திருவண்ணாமலை - 0565. தமிழோதிய குயிலோ

அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

தமிழோதிய குயிலோ (திருவருணை)

திருவருணை முருகா!

மாதர் மயலில் முழுகி இருந்தாலும்

உன்னை ஒரு போதும் மறவேன்

தனனாதன தனனாதன தாந்தன தாந்தனதந்

     தனனாதன தனனாதன தாந்தன தாந்தனதந்

     தனனாதன தனனாதன தாந்தன தாந்தனதந் ...... தனதான

தமிழோதிய குயிலோமயி லாண்டலை யாம்புறவங்

     கிளிகாடையி னணிலேரளி யாங்குரல் வாய்ந்ததிசெந்

     தகுமாமிட றொலியாரித ழாஞ்சுளை தேன்கனியின்...... சுவைசேரும்

தனபாரமு மலையாமென வோங்கிட மாம்பொறிசிந்

     திடவேல்விழி நுதலோசிலை வான்பிறை மாந்துளிரின்

     சரிரார்குழ லிருளாநகை யோங்கிய வான்கதிரின்...... சுடர்பாயக்

குமிழ்நாசியின் முகமோமதி யாங்குளிர் சேங்கமலஞ்

     சரிதோடிணை செவியாடுச லாங்கள பூங்கமுகங்

     கொடிநூலிடை யுடையாரன மாம்ப்ரியர் மாண்புரிமின்...... கொடிமாதர்

குணமோடம ளியினாடினு ங்கியமோ பூங்கமலஞ்

     சரணூபுர குரலோசையு மேந்திடு மாண்டலையின்

     கொடியோடெழு தரிதாம்வடி வோங்கிய பாங்கையுமன்...... தகையேனே

  

திமிதோதிமி திமிதோதிமி தாங்கண தீங்கணதொந்

     தகுதோதகு தகுதோதகு டாங்குட தீங்கடதொந்

     திகுடோடிமி டிமிடோடிமி டாங்குட டீந்தகமென்...... றியல்பேரி

திசைமூடுக கடலேழ்பொடி யாம்படி யோங்கியவெங்

     கரிதேர்பரி யசுரார்கள மாண்டிட நீண்டரவின்

     சிரமீள்பட குவடோதுகள் வான்பெற வாங்கியவண்...... கதிர்வேலா

கமழ்மாவிதழ் சடையாரடி யேன்துயர் தீர்ந்திடவெண்

     தழல்மாபொடி யருள்வோரடல் மான்துடி தாங்கியவண்

     கரர்மாடரு ளுமையாளெமை யீன்றவ ளீன்றருள்மென்...... குரவோனே

கடையேனிரு வினைநோய்மல மாண்டிட தீண்டியவொண்

     சுகமோகினி வளிநாயகி பாங்கனெ னாம்பகர்மின்

     கலைநூலுடை முருகாவழ லோங்கிய வோங்கலின்வண்...... பெருமாளே.

பதம் பிரித்தல் 

தமிழ் ஓதிய குயிலோ? மயில் ஆண்டலையாம், புறவம்,

     கிளி காடையின், அணில், ஏர் அளியாம் குரல் வாய்ந்து அதிசெந்

     தகு மாமிடறு ஒலியார் இதழாம் சுளை தேன்கனியின் ...... சுவைசேரும்,

தனபாரமும் மலையாம் என ஓங்கிட, மாம்பொறி சிந்-

     திட, வேல்விழி நுதலோ, சிலை, வான்பிறை, மாந்துளிரின்

     சரிர, ஆர் குழல் இருளா நகை ஓங்கிய வான்கதிரின்...... சுடர்பாய,

குமிழ்நாசியின், முகமோ மதியாம், குளிர் சேங்கமலம்

     சரி தோடு இணை செவியாடு உசலாம், கள பூங்கமுகம்,

     கொடிநூல் இடை உடையார் அனமாம் ப்ரியர், மாண் புரி மின்...... கொடிமாதர்,

குணமோடு அமளியின் ஆடினும், ஓங்கிய பூங்கமலம்,

     சரண் நூபுர குரல் ஓசையும், ஏந்திடும் ஆண்டலையின்

     கொடியோடு, எழுத அரிதாம் வடிவு ஓங்கிய பாங்கையும், மன்...... தகையேனே.

திமிதோதிமி திமிதோதிமி தாங்கண தீங்கணதொந்

     தகுதோதகு தகுதோதகு டாங்குட தீங்கடதொந்

     திகுடோடிமி டிமிடோடிமி டாங்குட டீந்தகம் என்று...... இயல்பேரி

திசைமூடுக, கடல் ஏழ் பொடியாம் படி, ஓங்கிய வெம்

     கரி தேர் பரி அசுரார்கள மாண்டிட, நீண்ட அரவின்

     சிரம் மீள்பட, குவடோ துகள் வான்பெற, வாங்கிய வண்...... கதிர்வேலா!

கமழ் மா இதழ் சடையார், அடியேன் துயர் தீர்ந்திட, வெண்

     தழல் மாபொடி அருள்வோர், அடல் மான் துடி தாங்கிய வண்-

     கரர் மாடு அருள் உமையாள் எமை ஈன்றவள் ஈன்று அருள்மென்...... குரவோனே!

கடையேன் இரு வினை நோய், மலம் மாண்டிட, தீண்டிய ஒண்

     சுகமோகினி, வளிநாயகி, பாங்கன் எனாம் பகர், மின்

     கலைநூல் உடை முருகா! அழல் ஓங்கிய ஓங்கலின் வண்  ...... பெருமாளே.

பதவுரை

         திமிதோதிமி திமிதோதிமி தாங்கண தீங்கண தொந் தகுதோதகு தகுதோதகு டாங்குட தீங்கடதொந் திகுடோடிமி டிமிடோடிமி டாங்குட டீந்தகம் என்று இயல் பேரி --- திமிதோதிமி திமிதோதிமி தாங்கண தீங்கண தொந் தகுதோதகு தகுதோதகு டாங்குட தீங்கட தொந் திகுடோடிமி டிமிடோடிமி டாங்குட டீந்தகம் என்று ஒலிக்கின்ற பேரி என்ற வாத்தியம்,

      திசை மூடுக கடல் ஏழ் பொடியாம்படி --- திசைகள் எல்லாம் மூடும்படியும் கடல்கள் எழும் பொங்கும்படியாகவும்

     ஓங்கிய வெங் கரி தேர் பரி அசுரார்கள மாண்டிட --- போரொலியுடன் வந்த கொடிய யானைகளும், தேர்களும், குதிரைகளும், அசுரர்களும் போர்க்களத்தில் இறந்துபட,

     நீண்ட அரவின் சிரம் மீள் பட --- அதனால் பெரிய ஆதிசேடனுடைய தலை பூபாரத்தினின்றும் மீட்சி பெற,

     குவடோ துகள் வான்பெற வாங்கிய வண் கதிர்வேலா --- மலைகளின் பொடிகள் விண்ணளவு உயர, செலுத்திய வளமும் ஒளியும் உடைய வேலாயுதரே!

      கமழ் மா இதழ் சடையார் --- மணம் வீசும் அழகிய கொன்றை மலரைச் சூடிய சடையை உடையவரும்,

     அடியேன் துயர் தீர்ந்திட --- அடியேனுடைய கவலைகள் தீரும் பொருட்டு

     வெண் தழல் மாபொடி அருள்வோர் --- வெண்மையானதும் நெருப்பில் வெந்ததும், பெருமை வாய்ந்ததும் ஆன திருநீற்றைத் தரித்தவரும்,

     அடல் மான் துடி தாங்கிய வண் கரர் --- வலிமை உடைய மானையும், உடுக்கையையும் ஏந்திய ஈகையை உடைய திருக்கரத்தினரும் ஆகிய சிவபெருமானுடைய

     மாடு அருள் உமையாள் --- பக்கத்தில் இருந்து அருளும் உமையவளும்,

     எமை ஈன்றவள் --- எம்மைப் பெற்றவளும் ஆகிய பார்வதியம்மை

    ஈன்று அருள் மென்  குரவோனே --- பெற்றருளிய அமைதி வாய்ந்த குருநாதரே!

      கடையேன் இருவினை நோய் --- கீழ் மகனாகிய என்னுடைய இருவினைகளும், பிறவி நோயும்,

     மலம் மாண்டிட --- மும்மலங்களும் அழியும்படி

     தீண்டிய --- பரிச தீட்சை செய்த,

     ஒண் சுக மோகினி --- ஒளி பெற்ற சுகத்தைத் தரும் மோகினியான

     வளிநாயகி பாங்கன் எனாம் பகர் --- வள்ளி பிராட்டியின் கணவன் என்று சொல்லப்படுகின்ற,

     மின் கலைநூல் உடை முருகா --- விளங்குகின்ற கலை நூல்களில் வல்ல முருகக் கடவுளே!

      அழல் ஓங்கிய ஒங்கலின் வண் பெருமாளே --- நெருப்பு உருவாய் ஓங்கி நின்ற திருவண்ணாமலையில் வளப்பம் பொருந்திய பெருமையில் சிறந்தவரே!

      தமிழ் ஒதிய குயிலோ --- தமிழ் போன்ற இனிய குரலை உடைய குயிலோ,

     மயில், ஆண்டலையாம், புறவம்,  --- மயிலோ, கோழிதானோ, புறாவோ,

     கிளி, காடையின் அணிலோ அளியாம் குரல் வாய்ந்து --- கிளியோ, காடையோ, அன்றிலோ, வண்டோ, என்னும்படி புள்குரல் வாய்ந்து,

     அதிசெந் தகும் ஆம் மிடறு ஒலியார் --- மிகுந்த செம்மையும் தகுதியும் உடைய கண்டத்து ஒலியுடைய மாதர்களின்

     இதழாம் சுளை தேன் கனியின்  சுவை சேரும் --- வாயிதழானது பலாச்சுளை தேன் பழம் இவைகளின் சுவை சேர்ந்ததாம்,

      தனபாரமும் மலையாம் என ஓங்கிட --- கொங்கைப் பாரம் மலைபோல் பருத்து ஓங்க,

     மாம்பொறி சிந்திட --- தேமல் பொறி அங்கும் இங்கும் சிதறிட,

     வேல்விழி நுதலோ, சிலை வான்பிறை --- அழகிய கண் வேலோ, நெற்றியானது வில்லோ, சிறந்த பிறையோ,

     மாந்துளிரின் சரிர --- அவர்களின் உடல் மாந்துளிரோ,

     ஆர்குழல் இருளா --- கூந்தல் இருளோ,

     நகை ஓங்கிய வான்கதிரின் சுடர் பாய --– பற்கள் வானில் உள்ள சிறந்து சூரியனது ஒளியோ,

         குமிழ் நாசியின் ---  மூக்கு குமிழம் பூவோ,

     முகமோ மதியாம் குளிர் சேங்கமலம் --- முகமானது சந்திரனோ, குளிர்ந்த செந்தாமரையோ,

     சரி தோடு இணை செவி ஆடு உசலாம் --- பொருத்தமாய் உள்ள தோடுகள் விள்ங்கும் இரண்டு காதுகள் அசைகின்ற ஊஞ்சலோ,

     களம் பூங்கமுகம் --- கழுத்து அழகிய கமுகோ,

     கொடி நூல் இடை --- இடை கொடியோ, நூலோ என்னுமாறு

     உடையார் --- இந்த அங்கங்களை உடையவர்

     அனமாம் --- அன்னம் போல்பவர்கள்,

     ப்ரியர் --- பிரியம் காட்டுவர்,

     மாண் புரி மின் கொடி மாதர் --- பெருமை வாய்ந்த மின்னல் கொடி போன்றவர்களாகிய பொதுமாதர்களின்

      குணமோடு அமளியின் ஆடினும் --- குணத்தில் ஈடுபட்டு, படுக்கையில் அவர்களுடன் விளையாடினாலும்,

     ஓங்கிய பூங்கமலஞ் சரண் நூபுர குரல் ஓசையும் --- விளங்குகின்ற அழகிய தாமரை போன்ற, தேவரீருடைய திருவடியின் சிலம்பின் இனிய ஓசையையும்,

     ஏந்திடும் ஆண்டலையின் கொடியோடு --- நீர் ஏந்தியுள்ள கோழிக்கொடியையும்,

     எழுத அரிதாம் வடிவு ஓங்கிய பாங்கையும் --- எழுத ஒண்ணாத ஒளி சிறந்த அழகையும்,

     மன் தகையேனே --- மிகுதியாக என் நினைவில் வருவதை அடியேன் தடுக்கமாட்டேன்.  மறவாமல் நன்கு நினைப்பேன்.

பொழிப்புரை

         திமிதோதிமி திமிதோதிமி தாங்கண தீங்கண தொந் தகுதோதகு தகுதோதகு டாங்குட தீங்கடதொந் திகுடோடிமி டிமிடோடிமி டாங்குட டீந்தகம் என்று ஒலிக்கின்ற பேரி என்ற வாத்தியம், திசைகள் எல்லாம் மூடும்படியும் கடல்கள் எழும் பொங்கும்படியாகவும் போரொலியுடன் வந்த கொடிய யானைகளும், தேர்களும், குதிரைகளும், அசுரர்களும் போர்க்களத்தில் இறந்துபட, அதனால் பெரிய ஆதிசேடனுடைய தலை பூபாரத்தினின்றும் மீட்சி பெற, மலைகளின் பொடிகள் விண்ணளவு உயர, செலுத்திய வளமும் ஒளியும் உடைய வேலாயுதரே!

         மணம் வீசும் அழகிய கொன்றை மலரைச் சூடிய சடையை உடையவரும், அடியேனுடைய கவலைகள் தீரும் பொருட்டு வெண்மையானதும் நெருப்பில் வெந்ததும், பெருமா வாய்ந்ததும் ஆன திருநீற்றைத் தரித்தவரும், வலிமை உடைய மானையும், உடுக்கையையும் ஏந்திய ஈகையை உடைய திருக்கரத்தினரும் ஆகிய சிவபெருமானுடைய பக்கத்தில் இருந்து அருளும் உமையவளும், எம்மைப் பெற்றவளும் ஆகிய பார்வதியம்மை பெற்றருளிய அமைதி வாய்ந்த குருநாதரே!

         கீழ் மகனாகிய என்னுடைய இருவினைகளும், பிறவி நோயும், மும்மலங்களும் அழியும்படி பரிச தீட்சை செய்த, ஒளி பெற்ற சுகத்தைத் தரும் மோகினியான வள்ளி பிராட்டியின் கணவன் என்று சொல்லப்படுகின்ற, விளங்குகின்ற கலை நூல்களில் வல்ல முருகக் கடவுளே!

         நெருப்பு உருவாய் ஓங்கி நின்ற திருவண்ணாமலையில் வளப்பம் பொருந்திய பெருமையில் சிறந்தவரே!

         தமிழ் போன்ற இனிய குரலை உடைய குயிலோ, மயிலோ, கோழிதானோ, புறாவோ, கிளியோ, காடையோ, அன்றிலோ, வண்டோ, என்னும்படி புள்குரல் வாய்ந்து, மிகுந்த செம்மையும் தகுதியும் உடைய கண்டத்து ஒலியுடைய மாதர்களின் வாயிதழானது பலாச்சுளை தேன் பழம் இவைகளின் சுவை சேர்ந்ததாம், கொங்கைப் பாரம் மலைபோல் பருத்து ஓங்க, அழகிய தேமல் பொறி அங்கும் இங்கும் சிதறிட, கண் வேலோ, நெற்றியானது வில்லோ, சிறந்த பிறையோ, அவர்களின் உடல் மாந்துளிரோ, கூந்தல் இருளோ, பற்கள் வானில் உள்ள சிறந்து சூரியனது ஒளியோ,  மூக்கு குமிழம் பூவோ, முகமானது சந்திரனோ, குளிர்ந்த  செந்தாமரையோ, பொருத்தமாய் உள்ள தோடுகள் விள்ங்கும் இரண்டு காதுகள் அசைகின்ற ஊஞ்சலோ, கழுத்து அழகிய கமுகோ, இடை கொடியோ, நூலோ என்னுமாறு இந்த அங்கங்களை உடையவர் அன்னம் போல்பவர்கள், பிரியம் காட்டுவர், பெருமை வாய்ந்த மின்னல் கொடி போன்றவர்களாகிய பொதுமாதர்களின் குணத்தில் ஈடுபட்டு, படுக்கையில் அவர்களுடன் விளையாடினாலும், விளங்குகின்ற அழகிய தாமரை போன்ற, தேவரீருடைய திருவடியின் சிலம்பின் இனிய ஓசையையும், நீர் ஏந்தியுள்ள கோழிக்கொடியையும், எழுத ஒண்ணாத ஒளி சிறந்த அழகையும், மிகுதியாக என் நினைவில் வருவதை அடியேன் தடுக்கமாட்டேன்.  மறவாமல் நன்கு நினைப்பேன்.

விரிவுரை

இத் திருப்புகழில் மூன்று அடிகள் விலைமகளிரது அவயவ நலன்களை வியந்து கூறுகின்றன.

தமிழ் ஒதிய குயிலோ, மயில், ஆண்டலையாம், புறவம், கிளி, காடையின் அணிலோ அளியாம் குரல் வாய்ந்து அதிசெந் தகும் ஆம் மிடறு ஒலியார் ---

தமிழ் - இனிமை.பெண்களின் குரல் மிகவும் இனிமையாக பறவைகளின் குரல் போல் இருக்கும். குயில், மயில், கோழி, புறா, கிளி, காடை, அன்றில், வண்டு முதலிய பறவைகளை இங்கு கூறியுள்ளார்.  இதே போல் வேறு திருப்புகழ்ப் பாடல்களிலும் கூறி உள்ளார்...

மயில் காடை கோகில நற்புற வத்தொடு

குக்குட ஆரணியப் புள்வ கைக்குரல் கற்று...     ---  (கோமள) திருப்புகழ்.

அளிகாடை மயில்குயில் அன்றில் எனும்புளின்

பலகுரல் செய்திருந்து.... ….                         ---  (வரைவில்) திருப்புகழ்.

பொருகாடை குயில் புறா மயில் குக்கில்

சுரும்பினம் வனபதாயுதம் ஒக்குமெனும்படி

குரல் விடா....         ….                               --- (குவளை) திருப்புகழ்.

குணமோடு அமளியின் ஆடினும் ஓங்கிய பூங்கமலஞ் சரண் நூபுர குரல் ஓசையும் ஏந்திடும் ஆண்டலையின் கொடியோடு எழுத அரிதாம் வடிவு ஓங்கிய பாங்கையும் மன்

தகையேனே ---

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர் தமக்குள்ள முருக பக்தியின் உறுதியை உரைக்கின்றார்.

முருகா! பொது மாதர்களின் கலவி இன்பத்தில் அழுந்தினாலும், உனது திருவடியின் சிலம்போசையையும், சேவல் கொடியையும், அழகிய வடிவையும் ஒரு சிறிதும் மறவேன்.

இதனால், அருணகிரிநாதர் இவ்வாறு மாதர் கலவி நலத்தில் முழுகினார் என்பதன்று.

உலகமயல் தன்னை மயக்காது என்கின்றார். இதேபோல் வேறு இடங்களிலும் கூறியிருக்கின்றார்.

கண்டுண்ட சொல்லியர் மெல்லியர் காமக் கலவிக் கள்ளை

மொண்டு உண்டு அயர்கினும் வேல் மறவேன்.....      ---  கந்தர் அலங்காரம்.

பகடிஇடுகினும் அமளியில் அவர்தரும் அநுராகப்

பரவை பயியினும் வசமழியினும் முதல்

அருணை நகர்மிசை கருணையொடு அருளிய

பரம் ஒருவச னமுமிரு சரணமு மறவேனே.....      ---  (மகரமெறி) திருப்புகழ்.

கமழ் மா இதழ் சடையார் ---

கமழ் மா இதழ். இதழி என்ற சொல், இதழ் என வந்தது.  இதழி - கொன்றை.  சிவபெருமானுக்கு உகந்த மலர் கொன்றை.  நல்ல நறுமணம் வீசும் அழகிய மலர் கொன்றை.

அடியேன் துயர் தீர்ந்திட வெண்தழல் மாபொடி அருள்வோர் ---

அருணகிரிநாதர் ஒருமுறை அருணாசலேசுவரர் ஆலயம் சென்றபோது, சிவபெருமான் அரச்சகர் வடிவில் வந்து விபூதிப் பிரசாதம் வழங்கி அருளினார்.

எரியில் இட்டவை யாவும் கருமையாகும் இயல்பு உடையவை.  வெண்மையான துணியை நெருப்பில் இட்டால் கரியாகின்றது.  ஆனால் கருமையான சாணத்தை நெருப்பில் இட்டால் அது வெண்மை ஆகின்றது. அதுபோல் திருநீறிட்டார் உள்ளத்தின் கருமை நீங்கி, சுத்தமாவார் என்பது புலனாகின்றது. ஆதலால், தழலில் வெந்தது, வெண்ணிறமானது திருநீறு. இது முத்தி தருவது. இத் திருநீற்றை சிவபெருமானே எழுந்தருளி அருணகிரியார்க்குத் தந்து அருளினார் என்றார்.  அருணகிரியாருடைய பெருமை நம்மனோரால் அளக்கற்பாற்றோ?

   

கடையேன் இருவினை நோய் மலம் மாண்டிட தீண்டிய ஒண் சுக மோகினி, வளிநாயகி ---

அருணகிரிநாதர் முன் வள்ளியம்மையார் தோன்றித் திருக்கரத்தால் அருணகிரியாரைத் தொட்டு பரிச தீட்சை செய்து, அருணகிரியாருடைய இருவினை, மும்மலம், பிறவி நோய் முதலியவைகளைக் களைந்து அருள் புரிந்தார்.

இத் திருப்புகழின் 7, 8 அடிகள் அருணகிரியாருடைய சரித்திரக் குறிப்புக்களுடன் கூடியவை.

கருத்துரை

அருணை மேவும் அண்ணலே, மாதர் மயக்கிலும் உம்மை மறவேன்.

சொன்னதைச் சொல்லும் இளம் கிளி

20. சொன்னதைச் சொல்லும் இளங்கிள்ளை

சொன்னத்தைச் சொல்லும் இளம் கிள்ளை என்பார்,

     தண்டலையார் தொண்டு பேணி

இன்னத்துக்கு இன்னது என்னும் பகுத்தறிவு ஒன்று

     இல்லாத ஈனர் எல்லாம்,

தன் ஒத்துக் கண்டவுடன் காணாமல்

     முறைபேசி, சாடை பேசி,

முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து பின்னுக்கு ஒன்-

     றாய் நடந்து மொழிவர் தாமே.

          

     இதன் பொருள் ---

     இளம் கிள்ளை சொன்னத்தைச் சொல்லும் என்பார் --- இளங்கிளியானது நாம் சொன்னத்தையே சொல்லும் என்று கூறுவார்கள்,

     (அவ்வாறு)

     தண்டலையார் தொண்டு பேணி இன்னத்துக்கு இன்னது  எனும் பகுத்தறிவு ஒன்று  இல்லாத ஈனர் எல்லாம் --- திருத்தண்டலை நீள்நெறி நாதருக்குத் தொண்டுகள் புரிந்து, இதற்கு இது என்று அறியும் பகுத்தறிவு சிறிதும் பெறாத இழிந்தவர்கள் எல்லோரும்,

     தன் ஒத்துக் கண்டவுடன் முறைபேசி --- தன்னை நேரே கண்டபோது தகுதிப் படி உரையாடி,

  

     காணாமல் சாடை பேசி --- காணாதபோது குறிப்பாக இகழ்ந்து கூறி,

     இவ்வாறு,

     முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து --- எதிரில் ஒருவாறு நடந்து  கொண்டும்,

     பின்னுக்கு ஒன்றாய் நடந்து --- காணாதபோது ஒருவாறு நடந்து கொண்டும்

     மொழிவர் --- அவ்வாறே முன்னுக்குப் பின் மாறுபாடாகப் பேசுவதும் செய்வார்கள்.

      விளக்கம் --- இறைவன் திருத்தொண்டிலை ஈடுபட்டால் இது நல்லது, இது தீயது என்னும் பகுத்தறிவினைப் பெறலாம். திருத்தொண்டுசெய்தால் பணிவு வரும். எல்லாம் இறைவன் அருளால் நிகழ்வது என்னும் தெளிவு வரும். யாரையும் வஞ்சிக்கும் எட்டம் வராது.

வஞ்சித்து ஒழுகும் மதி இலிகாள்! யாவரையும்

வஞ்சித்தோம் என்று மகிழன்மின் --- வஞ்சித்த

எங்கும் உளன் ஒருவன் காணும்கொல் என்று அஞ்சி,

அங்கும் குலைவது அறிவு.

என்பது நீதிநெறி விளக்கம்.

     போலி வேடம் பூண்டு பிறரை வஞ்சித்து வாழும் அறிவிலிகளே! எல்லோரையும் நாம் வஞ்சித்து விட்டோம் என்று நீங்கள் மகிழ வேண்டாம்.  அது அறிவு உடைமை அல்ல.  நீங்கள் வஞ்சித்த செயலை, பார்க்கும் இடம் எங்கும் ஒரு நீக்கம் அற நிறைந்து இருக்கின்ற இறைவன் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றானே என்று நடுங்கி, உடல் பதைப்பதே அறிவு உடைமை ஆகும்.

     எனவே, திருத்தொண்டில் நின்று, பகுத்தறிவு பெறாத ஈனர் யாவரும் சொன்னதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளை போன்றவர்கள்.  அத்தகையோர் ஒருவரைக் கண்டால் ஒன்றும்,  காணாதபோது  ஒன்றுமாகப் பேசியும் நடந்தும் வருவார்கள்.

     ‘சொன்னதைச்  சொல்லும் கிளிப்பிள்ளை' என்பது பழமொழி, ‘முறைபேசிச் சாடை பேசி' ‘முன்னுக்கு ஒன்றாய் இருந்து பின்னுக்கு ஒன்றாய் நடந்து மொழிவர்' என்பன மரபு மொழிகள். 

விதிப்படியே எல்லாம் ஆகும்

19. எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும்

மண்ணுலகு ஆளவும் நினைப்பார், பிறர் பொருள்மேல்

     ஆசை வைப்பார், வலிமை செய்வார்,

புண்ணியம் என்பதைச் செய்யார், கடைமுறையில்

     அலக்கழிந்து புரண்டே போவார்;

பண்உலவு மொழிபாகர் தண்டலையார்

     வகுத்த விதிப்படி அல்லாமல்

எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும்! மௌனமே

     மெய் ஆகும் இயற்கை தானே!

               இதன் பொருள் ---

     பண் உலவும் மொழி பாகர் தண்டலையார் வகுத்த விதிப்படி அல்லாமல் ---- பண் என இனிக்கும் மொழியை  உடைய உமையம்மையாரைத் தமது இடப்பாகத்தில்

கொண்டவராகிய திருத்தண்டலை நீள்நெறிநாதர் திருவருளாணையின் வண்ணமே நடக்கும் அல்லாமல்,

     எண்ணம் எல்லாம் பொய் ஆகும் --- நாம் எண்ணியவை யாவும் ஈடேறாமல் போகும்,

     மௌனமே மெய் ஆகும் இயற்கை --- சிவபெருமானின் திருவருளையே சிந்தித்துப் பேசாது இருப்பதே பெரு நலம் தரும் இயல்பினை உடையது,

     (அவ்வாறு அல்லாமல் பலரும்),  

     மண் உலகு ஆளவும் நினைப்பார் --- இந்த நில உலகத்தை ஆளவேண்டும் என்று நினைப்பார்கள்.

     பிறர் பொருள்மேல் ஆசை வைப்பார் - தமக்கு உரிமை இல்லாத, மற்றவர் பொருளுக்கு ஆசைப் படுவார்கள்.

      வலிமை செய்வார் --- தங்கள் ஆற்றலால் பிறரைத் துன்புறுத்துவார்கள்.

     புண்ணியம் என்பதைச் செய்யார் --- புண்ணியச் செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்.

     (இப்படிப்பட்டவர்கள் எல்லாரும்),

     கடைமுறையில் அலக்கழிந்து புரண்டே போவார் --- இறுதியில் கலக்கம் அடைந்து, கெட்டு அழிந்து போவார்கள்.

     விளக்கம் --- அவரவர் செய்யும் நல்வினை, தீவினைக்கு ஏற்பப் பயன்களைத் தரும் பிறவியில் இறைவர் உயிர்களைப் புகுத்துவார். நாம் நினைத்தவாறே எதுவும் முடிவதில்லை. ‘எண்ணமெல்லாம் பொய்! எழுத்தின்படி மெய்'  என்பது  பழமொழி. பேராசை கொண்டு பிறர்க்குக் கேடு செய்யலாகாது.

ஒன்று என்று இரு; தெய்வம் உண்டு என்று இரு

     உயர் செல்வம் எல்லாம்

அன்று என்று இரு; பசித்தோர் முகம் பார்

     நல் அறமும் நட்பும்

நன்று என்று இரு; நடு நீங்காமலே

     நமக்கு இட்ட படி

என்று என்று இரு; மனமே உனக்கு உபதேசம் இதே!

என்னும் பட்டித்தடிகளின் பாடல் கருத்தை மனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

ஆழ அமுக்கி முகக்கினும் ஆழ்கடல்நீர்

நாழி முகவாது நால்நாழி-தோழி

நிதியும் கணவனும் நேர்படினும் தம்தம்

விதியின் பயனே பயன்.

         ஆழமாகிய கடலின் நீரை அழுந்தும்படியாக அமிழ்த்தி மொண்டாலும் ஒரு படியானது, நான்கு படி நீரை மொள்ளாது; அதுபோல, தோழியே, மிக்க பொருளும் தக்க நாயகனும் கிடைத்தாலும், அவரவருக்கு விதிக்கப்பட்ட விதியின் அளவாகிய பயனே அனுபவிக்கப்படும் பயனாகும்.

எழுதியவா றேகாண் இரங்குமட நெஞ்சே

கருதியவா றாமோ கருமம்-கருதிப்போய்க்

 கற்பகத்தைச் சேர்ந்தோர்க்குக் காஞ்சிரங்காய் ஈந்ததேல்

 முற்பவத்தில் செய்த வினை.

         வருந்துகின்ற அறியாமை பொருந்திய மனமே, நல்ல பயனைப் பெறலாம் என்று நினைத்துப் போய்க் கற்பகத் தருவை அடைந்தவர்க்கு, அது எட்டிக்காயைக் கொடுத்ததாயின், அதற்குக் காரணம் அவர் முற்பிறப்பில் செய்த தீவினையாகும்; செய்கின்ற செயல்கள் எல்லாம் நீ நினைத்தபடியே ஆகுமோ?  கடவுள் விதித்தபடியே ஆகும் என்று அறிவாயாக.

என வரும் ஔவைப் பிராட்டியின் மூதுரைப் பாடல்களின் கருத்தை உள்ளத்தில் இருத்துக.

புண்ணியம்ஆம் பாவம்போம் போனநாட் செய்தஅவை

மண்ணில் பிறந்தார்க்கு வைத்தபொருள்-எண்ணுங்கால்

ஈது ஒழிய வேறு இல்லை, எச்சமயத்தோர் சொல்லும்

தீது ஒழிய நன்மை செயல்.

ஒருவன் செய்யத்தக்கது அறச்செயல்களையே. செய்யாமல் ஒழியத்தகுவது பாவச் செயல்களையே. முற்பிறவியில் செய்த அந்த அறமும், பாவமுமே இந் உலகில் பிறந்தவர்களுக்கு இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்கும்படி சேர்த்து வைத்த பொருக்ளகள் ஆகும். எண்ணிப் பார்க்கும்பொழுது, எல்லாச் சமயத்தவர்களும் சொல்வது இதைத் தவிர வேறு இல்லை. எனவே, பாவத்தைச் செய்யாது, அறத்தையே செய்க.

என வரும் ஔவைப் பிராட்டியின் நல்வழிப் பாடல் கருத்தையும் எண்ணுக.