் செல்வம் வேண்டாதான்

தன்னையே தான் வேண்டும் செல்வம்போல், மாயத்தால்

மின்னையே சேர் திகிரி வித்துவக்கோட்டு அம்மானே!

நின்னையே தான் வேண்டி நிற்பன் அடியேனே.

 

இதன் பொருள் ---

 

     மிக்க ஒளியினை உடைய ஆழிப்படையினைத் திருக்கையில் கொண்டுள்ள வித்துவக்கோட்டு அம்மானே! உலகில் மிகுந்த செல்வத்தை விரும்பாது, உன்னையே விரும்பி இருப்பவரிடம் தானாகவே வந்து சேருகின்ற செல்வத்தைப் போல, உனது மாயையால் நீ என் மீது பரிவு காட்டவில்லையானாலும், உனது அடியவன் ஆன நான் உன்னை அடைவதையே விரும்பி நிற்பேன்.

 

     செல்வத்தை வேண்டாதவரிடம் செல்வம் வந்து சேரும். கல்விச் செல்வத்தால் அறிவு நிரம்பப் பெற்று,  பிறப்பின் பயன் பரம்பொருளை வழிபட்டு, நற்கதியை அடைவதே என்று தெளிந்தவர்கள், அருட்செல்வத்தையே விரும்பி இருப்பார்கள். பொருட்செல்வத்தை விரும்பி இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால், இறைவன் அவர்களை வறுமையில் வாடவிட மாட்டான். தன்னை நம்பும் அடியவர்களை வறுமையில் வாடவிட்டால், அவரைப் பார்க்கின்ற மற்றவர்க்கு, கடவுள் நம்பிக்கை உண்டாகாது.  அடியவர்கள் தமக்கு வந்த செல்வமானது, இறையருளால், தாம் முற்பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பலனாக வந்தது என்று தமது கல்வி அறிவால் உணர்ந்து, நிலையற்ற செல்வத்தைக் கொண்டு, நிலையான அறத்தைப் புரிவதிலேயே கருத்தாக இருப்பார்கள். எனவே, அடியார்களிடம் வருகின்ற செல்வம் அவர்களிடத்தில் நிலைத்து இருப்பதில்லை. கல்வி அறிவு நிரம்பப் பெறாதவன், பொருளாசை கொண்டு, பொருளைச் சேர்த்து வைப்பதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்துகொண்டு, நல்லறமும் புரியாமல், நற்கதிக்கு வழி தேடிக் கொள்ளமாட்டான்.

 

     இறைவனே தன்னை வழிபடும் அடியவர்க்கு ஏவல் புரிபவன் தானே. அடியவர்க்குத் திருமகள் ஏவல் புரிவாள் என்கின்றார் திருஞானசம்பந்தர், பின்வரும் தேவாரப் பாடலின் மூலம்..

 

"கொய்த அம் மலரடி கூடுவார், தம்

மை திகழ் திருமகள் வணங்க வைத்துப்

பெய்தவன் பெருமழை, உலகம் உய்யச்

செய்தவன் உறைவிடம் திருவல்லமே"

 

இதன் பொழிப்புரை ---

 

     அன்பர்களால் கொய்து அணியப் பெற்ற அழகிய மலர் பொருந்திய திருவடிகளைச் சேர்பவர்களை, பலரிடத்தும் மாறிமாறிச் செல்லும் இயல்பினளாகிய திருமகளை வணங்குமாறு செய்விப்பவனும், பெருமழை பெய்வித்து உலகை உய்யுமாறு செய்பவனுமாய சிவபிரானது உறைவிடம் திருவல்லமாகும்.

 

     அடியார்களைப் பிரியாது திருமகள் இருப்பாள் என்கின்றார் அப்பர் பெருமான்...

 

"செந்துவர் வாய்க்கருங் கண்இணை வெண்நகைத் தேன்மொழியார்

வந்து வலம்செய்து மாநடம் ஆட மலிந்த செல்வக்

கந்தம் மலிபொழில் சூழ்கடல் நாகைக்காரோணம் என்றும்

சிந்தை செய்வாரைப் பிரியாது இருக்கும் திருமங்கையே".

 

இதன் பொழிப்புரை ---

 

     சிவந்த பவளம் போன்ற வாயையும், கரிய இருகண்களையும், வெண்மையான பற்களையும், தேன்போன்ற இனிய சொற்களையும் உடைய இளைய மகளிர் வந்து வலம் செய்து சிறந்த கூத்து நிகழ்த்துமாறு, செல்வம் மிகுந்ததும், நறுமணம் வீசும் பொழில்களால் சூழப்பட்டதுமான கடலை அடுத்து அமைந்த நாகைக் காரோணத்தை என்றும் தியானிப்பவர்களைத் திருமகள் என்றும் நீங்காது இருப்பாள்.

 

     ஆக, திருமகள் என்பவள், அறவழியில் முயல்பவர் இடத்தில் இருப்பாள். சத்தியம் தவறாத உத்தமர் வாழும் இடத்தில் அவள் இருப்பாள். இறை அடியார்களை நீங்காமல் இருப்பாள் என்பது தெளிவாகும்.

 

     எனவே, இறைவனை வழிபட்டால், கல்வி நலமும், செல்வ நலமும், உடல் வளமும் ஒருங்கே வாய்க்கும் என்பதை வலியுறுத்த, ஔவையார் மேற்குறித்த பாடலைக் காட்டினார்.

 

     யாராவது கல்வி நலம் வாய்க்கப் பெற்று, கடவுள் வழிபாடு இல்லாதவராக இருந்தால், அவர் கல்வியின் பயனைப் பெற்றவராக மாட்டார். "கற்றதனால் ஆய பயன் என்கொல்? வாலறிவன் நல்தாள் தொழார் எனின்" என்னும் திருக்குறள் இக் கருத்துக்கு அரண் செய்யும்.

 

     கல்வி நலமும் வாய்க்கப் பெற்று, கடவுள் வழிபாடும் உடையவர்கள், உடல் நலமும், செல்வ நலமும் இல்லாதவர்களாய் இருந்தால், அவர்களுடைய கல்வி முறையிலும், கடவுள் வழிபாட்டு முறையிலும் தவறு உண்டு என்று கொள்ளலாம். "கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக" என்று திருவள்ளுவ நாயனார் காட்டியபடி, கற்றபடி நில்லாமை, இறைவனை வழிபட்டுப் புண்ணியப் பேறு இல்லாமை ஆகியவை காரணமாக இருக்க வேண்டும். இதனை, பின்வரும் அப்பர் தேவாரப் பாடலால் அறியலாம்...

 

திருநாமம் அஞ்செழுத்தும் செப்பார் ஆகில்,

    தீவண்ணர் திறம் ஒருகால் பேசார் ஆகில்,

ஒருகாலும் திருக்கோயில் சூழார் ஆகில்,

    உண்பதன்முன் மலர்பறித்து இட்டு உண்ணார் ஆகில்,

அருநோய்கள் கெட வெண்ணீறு அணியார் ஆகில்,

    அளி அற்றார் பிறந்தவாறு ஏதோ என்னில்,

பெருநோய்கள் மிகநலியப் பெயர்த்தும் செத்தும்

    பிறப்பதற்கே தொழிலாகி இறக்கின்றாரே

 

இதன் பொருள் ---

 

     இறைவனுடைய திருநாமமாகிய அஞ்செழுத்தை ஒருகாலும் சொல்லாதவர் ஆனால், தீவண்ணருடைய இயல்பை ஒருகாலும் பேசாதவர் ஆனால், திருக்கோயிலினை ஒருகாலம் வலம் வராதவராக இருந்தால், உண்பதற்குமுன் பல மலரைப் பேர் அரும்பாய் உள்ள நிலையில் பறித்து, அவற்றை இறைவனுக்கு இட்டு, பின் உண்ணதவராக இருந்தால், கொடுமையான நோய்கள் கெடும்படியாக திருவெண்ணீற்றை அணியாதவராக இருந்தால், இவர்கள் எல்லாரும் இறைவனது திருவருளை இழந்தவர் ஆவர். அவர்கள் பிறவி எடுத்து வந்தது எதற்காக என்றால், தீராத கொடுநோய்கள் மிகவும் துன்புறுத்தச் செத்து, வரும் பிறப்பிலும் பயனின்றி வாளா இறந்து, மீளவும் பிறப்பதற்கு, அதுவே தொழிலாகி இறக்கின்றார் ஆதலே தான்.

 

உயிர்க்கு உறுதி எல்லாம் உடம்பின் பயனே,

அயிர்ப்பு இன்றி ஆதியை நாடு.

 

உடம்பினால் பெற்ற பயன் ஆவ எல்லாம்

திடம்பட ஈசனைத் தேடு.

 

என்னும் ஔவைக் குறள் பாக்களைச் சிந்திக்க, உடம்பினை பெற்றதன் பயன், அதன் உள்ளே இருக்கும் உயிருக்கு நன்மையைத் தேடிக் கொள்வதே ஆகும். அந்த நன்மையைப் பெறவேண்டுமானால், இறைவனை நாட வேண்டும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

 

     எனவே, இறைவனுடைய திருவடிகளைத் தப்பாமல் வழிபட்டு வருவோர்க்கு, கல்வி நலமும், செல்வ நலமும், உடல் நலமும் ஒருங்கே வாய்க்கும் என்பது ஔவையார் காட்டிய பாடலால் தெளிவாகும்.