037. அவா அறுத்தல் - 09. இன்பம் இடையறாது

திருக்குறள்

அறத்துப்பால்

துறவற இயல்

அதிகாரம் 37 -- அவா அறுத்தல்

     இந்த அதிகாரத்தில் வரும் ஒன்பதாவது திருக்குறளில், "துன்பங்களுள்ளே மிகுந்த துன்பத்தைத் தரும் ஆசையானது ஒருவனுக்குக் கெடுமாயின், அவன் உடம்பை விட்டுச் சென்ற காலத்தில் மட்டும் அல்லாமல், சீவன் முத்தனாய், உடம்போடு வாழும் காலத்திலும், பேரின்பமானது இடையறாது வந்து அவனை அடையும்" என்கின்றார் நாயனார்.

     ஆசை என்று சொல்லப்படும் பெரியதோர் துன்பமானது ஒருவனிடத்து இல்லாது அறவே ஒழிந்துவிடுமாயின், அவன் வீடுபேற்றினை அடைந்த காலத்து மட்டுமல்லாமல், உடம்போடு இந்த உலகத்தில் வாழும் காலத்தும் இன்பமானது இடையறாமல் வந்து சேரும் என்றது, துன்பத்திற்குக் காரணமாகவும், வீடுபேற்றிற்குத் தடையாகவும் உள்ளது ஆசையே ஆதலால், இது ஒழிந்துவிட்டால், மற்ற துன்பங்கள் எல்லாம் இன்பமாகவே காணப்படும்.

திருக்குறளைக் காண்போம்...

இன்பம் இடைஅறாது ஈண்டும், அவா என்னும்

துன்பத்துள் துன்பம் கெடின்.                         

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

    

     அவா என்னும் துன்பத்துள் துன்பம் கெடின் --- அவா என்று சொல்லப்படுகின்ற மிக்க துன்பம் ஒருவற்குக் கெடுமாயின்;

    

     ஈண்டும் இன்பம் இடையறாது --- அவன் வீடு பெற்ற வழியே அன்றி உடம்போடு நின்ற வழியும் இன்பம் இடையறாது.

         (துன்பத்துள் துன்பம் - ஏனைத் துன்பங்கள் எல்லாம் இன்பமாக வரும் துன்பம். விளைவின் கண்ணே அன்றித் தோற்றத்தின் கண்ணும் துன்பமாகலின், இவ்வாறு கூறப்பட்டது. காரணத்தைக் காரியமாக உபசரித்து அவா என்றும், 'துன்பத்துள் துன்பம்' என்றும், அது கெட்டார்க்கு மனம் தடுமாறாது நிரம்பி நிற்றலான் 'ஈண்டும் இன்பம் இடையறாது' என்றும் கூறினார். இனி 'ஈண்டும்' என்பதற்குப் 'பெருகும்' என்று உரைப்பாரும் உளர்.  இதனால் அவா அறுத்தார் வீட்டின்பம் உடம்பொடு நின்றே எய்துவர் என்பது கூறப்பட்டது.)

     இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, "திருப்புல்லாணி மாலை" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...

தென்னம் புவியகத்து "இன்பம் இடையறாது ஈண்டும், அவா
என்னும் துன்பத்துள் துன்பம் கெடின்" என்ன இசைத்தும்,முன்னோர்
பொன்னின் பெண் மண்முதல் ஆசையுள் சிக்கிப் புலம்பி நொந்தேன்
பின்நின்று எனைப் புரப்பார் இல்லை புல்லைப் பெருந்தகையே.

இதன் பொருள் ---

     ஒருவனுக்கு மிகுந்த துன்பத்தைத் தருவதான ஆசையானது அறக் கெடுமானால், அழகிய இந்த நிலவுகத்திலே வாழும் காலத்திலும் இன்பமானது இடையீடு இல்லாமல் வந்து சேரும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டும், எனது முன்னோர்கள் வைத்துச் சென்ற பொன்னின் மீது பற்று வைத்தல், பெண் இன்பத்தில் அழுந்தி இருத்தல், மண்ணாசை கொண்டு அலைதல் ஆகிய ஆசைகளால் அலைப்புண்டு, மனம் வாடி நொந்து போனேன். திருப்புல்லாணி என்னும் திவ்விய தேசத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் பெருமாளே, (நீ என்னைக் காக்கா விட்டால்) என்னைக் காப்பவர் இல்லை.

     தென்னம் புவியகத்து - அழகிய நிலவுலகத்திலே. புலம்பி நொந்தேன் --- அரற்றி வருந்தினேன். எனைப் புரப்பார் --- என்னைக் காப்பாற்றுவார்.

     பின்வரும் பாடல்கள் இதற்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளமை காண்க...

நீக்கஅரும் நோய் மூப்புத் தலைப்பிரிவு நல்குரவு,

சாக்காடு என்று ஐந்து களிறு உழக்கப் ---  போக்கரிய

துன்பத்துள் துன்பம் உழப்பர், துறந்து எய்தும்

இன்பத்து இயல்பு அறியாதார்.      ---  அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

     துறந்து எய்தும் இன்பத்து இயல்பு அறியாதார் --- பற்றுக்களை விடுவதனால் அடையும் இன்பத்தின் தன்மையை அறியாதவர்கள், நீக்க அருநோய் --- தீர்த்தற்கரிய நோயும், மூப்பு ---கிழத்தன்மையும், தலைப்பிரிவு --- மனைவி மக்களைப் பிரிதலும், நல்குரவு --- வறுமையும், சாக்கடு --- மரணமும், என்ற ஐந்து களிறு உழக்க --- ஆகிய ஐந்து யானைகளும் வருத்த, போக்க அரிய துன்பத்துள் துன்பம் உழப்பர் --- நீக்குதற்கு அரிய மிகப்பெருந் துன்பத்தினை அனுபவிப்பார்கள்.

என்பொருள் என் பொருள் என்று சீவன்விடு

    மனமே! ஒன்று இயம்பக் கேளாய்,

உன்பொருளானால் அதன்மேல் உன் நாமம்

    வரைந்து உளதோ? உன்தனோடு

முன்பிறந்து வளர்ந்ததுகொல்? இனி உனை விட்டு

    அகலாதோ? முதிர்ந்து நீ தான்

பின்பிறக்கும் போது அதுவும் கூட இறந்-

    திடும் கொல்லோ பேசுவாயே.        ---  நீதிநூல்.

 இதன் பொருள் ---

     நெஞ்சே! என்னுடைய பொருள், என்னுடைய பொருள் என்று உயிர்விடுகின்றனை. உனக்கு ஒன்று சொல்லுகின்றேன் கேள். உன்னுடைய பொருளானால் அப்பொருளின் மேல் உன் பெயர் எழுதப்பட்டிருக்கின்றதா? நீ பிறக்கும்போது உன்னுடன் பிறந்து வளர்ந்ததா? இனிமேலும் அது உன்னைவிட்டு நீங்காதா? நீ மூப்படைந்து சாவும்பொழுது உன்னோடு அதுவுங் கூடச் செத்திடுமா? ஆராய்ந்து சொல்வாயாக.

ஒப்பரும் நற்குணத்தவர்க்கும் கொலை காமம்

    கள் களவை உபதேசிக்கும்

அப்பனாய், நட்பினர்க்குள் பகைவிளைக்கும்

    சத்துருவாய், அகிலத்து உற்ற

செப்பரிய துயர்க்கு எல்லாம் மாதாவாய்,

    தீவினைக்கு ஓர் செவிலியாய,

இப்பொருளை நற்பொருள் என்று எப்படி நீ

    ஒப்புகின்றாய் ஏழை நெஞ்சே.        ---  நீதிநூல்

 இதன் பொருள் ---

     அறிவில்லாத நெஞ்சே! ஒப்புச்சொல்ல முடியாத சிறந்த நல்ல பண்புகளை உடையவர்க்கும் கொலை காமம் கள் களவு (பொய்) முதலிய பெருந் தீமைகளை மனத்தழுந்தப் போதிக்கும் தந்தையாகவும், நண்பர்களுக்குள் பகையை விளைவிக்கும் மாற்றானாகவும், சொல்லமுடியாத உலகியல் துன்பங்கட்கு எல்லாம் தாயாகவும், கொடுஞ் செயலுக்கெல்லாம் வளர்ப்புத் தாயாகவும் இருக்கும் இப்பொருளை, இன்பமும் துணையும் இசைவிக்கும் நல்ல பொருள் என்று நீ எந்த முறையாகக் கூறுகின்றாய்.

நோக்கு இருந்தும் அந்தகராய், காது இருந்தும்

    செவிடராய், நோய் இல்லாத

வாக்கு இருந்தும் மூகையராய், மதிஇருந்தும்

    இல்லாராய், வளருங் கைகால்

போக்கு இருந்தும் முடவராய், உயிர் இருந்தும்

    இல்லாத பூட்சியாராய்

ஆக்கும் இந்தத் தனம் அதனை, ஆக்கம் என

    நினைத்தனை நீ அகக் குரங்கே.      ---  நீதிநூல்.

 இதன் பொருளை ---

     நெஞ்சமாகிய வஞ்சகக் குரங்கே! நீ கண்ணிருந்தும் குருடராய்க், காதிருந்தும் செவிடராய்க், குற்றமற்ற வாயிருந்தும் ஊமையராய், அறிவிருந்தும் மூடராய், நீண்ட கைகால்களிருந்தும் முடவராய், உயிரிருந்தும் அஃதில்லாத வெற்றுடலினராய்ப் பயனிழக்கச் செய்யும் தீப்பொருளை வளரும் செல்வமாம் வாழ்வென நினைத்தனை.

நிறைசெல்வம் உடையாரை நோய்துன்பம்

    அணுகாவோ? நினைத்தது எல்லாம்

குறை இன்றிப் பெறுவரோ? புவிக்கரசு

    செலுத்துவரோ? குறித்த ஆயுள்

பிறை என்ன வளருமோ? இயமன்வர

    அஞ்சுவனோ? பேரின்பத்துக்கு

உறையுளோ அவர்கிரகம்? இவைஎலாம்

    மனமே! நீ உன்னுவாயே.         ---  நீதிநூல்.

இதன் பொருள் ---

     நெஞ்சே! நிறைந்த செல்வமுடையாரைப் பசிநோய் உடல்நோய் துன்பம் முதலியன அணுகாவோ? நினைத்ததெல்லாம் குறைவில்லாமல் பெறுவாரோ? உலகுக்கு மன்னராய் ஆள்வரோ? வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்நாள் பிறைபோன்று வளர்ச்சி உறுமோ? இவரிடம் கூற்றுவன் வர நடுங்குவனோ? இவர் தங்குமிடம் அழியா இன்பத்துக்கு உறையுளோ? இவை அனைத்தையும் கருதிப் பார்ப்பாயாக.

பஞ்ச பூதங்களை, விண் தாரகையை,

    தண்மதியை, பானுத் தன்னை,

கொஞ்சமும்நம் பொருள் என உன்னாமல்,வெள்ளி

    பொன் எனும் மண் குப்பை தன்னைத்

தஞ்சமாம் பொருள்கள் என நினைத்து, அதன்மேல்

    ஆசையுற்றுத் தயங்குகின்றாய்,

நெஞ்சமே! உனைப்போலும் அறிவீனர்

    தேடினும் இந் நிலத்தில் உண்டோ.   --- நீதிநூல்.

 இதன் பொருள் ---

     மனமே! ஐம்பூதங்களை, விண்மீன்களை, திங்களை, ஞாயிற்றைச் சிறிதேனும் நம்முடைய பொருள்கள் எனக் கருதாமல், வெள்ளி, பொன் என வழங்குகின்ற மண் குவியலை நம்மைக் காக்கும் பொருள்கள் என எண்ணி அவற்றின்மேல் அவாக் கொண்டு வாடுகின்றாய். உன்னைப்போலும் அறிவில் குறைந்தார் இவ்வுலகெலாம் ஆராயினும் உண்டாகார்.

037. அவா அறுத்தல் - 07. அவாவினை ஆற்ற

திருக்குறள்

அறத்துப்பால்

துறவற இயல்

அதிகாரம் 37 -- அவா அறுத்தல்

     இந்த அதிகாரத்தில் வரும் ஏழாம் திருக்குறளில், "ஆசைக்கு அஞ்சி, அது மறந்தும் தன்னிடத்து வாராமல் ஒருவன் கெடுப்பானானால், அவனுக்குத் தான் கெடாமைக்கு ஏதுவாகிய செயல், தன் விரும்பும் வழியினால் உண்டாகும்" என்கின்றார் நாயனார்.

     கெடாமை என்றது, பிறவித் துன்பங்களால் ஒருவன் அழியாமை.

     தான் விரும்பும் வழி என்றது, உடல் வருந்தாத வழி.

     ஆசையை முற்றிலும் ஒழித்தவன் வேறு அறம் செய்யவேண்டுவது இல்லை. அவன் செய்யும் செயல்கள் யாவுமே அறத்தின் வழிப்பட்டவையாக இருக்கும்.

திருக்குறளைக் காண்போம்...

அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின், தவா வினை

தான்வேண்டும் ஆற்றான் வரும்.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

     அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் --- ஒருவன் அவாவினை அஞ்சித் துவரக் கெடுக்க வல்லன் ஆயின்,

     தவா வினை தான் வேண்டும் ஆற்றான் வரும் --- அவனுக்குக் கெடாமைக்கு ஏதுவாகிய வினை, தான் விரும்பும் நெறியானே உண்டாம்.

         (கெடாமை - பிறவித் துன்பங்களான் அழியாமை. அதற்கு ஏதுவாகிய வினை என்றது, மேற்சொல்லிய துறவறங்களை. 'வினை' சாதி யொருமை. தான் விரும்பும் நெறி மெய்வருந்தா நெறி. 'அவாவினை முற்ற அறுத்தானுக்கு வேறு அறஞ்செய்ய வேண்டா, செய்தன எல்லாம் அறமாம்' என்பது கருத்து. இதனால் அவா அறுத்தற் சிறப்புக் கூறப்பட்டது.)

     இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடி அருளிய நீதிசூடாமணி என்கின்ற "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...

தேசஞ்சொல் பத்ரகிரி சிந்தையின் மூவாசை விட்டான்

ஈசன் பரவும், இரங்கேசா! - பாச

அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் தவாவினை

தான்வேண்டும் ஆற்றான் வரும்.

இதன் பொருள் ---

     ஈசன் பரவும் இரங்கேசா --- உருத்திரன் போற்றும் திருவரங்கநாதக் கடவுளே! தேசம் சொல் பத்திரகிரி --- பல தேசத்தாரும் புகழ்கின்ற பத்திரகிரி அரசன், சிந்தையில் மூன்று ஆசை விட்டான் --- தன் மனத்தகத்தில் குடியிருந்த (மண், பெண், பொன் என்னும்) மூவித ஆசைகளையும் நீக்கினான். (ஆகையால், இது) பாச அவாவினை-- - ஆசையாகிய கயிற்றை, ஆற்ற அறுப்பின் --- முழுதும் அறுத்துவிட்டால், தவா வினை --- தான் கெடாத நல்வினையானது, தான் வேண்டும் ஆற்றான் வரும் --- (ஒருவன்) தான் விரும்புகிறபடி உண்டாகும் (என்பதை விளக்குகின்றது).

         கருத்துரை --- ஆசையை அறுப்பவனே அழியாத ஞானியாவான்.

         விளக்கவுரை --- பட்டினத்தார் காலத்திருந்த பத்திரகிரியார் அரசாள்கையில், அதி வைபவத்தோடு முந்நூறு பெண்களை விவாகம் பண்ணிக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார். அவருடை.ய பிதா கோவிந்தசாமி என்பார் நிரியாண தசையில் இருந்தபோது, மகனை அழைத்து, "தம்பீ! நீ பல சாதி சூத்திரப் பெண்களை மணந்திருப்பதால், அவர்கள் பெறும் மக்களின் வமிசம் உலகில் நீடித்து இருக்குமட்டும் எனக்கு முத்தி கிடையாது, நரகம் கிடைப்பது நிச்சயம்" என்று வருந்தினார்.

         அது கேட்டவுடன் பத்திரகிரியார் தன் அரசாட்சியை விக்கிரமார்க்கனுக்கு வழங்கி,  முந்நூறு பெண்களையும், அவர்கள் விருப்பம் போல் போகவிட்டு, மூவாசைகளையும் அற நீக்கித் துறவியானார். அதனால் அவர் பிதாவுக்கும் முத்தி கிடைத்தது.  தாமும் சுஞ்ஞானியாய்ப் பீடு பெற்று வீடு பெற்று உய்ந்தார்.

037. அவா அறுத்தல் - 06. அஞ்சுவது ஓரும் அறனே

திருக்குறள்

அறத்துப்பால்

துறவற இயல்

அதிகாரம் 37 -- அவா அறுத்தல்

     இந்த அதிகாரத்தில் வரும் ஆறாம் திருக்குறளில், "நிலையாமை முதல் மெய்யுணர்தல் முடிவாய் உள்ள காரணங்கள் எல்லாம் பெற்று, அக் காரணங்களால் முத்தியை அடைவதற்கு உரிய ஒருவனை, சோர்வு காரணமாக வஞ்சித்துப் பிறப்பிலே தள்ளிக் கெடுப்பது ஆவா ஆகும். ஆதலால், அதனை அஞ்சிக் காப்பதே அறம் ஆகும்" என்கின்றார் நாயனார்.

     நிலையைமையை உணர்ந்து துறவறத்தில் நின்று மெய்யுணர்ந்த ஒருவனை, மறதியின் வழியாகப் புகுந்து, பிறப்பில் செலுத்திக் கெடுக்க வல்லது ஆசையே ஆகும். ஆதலால், ஆசைக்கு மிகவும் பயந்து, அதனை வராமல் காத்துக் கொள்வதே அறம் ஆகும். வாசனாமலம் தாக்கும் என்றார்.

திருக்குறளைக் காண்போம்...

அஞ்சுவது ஓரும் அறனே, ஒருவனை

வஞ்சிப்பது ஒரும் அவா.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

     ஒருவனை வஞ்சிப்பது அவா --- மெய்யுணர்தல் ஈறாகிய காரணங்கள் எல்லாம் எய்தி அவற்றான் வீடு எய்தற்பாலனாய ஒருவனை மறவி வழியால் புகுந்து பின்னும் பிறப்பின்கண்ணே விழித்துக் கெடுக்கவல்லது அவா,

     அஞ்சுவதே அறன் --- ஆகலான், அவ்வவாவை அஞ்சிக் காப்பதே துறவறமாவது.

         (ஓரும் என்பன அசைநிலை, அநாதியாய்ப் போந்த அவா, ஒரோவழி வாய்மை வேண்டலை ஒழிந்து பராக்கால் காவானாயின், அஃது இடமாக அவன் அறியாமல் புகுந்து பழைய இயற்கையாய் நின்று, பிறப்பினை உண்டாக்குதலான், அதனை 'வஞ்சிப்பது' என்றார். காத்தலாவது வாய்மை வேண்டலை இடைவிடாது பயின்று அது செய்யாமல் பரிகரித்தல். இதனால், அவாவின் குற்றமும் அதனைக் காப்பதே அறம்என்பதூஉம் கூறப்பட்டன.)

பின்வரும் பாடல் இதற்கு ஒப்பாக உள்ளது காண்க...

ஆசைக்கு அடியான் அகில லோகத்தினுக்கும்

ஆசு அற்ற நல்லடியான் ஆவானே, - ஆசை

தனை அடிமை கொண்டவனே தப்பாது உலகம்

தனை அடிமை கொண்டவனே தான்.   ---  நீதிவெண்பா.

இதன் பொருள் ---

     ஆசைக்கு அடிமைப் பட்டவன் உலகம் முழுமைக்கும் குற்றம் அற்ற நல்ல அடிமை ஆவான். உலகத்தில் உள்ள யாவர்க்கும் என்பது குறிப்பு. ஆசையைத் தனக்கு அடிமையாகக் கொண்டவனே, உலகத்தைத் தனக்கு அடிமை ஆக்கிக் கொண்டவன்.

037. அவா அறுத்தல் - 05. அற்றவர் என்பார்

திருக்குறள்

அறத்துப்பால்

துறவற இயல்

அதிகாரம் 37 -- அவா அறுத்தல்

     இந்த அதிகாரத்தில் வரும் ஐந்தாம் திருக்குறளில், "பிறவி அற்றவர் என்று சொல்லப்படுபவர், அதனை அறுத்தற்கு ஏதுவாகிய அவா அற்றவர் ஆவார். மற்றவர் பிற ஏதுக்கள் அற்றும், அவா அறாதவர்கள் என்பதால், அவர்க்குச் சில துன்பங்கள் அறுவது அல்லாமல், பிறவி அறுவது இல்லை" என்கின்றார் நாயனார்.

     பிற ஏதுக்கள் என்றது, பிறவி உண்டாவதற்கு, வழிவழிக் காரணமாக உள்ள உயிர்களிடத்துக் கருணை இல்லாமை, புலால் உண்ணுதல், தவம் செய்யாமை, கூடாஒழுக்கம், நன்மையைத் தராத பொய்யைப் பேசுதல், திருடுதல், கோபம் கொள்ளுதல், உயிர்களைக் கொல்லுதல் முதலிய வேறு காரணங்கள். இவைகளை ஒழித்ததால், அவற்றால் வரும் துன்பங்கள் ஒழிந்தன. இவை ஒழியப் பெற்றும், ஆசையை ஒழிக்காததால் பிறவித் துன்பம் ஒழியாது.

     அவா பிறவிக்கு ஏதுவாகும். அவா அறுதல் பிறவியின்மைக்கு ஏதுவாகும்.

     அவா அறுத்தல் என்று ஒரு அதிகாரத்தை, நமது கருமூலம் அறுக்க வந்து அவதரித்த, திருமூல நாயனார் திருமந்திரம் என்னும் அருள் நூலில் வைத்துள்ளார் என்பதை அறிக. அதில் வரும் ஒரு பாடலைக் காண்போம்...

வாசியும் மூசியும் பேசி வகையினால்

பேசி இருந்து பிதற்றிப் பயன் இல்லை,

ஆசையும் அன்பும் அறுமின், அறுத்தபின்

ஈசன் இருந்த இடம் எளிது ஆகுமே.      --- திருமந்திரம்.

இதன் பொருள் ---

     வாசி யோகத்தின் பெருமையையும், அதில் பயிலும் யோகியின் பெருமையையும் நூல்களால் உணர்ந்து அவற்றை வகைவகையாக விரித்து உரைப்பவனைப் போல, ஞானிகளும் விரித்துரைத்துக் கொண்டு காலம் போக்குவதில் பயனில்லை. ஆகையால், நீவிர் உயிரல்லாத பொருள்கள் மேல் செல்லும் ஆசையையும், உயிர்ப் பொருள்கள்மேல் செல்லும் அன்பினையும் அடியோடு நீக்குங்கள். நீக்கினால் நீவிர் இறை நிலையை அடைதல் எளிதாகும்.

திருக்குறளைக் காண்போம்...

    

அற்றவர் என்பார் அவா அற்றார், மற்றையர்

அற்று ஆக அற்றது இலர்.

இதற்குப் பரிமேலழகர் உரை ---

     அற்றவர் என்பார் அவா அற்றார் --- பிறவி அற்றவர் என்று சொல்லப்படுவார் அதற்கு நேரே ஏதுவாகிய அவா அற்றவர்கள்,

     மற்றையார் அற்றாக அற்றது இலர் --- பிற ஏதுக்களற்று அஃது ஒன்றும் அறாதவர்கள், அவற்றால் சில துன்பங்கள் அற்றதல்லது அவர்போற் பிறவி அற்றிலர்.

         (இதனால் அவா அறுத்தாரது சிறப்பு விதி முகத்தானும் எதிர்மறை முகத்தானும் கூறப்பட்டது.)

     இத் திருக்குளுக்கு விளக்கமாக, கமலை வெள்ளியம்பலவாண முனிவர் பாடி அருளிய, "முதுமொழி மேல் வைப்பு" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...

பிறவி அறார் மற்றையவர், பிஞ்ஞகர் காண்பித்த

பலபொருளும் வேண்டாத பண்பினவர் அன்றி,

அற்றவர் என்பார் அவா அற்றார் மற்றையர்

அற்று ஆக அற்றது இலர்.

         பிஞ்ஞகர் --- சிவபெருமான். பண்பின் அவர் ---  திருநாவுக்கரசு நாயனார்.

     இவர் திருப்பகலூரில் உழவாரப் பணி செய்கையில், சிவபெருமான் உழவாரம் நுழைந்த இடம் எங்கும் பொன்னோடு நவமணிகள் பொலிந்து இலங்க அருளினார்.  அப்பரோ, அவற்றில் சிறிதும் பற்று அற்றவராகி, பருக்கைக் கற்களாக மதித்து உழவாரத்தினில் ஏந்தி அருகே உள்ள ஒரு வாவியில் போட்டு விட்டனர். பிறகு சிவபிரான் தேவமாதரை ஏவி இவரை மயக்க நினைத்தபோதும் அடிகள் மனம் மாறினார் இல்லை. பிறவி அற்றவர் என்பவர் ஆசை அற்றவர்.  

     பின்வரும் பாடல்கள் இத் திருக்குளுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளமை காண்க...   

பொருளாசை பெண்ணாசை பூவாசை என்னும்

மருள் ஆசையாம் மாசை மாற்றித் ---  தெருள்ஞான

வேந்தராய் வாழலாம், மெய்யன்பால் நன்னெஞ்சே,

பூந்தராய் நாதரை நீ போற்று.         ---  திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை.

இதன் பொருள் ---

     எனது நல்ல மனமே! பொருள்கள் மீது வைக்கும் பேராசை, பெண்கள் மீது வைத்த பெரும் காதல், மண்ணின் மீது வைத்த ஆசை என்கின்ற மயக்கத்தைத் தருகின்ற, ஆசை எனப்படும் குற்றங்களை மாற்றும்படி செய்து, தெளிவை உண்டாக்கும் ஞானபூமிகள் ஆகிய, மூலாதாரம், சுவாதிட்டானம், மணிபூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, ஆக்ஞை, மீதானம் ஏழினுக்கும் வேந்தனாக வாழலாம். உண்மையான அன்பினால் திருப் பூந்தராய் நாதராகிய சிவபெருமானை நீ வணங்கித் துதிப்பாயாக.

துரத்தி உன்னை ஆசை தொடராமல் என்றும்

விரத்தியினால் ஆங்கு அவற்றை விட்டு --- பரத்தில் அன்பு

செய்யடா செய்யடா, சேர்ந்த பிரபஞ்சம் எல்லாம்

பொய்யடா பொய்யடா பொய்.    ---  சிவபோகசாரம்.

இதன் பொருள் ---

     உலகங்கள் யாவும் கனவுப் போலத் தோன்றி மறைதலை உடையன. ஆதலால், அவற்றின்மேல் உண்டாகும் ஆசை உன்னைப் பற்றாதவாறு நீக்கி, மெய்யாகிய பரம்பொருளிடத்து எப்போதும் நீங்காத அன்பு செய்வாயாக.

எத்தனைதான் கற்றாலும் எத்தனைதான் கேட்டாலும்

எத்தனை சாதித்தாலும் இன்புறா --- சித்தமே

மெய்யாகத் தோன்றி விடும், உலக வாழ்வு அனைத்தும்

பொய்யாகத் தோன்றாத போது.   ---  சிவபோகசாரம்.

இதன் பொருள் ---

     நிலை உடையன போலத் தோன்றும் அனைத்தும், நிலையில்லாது ஒழியும் என்பது உனது அறிவில் அனுபவமாகத் தோன்றும் வரையில், கல்வியாலும், கேள்வியாலும், போகம் முதலிய முயற்சிகளாலும் இன்பநிலை உனக்கு வாய்க்காது.

தேசம்ஊர் பேர் காணி நீர்வரிசை சாதி எனும்

ஆசையால் நெஞ்சே அலையாதே, --- நேசப்

பொருப்பானை நின்அறிவில் போக்கு வரவுஅற்று

இருப்பானைப் பார்த்தே இரு.         ---  சிவபோகசாரம்.

இதன் பொருள் ---

     எனது என்னும் புறப்பற்றுக்குக் காரணமாக உள்ள நாடு, ஊர், பெயர், நிலம், நீர்நிலை, சாதி என்பனவற்றில் அபிமானம் வைத்து உழல்வதால், மனம் அமைதி பெறாது. அதை விடுத்து, பேரருள் உடையவனாய், உனது அறிவுக்கு அறிவாகப் பிரிவின்றி நிற்கும் இறைவனிடத்தில் அன்பு வைத்து, இன்புற்று இருப்பாயாக.