திருவண்ணாமலை - 0563. செயசெய அருண அத்திரி

அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

செயசெய அருண (திருவருணை)

திருவருணை முருகா!

திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தை ஓதி,

பேரின்பக் கடலில் அடியேன் திளைக்க அருள்.

தனதன தனனாத் தனதன தனனத்

     தனதன தனனாத் தனதன தனனத்

          தனதன தனனாத் தனதன தனனத் ...... தனதான

செயசெய அருணாத் திரிசிவ யநமச்

     செயசெய அருணாத் திரிமசி வயநச்

          செயசெய அருணாத் திரிநம சிவயத் ...... திருமூலா

செயசெய அருணாத் திரியந மசிவச்

     செயசெய அருணாத் திரிவய நமசிச்

          செயசெய அருணாத் திரிசிவ யநமஸ்த் ...... தெனமாறி

செயசெய அருணாத் திரிதனின் விழிவைத்

     தரகர சரணாத் திரியென உருகிச்

          செயசெய குருபாக் கியமென மருவிச் ......சுடர்தாளைச்

சிவசிவ சரணாத் திரிசெய செயெனச்

     சரண்மிசை தொழுதேத் தியசுவை பெருகத்

          திருவடி சிவவாக் கியகட லமுதைக் ...... குடியேனோ

செயசெய சரணாத் திரியென முநிவர்க்

     கணமிது வினைகாத் திடுமென மருவச்

          செடமுடி மலைபோற் றவுணர்க ளவியச் ..சுடும்வேலா

திருமுடி யடிபார்த் திடுமென இருவர்க்

     கடிதலை தெரியாப் படிநிண அருணச்

          சிவசுடர் சிகிநாட் டவனிரு செவியிற் ......புகல்வோனே

செயசெய சரணாத் திரியெனு மடியெற்

     கிருவினை பொடியாக் கியசுடர் வெளியிற்

          றிருநட மிதுபார்த் திடுமென மகிழ்பொற் ...... குருநாதா

திகழ்கிளி மொழிபாற் சுவையித ழமுதக்

     குறமகள் முலைமேற் புதுமண மருவிச்

          சிவகிரி அருணாத் திரிதல மகிழ்பொற் ...... பெருமாளே.

பதம் பிரித்தல்

செயசெய அருண அத்திரி சிவயநம,

     செயசெய அருண அத்திரி மசிவயந,

          செயசெய அருண அத்திரி நமசிவய, ...... திருமூலா

செயசெய அருண அத்திரி யநமசிவ,

     செயசெய அருண அத்திரி வயநமசி,

          செயசெய அருண அத்திரி சிவயநம அஸ்த்து ......எனமாறி

செயசெய அருண அத்திரி தனில் விழி வைத்து,

     அரகர சரண அத்திரி என உருகி,

          செயசெய குரு பாக்கியம் என மருவி,......சுடர்தாளைச்

சிவசிவ சரண அத்திரி செயசெய என,

     சரண் மிசை தொழுது ஏத்திய சுவை பெருக,

          திருவடி சிவ வாக்கிய கடல் அமுதைக்.... குடியேனோ?

செயசெய சரண அத்திரி என முநிவர்க்

     கணம் இது வினை காத்திடும் என மருவ,

          செடமுடி மலை போற்று அவுணர்கள் அவியச் ......சுடும்வேலா!

திருமுடி அடி பார்த்திடும் என இருவர்க்கு,

     அடிதலை தெரியாப் படி நிண, அருணச்

          சிவசுடர், சிகி நாட்டவன் இரு செவியில் ......புகல்வோனே!

செயசெய சரண அத்திரி எனும் அடியெற்கு,

     இருவினை பொடி ஆக்கிய சுடர் வெளியில்

          திருநடம் இது பார்த்திடும் என மகிழ் பொன் ...... குருநாதா!

திகழ் கிளிமொழி பால் சுவை இதழ் அமுதக்

     குறமகள் முலைமேல், புதுமணம் மருவிச்

          சிவகிரி அருண அத்திரி தலம் மகிழ் பொன் ......  பெருமாளே.

பதவுரை

      செயசெய அருண அத்திரி என --- செய செய திருவடி மலையே என்று கூறும்

     முநிவர்க் கணம் இது வினை காத்திடும் என மருவ --- இத் துதிச்சொல் வினையினின்று நம்மைக் காத்திடும் என்று முனிவர் கூட்டங்கள் சரணமடைந்து பொருந்த,

     செடம் முடி மலை போற்று அவுணர்கள் அவியச் சுடும் வேலா ---- தங்களுடைய உடலையும் முடியையும் கிரவுஞ்சம் என்னும் மலையும் காப்பாற்ற நின்ற அசுரர்கள் மசிந்து விழச் சுட்டெரித்த வேலாயுதரே!

      திருமுடி அடி பார்த்திடும் என --- திருமுடியையும் திருவடியையும் கண்டு பிடியுங்கள் என்று கூறி,

     இருவர்க்கு அடி தலை தெரியாப்படி நிண --- திருமால் பிரமன் என்ற இருவர்க்கும் அடியும் முடியும் தெரியாவண்ணம் நின்ற,

     அருணச் சிவசுடர் --- சிவந்த நிறமுடைய சிவஜோதியாகிய,

     சிகி நாட்டவன் இரு செவியில் புகல்வோனே --- நெருப்புக் கண்ணுடைய சிவபெருமானது இரண்டு செவிகளிலும் உபதேசம் செய்தவரே!

      செயசெய சரண அத்திரி எனும் --- செய செய திருவடி மலையே எனத் துதி செய்கின்ற

     அடியெற்கு இருவினை பொடி ஆக்கிய --- அடியேனுக்கு இருவினைகளையும் பொடி படுத்தும்

     சுடர் வெளியில் திருநடம் இது பார்த்திடும் --- ஒளி வெளியில் நமது திருநடனம் இதோ பார்ப்பாயாக

     என மகிழ்பொன் குருநாதா --- என்று கூறி மகிழும் அழகிய குருநாதரே!

      திகழ் கிளி மொழி --- விளங்கும் கிளி மொழி போலவும்,

     பால் சுவை --- பாலின் சுவை போலவும் அமைந்து

     இதழ் அமுதக் குறமகள் முலை மேல் புதுமணம் மருவி --- வாயிதழ் அமுதம் போல் அமைந்த வள்ளி பிராட்டியின் தனத்தின் மீதுள்ள புது மணத்தை அநுபவித்து,

     சிவகிரி அருண அத்திரி தலம் மகிழ் பொன் பெருமாளே --- சிவ மலையாம் அருணாசலத் தலத்தில் மகிழ்கின்ற அழகிய பெருமையில் சிறந்தவரே!

      செயசெய அருண அத்திரி சிவயநம --- ஜெய ஜெய அருணாசலா, "சிவயநம”,

     செயசெய அருண அத்திரி மசிவயந --- ஜெய ஜெய அருணாசலா, "மசிவயந”,

     செயசெய அருண அத்திரி நமசிவய --- ஜெய ஜெய அருணாசலா "நமசிவய”, 

     திருமூலா --- அழகிய மூலப் பொருளே

      செயசெய அருண அத்திரி யநமசிவ --- ஜெய ஜெய அருணாசலா "யநமசிவ”,

     செயசெய அருண அத்திரி வயநமசி --- ஜெய ஜெய அருணாசலா "வயநமசி",

     செயசெய அருண அத்திரி சிவயநம அஸ்து என மாறி --- ஜெய ஜெய அருணாசலா "சிவயநம அஸ்து" என்று மாறி மாறிச் செபித்து,

      செயசெய அருண அத்திரி தனில் விழி வைத்து --- ஜெய ஜெய என்று கூறி அருண அசலத்தில் மனக்கண்ணை வைத்து,

     அரகர சரண அத்திரி என உருகி --- அரகர திருவடி மலையே என்று தியானித்து உள்ளம் உருகி,

      செயசெய குரு பாக்கியம் என மருவி --- ஜெய ஜெய இந்த மந்திரம் எங்கள் குரு தந்த பாக்கியம் என்று கருதி உள்ளம் இதில் பொருந்தி,

      சுடர் தாளை --- ஒளி வீசும் திருவடியை,

     சிவசிவ சரண அத்திரி செயசெய என --- சிவசிவ திருவடி மலையே ஜெய ஜெய எனப் புகழ்ந்து,

     சரண் மிசை தொழுது ஏத்திய சுவை பெருக --- தி ருவடியின் மீது தொழுது போற்றிய இன்பம் பெருக,

     திருவடி சிவவாக்கிய கடல் அமுதைக் குடியேனோ --- அந்தத் திருவடியின் சிவ மந்திரத்தால் பெறுகின்ற கடலமுதம் போன்ற இனிய அமுதை அடியேன் பருகி மகிழேனோ?

பொழிப்புரை

         "செய செய திருவடி மலையே" என்று கூறும் இத் துதிச்சொல் வினையினின்று நம்மைக் காத்திடும் என்று முனிவர் கூட்டங்கள் சரணமடைந்து பொருந்த, தங்களுடைய உடலையும் முடியையும் கிரவுஞ்சம் என்னும் மலையும் காப்பாற்ற நின்ற அசுரர்கள் மடிந்து விழச் சுட்டெரித்த வேலாயுதரே!

         "திருமுடியையும் திருவடியையும் கண்டு பிடியுங்கள்" என்று கூறி, திருமால் பிரமன் என்ற இருவர்க்கும் அடியும் முடியும் தெரியாவண்ணம் நின்ற, சிவந்த நிறமுடைய சிவஜோதியாகிய,  நெருப்புக் கண்ணுடைய சிவபெருமானது இரண்டு செவிகளிலும் உபதேசம் செய்தவரே!

         "செய செய திருவடி மலையே "எனத் துதி செய்கின்ற அடியேனுக்கு இருவினைகளையும் பொடி படுத்தும் ஒரு வெளியில் "நமது திருநடனம் இதோ பார்ப்பாயாக" என்று கூறி மகிழும் அழகிய குருநாதரே!

         விளங்கும் கிளி மொழி போலவும், பாலின் சுவை போலவும் அமைந்து வாயிதழ் அமுதம் போல் அமைந்த வள்ளி பிராட்டியின் தனத்தின் மீதுள்ள புது மணத்தை அநுபவித்து, சிவ மலையாம் அருணாசலத் தலத்தில் மகிழ்கின்ற அழகிய பெருமையில் சிறந்தவரே!

         ஜெய ஜெய அருணாசலா, "சிவயநம”,

         ஜெய ஜெய அருணாசலா, "மசிவயந”,

         ஜெய ஜெய அருணாசலா "நமசிவய”,   

        அழகிய மூலப் பொருளே!

         ஜெய ஜெய அருணாசலா "யநமசிவ”,

         ஜெய ஜெய அருணாசலா "சிவயநம அஸ்து" என்று மாறி மாறிச் செபித்து,

         ஜெய ஜெய என்று கூறி அருணாசலத்தில் மனக்கண்ணை வைத்து, அரகர திருவடி மலையே என்று தியானித்து உள்ளம் உருகி, ஜெய ஜெய இந்த மந்திரம் எங்கள் குரு தந்த பாக்கியம் என்று கருதி உள்ளம் இதில் பொருந்தி, ஒளி வீசும் திருவடியை, சிவசிவ திருவடி மலையே ஜெய ஜெய எனப் புகழ்ந்து, திருவடியின் மீது தொழுது போற்றிய இன்பம் பெருக, அந்தத் திருவடியின் சிவ மந்திரத்தால் பெறுகின்ற கடலமுதம் போன்ற இனிய அமுதை அடியேன் பருகி மகிழேனோ?

விரிவுரை

இத் திருப்புகழ் மிகவும் அருமையானது. பாராயணம் செய்தற்கு உரியது.  இதனை நாள்தோறும் பாராயணம் புரிவோர் வினைகள் விலகப் பெறுவர். திருவருளை எளிதில் அடைவார்கள்.

இதில் பஞ்சாக்கரமும், நினைக்க முத்தி அளிக்கும் அருணாத்திரி என்ற திருநாமமும் பலமுறை வருகின்றன.

"சிவயநம" என்ற பஞ்சாட்சரம் எழுத்துக்கள் மாறி மாறி வருகின்றது. இப்படி உச்சரிப்பதனால் அதிக பயன் உண்டு என்று திருமூலர் கூறுகின்றார். அடியில் வரும் திருமந்திரப் பாடல்களால் அறிக.

நகார மகார சிகார நடுவாய்

வகாரம் இரண்டும் வளியுடன் கூடி

ஒகார முதற்கொண்டு ஒருக்கால் உரைக்க

மகார முதல்வன் மனத்தகத் தானே.

சிகார வகார யகாரம் உடனே

நகார மகார நடுவுற நாடி

ஒகாரம் உடனே ஒருகால் உரைக்க

மகார முதல்வன் மதித்து நின்றானே.

வளி - சீவனாகிய 'ய'

மகார முதல்வன் - நாதத்துக்குத் தலைவனான சிவன்.

பஞ்சாட்சரம் நகாரத்தை முதலா வைத்துக் கூறுவது வேதமுறை.

சிகாரத்தை முதலாக வைத்துக் கூறுவது ஆகமமுறை.

சிகாரம் முதலாகிக் கடைசி வரையில் மாறும் முறையை இங்குக் கூறியவாறே, திருமூலரும் திருமந்திரத்தில் கூறியுள்ளார்.

ஆயும் சிவாய நமமசி வாயந

வாயு நமசிவா யயநம சிவாயந

வாயுமே வாய நமசியெனும் மந்திரம்

மாயும் சிகாரம் தொட்டுஅந்தத்து அடைவிலே.

செயசெய அருணாத்திரி சிவயநம ---

அருணம் - சிவப்பு.  அத்திரி - மலை.  அருணாத்திரி - சிவந்த மலை. அருணாசலம் "சிவயநம", "மசிவயந", "நமசிவய", "யநமசிவ", "வயநமசி" என்று ஐந்து வகையாக மாறி வருகின்றது.

செயசெய அருணாத்திரி தனில் விழி வைத்து ---

ஜெய ஜெய என்று கூறி அருணாசலத்தில் உள்ளக்கண்ணை வைக்க வேண்டும்.

உணர்வு விழி கொடு நியதி தமதுஊடு நாடுவதும்      --- சீர்பாத வகுப்பு.

உள்ளக் கண் நோக்க அருள்வாயே ---  (ககனமும்) திருப்புகழ்.

அரகர சரணாத்திரி என உருகி ---

சரணம் - திருவடி.  அத் திருவடி மலைபோல் உதவுகின்றது.  அதனால், சரணாத்திரி என வந்தது.

திருவடி மலையாய் விளங்கும் சிவத்தைக் குறிக்கும்.

செங்காட்டங் குடிமேய திருவடிதன்

திருவருளே பெறலாமோ திறத்தவர்க்கே.  --- திருஞானசம்பந்தர்.

திருவடியே சிவம் ஆவது தேரில்

திருவடியே சிவலோகம் சிந்திக்கில்

திருவடியே செல் கதியது செப்பில்

திருவடியே தஞ்சம் உள் தெளிவார்க்கே.       ---  திருமந்திரம்.

தொண்டர்கண்டு அண்டிமொண்டு உண்டு

     இருக்கும் சுத்த ஞானம் எனும்

தண்டை அம் புண்டரிகம் தருவாய்

     சண்ட தண்ட வெஞ்சூர்

மண்டலம் கொண்டு, பண்டு அண்டர் அண்டம்

     கொண்டு மண்டிமிண்டக்

கண்டு உருண்டு அண்டர் விண்டு ஓடாமல்

     வேல்தொட்ட காவலனே.            --- கந்தர் அலங்காரம்.

இதனால் சரண அத்திரி திருவடிமலை - சிவமலை எனப் பொருள்படும்.

செல்வத்துக்கு நாயகனான திருமாலும், கல்விக்கு நாயகனான பிரமாவும், அண்ண முடியாதபடி நின்ற சிவமலை திருவண்ணாமலை.மிக உயர்ந்த ஞானமலை திருவண்ணாமலை.

அரகர, திருவடி மலையே என்று கூறி உள்ளம் உருக வேண்டும்.

ஜெயஜெய குருபாக்கியம் என மருவி ---

ஜெயஜெய இந்த மந்திரம் எங்கள் குருநாதர் தந்த பாக்கியம் என்று கருதி உள்ளம் பொருந்த வேண்டும்.

சுடர் தாளை சிவசிவ சரண அத்திரி செயசெயென ---

சுடர்தாள் - ஒளி வீசும் திருவடி.

நூறுகோடி இளம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் விளங்குவது முருகவேளின் திருவடி...

உததிஇடை கடவும்மர கதஅருண குலதுரக

    உபலளித கனகரத  ......  சதகோடி சூரியர்கள்      

உதயம்என அதிகவித கலபகக மயிலின்மிசை

    யுகமுடிவின் இருள்அகல  ......  ஒருசோதி வீசுவதும்,

…..             …..             …..             …..             மணநாறு சீறடியே.

                                                                                 --- சீர்பாத வகுப்பு.

இறைவனுடைய திருவடியின் ஒளி ஆணவ இருளை அகற்றும்.

சிவசிவ சரணாத்திரியே ஜெய ஜெய என்று கூறித் துதி செய்ய வேண்டும்.

சரண்மிசை தொழுது ஏத்திய சுவைபெருக ---

முருகனைக் காயத்தால் தொழுது வாக்கினால் துதிக்க வேண்டும்.

இந்தக் கருத்தைச் சேக்கிழார் பெருமான், "வாழ்த்தி வணங்குவாம்" என்றார்.

முருகனுடைய திருநாமங்கள் தேனினும் இனிக்கும் சுவை உடையன. அந்த நாமங்களைக் கூறுவதனால் அமுதூறிப் பசியாறும்.

குகனெ குருபர னேஎன நெஞ்சில்

புகழ அருள்கொடு நாவினில் இன்பக்

குமுளி சிவஅமுது ஊறுக உந்திப் பசியாறி    ---  திருப்புகழ்.

இத்தகு சிவவாக்கியத் தேனமுதமாகிய கடலைப் பருகவேண்டும் என்கின்றார்.

செயசெய அருணாத்திரி என முநிவர்க் கணம் இது வினை காத்திடும் என மருவச் செடம் முடி மலை போற்று அவுணர்கள் அவியச் சுடும் வேலா ---

முனிவருடைய குழாங்கள் முருகப் பெருமானைத் தஞ்சம் புகுந்து, உன் பாதமே எமக்குப் புகலிடம் என்று வேண்டினார்கள்.

கிருவுஞ்ச மலையும், எழுமலைகளும் அசுரர்கட்கு உறைவிடமாகவும் பாதுகாவலாகவும் இருந்தன.

செடம் - உடம்பு.  முடி - தலை.

முருகவேள் மலைகளும் அசுரர்களும் வெந்து நீறாக வேலாயுதத்தை ஏவி அருளினார்.

  

திருமுடி அடி பார்த்திடும் என இருவர்க்கு அடி தலை தெரியாப்படி நிண ---

நான் பரம் நான் பரம் என்று மாலும் அயனும் தமக்குள் வாதிட்டு மோதி நின்றபோது, சிவபெருமான் அவர்கட்கு இடையே அக்கினி தாணுவாக நின்று, இதன் அடிமுடியைக் காண்பவர் பெரியவர் என்று கூறியருளினார்.  திருமால் பன்றி வடிவாகி அடியையும், பிரமன் அன்னப் பறவை வடிவாகி முடியையும் பலகாலம் தேடித் தேடி அடிமுடி காணமுடியாது திகைத்து நின்றனர்.

நிண – நின்ற.

சிகி நாட்டவன் ---

சிகி - நெருப்பு. நாட்டம் - கண்.

சிவபெருமான் அக்கனி விழியை உடையவர். அக்கினிக் கண் என்பது ஞானக்கண்ணாகும்.

செயசெய சரண அத்திரி எனும் அடியெற்கு இருவினை பொடியாக்கிய, சுடர் வெளியில் திருநடம் இது பார்த்திடும் என மகிழ்பொன் குருநாதா ---

இந்த அடி அருணகிரிநாதருக்கு முருகன் திருநடன தரிசனம் தந்து அருளிய வரலாற்றைக் குறிப்பது.

ஜெய ஜெய முருகா! உன் பாதமே அடைக்கலமான மலை என்று ஏத்திய அருணகிரிநாதருக்கு முருகவேள் தமது திருநடனத்தை, சிவஞானவொளி வீசும் வெளியில் காட்டியருளினார்.  அந்த நடன தரிசனம் இருவினைகளைத் துகள் செய்யும் திறம் உடையது.

திகழ் கிளிமொழி ---

வள்ளியம்மையார் பேசும் பேச்சு கிளிமொழி போன்ற இனிமை உடையது.

இதேபோல் அப்பர் பெருமானும் உமாதேவியாரைக் கூறுகின்றார்..

"தேன்நோக்கும் கினிமழலை உமைகேள்வன்"...........

அன்றியும் பால் சுவை போன்றது என்கின்றார்.

"தேன் என்று பாகு என்று உவமிக்கஒணா மொழித் தெய்வ வள்ளி" என்பது கந்தர் அலங்காரம்.

சிவகிரி அருணாத்திரி ---

திருவண்ணாமலை சிவமே ஆகும்.  ஆதலால், சிவகிரி என்றார்.

அருணம் - சிவப்பு. அத்திரி - மலை. அருணாத்திரி, அருணாசலம்.

கருத்துரை

அருணை மேவும் அண்ணலே, உன்னை வழுத்தி நாம அமுதத்தைப் பருக அருள் செய்.

திருவண்ணாமலை - 0562. செஞ்சொல் பண்

அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

செஞ்சொல் பண் (திருவருணை)

திருவருணை முருகா!

மாதர் மயலில் விழுந்த மந்த புத்தி உடைய அடியேன் 

உனது திருவடியைச் சேர அருள்

தந்தத் தந்தத் தனதன தானன

     தந்தத் தந்தத் தனதன தானன

          தந்தத் தந்தத் தனதன தானன ...... தனதான

செஞ்சொற் பண்பெற் றிடுகுட மாமுலை

     கும்பத் தந்திக் குவடென வாலிய

          தெந்தப் பந்தித் தரளம தாமென ...... விடராவி

சிந்திக் கந்தித் திடுகளை யாமுன

     தங்கத் தம்பொற் பெதுவென வோதுவ

          திண்டுப் புந்தித் திடுகனி தானுமு ...... னிதழாமோ

மஞ்சொக் குங்கொத் தளகமெ னாமிடை

     கஞ்சத் தின்புற் றிடுதிரு வேயிள

          வஞ்சிக் கொம்பொப் பெனுமயி லேயென ..முறையேய

வந்தித் திந்தப் படிமட வாரொடு

     கொஞ்சிக் கெஞ்சித் தினமவர் தாடொழு

          மந்தப் புந்திக் கசடனெ நாளுன ...... தடிசேர்வேன்

நஞ்சைக் கண்டத் திடுபவ ராரொடு

     திங்கட் பிஞ்சக் கரவணி வேணியர்

          நம்பர்ச் செம்பொற் பெயரசு ரேசனை ...... யுகிராலே

நந்தக் கொந்திச் சொரிகுடல் சோர்வர

     நந்திக் கம்பத் தெழுநர கேசரி

          நஞ்சக் குண்டைக் கொருவழி யேதென ...... மிகநாடி

வெஞ்சச் சிம்புட் சொருபம தானவர்

     பங்கிற் பெண்கற் புடையபெ ணாயகி

          விந்தைச் செங்கைப் பொலிசுத வேடுவர் ...... புனமீதே

வெண்டித் தங்கித் திரிகிழ வாவதி

     துங்கத் துங்கக் கிரியரு ணாபுரி

          வெங்கட் சிங்கத் தடிமயி லேறிய ...... பெருமாளே.

பதம் பிரித்தல்

செஞ்சொல் பண் பெற்றிடு குட மாமுலை,

     கும்பத் தந்திக் குவடு என, வாலிய

          தெந்தப் பந்தித் தரளம் அதுஆம்என, ...... விடர்ஆவி

சிந்தி, "கந்தித்திடும் களை ஆம், உனது

     அங்கத்து அம் பொற்பு எது என ஓதுவது,

          திண் துப்பும் தித்திடு கனி தானும் ......  உன் இதழ் ஆமோ"?

"மஞ்சு ஒக்கும் கொத்து அளகம்" எனா, "மிடை

     கஞ்சத்து இன்பு உற்றிடு திருவே", "இள

          வஞ்சிக் கொம்பு ஒப்பு எனும் மயிலே" என ...... முறை ஏய

வந்தித்து, இந்தப் படி, மடவாரொடு

     கொஞ்சிக் கெஞ்சி, தினம் அவர் தாள்தொழும்,

          மந்தப் புந்திக் கசடன், எந் நாள் உனது ....அடி சேர்வேன்?

நஞ்சைக் கண்டத்து இடுபவர், ஆரொடு

     திங்கள் பிஞ்சு, அக்கு, அரவு அணி வேணியர்,

          நம்பர், செம்பொன் பெயர் அசுர ஈசனை ...... உகிராலே

நந்தக் கொந்தி, சொரிகுடல் சோர்வர,

     நந்திக் கம்பத்து எழு நர கேசரி,

          நஞ்சக் குண்டைக்கு ஒரு வழி ஏதுஎன ...... மிகநாடி,

வெஞ்சச் சிம்புள் சொருபம் அது ஆனவர்,

     பங்கில் பெண், கற்புடைய பெண் நாயகி,

          விந்தைச் செங்கைப் பொலிசுத! வேடுவர் ...... புனமீதே

வெண்டித் தங்கித் திரி கிழவா! அதி

     துங்கத் துங்கக்கிரி அருணாபுரி

          வெங்கண் சிங்கத்து அடி மயில்ஏறிய ...... பெருமாளே.

பதவுரை

      நஞ்சைக் கண்டத்து இடுபவர் --- ஆலகால விடத்தைக் கழுத்தில் தரித்து இருப்பவரும்,

     ஆரொடு திங்கள் பிஞ்சு அக்கு அரவு அணி வேணியர் --- ஆத்தி மாலையுடன் இளம் பிறையையும், எலும்பையும், பாம்பையும் தரித்துள்ள சடைமுடி உடையவரும்,

     நம்பர் --- விரும்பப்படுகின்றவரும்,

     செம்பொன் பெயர் அசுர ஈசனை --- இரணியன் என்ற பேருள்ள அசுர வேந்தனை

     உகிராலே நந்தக் கொந்தி --- நகத்தாலே அழியும்படிக் குத்திக் கிழித்து

     சொரிகுடல் சோர்வர --- சொரிந்து விழும் குடல் தளர்ச்சியுற

     நந்திக் கம்பத்து எழு நரகேசரி --- தூணிலே தோன்றி எழுந்த நரசிங்கமூர்த்தியானவர்

     நஞ்சக் குண்டைக்கு ஒருவழி ஏது என மிகநாடி --- நைந்து அடங்கிக் குறுகுவதற்கு வழி யாது என்று மிகவும் ஆராய்ந்து,

      வெஞ்சச் சிம்புள் சொருபம் அது ஆனவர் --- கடுமை கொண்டவராய், சரபப் பறவையின் வடிவு கொண்டவரும் ஆகிய சிவபெருமானுடைய

     பங்கில் பெண் --- பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்மணியும்,

     கற்புடைய பெண் நாயகி --- கற்பு நிறைந்த பெண்களின் நாயகியுமாகிய பார்வதி தேவியின்

     விந்தைச் செங்கைப் பொலி சுத --- அழகிய சிவந்த கரமலரில் விளங்கும் குழந்தையே! 

      வேடுவர் புனம் மீதே வெண்டித் தங்கித் திரி கிழவா --- வேடுவர்களின் தினைப்புனத்தில் களைப்புற்றுத் தங்கி, திரிந்த கிழவரே!

      அதி துங்கத் துங்கக் கிரி அருணாபுரி --- மிகவும் உயர்ந்ததும் தூய்மையானதுமான மலையுள்ள அருணை மாநகரில்

     வெங்கண் சிங்கத்து அடி மயில் ஏறிய பெருமாளே --- விரும்பத்தக்க கண்ணை உடைய சிம்மாசனம் போன்ற மயில் மீதி ஏறிய பெருமையில் சிறந்தவரே!

      செஞ்சொல் பண் பெற்றிடு குட மாமுலை --- செம்மையான சொற்களால் புகழத் தக்க குடம் போன்ற பருத்த முலையானது,

     கும்பத் தந்திக் குவடு என --- கும்பம், யானை, மலை என விளங்கியும்,

     வாலிய தெந்தப் பந்தித் தரளம் அது ஆம் என --- வெண்மை நிறம் கொண்ட பல் வரிசை முத்துப்போல் விளங்கியும்,

     விடர் ஆவி சிந்தி --- துன்பத்தில் என் உயிரைத் தள்ளி,

     கந்தித்திடு களையாம் --- வாசனை வீசி, அழகு வாய்ந்தனவாம்

     உனது அங்கத்து அம்பொற்பு எது என ஓதுவது --- உனது அங்கங்களின் அழகிய பொலிவுக்கு எதை யான் உவமையாகக் கூறுவது,

     திண் துப்பும் --- வலிமை உள்ள பவளமும்,

     தித்திடு கனி தானும் உன் இதழ் ஆமோ --- இனிய கனியும் உனது வாயிதழுக்கு நிறத்திலும் சுவையிலும் நிகராகுமோ?

         மஞ்சு ஒக்கும் கொத்து அளகம் எனா --- மேகத்தை நிகர்க்கும் திரண்ட கூந்தல் என்றெல்லாம் கூறி,

     மிடை கஞ்சத்து இன்புற்றிடு திருவே --- நெருங்கிய தாமரையில் வீற்றிருக்கும் மகாலட்சுமியே,

      இள வஞ்சிக் கொம்பு ஒப்பு எனும் மயிலே என --- இளமை உடைய கொடிக்கும் கொம்புக்கும் ஒப்பான மயில் போன்றவளே என்றெல்லாம்

     முறை ஏய வந்தித்து --- முறைமையாக வந்தனை வார்த்தைகளைப் பேசி,

     இந்தப் படி மடவாரொடு கொஞ்சிக் கெஞ்சி --- இவ்வண்ணமாக மாதர்களுடன் கொஞ்சிப் பேசியும், கெஞ்சிப் பேசியும்,

     தினம் அவர் தாள் தொழும் மந்தப் புந்திக் கசடன் --- நாள்தோறும் அவர்களுடைய பாதத்தைத் தொழுகின்ற மங்கிய அறிவு உடைய குற்றமுடையவன் ஆகிய அடியேன்,

     எந் நாள் உனது அடி சேர்வேன் --- எந்த நாள் உனது திருவடியைச் சேருவேன்?

பொழிப்புரை

          ஆலகால விடத்தைக் கழுத்தில் தரித்து இருப்பவரும், ஆத்தி மாலையுடன் இளம் பிறையையும், எலும்பையும், பாம்பையும் தரித்துள்ள சடைமுடி உடையவரும், விரும்பப்படுகின்றவரும், இரணியன் என்ற பேருள்ள அசுர வேந்தனை நகத்தாலே அழியும்படிக் குத்திக் கிழித்து சொரிந்து விழும் குடல் தளர்ச்சியுற தூணிலே தோன்றி எழுந்த நரசிங்கமூர்த்தியானவர் நைந்து அடங்கிக் குறுகுவதற்கு வழி யாது என்று மிகவும் ஆராய்ந்து,  கடுமை கொண்டவராய், சரபப் பறவையின் வடிவு கொண்டவரும் ஆகிய சிவபெருமானுடைய பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்மணியும், கற்பு நிறைந்த பெண்களின் நாயகியுமாகிய பார்வதி தேவியின் அழகிய சிவந்த கரமலரில் விளங்கும் குழந்தையே! 

          வேடுவர்களின் தினைப்புனத்தில் களைப்புற்றுத் தங்கி, திரிந்த கிழவரே!

         மிகவும் உயர்ந்ததும் தூய்மையானதுமான மலையுள்ள அருணை மாநகரில் விரும்பத்தக்க கண்ணை உடைய சிம்மாசனம் போன்ற மயில் மீதி ஏறிய பெருமையில் சிறந்தவரே!

         செம்மையான சொற்களால் புகழத் தக்க குடம் போன்ற பருத்த கொங்கையானது, கும்பம், யானை, மலை என விளங்கியும், வெண்மை நிறம் கொண்ட பல் வரிசை முத்துப்போல் விளங்கியும், துன்பத்தில் என் உயிரைத் தள்ளி, வாசனை வீசி, அழகு வாய்ந்தனவாம் உனது அங்கங்களின் அழகிய பொலிவுக்கு எதை யான் உவமையாகக் கூறுவது, வலிமை உள்ள பவளமும், இனிய கனியும் உனது வாயிதழுக்கு நிறத்திலும் சுவையிலும் நிகராகுமோ? மேகத்தை நிகர்க்கும் திரண்ட கூந்தல் என்றெல்லாம் கூறி, நெருங்கிய தாமரையில் வீற்றிருக்கும் மகாலட்சுமியே, இளமை உடைய கொடிக்கும் கொம்புக்கும் ஒப்பான மயில் போன்றவளே என்றெல்லாம் முறைமையாக வந்தனை வார்த்தைகளைப் பேசி, இவ்வண்ணணாக மாதர்களுடன் கொஞ்சிப் பேசியும், கெஞ்சிப் பேசியும், நாள்தோறும் அவர்களுடைய பாதத்தைத் தொழுகின்ற மங்கிய அறிவு உடைய குற்றமுடையவன் ஆகிய அடியேன், என் நாள் உனது திருவடியைச் சேருவேன்?

விரிவுரை

  

இந்தத் திருப்புகழில் முதல் நான்கு அடிகள் மகளிருடைய அங்கங்களைப் புகழும் செஞ்சொற்கள் அமைந்தவை.

திண் துப்பும் தித்திடு கனிதானும் உன் இதழ் ஆமோ ---

பெண்களின் இதழ் பவளம் போன்றது.  திண் துப்பு - நன்றாக விளைந்த பவளம் போன்றது.  கனிபோல் தித்திக்கும் இயல்புடையது.

திருமாலுடைய இதழைப் பார்த்து ஆண்டாள், திருப்பவளச் செவ்வாய்தான் தித்தித்து இருக்குமோ என்கின்றார்.

கசடன் எந் நாள் உனது அடிசேர்வேன் ---

கசடன் - அறிவில்லாதவன்.  பெண்களின் அழிகின்ற அழகைச் சிறந்ததென்று நினைந்து உருகி அன்புடன் சிறப்பித்துப் புகழ்ந்து கெடுகின்ற நாயேன் முருகா உண் பதமலரை என்று சேர்வேன் என்று அடிகளார் ஏங்கி உரைக்கின்றார்.

நஞ்சைக் கண்டத்து இடுபவர் ---

தேவர்கள் சாவா மூவா நலம்பெற அமுதம் கடைய முயன்றார்கள்.  இந்தச் சாவா மூவா நலத்தைச் சிவமூர்த்தியை வேண்டினால் ஒரு கணத்தில் பெறலாம்.

எளிதான இந்த நெறியை உணராத இந்திராதி இமையவர்கள், சந்திரனைத் தூணாகவும், திருமால் தாங்கும் ஆமையாகவும், வாசுகி தாம்பாகவும் கொண்டு பலகாலம் பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள்.  விநாயக வழிபாடு செய்யாமையால், ஆலகால விஷம் தோன்றியது.  அந்த அதிபயங்கரமான விஷம் உலகங்களை எல்லாம் வெதும்ப வைத்து வேதனையைத் தந்தது.

மாலயனாதி வானவர்கள் நடுங்கித் திருக்கயிலாய மலை சென்று சிவபெருமானை அடைக்கலம் புகுந்தார்கள்.  கருணையங்கடலாகிய சிவபெருமான் அவர்களுக்கு அபயம் தந்து, ஆலால விஷத்தை உண்டு கண்டத்தில் தரித்தருளினார்.  அதனால், "திருநீலகண்டர்" என்று பேர் பெற்றார்.

மால்எங்கே? வேதன்உயர் வாழ்வுஎங்கே? இந்திரன்செங்

கோல்எங்கே? வானோர் குடிஎங்கே? – கோலம்செய்

அண்டம்எங்கே? அவ்வவ்வரும் பொருள்எங்கே? நினது

கண்டம் அங்கே நீலம்உறாக் கால்.        ---  திருவருட்பா.

தன்னை மதியாது தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்து, அதனால் துன்புற்று, ஆலகால விடத்தைக் கண்டு அஞ்சி அடைக்கலம் புகுந்தபோது, அவர்கட்கு சிவபெருமான் அபயம் தந்து ஆட்கொண்டு அருளினார்.  அது அவருடைய அளவிடற்கு அரிய திருவருளைக் குறிக்கின்றது.

ஆரொடு ---

ஆர் - ஆத்தி.  ஆத்திமலர் சிவபெருமானுக்கு உகந்த மலர்.  அதனால் "ஆத்திசூடி" என்று அவருக்கு ஒரு பெயர் உண்டு.

ஆத்திசூடி அமர்ந்த தேவனை

ஏத்திஏத்தித் தொழுவோம் யாமே.         --- ஔவையார்.

திங்கள் பிஞ்சு ---

தட்சனுடைய சாபத்தால் தேய்ந்து ஓய்ந்த சந்திரன் எங்கு சென்றும் புகலிடம் பெறாது, திருக்கயிலை வந்து சிவபிரானிடம் சரணாகதி அடைந்தான்.  அந்த பிறைக் கொழுந்தைத் தமது சென்னியில் சூடி சிவபெருமான் சந்திரனை ஆட்கொண்டு அருளினார்.  இது சிவமூர்த்தியின் எல்லையில்லாத கருணையைத் தெரிவிக்கின்றது.

அக்கு அரவு அணி வேணியர் ---

அக்கு - எலும்பு. அல்லது உருத்திராட்சம் என்றும் பொருள்படும்.

உருத்திராட்ச மாலை அணிந்தவர் சிவபெருமான். தாருகாவனத்து முனிவர்கள் அபிசார வேள்வி செய்து சிவபெருமானைக் கொல்லுமாறு கொடிய பாம்புகளை ஏவினார்கள்.  அரனார் அவைகளை அணிகலமாக அணிந்துகொண்டு அருளினார்.

வீம்புடைய வன்முனிவர் வேள்விசெய்து விட்டகொடும்

பாம்புஅனைத்தும் தோள்மேல் பரித்தனையே.  ---  திருவருட்பா.

செம்பொற் பெயர் அசுர ஈசனை நந்திக் கம்பத்து எழு நரகேசரி ---

செம்பொன் பெயர் அசுரேசன் - இரணியன். கடவுள் இல்லை என்று ஐந்து கோடியே எழுபதினாயிரத்து அறுபத்தொரு வருடங்கள் பிரசாரம் புரிந்தான்.  உலகங்களை எல்லாம் நடுங்கி ஒடுங்க வைத்தான்.  திருமால் தூணிலே இருந்து நரசிங்கமாக வந்தார்.

சிங்கம் ஆற்றல் படைத்தது. மனிதன் அறிவு படைத்தவன்.  ஆற்றலும் அறிவும் ஒன்றுபட்டுக் கூட்டணியாக நரசிங்கமாக வந்து இரணியனைக் கொன்று அவனுடைய உதிரத்தைக் குடித்தார்.

நந்தி - தோன்றி. நரகேசரி - நரசிங்கம்.

இரணியன் உதிரத்தைப் பருகியதால் நரசிங்கம் உலகங்களை எல்லாம் நடுங்க வைத்தார்.

நஞ்சக் குண்டைக்கு ஒரு வழி எதென மிகநாடி ---

நஞ்சி - நைந்து பேக.  குண்டை - குறுமை.

நரசிங்கத்தின் வலிமை நைந்து குறுக என்ன வழி என்று சிவபெருமான் ஆராய்ந்தார். நரசிம்மத்தின் வெறிச் செயலைக் கண்டு தேவர்கள் வாடி ஓடி, சிவபெருமான நாடி முறையிட்டார்கள்.  சிவபெருமான் வீரபத்திரரைப் பார்த்து, நரசிங்கத்தை அடக்குதி என்று பணித்தருளினார்.  வீரபத்திரர் சரபப் பட்சி உருவுடன் சென்று நரசிங்கத்தைக் கொத்திக் கீறி அடக்கினார்.  அதன் தோலையும் முகத்தையும் கொணர்ந்து பிதாவிடம் தந்தார்.  சிவபெருமான் சிங்கத் தோலை உடுத்து, "நரசிங்காம்பரன்" என்று பேர் பெற்றார். 

வெஞ்சச் சிம்புள் சொருபம் அது ஆனவர் ---

வீரபத்திரர் சரபப் பட்சியாகச் சென்று நரசிங்கத்தை அடக்கியதைச் சிவபெருமான் மீது ஏற்றி இங்கே அருணகிரியார் கூறுகின்றார்.

வெஞ்ச – வெச்சு என்ற சொல், சந்தத்தை நோக்கி வெஞ்ச என வந்தது.

வெச்செனல் - கடுமையைக் குறிக்கும் சொல்.

புனமீதே வெண்டித் தங்கித் திரிகிழவா ---

வள்ளியம்மைக்கு அருள்புரிய வேண்டி முருகப் பெருமான் கிழ வடிவம் கொண்டு திரிந்தருளினார்.

வெண்டி - களைப்புற்று.

கிழ வடிவாகித் திரிந்து களைப்புற்றார்.  இது முருகனுடைய கருனைத் திறத்தைக் குறிக்கின்றது.

அதிதுங்கத் துங்கக்கிரி அருணாபுரி ---

துங்கம் - உயர்வு.  துங்கம் - பரிசுத்தம்.  மிகவும் உயர்ந்ததும், தூய்மையானதும் ஆன திருவண்ணாமலை அடிவாரத்தில் உள்ள நகரம் அருணாபுரி.

வெங்கண் சிங்கத்து அடி மயில் ஏறிய ---

சிங்காதனம் போன்ற மயிலில் முருகன் ஏறி உலாவுகின்றான்.

கருத்துரை

அருணை மேவும் அரசே, மாதர் மயல் சேராது, உன் அடி சேர அருள் செய்.