பொது --- 1076. கருவாய் வயிற்றில்

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

கருவாய் வயிற்றில் (பொது)


முருகா! 

உபதேசம் அருள்வாய்.


தனனா தனத்த தனனா தனத்த

     தனனா தனத்த ...... தனதான


கருவாய் வயிற்றி லுருவா யுதித்து

     முருகாய் மனக்க ...... வலையோடே


கலைநூல் பிதற்றி நடுவே கறுத்த

     தலைபோய் வெளுத்து ...... மரியாதே


இருபோது மற்றை யொருபோது மிட்ட

     கனல்மூழ்கி மிக்க ...... புனல்மூழ்கி


இறவாத சுத்த மறையோர் துதிக்கு

     மியல்போத கத்தை ...... மொழிவாயே


அருமாத பத்தஅமரா பதிக்கு

     வழிமூடி விட்ட ...... தனைமீள


அயிரா வதத்து விழியா யிரத்த

     னுடனே பிடித்து ...... முடியாதே


திருவான கற்ப தருநா டழித்து

     விபுதேசர் சுற்ற ...... மவைகோலித்


திடமோ டரக்கர் கொடுபோ யடைத்த

     சிறைமீள விட்ட ...... பெருமாளே.


                   பதம் பிரித்தல்


கருவாய் வயிற்றில் உருவாய் உதித்து,

     முருகு ஆய், மனக்க ...... வலையோடே


கலைநூல் பிதற்றி, நடுவே கறுத்த

     தலைபோய் வெளுத்து ...... மரியாதே,


இருபோதும் மற்றை ஒருபோதும் இட்ட

     கனல்மூழ்கி, மிக்க ...... புனல்மூழ்கி,


இறவாத சுத்த மறையோர் துதிக்கும்

     இயல் போதகத்தை ...... மொழிவாயே.


அரும் ஆதபத்த அமரா பதிக்கு

     வழிமூடி விட்டு, ...... அதனை மீள


அயிராவதத்து விழி ஆயிரத்தன்

     உடனே பிடித்து ...... முடியாதே


திருவான கற்ப தரு நாடு அழித்து,

     விபுதேசர் சுற்றம் ...... அவைகோலித்


திடமோடு அரக்கர் கொடு போய் அடைத்த

     சிறைமீள விட்ட ...... பெருமாளே.


பதவுரை

அரும் ஆதபத்த அமரா பதிக்கு வழி மூடி விட்டு --- அருமை வாய்ந்த ஒளியை உடைய தேவர்களின் ஊருக்குச் செல்லும் வழியை மூடிவிட்டு, 

அதனை மீள --- அதனை மீளவும் தாக்கி,

அயிராவதத்து விழி ஆயிரத்தன் உடனே பிடித்து முடியாதே ---ஐராவதம் என்ற வெள்ளை யானைக்குத் தலைவனும், ஆயிரம் கண்களை உடையவனும் ஆன இந்திரனை உடனே பிடிக்க முயன்று, முடியாமல் போன காரணத்தால், 

திருவான கற்பதரு நாடு அழித்து --- செல்வம் நிறைந்ததும், கற்பக மரத்தைக் கொண்டதும் ஆன தேவர் உலகை அழித்து,

விபுதேசர் சுற்றம் அவை கோலி --- தேவர்களை அவர்களுடைய சுற்றத்தாருடன் வளைத்து ஒருங்கே பிடித்து, 

திடமோடு அரக்கர் கொடு போய் அடைத்த சிறை மீள விட்ட பெருமாளே --- வலிமையுடன் அசுரர்களைக் கொண்டு போய் அடைத்த சிறையினின்றும் தேவர்களை மீட்ட பெருமையில் மிக்கவரே!

கருவாய் வயிற்றில் உருவாய் உதித்து --- தாயின் வயிற்றில் கருவாகி, உருவாகி வந்து பிறந்து,

முருகு ஆய் --- இளமைப் பருவத்தை அடைந்து, 

மனக் கவலையோடே --- மனக் கவலையோடே,

கலைநூல் பிதற்றி --- கலை நூல்களைப் படித்தும் உண்மை அறிவு விளங்காமல் அவற்றையே திரும்பத் திரும்பப் படித்து 

நடுவே --- வாழ்நாளின் இடையிலே

கறுத்த தலை போய் வெளுத்து --- கருமையாக இருந்த தலைமயிரானது நரைத்து,

மரியாதே --- இறந்து போகாமல், 

இருபோதும் மற்றை ஒரு போதும் இட்ட கனல் மூழ்கி மிக்க புனல் மூழ்கி --- காலை மாலை ஆகிய இரண்டு வேளைகளிலும், மற்றுமுள்ள உச்சி வேளையிலும் யோகப் பயிற்சியால் வளர்த்த மூலாக்கினியில் முழுகி, சிறந்த மதி மண்டலத்தில் ஊறும் அமுத நீரில் முழுகி இருக்கின்ற, 

இறவாத சுத்த மறையோர் துதிக்கும் இயல் போதகத்தை மொழிவாயே --- மரணம் இல்லாப் பெருவாழ்வை அடைந்த மறையவர்கள் போற்றுகின்ற தகுதி வாய்ந்த அறிவுப் பொருளை அடியேனுக்கு உபதேசித்து அருள்வாயாக.

பொழிப்புரை

அருமை வாய்ந்த ஒளியை உடைய தேவர்களின் ஊருக்குச் செல்லும் வழியை மூடிவிட்டு, அதனை மீளவும் தாக்கி, அயிராவதம் என்ற வெள்ளை யானைக்குத் தலைவனும், ஆயிரம் கண்களை உடையவனும் ஆன இந்திரனை உடனே பிடிக்க முயன்று, முடியாமல் போன நிலையில் செல்வம் நிறைந்ததும், கற்பக மரத்தைக் கொண்டதும் ஆன தேவர் உலகை அழித்து, தேவர்களை அவர்களுடைய சுற்றத்தாருடன் வளைத்து ஒருங்கே பிடித்து, வலிமையுடன் அசுரர்களைக் கொண்டு போய் அடைத்த சிறையினின்றும் தேவர்களை மீட்ட பெருமையில் மிக்கவரே!

தாயின் வயிற்றில் கருவாகி, உருவாகி வந்து பிறந்து, இளமைப் பருவத்தை அடைந்து,  மனக் கவலையோடே கலை நூல்களைப் படித்தும் உண்மை அறிவு விளங்காமல் அவற்றையே திரும்பத் திரும்பப் படித்து, வாழ்நாளின் இடையிலே கருமையாக இருந்த தலைமயிரானது நரைத்து, இறுதியில் இறந்து போகாமல், காலை மாலை ஆகிய இரண்டு வேளைகளிலும், மற்றுமுள்ள உச்சி வேளையிலும் யோகப் பயிற்சியால் வளர்த்த மூலாக்கினியில் முழுகி, சிறந்த மதி மண்டலத்தில் ஊறும் அமுத நீரில் முழுகி இருக்கின்ற, மரணம் இல்லாப் பெருவாழ்வை அடைந்த மறையவர்கள் போற்றுகின்ற தகுதி வாய்ந்த அறிவுப் பொருளை அடியேனுக்கு உபதேசித்து அருள்வாயாக.


விரிவுரை

முருகு ஆய் --- 

முருகு - இளமை. 

கலைநூல் பிதற்றி --- 

கலைநூல் - அறிவு நூல்கள்.

பிதற்றுதல் - அறிவின்றிக் குழறுதல், 

கலை நூல்களைப் படித்தும் உண்மை அறிவு விளங்காமல் அவற்றையே திரும்பத் திரும்பப் படித்து அறிவு விளங்காத நிலையை அடிகளார் குறிக்கின்றார்.

நடுவே --- 

வாழ்நாளின் இடையிலே

கறுத்த தலை போய் வெளுத்து மரியாதே --- 

எண்பத்து நான்கு நூறாயிர யோனி பேதங்களில் எந்த உயிர்க்கும் நரை கிடையாது. பன்றி, யானை, காக்கை முதலியவைகட்கு உரோமம் நரைப்பதில்லை.

உயர்ந்த பிறப்பு என்று கருதப்படுகின்ற மனிதனுக்கு மட்டும் நரையுண்டு. நரைப்பதின் காரணத்தை ஆராய்ந்தால்,  இது இறைவன் நமக்குத் தரும் அறிவிக்கை என்பது விளங்கும். மற்ற பிராணிகள் உண்பதற்கும் உறங்குவதற்கும் மட்டும் வந்தவை. மனிதன் பிறவாமையைப் பெற வந்தவன். ஏன் பிறந்தோம் என்பதை மறந்திருந்தவனுக்கு இறைவன் செய்யும் எச்சரிக்கை நரை என்று கொள்ளவேண்டும். நரை உண்டானவுடனே ஆசாபாசங்களை அகற்றி தவநெறியில் நாட்டம் உண்டாக வேண்டும். காதின் அருகில் ஒரு நரையைக் கண்ட மாத்திரத்தில தசரதர் தவம் மேற்கொள்ள முயன்றார் என்கிறது இராமாயணம். 

நரைமுடி வருவதற்கு மருத்துவரீதியாக முதன்மையான காரணம், முடிக்கு கருநிறத்தை வழங்கும் மெலனின் என்னும் நிறமி குறைந்து வருவதுதான். இந்த மெலனின் முதுமையில்தான் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கும். முதுமை நெருங்க நெருங்க, மனக் கவலை மிகுவதால், முடி நரைத்தலும், தோல் திரைதலும் உண்டாகும். மனக் கவலையை மாற்றுகின்றவன் தனக்கு உவமை இல்லாத இறைவன் வருவனே. அவனை அடைந்தால், கவலைகள் மிகுவதில்லை.

இயல்பாகவே முதுமையில் தலைமயிரானது கொக்குக்கு ஒக்க நரைத்துப் போகும். முதுமை வந்துவிட்ட பின்னராவது, நல்வினைகளைச் செய்து, போகும் நெடுவழிக்குப் புண்ணியத்தைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும். சிலர் நரைத்து வெளுத்த முடியைக்  கறுப்பாக்குவதில் கருத்தைச் செலுத்துவார்கள். நல்வினைகளைச் செய்யத் தலைப்பட மாட்டார்கள். அறிவு உடையவர்கள், எப்படியும் தமக்கு முதுமை வரும் என்றும், அதன் அறிகுறியாக முடி நரைத்துப் போகும் என்பதை உணர்ந்து, இளமைக் காலத்திலேயே நற்செயல்களைச் செய்து ஆக்கத்தைத் தேடிக் கொள்வார்கள்.

"நரைவரும் என்று எண்ணி, நல்அறிவாளர்

குழவி இடத்தே துறந்தார்; --- புரைதீரா

மன்னா இளமை மகிழ்ந்தாரே கோல் ஊன்றி

இன்னாங்கு எழுந்திருப் பார்".              --- நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

பழுதற்ற அறிவினை உடையோர், தமக்கு மூப்பு வரும், அதற்கு அறிகுறியாக தலைமுடி நரைத்துப் போகும் என்பதை அறிந்து, இளமையிலேயே கேடு தரத்தக்க செயல்களில் பற்று வைப்பதை விட்டு ஒழித்தார். குற்றம் நீங்குதல் இல்லாததும், நிலையில்லாததும் ஆகிய இளமைக் காலத்தை அறவழியில் பயன்படுத்தாமல், இளமையானது என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று எண்ணி, உல்லாசமாக வாழ்ந்து களித்தவர்கள், முதுமை வந்து,  தலைமுடியும் நரைத்த போது, (மூன்றாவது காலாக) கையில் கோல் ஒன்றினை ஊன்றித் துன்பத்தோடு எழுந்து தள்ளாடுவார்கள்.

இளமைப் பருவத்தை அறவழியில் பயன் படுத்தாமல் மனம் போன போக்கில் நுகர்ந்து அறிவு மயங்கியவர்கள், பின்பு மூப்பினால் வருந்துவார்கள் என்பது கருத்து. இளமையில் கருத்து இருந்த தலைமயிர், முதுமையில் பஞ்சுபோல் நரைத்து வெண்மை ஆகிவிடும். இந்த நரையை உடையவன் மனிதன். ஆதலால், அவன் "நரன்" என்ற பெயரை உடையவன் ஆயினான். 

மனிதனைத் தவிர வேறு எந்த உயிர்களுக்கும் நரைப்பது இல்லை. காக்கை, பன்றி, யானை, கரடி முதலிய உயிர்கட்கு மயிர் எப்போதும் கருமையாக இருப்பதை உற்று நோக்கினால் தெரியும். காரணம், அவைகள் மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை என்னும் மூவாசைகளில் முழுகி இருப்பது இல்லை. 

எல்லாம் இருந்தாலும், இன்னமும் வேண்டும் என்று ஆசைக்கடலில் அகப்பட்டு அலைபவன் மனிதன் மட்டும்தான். ஆசைக்கடலில் அகப்பட்டுக் கொண்டதால், அருள் அற்ற அந்தகன் ஆகிய இயமனின் கையில் உள்ள கயிற்றினால் பிணிக்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து அல்லல் படுகின்றான். முதுமை வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்த பிறகாவது, ஆசைகளை விட்டு, அருள் வழியில் முயலுதல் வேண்டும்.

திருக்காளத்தி மலையை இருப்பிடமாகக் கொண்டு, நாகன் என்னும் மலையரசன் வேடர்களுக்குத் தலைவனாய் ஆட்சி புரிந்து வந்த காலத்தில், மூப்பு வந்து சேரவும், வேட்டைத் தொழிலில் முயற்சி குன்றியவன் ஆனான். அந்நிலையில், அங்குள்ள மலைகளின் பரந்த பக்கங்களிலும், பயிர் விளையும் காடுகளிலுமாக எங்கும் கொடிய பன்றி, புலி, கரடி. காட்டுப்பசு, காட்டெருது,  கலைமான் ஆகிய இவை முதலாக உள்ள விலங்குகள் மிகவும் நெருங்கிப் பெருமளவில் வந்து அழிவு செய்திட, அது கண்டு, முறையான வேட்டையின் தொழில் இம்முறை தாழ்ந்து போனதால் இந்த நிலை நேர்ந்தது என்று அங்குள்ள வில்லேந்திய வேடர்கள் அனைவரும் திரண்டு, தங்கள் குலத்தின் தலைவனாக உள்ள நல்ல நாகன்பால் சென்று, நேர்ந்த அழிவு பற்றிச் சொன்னார்கள்.

வேடர்கள் சொன்னதைக் கேட்டதுமே, நாகன் என்பான், தன்னைப் பற்றி வரும் தனது மூப்பின் தொடர்ச்சியை நோக்கி, தனது மக்களைப் பார்த்து, "என் மக்களே! மூப்பினால் நான் முன்பு போலச் செப்பமாக வேட்டையினில் முயற்சி கொள்ள இயலவில்லை. ஆதலின், என் மகன் திண்ணனை உங்களுக்குத் தலைவனாக ஆக்குகின்றேன். ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்" என்றான்.

சிலர், முதுமை வந்தாலும், தனது நிலையை யாருக்கும் விட்டுக் கொடுக்காமல் இருப்பதைக் காணலாம். வீட்டில்தான் அப்படி என்றால், சில பதவிகள் கிடைத்து விட்டால் போதும். எதையும் சாதிக்க முயலாமல், இறுதிக் காலம் வரை பதவியில் எப்படியாவது ஒட்டிக் கொண்டு இருப்பவர்களை இன்றும் காணலாம். எதையும் சாதிக்கவில்லை என்றாலும், முதுமை வந்த பிறகாவது, பொறுப்புக்களை இளையவர்களிடம் விட்டு, அவர்களை வழிநடத்தும் பொறுப்பை மேற்கொள்ளவேண்டும்.

நரைக்கத் தொடங்கியதில் இருந்தாவது மனிதன் தன்னை மாற்றி அமைக்கவேண்டும். நரைத்த முடியை மாற்றுவதில் கருத்து வைத்தல் கூடாது. மனிதனுடைய வாழ்க்கை மாறுதல் அடைந்து, சன்மார்க்க நெறியில் நிற்கவேண்டும். அல்லது இளமையில் இருந்தே சன்மார்க்க நெறியில் நிற்போர் நரைக்கத் தொடங்கிய பின் அதில் உறைத்து திட்பமாக நிற்க வேண்டும். "நரை வந்து விட்டதே? இனி விரைந்து முதுமையும் மரணமும் வருமே? கூற்றுவன் பாசக் கயிறும் வருமே? இதுவரையிலும் எனது ஆவி ஈடேற்றத்திற்கு உரிய சிந்தனையை அறிவில்லாத நான் கொள்ளவில்லை. இனியாவது அதில் தலைப்படுவேன். என்னைத் திருவருளால் ஆண்டு அருள்வாய்" என்று துதிக்க வேண்டும்.

வள்ளியம்மையார் வாழ்ந்திருந்த "குறவர் கூட்டதில் வந்து, கிழவனாய்ப் புக்கு நின்று, குருவி ஓட்டித் திரிந்த தவமானைக் குணமதாக்கி, சிறந்த வடிவு காட்டிப் புணர" விரும்பி, கிழவேடம் தாங்கி வந்த முருகப் பெருமானைப் பார்த்து, "நத்துப் புரை முடியீர்! நல்லுணர்வு சற்றும் இலீர்!" என்று சாடினார். (நத்துப் புரை முடி --- சங்குபோல் நரைத்த முடி) முடி நரைத்த பிறகாவது நல்லுணர்வு வரவேண்டும்.


இருபோதும் மற்றை ஒரு போதும் இட்ட கனல் மூழ்கி மிக்க புனல் மூழ்கி --- 

இருபோதும் - காளை மாலை ஆகிய இருவேளைகளிலும்,

மற்றை ஒரு போதும் - அவை திவர்ந்த உச்சப் போதிலும்,

கனல் - மூலாக்கினி,

புனல் - அமுத ஊற்று.

இதன் விளக்கத்தை, "மூளும்வினை சேர" எனத் தொடங்கும் திருச்செந்தூர்த் திருப்புகழ், "சூலம் என ஓடு சர்ப்ப" எனத் தொடங்கும் திருக்கடவூர்த் திருப்புகழ், "இந்துகதிர் சேர் அருண" எனத் தொடங்கும் கும்பகோணத் திருப்புகழ் முதலான பாடல்களில் கண்டு கொள்க.


இறவாத சுத்த மறையோர் ---

இறவாத பெருநிலையை அடைந்த சீவன்முத்தர்கள். 


அரும் ஆதபத்த அமரா பதிக்கு வழி மூடி விட்டு --- 

ஆதபம் - சூரியன். இங்கே ஒளியைக் குறித்து வந்தது.

அயிராவதத்து விழி ஆயிரத்தன் ---

அயிராவதம் என்பது நான்கு தந்தங்களை உடைய வெள்ளை யானை. தேவலோக அதிபதியாகிய இந்திரனுக்கு வாகனமாக உள்ளது. ஆயிரம் கண்களை உடையவன் இந்திரன். இதன் விளக்கத்தை "கொள்ளை ஆசைக்காரிகள்" எனத் தொடங்கும் திருப்புகழில் காணலாம்.

திருவான கற்பதரு நாடு அழித்து --- 

கற்ப தரு - கற்பக மரம். இது தோவலோகத்தில் உள்ளது. நினைத்ததை அளிப்பது. 

விபுதேசர் சுற்றம் அவை கோலி திடமோடு அரக்கர் கொடு போய் அடைத்த சிறை மீள விட்ட பெருமாளே --- 

விபுதர் - தேவர். 

கோலுதல் - வளைத்தல்.

சூரபதுமன் திக்கு விஜயம் செய்தபோது விண்ணுலகுக்குச் சென்றான். அப்போது இந்திரன் அவனுக்குப் பயந்து தன் மனைவியுடன் குயில் உருவம் கொண்டு ஒடி ஒளிந்துக் கொண்டான். அதனால் இந்திரனைப் பிடிக்க முடியவில்லை. தேவர்கள் எல்லாம் சூரபதுமனால் துன்புறுத்தப் பட்டனர். தேவர்கள் சூரனது ஏவல்களைச் செய்யும் பணியில் அமர்ந்தனர். அதனால் அமராபதி வழி மூடிக் கிடந்தது.  தேவர்களைச் சிறைமீட்டு அருளினார் முருகப் பெருமான்.

கருத்துரை

முருகா! உபதேசம் அருள்வாய்.


பொது --- 1075. ஒழுகூன் இரத்தம்

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

ஒழு கூனிரத்தம் (பொது)


முருகா! 

தேவரீரது திருநாமத்தை ஓதி உய்ய அருள்.


தனனா தனத்த தனனா தனத்த

     தனனா தனத்த ...... தனதான


ஒழுகூ னிரத்த மொடுதோ லுடுத்தி

     உயர்கால் கரத்தி ...... னுருவாகி


ஒருதாய் வயிற்றி னிடையே யுதித்து

     உழல்மாய மிக்கு ...... வருகாயம்


பழசா யிரைப்பொ டிளையா விருத்த

     பரிதாப முற்று ...... மடியாமுன்


பரிவா லுளத்தில் முருகா எனச்சொல்

     பகர்வாழ் வெனக்கு ...... மருள்வாயே


எழுவா னகத்தி லிருநாலு திக்கில்

     இமையோர் தமக்கு ...... மரசாகி


எதிரேறு மத்த மதவார ணத்தில்

     இனிதேறு கொற்ற ...... முடன்வாழுஞ்


செழுமா மணிப்பொ னகர்பாழ் படுத்து

     செழுதீ விளைத்து ...... மதிள்கோலித்


திடமோ டரக்கர் கொடுபோ யடைத்த

     சிறைமீள விட்ட ...... பெருமாளே.


                    பதம் பிரித்தல்


ஒழுகு ஊன், இரத்தமொடு, தோல் உடுத்தி,

     உயர்கால், கரத்தின் ...... உருவாகி,


ஒருதாய் வயிற்றின் இடையே உதித்து

     உழல், மாய மிக்கு ...... வருகாயம்,


பழசாய், இரைப்பொடு இளையா, விருத்த

     பரிதாபம் உற்று ...... மடியாமுன்,


பரிவால் உளத்தில் முருகா எனச்சொல்

     பகர்வாழ்வு எனக்கும் ...... அருள்வாயே.


எழு வானகத்தில் இருநாலு திக்கில்

     இமையோர் தமக்கும் ...... அரசாகி,


எதிர் ஏறு மத்த மதவாரணத்தில்

     இனிது ஏறு கொற்றம் ...... உடன்வாழும்


செழுமா மணிப் பொன் நகர் பாழ் படுத்து,

     செழுதீ விளைத்து, ...... மதிள்கோலித்


திடமோடு அரக்கர் கொடு போய் அடைத்த

     சிறைமீள விட்ட ...... பெருமாளே.

பதவுரை

எழுவானகத்தில் இருநாலு திக்கில் --- விளங்கும் விண்ணுலகில் எட்டுத் திசையிலும் உள்ள 

இமையோர் தமக்கும் அரசாகி --- தேவர்களுக்கு எல்லாம் அரசனாகி, 

எதிர் ஏறு மத்த மதவாரணத்தில் இனிதேறு கொற்றமுடன் வாழும் --- அவர்கள் முன்னிலையில் விளங்கும் செருக்குள்ள மதயானையாகிய ஐராவதத்தின் மீது இனிதாக ஏறிவரும் வெற்றியோடு வாழ்ந்த 

செழுமா மணிப்பொன் நகர்பாழ் படுத்து --- செழிப்பான அழகிய அமராவதி நகரைப் பாழ்படுத்தி,

செழு தீ விளைத்து மதிள்கோலி திடமோடு அரக்கர் கொடுபோய் அடைத்த --- பெரும் தீயிலிட்டுச் சிதைத்து, அவ்வூரை மதில்போல வளைத்து, வலிமையுடன் அரக்கர்கள் தேவர்களைக் கொண்டுபோய் அடைத்து வைத்த, 

சிறைமீள விட்ட பெருமாளே --- சிறையை நீக்கி தேவர்களை விடுவித்த பெருமையில் மிக்கவரே!

ஒழுகு ஊன் இரத்தமொடு தோல் உடுத்தி --- பரந்து உள்ள ஊனும்,  இரத்தமும் சேர்ந்து குழைத்துத் தோலால் மூடப்பட்டு, 

உயர்கால் கரத்தின் உருவாகி --- உயர்ந்த கால்கள் கைகள் இவற்றுடன் ஓர் உருவமாகி, 

ஒருதாய் வயிற்றின் இடையே உதித்து உழல் --- ஒரு தாயின் வயிற்றிலே தோற்றம் கொண்டு பிறந்து உழலுகின்ற, 

மாய மிக்கு வருகாயம் பழசாய் --- மாயையால் ஆன இந்த உடலானது முதுமையை அடைந்து, 

இரைப்பொடு இளையா விருத்த பரிதாபம் உற்று --- மூச்சு இரைப்பால் சோர்வு அடைந்து கிழவன் என்ற பரிதாப நிலையை அடைந்து,

மடியா முன் --- இறந்து போவதற்கு முன்பாக, 

பரிவால் உளத்தில் முருகா எனச்சொல் பகர்வாழ்வு எனக்கும் அருள்வாயே --- உள்ளத்தில் அன்போடு "முருகா" என்ற தேவரீரது திருநாமத்தைக் குறிக்கும் சொல்லை நான் சொல்லும்படியான வாழ்வை அடியேனுக்கும் அருள்வாயாக.

பொழிப்புரை

பரந்து விளங்கும் விண்ணுலகில் எட்டுத் திசையிலும் உள்ள தேவர்களுக்கு எல்லாம் அரசனாகி,  அவர்கள் முன்னிலையில் விளங்கும் செருக்குள்ள மதயானையாகிய ஐராவதத்தின் மீது இனிதாக ஏறிவரும் வெற்றியோடு வாழ்ந்த செழுமை உடைய அழகிய அமராவதி நகரைப் பாழ்படுத்தி, பெரும் தீயிலிட்டுச் சிதைத்து, அவ்வூரை மதில்போல வளைத்து, வலிமையுடன் அரக்கர்கள் தேவர்களைக் கொண்டுபோய் அடைத்து வைத்த, சிறையை நீக்கி தேவர்களை விடுவித்த பெருமையில் மிக்கவரே!

பரந்து உள்ள ஊனும்,  இரத்தமும் சேர்த்துக்  குழைத்துத் தோலால் மூடப்பட்டு, உயர்ந்த கால்கள் கைகள் இவற்றுடன் ஓர் உருவமாகி,  ஒரு தாயின் வயிற்றிலே தோற்றம் கொண்டு பிறந்து உழலுகின்ற, மாயையால் ஆன இந்த உடலானது முதுமையை அடைந்து,  மூச்சு இரைப்பால் சோர்வு அடைந்து கிழவன் என்ற பரிதாப நிலையை அடைந்து, இறந்து போவதற்கு முன்பாக, உள்ளத்தில் அன்போடு "முருகா" என்ற தேவரீரது திருநாமத்தைக் குறிக்கும் சொல்லை நான் சொல்லும்படியான வாழ்வை அடியேனுக்கும் அருள்வாயாக.

விரிவுரை

ஒழுகு ஊன் இரத்தமொடு தோல் உடுத்தி..... மாய மிக்கு வருகாயம்  --- 

ஒழுகுதல் - பரந்து படுதல், வளர்தல். 

ஊன் - தசை, இறைச்சி.

நமது உடம்பில் பரந்துள்ள தசையானது, உணவால் வளர்ச்சி அடைந்து, இறுதியில் தளர்ச்சி அடைகிறது. இது மாயையால் ஆனது. மண் புனல் தீ காற்று வெளி என்ற ஐம்பூதங்களின் மாறுபாட்டால் உண்டாகிய உடம்பு.

“ஐந்துவிதம் ஆகின்ற பூதபேதத்தினால்

   ஆகின்ற யாக்கை”                        --- தாயுமானார்.


கருத்துரை

முருகா! தேவரீரது திருநாமத்தை ஓதி உய்ய அருள்.




பொது --- 1074. மைந்தர் இனிய

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

மைந்தர் இனிய (பொது)


முருகா! 

திருவடியைத் தந்து அருள்.


தந்த தனன தந்த தனன

     தந்த தனன ...... தனதான


மைந்த ரினிய தந்தை மனைவி

     மண்டி யலறி ...... மதிமாய


வஞ்ச விழிகள் விஞ்சு மறலி

     வன்கை யதனி ...... லுறுபாசந்


தந்து வளைய புந்தி யறிவு

     தங்கை குலைய ...... உயிர்போமுன்


தம்ப முனது செம்பொ னடிகள்

     தந்து கருணை ...... புரிவாயே


மந்தி குதிகொ ளந்தண் வரையில்

     மங்கை மருவு ...... மணவாளா


மண்டு மசுரர் தண்ட முடைய

     அண்டர் பரவ ...... மலைவோனே


இந்து நுதலு மந்த முகமு

     மென்று மினிய ...... மடவார்தம்


இன்பம் விளைய அன்பி னணையு

     மென்று மிளைய ...... பெருமாளே.


                 பதம் பிரித்தல்


மைந்தர், இனிய தந்தை, மனைவி,

     மண்டி அலறி, ...... மதிமாய,


வஞ்ச விழிகள் விஞ்சும் மறலி,

     வன் கை அதனில் ...... உறு பாசம்


தந்து வளைய, புந்தி அறிவு

     தங்கை குலைய ...... உயிர் போமுன்,


தம்பம் உனது செம்பொன் அடிகள்

     தந்து, கருணை ...... புரிவாயே.


மந்தி குதிகொள் அம்தண் வரையில்

     மங்கை மருவு ...... மணவாளா!


மண்டும் அசுரர் தண்டம் உடைய,

     அண்டர் பரவ ...... மலைவோனே!


இந்து நுதலும் அந்த முகமும்

     என்றும் இனிய ...... மடவார்தம்


இன்பம் விளைய, அன்பின் அணையும்,

     என்றும் இளைய ...... பெருமாளே.


பதவுரை

மந்தி குதிகொள் அம் தண் வரையில் மங்கை மருவும் மணவாளா --- குரங்குகள் குதித்து விளையாடும் அழகிய குளிர்ந்த வள்ளிமலையில் இருந்த வள்ளிநாயகியை அணைந்த மணவாளரே!

மண்டும் அசுரர் தண்டம் உடைய அண்டர் பரவ மலைவோனே --- நெருங்கிப் போரிட வந்த அசுரர்கள் படை உடைந்து சிதறவும், தேவர்கள் போற்றவும், எதிர்த்துப் போர் புரிந்தவரே!

இந்து நுதலும் அந்த முகமும் என்றும் இனிய மடவார்தம் இன்பம் விளைய --- பிறைச்சந்திரன் போன்ற நெற்றியையும், அழகிய முகமும் கொண்டவரும், தேவரீருக்கு என்றும் இனியவராய் உள்ள தேவயானை, வள்ளிநாயகி ஆகிய இரண்டு மாதர்களுக்கும் இன்பம் உண்டாக,

அன்பின் அணையும் என்றும் இளைய பெருமாளே --- அன்புடன் அணைகின்ற, என்றும் இளம்பூரணராக விளங்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

மைந்தர் இனிய தந்தை மனைவி மண்டி அலறி மதி மாய --- பிள்ளைகள், இனிய தந்தை, மனைவி (இவர்கள் யாவரும்) நெருங்கிக் கூச்சலிட்டு அழுது, அறிவு அழியும்படி,

வஞ்ச விழிகள் விஞ்சும் மறலி வன்கை அதனில் உறு பாசம் தந்து வளைய --- வஞ்சத்தைக் காட்டும் கண்களையும் விஞ்சும்படியாக விளங்கும் யமன் தனது வலிய கையில் உள்ள பாசக் கயிற்றை அடியேனை வளைக்க வீச, (அந்த வேளையில்)

புந்தி அறிவு தங்கை குலைய உயிர் போமுன் --- எனது புத்தியும், அறிவும் ஒருவழிப்பட்டுத் தங்காமல் நடுங்கி  எனது உயிர் உடலை விட்டு நீங்கும் முன்பாக,

தம்ப(ம்) உனது செம்பொன் அடிகள் தந்து கருணை புரிவாயே --- பற்றுக்கோடாகத் தேவரீரது அழகிய திருவடிகளைத் தந்து கருணை புரியவேண்டும்.

பொழிப்புரை

குரங்குகள் குதித்து விளையாடும் அழகிய குளிர்ந்த வள்ளிமலையில் இருந்த வள்ளிநாயகியை அணைந்த மணவாளரே!

நெருங்கிப் போரிட வந்த அசுரர்கள் படை உடைந்து சிதறவும், தேவர்கள் போற்றவும், எதிர்த்துப் போர் புரிந்தவரே!

பிறைச்சந்திரன் போன்ற நெற்றியையும், அழகிய முகமும் கொண்டவரும், தேவரீருக்கு என்றும் இனியவராய் உள்ள தேவயானை, வள்ளிநாயகி ஆகிய இரண்டு மாதர்களுக்கும் இன்பம் உண்டாக அன்புடன் அணைகின்ற, என்றும் இளம்பூரணராக விளங்கும் பெருமையில் மிக்கவரே!

பிள்ளைகள், இனிய தந்தை, மனைவி (இவர்கள் யாவரும்) நெருங்கிக் கூச்சலிட்டு அழுது, அறிவு அழியும்படி, வஞ்சத்தைக் காட்டும் கண்களையும் விஞ்சும்படியாக விளங்கும் யமன் தனது வலிய கையில் உள்ள பாசக் கயிற்றை அடியேனை வளைக்க வீச, அந்த வேளையில் எனது புத்தியும், அறிவும் ஒருவழிப்பட்டுத் தங்காமல் நடுங்கி  எனது உயிர் உடலை விட்டு நீங்கும் முன்பாக, பற்றுக்கோடாகத் தேவரீரது அழகிய திருவடிகளைத் தந்து கருணை புரியவேண்டும்.


விரிவுரை


மைந்தர் இனிய தந்தை மனைவி மண்டி அலறி மதி மாய...... செம்பொன் அடிகள் தந்து கருணை புரிவாயே ---

உயிர் பிரிந்தவுடன் செல்வமும் வீடும் மனைவி மக்களும் நமக்கு அயலாகி விடுகின்றன. வாழ்நாள் முழுவதும் இரவு பகலாக உழைத்தும், அறநெறி நீங்கியும் தேடிச் செல்வத்தைச் சேமித்து வைக்கின்றார்கள். 

அதி அற்புதமாக மாளிகையைப் புதுக்குகின்றார்கள். மனைவி மக்கள் பொருட்டே உழைக்கின்றார்கள். அப்படிப் பாடுபட்ட ஒருவன் ஒரு கணத்தில் மாள்கின்றான். மாண்டவன் எதிர் வீட்டில் ஒரு வண்டி இழுக்கின்றவனுக்கு மகனாகப் பிறக்கின்றான். பிறந்த அவனுக்குத் தான் தேடிய பொன்னும் புதுக்கிய மாளிகையும், அருமையாகத் தொகுத்து வைத்த பொருள்களும் சொந்தம் என்று சொல்ல முடியாது. இது என் வீடு,  இவள் என் மனைவி, இவன் என் மகன் என்று கூறினால் அவனுக்கு உதைதான் கிடைக்கும். ஒரு விநாடியில் அத்தனையும் அயலாகி விடுகின்றன. இதனை அறியாது, மாந்தர் மதியிழந்து கதியிழந்து உழல்கின்றார்கள். 

வாழ்நாள் முடிவில் உயிரைப் பறித்துச் செல்லக் காத்து இருக்கும் இயமன் வந்து தனது வலிய கையில் உள்ள பாசத்தை வீசி எறிந்து நிற்பான். புலன் ஐந்தும் பொறி கலங்கி, நெறி மயங்கி, அறிவு அழிந்து நிற்கின்ற அந்த வேளையில், இறைவன் திருக்காட்சி கொடுத்து அருள் புரிய வேண்டுகின்றார் அடிகளார்.


தமமரும் அமரும் மனையும் இனிய 

தனமும் அரசும்       அயலாகத்

தறுகண் மறலி முறுகு கயிறு 

தலையை வளைய  எறியாதே”   --- திருப்புகழ்.


இல்லும் பொருளும் இருந்த மனை அளவே,

சொல்லும் அயலார் துடிப்பு அளவே - நல்ல

கிளை குளத்து நீர் அளவே, கிற்றியே, நெஞ்சே!

வளைகுளத்துள் ஈசனையே வாழ்த்து.       --- ஐயடிகள் காடவர்கோன் நாயனார்


தம்பம் ---

பற்றுக்கோடு.


கருத்துரை

முருகா! திருவடியைத் தந்து அருள்.


நல்லதைச் செய்ய நாள் பார்க்க வேண்டாம்

 


நல்லதைச் செய்ய நாள் பார்க்கவேண்டாம்.

-----

அறச் செயலைச் செய்ய ஒருவனுக்கு வாய்ப்பு வருமானால் சற்றும் சிந்திக்காமல் உடனே செய்ய முனைய வேண்டும். நாளைக்குச் செய்யலாம் என்று எண்ணினால், நாளைக்கு நாம் இருப்போமா என்பது உறுதியில்லை. இன்றைய பொழுதுதான் நம்முடையது. இயமன் இன்று வருவானா, நாளைக்கே வருவானா தெரியாது. இந்த உடம்பும் உலகப் பொருள்களும் நிலையாமையை உடையன. எனவே, நிலையற்ற உடம்பு உள்ளபோதே, நிலையான அறத்தை ஒருவன் செய்துகொள்வதே அறிவுடைமை ஆகும்.

"கபிலர் அகவல்" கூறும் அறிவுரையைக் காண்போம்.

"நான்முகன் படைத்த நானாவகை உலகில்

ஆன்ற சிறப்பின் அரும்பொருள் கூறுங்கால்,

ஆண் முதிதோ? பெண் முதிதோ? அன்றி அலி முதிதோ?

நாள் முதிதோ? கோள் முதிதோ? 

நல்வினை முதிதோ? தீவினை முதிதோ?

செல்வம் சிறப்போ? கல்வி சிறப்போ? 

அல்லது, உலகில் அறிவு சிறப்போ?


தொல்லை மாஞாலம் தோற்றமோ? படைப்போ?

எல்லாப் பிறப்பும் இயற்கையோ? செயற்கையோ?

காலத்தால் சாவரோ? பொய்ச் சாவு சாவரோ?

நஞ்சுஉறு தீவினை துஞ்சுமோ? துஞ்சாதோ?

துஞ்சும்போது, அந்தப் பஞ்சேந்திரியம்


என் செயா நிற்குமோ? எவ்விடத்து ஏகுமோ?

ஆற்றல் உடையீர்! அருந்தவம் புரிந்தால்

வேற்று உடம்பு ஆகுமோ? தமது உடம்பு ஆகுமோ?

உண்டியை உண்குவது உடலோ? உயிரோ?

கண்டு இன்புறுவது கண்ணோ? கருத்தோ?"

இதன் பொருள் ---

நான்கு திருமுகங்களை உடைய பிரமதேவனால் படைக்கப்பட்ட பல வகையான உலங்களில், நிறைந்த சிறப்பினை உடைய அருமையான பொருளை ஆராய்ந்து அறிந்து சொல்லப் புகுந்தால், ஆண் பிறப்பு உயர்ந்ததோ? பெண் பிறப்பு உயர்ந்ததோ?  ஆணும் பெண்ணும் அல்லாத பேடிப் பிறப்பு உயர்ந்ததோ?  பிறந்த நாள் உயர்ந்ததோ? கிரகங்கள் உயர்ந்தனவோ,?  செய்த புண்ணியச் செயல்கள் உயர்ந்தனவோ? செய்த பாவச்செயல்கள் உயர்ந்தனவோ? ஈட்டிய செல்வம் உயர்ந்ததோ? கற்ற கல்வியால் பெற்ற அறிவு உயர்ந்ததோ? அல்லது இந்த உலகில் பெற்ற அனுபவ அறிவு உயர்ந்ததோ? பழமையான இந்த உலகமானது இயற்கையாகத் தோன்றியதா? அல்லது நான்முகனால் படைக்கப்பட்டதா? உலகத்தில் தோன்றும் எல்லாமும் இயற்கையாகவே உண்டாயினவா? அல்லது செயற்கையாக உண்டாக்கப்பட்டனவா? மனிதர்கள் அவரவருக்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்நாள் இறுதியில் அழிந்து போவார்களோ? அல்லது உடல் மட்டும் அழிவதான பொய்யான சாவினை அடைவார்களோ?விடத்தைப் போன்ற கொடுமை வாய்ந்த தீவினைகளானவை, நல்வினைகளைச் செய்வதனால் ஒழியுமோ? ஒழியாமல் நிற்குமோ? தூங்குகின்ற போது அந்த ஐந்து ஞானேந்திரியங்களுக்கு இடமான கன்மேந்திரியங்கள் ஐந்தும் என்ன செய்யுமோ? எந்த இடத்தில் செல்லுமோ? தவத்தைப் புரிதலில் ஆற்றல் மிகுந்தவர்களே! செய்வதற்கு அருமையான தவத்தைப் புரிந்தால், இந்த மனித உடம்பு போய் வேறு உடம்பு ஆகுமோ? அல்லது இந்த மனித உடம்பே நிலைக்குமோ? உணவை உண்பது இந்த உடலா? அல்லது உடம்பிலே உறையும் உயிரா? பொருள்களைக் கண்டு இன்பத்தை அடைவது உடம்பில் பொருந்தி உள்ள கண்ணா? அல்லது மனமா?


"உலகத்திரே! உலகத்தீரே! 

நாக்கடிப்பாக வாய்ப்பறை அறைந்து

சாற்றக் கேண்மின், சாற்றக் கேண்மின்,

மனிதர்க்கு வயது நூறு அல்லது இல்லை;

ஐம்பது இரவில் அகலும் துயிலினால்;

ஒட்டிய இளமையால் ஓர் ஐந்து நீங்கும்;

ஆக்கை இளமையில் ஐம்மூன்று நீங்கும்;

எழுபதும் போக நீக்கி இருப்பது முப்பதே;"

இதன் பொருள் ---

இந்த உலகில் வாழ்பவர்களே! நாவில் தழும்பு உண்டாகும்படி, வாயால் பறையை முழக்குவது போல, நான் சொல்தைச் செவி மடுப்பீர்களாக. பிறந்த மனிதர்க்கு வாழ்நாள் என்பது நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இல்லை. அவ்வாறு விதிக்கப்பட்ட வாழ்நாளில், ஐம்பது ஆண்டுகள் உறக்கத்தில் கழியும். பொருந்தி வந்த இளமைப் பருவத்தில் ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்து போகும், வாலிபப் பருவமாகப் பதினைந்து ஆண்டுகள் கழியும்.  ஆக, இவ்வாறு எழுபது ஆண்டுகள் கழிந்த நிலையில் எஞ்சி இருப்பவை முப்பது ஆண்டுகளே,


"அவற்றுள்

இன்புறு நாளும் சிலவே, அதாஅன்று

துன்புறு நாளும் சிலவே, ஆதலால்

பெருக்கு ஆறு ஒத்தது செல்வம், பெருக்கு ஆற்று

இடிகரை ஒத்தது இளமை,

இடிகரை வாழ் மரம் ஒத்தது வாழ்நாள், ஆதலால்

ஒன்றே செய்யவும் வேண்டும், அவ்வொன்றும்

நன்றே செய்யவும் வேண்டும், அந் நன்றும்

இன்றே செய்யவும் வேண்டும், அவ்வின்றும்

            

இன்னே செய்யவும் வேண்டும், அவ்வின்னும்

நாளை நாளை என்பீர் ஆகில், நாளை

நம்முடை முறைநாள் ஆவதும் அறியீர்!

நமனுடை முறைநாள் ஆவதும் அறியீர்!


எப்போது ஆயினும் கூற்றுவன் வருவான்,

அப்போது அந்தக் கூற்றுவன் தன்னைப்

போற்றவும் போகான், பொருள்தரப் போகான்,

சாற்றவும் போகான், தமரொடும் போகான்,

நல்லார் என்னான், நல்குரவு அறியான்,

தீயார் என்னான், செல்வர் என்று உன்னான்,


தரியான் ஒருகணம் தறுகணாளன்,

உயிர்கொடு போவான், உடல்கொடு போகான்,

ஏதுக்கு அழுவீர்? ஏழை மாந்தர்காள்!

உயிரினை இழந்தோ? உடலினை இழந்தோ?

உயிர் இழந்து அழுதும் என்று ஓதுவீர் ஆகில்


உயிரினை அன்றும் காணீர்! இன்றும் காணீர்!

உடலினை அன்றும் கண்டீர்! இன்றும் கண்டீர்!"

இதன் பொருள் ---

அவ்வாறு எஞ்சி நின்ற அந்த முப்பது ஆண்டுகளுள்ளும், மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வதும் சில நாள்களே. அதுவும் அல்லாமல், துன்பத்தை அடைகின்றதும் சில நாள்களே. தோன்றிச் சில நாள்களிலே குறைந்து போகின்ற நீர்ப் பெருக்கினை ஒத்தது செல்வம் ஆகும். நீர்ப் பெருக்கால் அழிந்து போகின்ற வலிமை அற்ற கரையைப் போன்றது, தேடிய செல்வத்தை அனுபவித்தற்கு உரிய இளமை என்னும் செழுமை. செல்வத்தோடு இருந்து நீங்கள் வாழுகின்ற நாள்கள், இடிந்து போகின்ற வலிமை அற்ற கரையின் மேல் உள்ள மரங்களைப் போன்றது ஆகும். ஆகையினாலே, நீங்கள் ஒரு செயலைச் செய்ய வேண்டும். அந்த ஒரு செயலும் நன்மையைத் தரும் அறச் செயலாகவே செய்ய வேண்டும்,  அந்த அறச் செயலையும் இன்றைய நாளிலேயே செய்யவேண்டும். அதையும் இந்தப் பொழுதிலேயே செய்ய வேண்டும். அந்தப் பொழுதையும் நாளைய பொழுது செய்வோம் என்று, இருக்கின்ற காலத்தை வீணாகக் கழிப்பீர்களானால், நாளைப் பொழுது என்பது நம்முடைய உயிர் நிலைத்திருக்கும் நாள்தானா என்பதை உங்களால் அறிந்து கொள்ள முடியாது.  நாளை என்கின்ற அந்த நாள்,  நமது உயிரைக் கொண்டு போக வருகின்ற இயமனுடைய நாளாக இருக்கலாம் என்பதும் உங்களால் அறிந்து கொள்ள முடியாது,

எந்த சமயத்திலும் உயிரைக் கொண்டு போக, கூற்றுவன் என்பான் வருவான். அந்த சமயத்தில், அந்தக் கூற்றுவன் ஆனவன், தன்னைப் புகழ்ந்து துதித்தாலும் போகமாட்டான்.  வேண்டிய பொருளைத் தருகின்றோம், விட்டுவிடு என்று மிக்க பொருளைக் கொடுத்தாலும் அதைப் பெற்றுக் கொண்டு போகமாட்டான். உபசாரமான சொற்களைக் கூறினாலும் வந்த வேலையை விட்டுப் போகமாட்டான். நமது சுற்றத்தார்களை நாளடைவில் அவன் பிடித்துச் சென்று இருந்தாலும், நம்மை மட்டுமாவது விட்டுவிடலாம் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு உண்டாகாது, ஆகையினால், நமது சுற்றத்தாரைப் பிடித்துச் செல்வதோடு போய்விட மாட்டான். தன்னால் பிடிக்கப்படுபவர் நல்லவர் என்று பார்க்கமாட்டான். தன்னால் பிடிக்கப்படுபவர் வறுமையில் உள்ளவராயிற்றே என்பதையும் உணர மாட்டான். தன்னால் கொண்டு செல்ல உள்ளவர் தீயவர் என்று கருதி விரைந்து கொண்டு போகமாட்டான். மிகுந்த செல்வம் படைத்தவர் என்று விட்டுவிட மாட்டான்.

ஒருவனுடைய வாழ்நாள் முடிந்துவிட்டால், ஒரு கணப் பொழுதும் தாமதிக்கமாட்டான். அவன் அஞ்சாநெஞ்சம் படைத்தவன். உயிரைத் தன்னோடு கொண்டு போவான். உடம்பைக் கொண்டு போக மாட்டான். (அது அவனுக்குத் தேவேயற்றது)

(மேற்சொன்னவாறு அறத்தைச் செய்யாது இருந்து வாழ்நாளை வீணாக்கிவிட்டு, நீங்கள் நிலைத்திருக்கும் என்ற கருதி இருந்த உடலை விட்டு விட்டு, உயிரைக் கொண்டு போன மாத்திரத்திலேயே நீங்கள் எதையோ இழந்து விட்டதாக எண்ணி)

அறிவுற்ற மனிதர்களே! நீங்கள் எதற்கு அழுவீர்கள்? உயிரை இழந்தது கருதி அழுவீர்களா? உடம்பை இழந்தது கருதி அழுவீர்களா? உயிரை இழந்து விட்டது கருதி அழுகின்றோம் என்று நீங்கள் சொல்வீர்களானால், உயிர் எப்படி இருக்கிறது என்பதை அன்றும் நீங்கள் கண்டீர்கள் இல்லை, இன்றும் நீங்கள் காணவில்லை. அழியாது எப்போதும் நிலைத்து இருக்கும் என்று கருதிப் போற்றிய உடம்பானது உயிர் நீங்கின உடனே அழிந்து போகின்றது. அதனை முன்னரும் பார்த்தீர்கள்.  இப்போதும் பார்க்கின்றீர்கள்.


"உயிரினை இழந்த உடல் அதுதன்னைக்

களவு கொண்ட கள்வனைப் போலக்

காலும் ஆர்த்துக் கையும் ஆர்த்துக்

கூறை களைந்து கோவணம் கொளுவி

ஈமத் தீயை எரி எழமூட்டிப்

பொடிபடச் சுட்டுப் புனல் இடைமூழ்கிப்

போய், தமரோடும் புந்தி நைந்து அழுவது

சலம் எனப்படுமோ? சதுர் எனப்படுமோ?"

இதன் பொருள் ---

உயிர் நீங்கிய உடம்பினைத் திருட்டுத் தொழிலை மேற்கொண்ட திருடனைக் கட்டுவது போல, இருகால்களையும் இரு கைகளையும் சேர்த்துக் கட்டி, அவனது ஆடைகளைக் களைந்து, கோவணத்தையும் நீக்கி, சுடுகாட்டு நெருப்பை மூட்டி, உடம்பு சாம்பல் ஆகும்படி சுட்டுப் பொசுக்கி, நீரிலே முழுகி எழுந்து போய், சுற்றத்தார்களோடும் கூடி, அறிவு கலங்கி அழுவது, அறியாமை என்று சொல்லப்படுமோ?  அறிவுடைமை என்று சொல்லப்படுமோ?


"மணிமேகலை" என்னும் காப்பியம் அறிவுறுத்துவதைக் காண்போம்....

"தவத்துறை மாக்கள், மிகப் பெரும் செல்வர்,

ஈற்றிளம் பெண்டிர், ஆற்றாப் பாலகர்,

முதியோர் என்னான், இளையோர் என்னான்,

கொடுந் தொழிலாளன் கொன்றனன் குவிப்ப, இவ்

அழல்வாய் சுடலை தின்னக் கண்டும்,

கழிபெரும் செல்வக் கள்ளாட்டு அயர்ந்து

மிக்க நல்லறம் விரும்பாது வாழும்

மக்களில் சிறந்த மடவார் உண்டோ?

இளமையும் நில்லா, யாக்கையும் நில்லா,

வளவிய வான்பெரும் செல்வமும் நில்லா,

புத்தேள் உலகம் புதல்வரும் தாரார்,

மிக்க நல்லறமே விழுத்துணை ஆவது"

இதன் பொருள் ---

தவநெறியில் செல்லும் துறவியர், மிக்க பெருஞ் செல்வம் உடையோர்,  ஈன்ற அணிமையைய உடைய இளமகளிர், ஆற்றாத இளஞ்சிறார் என்று வேறுபாடு கருதாமலுப், ஆண்டில் முதிர்ந்தோர் என்னாமலும்,  இளையோர் என்னாமலும், கொடுந் தொழிலை உடைய காலன் கொன்று குவிப்ப, அழல் வாயினையுடைய சுடலையானது இந்த உடலைத் தின்னக் கண்டும், மிக்க பெருஞ்செல்வம் என்னும் கள்ளை உண்டு களித்து விளையாடுதலைச் செய்து,  மேன்மை தரும் நல்லறங்களை விரும்பாமல் வாழ்கின்ற மக்களிலும் சிறந்த அறிவிலிகள் உளரோ? இளமையும் நிலை பெறாது. உடம்பும் நிலைபெறாது. வளமுடைய சிறந்த பொருளும் நிலைபெறாது. தேவர் உலகத்தைப் புதல்வராலும் பெற இயலாது.  எவற்றினும் மேம்பட்ட அறமே சிறந்த துணை ஆகுவது.

ஆகவே, உடம்புடன் வாழும் காலத்திலேயே அறச் செயல்களைச் செய்து உயிருக்கு உறுதியைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும்.

உயிர் விடும் காலத்தில் ஒருவன் தன்னோடு கொண்டு செல்லவேண்டும் என்று எண்ணினால் அது அவன் செய்த புண்ணியம் மட்டுமே. உறவினர் யாரும் கூட வரமாட்டார்கள். தேடிய செல்வமும் உடன் வராது. ஆகவே,  உடன் வருகின்ற அறத்தைச் செய்தாக வேண்டும். "தன்னொடு செல்வது வேண்டின் அறம் செய்க" என்று "நான்மணிக் கடிகை" என்னும் நூல் வலியுறுத்துகிறது.


"ஈட்டிய ஒண்பொருளும் இல்ஒழியும், சுற்றத்தார்

காட்டுவாய் நேரே கலுழ்ந்து ஒழிவர், -- மூட்டும்

எரியின் உடம்பு ஒழியும் ஈர்ங்குன்ற நாட!

தெரியின் அறமே துணை."  ---  அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

குளிர்ந்த மலைநாட்டுக்கு அரசே! தேடிய சிறந்த செல்வமும் மனையிலேயே நின்றுவிடும். உறவினர் சுடுகாட்டு வரை கூடவே அழுதுகொண்டு வந்து நீங்குவர்.  மூட்டப்படுகின்ற நெருப்பால் உடல் அழியும்.  ஆராயின், ஒருவனுக்கு துணையாவது அறமே ஆகும்.


"பெருங்கடல் ஆடிய சென்றார் ஒருங்கு உடன்

ஓசை அவிந்தபின் ஆடுதும் என்ற அற்றால்,

இற்செய் குறைவினை நீக்கி, அறவினை

மற்று அறிவாம் என்று இருப்பார் மாண்பு." --- நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

குடும்பத்துக்குச் செய்ய வேண்டிய குறைகளைச் செய்து தீர்த்து, பின்னர் அறச்செயல்களைப் பின்பு கருதுவோம் என்று காலத்தை எதிர்நோக்கி இருப்பாரது இழிதகைமை,  பெரிய கடலில் நீராடுதற்குச் சென்றவர், முழுதும் ஒருசேர அலையொலி அடங்கிய பின் நீராடுவோம் என்று கருதினாற் போன்றது.

வாழ்நாளின் இறுதிக் காலத்தில் அறத்தினை இயற்றலாம் என்பது நடவாது. நடவாதது ஒன்றை நினைவது பேதைமையின் இயல்பு.


"மற்று அறிவாம் நல்வினை, யாம்இளையம் என்னாது,

கைத்து உண்டாம் போழ்தே கரவாது அறம்செய்ம்மின்;

முற்றி இருந்த கனி ஒழியத் தீவளியால்

நற்காய் உதிர்தலும் உண்டு." ---  நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

நற்செயல்களைப் பின்னால் தெரிந்து செய்து கொள்ளலாம்.  இப்போது நாம் இளமைப் பருவத்தைக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று கருதாமல்,  கையில் பொருள் உண்டான பொழுதே, ஒளியாமல் அறம் செய்யுங்கள். ஏனென்றால், பழுத்திருந்த பழங்களே அல்லாமல்,  கோடைக் காற்றினால்,  வலிய காய்களும் மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்து விழுதல் உண்டு.

மூத்தோரே அல்லாமல் இளையோரும் திடும் என இறந்துபோதல் உண்டு. இளமை இன்பங்களை நுகர்தற்கு, இப்போது பொருள் தேவை. முதுமை வந்தபோது, அறம் செய்யலாம் என்று இருத்தல் கூடாது. கையில் பொருள் உண்டான இளமைக் காலத்திலேயே அதனை அறஞ்செய்து பயன் கொள்ளவேண்டும்.


"ஆள் பார்த்து உழலும் அருள்இல் கூற்று உண்மையால்,

தோட்கோப்புக் காலத்தால் கொண்டு உய்ம்மின், - பீட்பிதுக்கிப்

பிள்ளையைத் தாய் அலறக் கோடலான் மற்றதன்

கள்ளம் கடைப்பிடித்தல் நன்று. ---  நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

தான் உயிர் பிரித்துக் கொண்டு போகும் ஆளைக் கருதி, அதே வேலையாகத் திரிகின்ற இரக்கம் இல்லாத கூற்றுவன்  ஒருவன் இருக்கின்றான். ஆதலால்,  மறுமையாகிய வழிக்குக் கட்டுச் சோறு போல் உதவும் புண்ணியத்தை இளமையாகிய தக்க காலத்திலேயே உண்டாக்கிக் கொண்டு பிழையுங்கள். முற்றாத இளங்கருவையும் வெளிப்படுத்தி, தாய் அலறி அழும்படி குழந்தையின் உயிரைக் கொள்ளுதலால்,  அக்கூற்றுவனது கடுமையை நினைவில் இருத்திக் காரியங்கள் செய்தல் நல்லது.

இளங் கருவையும் அழிக்கும் கூற்றுவன் இருக்கின்றான் என்னும் உண்மையால், இளமை நிலையாமை விளங்கும். இம்மை மறுமைக்குரிய புண்ணிய காரியங்களை இளமை உடையோர் உடனே செய்துகொள்ள வேண்டும்.


"காலைச் செய்வோம் என்று அறத்தைக் கடைப்பிடித்து

சாலச் செய்தவரே தலைப்படுவார், ---  மாலைக்

கிடந்தான் எழுதல் அரிதால், மற்று என்கொல்,

அறம் காலைச் செய்யாதவாறு." --- அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

அறச் செயல்களை இளமைப் பருவத்திலேயே செய்வோம் என்று உறுதியாகக் கருதி, நிரம்பச் செய்பவரே உயர்ந்தோர் ஆவர். இரவில் படுத்தவன் மறுநாள் காலையில் எழுந்திருப்பது உலகத்தில் அருமையாக இருக்கிறது. இதனை நன்கு அறிந்து இருந்தும், இளமைப் பருவத்திலேயே அறத்தினைச் செய்யாது இருப்பது. இது, அறிவுடைமை ஆகாது, அறியாமையே ஆகும்.


"சென்றநாள் எல்லாம் சிறுவிரல் வைத்து எண்ணலாம்

நின்றநாள் யார்க்கும் உணர்வு அரிது -- என்றுஒருவன்

நன்மை புரியாது நாள்உலப்ப விட்டுஇருக்கும்

புன்மை பெரிது புறம்." --- அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

வாழ்நாளில் சென்ற நாள்கள் எல்லாவற்றையும் சிறிய விரல்களைக் கொண்டே, இவ்வளவு நாள் வாழ்ந்திருக்கின்றோம் என்று கணக்கிட்டு விடலாம். ஆனால், இனி வாழ உள்ள நாள்களை, இவ்வளவு என எண்ணி அறிய யாராலும் இயலாது. இதனை நன்கு அறிந்து இருந்தும், ஒருவன் நல்வினையை விரைந்து செய்யாமல், வாழ்நாள் வீணே கெடும்படி விட்டிருப்பதால் வரும் துன்பம், பின்னர் மிகுதியாகும்.


"மின்னும் இளமை உளதாம் எனமகிழ்ந்து

பின்னை அறிவென் என்றல் பேதைமை, - தன்னைத்

துணித்தானும் தூங்காது அறஞ்செய்க, கூற்றம்

அணித்தாய் வருதலும் உண்டு." --- அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

இளமைப் பருவம் மின்னலைப் போன்றது. அது, நிலைத்து இருக்கக் கூடியது என்று எண்ணி மகிழ்ந்து, வயதான பின்னர் அறத்தினைச் செய்வேன் என்று இருப்பது அறிவின்மையே ஆகும். எமன் இளமைப் பருவத்திலேயே உயிரைக் கவர்ந்து செல்ல வருதலும் உண்டு. ஆதலால், உடலை வருத்தி உழைத்தாவது, கால தாமதம் செய்யாமல், உயிரோடு உள்ள காலத்திலேயே அறத்தினை ஒவ்வொருவரும் செய்தல் வேண்டும்.


"பெற்றி கருமம் பிழையாமல் செய்குறின்

பற்றின் கண் நில்லாது அறம் செய்க -- மறறு அது

பொன்றாப் புகழ்நிறுத்தி, போய்ப்பிறந்த ஊர்நாடிக்

கன்றுடைத் தாய்போல் வரும்."   ---  அறநெறிச்சாரம்.

இதன் பொருள் ---

மனமே! நீ நற்குணம் மிக்க நல்ல செயல்களைத் தவறாமல் செய்யக் கருதினால், ஆசையை விடுத்து, அறத்தினைச் செய்வாயாக. அந்த அறமானது, இந்தப் பிறப்பில் அழியாத புகழை நிலைபெறச் செய்து, மறுபிறப்பில் நீ சென்று, பிறந்த ஊரைத் தேடி, தாய்ப் பசு, தன் கன்றைத் தேடி அடைந்து பாலைக் கொடுக்க வருவது போல, தன் பயனாகிய இன்பத்தைச் சேர்க்க, உன்னிடம் விரைந்து வரும்.


"நாளைச் செய்குவம் அறம் எனில், இன்றே

கேள்வி நல் உயிர் நீங்கினும் நீங்கும்,

இது என வரைந்து வாழும் நாள் உணர்ந்தோர்

முதுநீர் உலகில் முழுவதும் இல்லை."  --- சிலப்பதிகாரம்.

இதன் பொருள் ---

அடுத்த நாளில் அறம் செய்வோம் என்று நாம் கருதினால்,,  இன்றைப் பொழுதிலேயே கேள்வி அளவே ஆன நல்ல உயிரானது விலகினும் விலகும்,  தம் வாழ்நாள் இத்துணைத்து என வரையறை செய்து அறிந்தவர் கடல்சூழ்ந்த உலகத்தின்கண் எங்கும் இல்லை.

மேற்குறித்த பாடல்களின் கருத்தை எல்லாம் உள் வைத்து, இத்தினச் சுருக்கமாகத் திருவள்ளுவ நாயனார்,

"அன்று அறிவாம் என்னாது அறம் செய்க, மற்று அது

பொன்றுங்கால், பொன்றாத் துணை".

என்னும் திருக்குறளை அருளிச் செய்து, "மற்றொரு நாள் செய்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணாமல் அறத்தைச் செய்க. மற்றபடி, அவ்வாறு செய்யப்படும் அந்த அறமானது, இறக்கும் போது அழியாத துணையாக விளங்கும்" என்றார்.







பொது --- 1073. பணிகள் பணமும்

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

பணிகள் பணமும் (பொது)

முருகா! 

உடலை விட்டு உயிர் பிரியும்முன்பாக, 

உனது திருவடியை வழிபட்டு உய்ய அருள்.


தனன தனன தனன தனன

     தனன தனன ...... தனதான


பணிகள் பணமு மணிகொள் துகில்கள்

     பழைய அடிமை ...... யொடுமாதும்


பகரி லொருவர் வருக அரிய

     பயண மதனி ...... லுயிர்போகக்


குணமு மனமு முடைய கிளைஞர்

     குறுகி விறகி ...... லுடல்போடாக்


கொடுமை யிடுமு னடிமை யடிகள்

     குளிர மொழிவ ...... தருள்வாயே


இணையி லருணை பழநி கிழவ

     இளைய இறைவ ...... முருகோனே


எயினர் வயினின் முயலு மயிலை

     யிருகை தொழுது ...... புணர்மார்பா


அணியொ டமரர் பணிய அசுரர்

     அடைய மடிய ...... விடும்வேலா


அறிவு முரமு மறமு நிறமு

     மழகு முடைய ...... பெருமாளே.


                     பதம் பிரித்தல்


பணிகள், பணமும், அணிகொள் துகில்கள்,

     பழைய அடிமை ...... யொடு, மாதும்,


பகரில் ஒருவர் வருக அரிய

     பயணம் அதனில் ...... உயிர்போக,


குணமும் மனமும் உடைய கிளைஞர்

     குறுகி விறகில் ...... உடல்போடா,


கொடுமை இடுமுன் அடிமை அடிகள்

     குளிர மொழிவது ...... அருள்வாயே.


இணை இல் அருணை, பழநி, கிழவ!

     இளைய! இறைவ! ...... முருகோனே!


எயினர் வயினின் முயலும் மயிலை

     இருகை தொழுது ...... புணர்மார்பா!


அணியொடு அமரர் பணிய, அசுரர்

     அடைய மடிய ...... விடும்வேலா!


அறிவும், உரமும், அறமும், நிறமும்,

     அழகும் உடைய ...... பெருமாளே.

பதவுரை

இணை இல் அருணை பழநி கிழவ --- ஒப்பற்ற திருவண்ணாமலை, திருப்பழனி ஆகிய திருத்தலங்களை உரிமை உடையவர் ஆகியவரே!

இளைய இறைவ --- இளம்பூரணரே!

முருகோனே --- முருகப் பெருமானே!

எயினர் வயினின் முயலு(ம்) மயிலை இருகை தொழுது புணர் மார்பா --- வேடர்கள் இடத்தே தினைப்புனத்தைக காக்கும் தொழிலில் முயன்று இருந்த மயில் போன்ற வள்ளிநாயகியை இரு கைகளையும் கூப்பித் தொழுது, தழுவிய திருமார்பரே!

அணியொடு அமரர் பணிய அசுரர் அடைய மடிய விடும் வேலா --- வரிசையாக நின்று தேவர்கள் பணிந்து வணங்க, அசுரர்கள் யாவரும் இறக்கும்படி வேலாயுதத்தை விடுத்து அருளியவரே!

அறிவும் உரமும் அறமும் நிறமும் அழகும் உடைய பெருமாளே --- மெய்யறிவு, சர்வ வல்லமை,  அறநெறி,  புகழ், அழகு ஆகியவற்றை உடைய பெருமையில் மிக்கவரே!

பணிகள் பணமும் அணிகொள் துகில்கள் --- அணிகலன்கள், பணம், அணியும் ஆடைகள்,

பழைய அடிமையொடு மாதும் பகரில் --- பழைய வேலை ஆட்கள் ஆகிய இவைக ளோடு மனைவியும் என்று சொல்லப்போனால்,

ஒருவர் வருக அரிய பயணம் அதனில் உயிர் போக ---இவர்களில் ஒருவரும் கூட வருவதற்கு முடியாததான இறுதிப் பயணத்தில் அடியேனது உயிர் பிரிய,

குணமும் மனமும் உடைய கிளைஞர் குறுகி --- நற்குணங்களும், நல்ல மனமும் உடைய உறவினர் கூடி,

விறகில் உடல் போடாக் கொடுமை இடுமுன் --- விறகின் இடையே இந்த உடலைப் போடும் கொடுமையான செயலைச் செய்வதற்கு முன்பாக,

அடிமை --- அடியேன் 

அடிகள் குளிர மொழிவது அருள்வாயே --- தேவரீரது திருவடிகளை உள்ளம் குளிர வழிபட்டுத் துதிக்கும் அருளைத் தருவிராக.


பொழிப்புரை


ஒப்பற்ற திருவண்ணாமலை, திருப்பழனி ஆகிய திருத்தலங்களை உரிமை உடையவரே!

இளம்பூரணரே!

முருகப் பெருமானே!

வேடர்கள் இடத்தே தினைப்புனத்தைக காக்கும் தொழிலில் முயன்று இருந்த மயில் போன்ற வள்ளிநாயகியை இரு கைகளையும் கூப்பித் தொழுது, தழுவிய திருமார்பரே!

வரிசையாக நின்று தேவர்கள் பணிந்து வணங்க, அசுரர்கள் யாவரும் இறக்கும்படி வேலாயுதத்தை விடுத்து அருளியவரே!

மெய்யறிவு, சர்வ வல்லமை,  அறநெறி,  புகழ், அழகு ஆகியவற்றை உடைய பெருமையில் மிக்கவரே!

அணிகலன்கள், பணம், அணியும் ஆடைகள், பழைய வேலை ஆட்கள் ஆகிய இவைகளோடு மனைவியும் என்று சொல்லப்படுகின்ற இவர்களில் ஒருவரும் கூட வருவதற்கு முடியாததான இறுதிப் பயணத்தில் அடியேனது உயிர் பிரிய, நற்குணங்களும், நல்ல மனமும் உடைய உறவினர் கூடி விறகின் இடையே இந்த உடலைப் போடும் கொடுமையான செயலைச் செய்வதற்கு முன்பாக, அடியேன் தேவரீரது திருவடிகளை உள்ளம் குளிர வழிபட்டுத் துதிக்கும் அருளைத் தருவிராக.

விரிவுரை

பணிகள் பணமும் அணிகொள் துகில்கள்..... ஒருவர் வருக அரிய பயணம் அதனில் உயிர் போக ---

மனித வாழ்வில் பாடுபட்டுத் தேடி வைத்த பொன்னும் பொருளும், மாடமாளிகைகளும், மனைவி மக்களும் ஆகிய எவையும், உயிர் உடலில் இருந்து பிரிந்து, தொலையாத வழிக்கு நெடும்பயணத்தை மேற்கொள்ளும் போது கூட வருவது இல்லை. இந்தப் பயணத்தை அடிகளார், பிறிதொரு திருப்புகழில் "மறலி ஊர்ப்புகும் மரண யாத்திரை" என்றார். அந்த நிலை வருவதற்கு முன்பாகவே, இறைவன் திருவடிகளை வழிபட்டு மெய்நிலையைப் பெறவேண்டும் என்கின்றார் அடிகளார்.


"நாளாய போகாமே, நஞ்சு அணியும் கண்டனுக்கே

ஆளாய அன்புசெய்வோம், மடநெஞ்சே! அரன்நாமம்

கேளாய், நம் கிளைகிளைக்கும் கேடுபடாத் திறம்அருளிக்

கோளாய நீக்கும் அவன் கோளிலி எம் பெருமானே."


"நீ நாளும், நன்னெஞ்சே! நினைகண்டாய், யார் அறிவார்

சா நாளும் வாழ்நாளும், சாய்க்காட்டு எம்பெருமாற்கே 

பூ நாளும் தலை சுமப்ப, புகழ் நாமம் செவி கேட்ப

நா நாளும் நவின்று ஏத்த பெறலாமே நல்வினையே."


என வரும் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் அருட்பாடல்களையும்,


"அத்தமும் வாழ்வும் அகத்து மட்டே! விழி அம்பு ஒழுக

மெத்திய மாதரும் வீதிமட்டே, விம்மி விம்மி இரு

கைத் தலைமேல் வைத்து அழும் மைந்தரும் சுடுகாடு மட்டே!

பற்றித் தொடரும் இருவினைப் புண்ணிய பாவமுமே!"


என வரும் பட்டினத்து அடிகளார் பாடலையும்,


"நாடு நகர் மாடுவீடு நற்பொருள் எல்லாம்

நமன் வரும்போது நாடி வருமோ?

கூடுபோன பின்பு அவற்றால் கொள்பயன் என்னோ?

கூத்தன்பதம் குறித்து நின்று ஆடாய் பாம்பே."


என வரும் பாம்பாட்டிச் சித்தர் பாடலையும் கருத்தில் கொள்க.


மற்றபடி, இப் பாடலின் பொருள் வெளிப்படையானதுதான்.

கருத்துரை

முருகா! உடலை விட்டு உயிர் பிரியும்முன்பாக, உனது திருவடியை வழிபட்டு உய்ய அருள்.









பொது - 1072. துயரம் அறும்நின்

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

துயரம் அறும்நின் (பொது)

முருகா! 

இரசவாதத்தால் அறிவு மயங்காமல் காத்து அருள்வாய்.


தனன தனன தனன தனன

     தனன தனன ...... தனதான


துயர மறுநின் வறுமை தொலையு

     மொழியு மமிர்த ...... சுரபானம்


சுரபி குளிகை யெளிது பெறுக

     துவளு மெமது ...... பசிதீரத்


தயிரு மமுது மமையு மிடுக

     சவடி கடக ...... நெளிகாறை


தருக தகடொ டுருக எனுமி

     விரகு தவிர்வ ...... தொருநாளே


உயரு நிகரில் சிகரி மிடறு

     முடலு மவுணர் ...... நெடுமார்பும்


உருவ மகர முகர திமிர

     வுததி யுதர ...... மதுபீற


அயரு மமரர் சரண நிகள

     முறிய எறியு ...... மயில்வீரா


அறிவு முரமு மறமு நிறமு

     மழகு முடைய ...... பெருமாளே.


                      பதம் பிரித்தல்


துயரம் அறும், நின் வறுமை தொலையும்,

     மொழியும் அமிர்த ...... சுரபானம்,


சுரபி குளிகை எளிது பெறுக,

     துவளும் எமது ...... பசிதீர,


தயிரும் அமுதும் அமையும் இடுக,

     சவடி கடகம் ...... நெளிகாறை


தருக தகடொடு உருக எனும், இவ்

     விரகு தவிர்வது ...... ஒருநாளே?


உயரும் நிகர்இல் சிகரி மிடறும்,

     உடலுமு, அவுணர் ...... நெடுமார்பும்


உருவ, மகர முகர திமிர

     உததி உதரம் ...... அதுபீற,


அயரும் அமரர் சரண நிகளம்

     முறிய எறியும் ...... மயில்வீரா!


அறிவும் உரமும் அறமும் நிறமும்

     அழகும் உடைய ...... பெருமாளே.

பதவுரை

உயரு(ம்) நிகர் இல் சிகரி மிடறும் உடலும் அவுணர் நெடு மார்பும் உருவ --- உயர்ந்துள்ளதும், தனக்கு ஒப்பில்லாததுமான கிரவுஞ்ச மலையின் நெஞ்சும் உடலும், அசுரர்களுடைய பெரிய மார்பும் ஊடுருவும் படியாக,

மகர முகர திமிர உததி உதரம் அது பீற --- மகர மீன்களும் சங்குகளும் உலாவுன்றதும், பேரொலி செய்வதும், கரு நிறம் கொண்ட கடல் வயிறு கிழியவும்,

அயரும் அமரர் சரண நிகள(ம்) முறிய எறியும் அயில் வீரா --- சோர்வுற்று இருந்த தேவர்களின் காலில் பூட்டப்பட்ட விலங்கு முறியும்படியும் வேலை விடுத்து அருளிய வீரரே!

அறிவும் உரமும் அறமு(ம்) நிறமும் அழகும் உடைய பெருமாளே --- ஞானமும், வலிமையும், அறநெறியும், ஒளியும், அழகும் உடைய பெருமையில் மிக்கவரே!

துயரம் அறு(ம்) --- உனது துன்பம் ஒழியும், 

நின் வறுமை தொலையும் --- உனது வறுமை நீங்கும்.

மொழியும் அமிர்த சுரபானம் --- தேவர்கள் பருகுகின்ற புகழ் பெற்ற அமுதம்,

சுரபி --- காமதேனு, (ஆகியவற்றை நீ எளிதில் பெறலாம்)

குளிகை எளிது பெறுக --- மந்திர ஆற்றல் மிக்க மாத்திரை இதை நீ எளிதில் பெறுவாயாக.

துவளும் எமது பசி தீரத் தயிரும் அமுதும் அமையும் --- வாடுகின்ற எம்முடைய பசி தீரத் தயிரும் சோறும் இருந்தால் போதும்,  

இடுக --- அதை எமக்கு இடுக.

சவடி --- பொன்னால் ஆன சரடு,

நெளி --- விரலில் அணியும் வளைந்த மோதிரம்,

காறை --- கழுத்து அணிகலம், 

தருக தகடொடு உறுக --- ஆகியவற்றைத் தரவல்ல மந்திரத் தகட்டை நான் தரப் பெறுக.

எனும் --- என்று சொல்லுகின்ற, (இரசவாதிகளின்)

இவ்விரகு தவிர்வதும் ஒரு நாளே --- சூழ்ச்சியான மொழிகளிலிருந்து தப்புகின்ற ஒருநாள் அடியேனுக்கு உண்டாகுமோ?

                                                                  பொழிப்புரை

உயர்ந்துள்ளதும், தனக்கு ஒப்பில்லாததுமான கிரவுஞ்ச மலையின் நெஞ்சும் உடலும், அசுரர்களுடைய பெரிய மார்பும் ஊடுருவும் படியாக, மகர மீன்களும் சங்குகளும் உலாவுன்றதும், பேரொலி செய்வதும், கரு நிறம் கொண்ட கடல் வயிறு கிழியவும், சோர்வுற்று இருந்த தேவர்களின் காலில் பூட்டப்பட்ட விலங்கு முறியும்படியும் வேலை விடுத்து அருளிய வீரரே!

ஞானமும், வலிமையும், அறநெறியும், ஒளியும், அழகும் உடைய பெருமையில் மிக்கவரே!

உனது துன்பம் ஒழியும். உனது வறுமை நீங்கும். தேவர்கள் பருகுகின்ற புகழ் பெற்ற அமுதம், காமதேனு, ஆகியவற்றை நீ எளிதில் பெரலாம். மந்திர ஆற்றல் மிக்க மாத்திரை இதை நீ எளிதில் பெறுவாயாக. வாடுகின்ற எம்முடைய பசி தீரத் தயிரும் சோறும் இருந்தால் போதும்,  அதை எமக்கு இடுவாயாக. பொன்னால் ஆன சரடு, விரலில் அணியும் வளைந்த மோதிரம், கழுத்து அணிகலம், ஆகியவற்றைத் தரவல்ல மந்திரத் தகட்டை நான் தரப் பெறுவாயாக என்று சொல்லுகின்ற இரசவாதிகளின் சூழ்ச்சியான மொழிகளிலிருந்து தப்புகின்ற ஒருநாள் அடியேனுக்கு உண்டாகுமோ?

விரிவுரை

துயரம் அறும், நின் வறுமை தொலையும்.....விரகு தவிர்வதும் ஒரு நாளே --- 

உலகத்தில் துன்பப்படுகின்ற மனிதர்கள் இல்லாமல் இல்லை. துன்பம் என்பது அவரவர் முன்செய்த வினையின்படிக்கு இறையருளால் வந்து சேர்வது. அப்படியே, வறுமை நிலையில் உள்ளவர்களும் இல்லாமல் இல்லை. அதுவும் அவரவர் முன்செய்த வினையின்படிக்கு வந்து சேர்வது. ஆசையே பிறவிக்கு வித்து. ஆசை இருக்கின்ற வரையில் வறுமையும் துன்பமும் இருக்கத்தான் செய்யும். "செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே, அல்கா நல்குரவு அவா எனப்படுமே" என்பது குமரகுருபர அடிகளார் அருள்வாக்கு. உள்ளது போதும் என்று மனநிறைவு கொள்ளாதவர்கள், மேலும் மேலும் செல்வத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்று அலைவார்கள். "வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம்" என்றார் திருவள்ளுவ நாயானார். "ஆசை படப்பட ஆய்வரும் துன்பங்கள், ஆசை விடவிட ஆனந்தம் ஆமே" என்றார் திருமூல நாயனார்.

"ஆசைக்கு ஓர் அளவு இல்லை, அகிலம் எல்லாம் கட்டி

  ஆளினும், கடல்மீதிலே

ஆணை செலவே நினைவர்; அளகேசன் நிகராக

        அம்பொன்மிக வைத்தபேரும்

நேசித்து ரசவாத வித்தைக்கு அலைந்திடுவர்;

        நெடுநாள் இருந்தபேரும்

நிலை ஆகவே இன்னுங் காயகற்பம் தேடி

        நெஞ்சு புண் ஆவர்; எல்லாம்

யோசிக்கும் வேளையில் பசிதீர உண்பதும்

        உறங்குவதும் ஆகமுடியும்;

உள்ளதே போதும்; நான் நான்எனக் குளறியே

        ஒன்றைவிட்டு ஒன்றுபற்றிப்

பாசக் கடற்கு உ(ள்)ளே வீழாமல், மனது அற்ற

        பரிசுத்த நிலையை அருள்வாய்;

பார்க்கும் இடம் எங்கும் ஒரு நீக்கம் அற நிறைகி்ன்ற

        பரிபூரண ஆனந்தமே."

என்கிறார் தாயுமான அடிகளார்.

ஆரா இயற்கை அவா என்பது திருவள்ளுவ நாயனார் அருள்வாக்கு. எப்போதும் நிறைவு பெறாதது ஆசையே. அதற்கு ஒரு வரம்பு இல்லை. "ஆசையை அளவு அறுத்தார் இங்கு ஆரே" என்பது ஒன்பதாம் திருமுறையில் வரும் அருள்வாக்கு. எனவே, ஆசைக்கு எங்கும் ஒரு வரம்பு என்பது இல்லை. இந்த நிலவுலகம் அனைத்தினையும் ஒரு குடைக்கீழ் ஆண்டாலும், ஆளுகின்ற வேந்தனின் எண்ணமானது, கடல் நடுவிலே காணப்படுகின்ற தீவுகள் அனைத்தையும் தனது ஆளுகையின் கீழ் கொண்டு வருவதில் இருக்கும். கடலையும் தனது ஆணைக்கீழ் கொண்டு வந்து விட்டாலும், அளகேசன் என்னும் குபேரனுக்கு நிகராக பொன்னும் பொருளும் படைத்து இருந்தாலும், மேலும் மேலும் பொருளைக் குவிக்க எண்ணி, செம்பு முதலிய பொருள்களைப் பொன்னாக மாற்றும் இரசவாதத் தொழிலுக்குக் காடும் மலையும் நாடுமாய்த் திரிந்து அலைந்து வாடுவர். இவ்வுலகில் அளவிறந்த காலம் சிற்றின்ப நுகர்ச்சியை இடையறாது அனுபவித்து வாழ்ந்தவரும் கூட  மனநிறைவு எய்தாது இன்னும் என்றும் அழியாமல் உடம்போடு நெடுங்காலம் வாழவேண்டும் என்னும் ஆசையால் காயகற்பம் என்னும் மருந்தைத் தேடி அலைந்து, மனம் புண்ணாகி வருந்துவர். எல்லாவற்றையும் எண்ணிப் பார்க்கும்போது, வயிற்றுப் பசி தீர உண்பதற்கும், காம இன்பத்தில் திளைத்து இருந்து, அதனால் உண்டான உடல் இளைப்புத் தீர அயர்ந்து உறங்குவதற்கும் ஆகவே முடியும். வினைக்கு ஈடாகவே எதுவும் கிடைக்கும் என்று எண்ணி, உள்ளதே போதும் என்று மனநிறைவு கொள்ளாமல், ஆணவ முனைப்பினால், ஒன்றை விட்டு மற்றொன்றைப் பற்றி அலைகின்ற நிலையே எஞ்சி இருக்கும். ஆசைக் கடலில் விழுந்து அல்லல் படாமல், மனம் அடங்கி நின்றால் எல்லை இல்லாத இன்பம் வந்து சேரும். இறையருளால் மட்டுமே அப்படிப்பட்ட மனநிலை வாய்க்கும்.

"அல்லல் என் செயும்? அருவினை என் செயும்?

தொல்லை வல்வினைத் தொந்தம் தான் என்செயும்?-

தில்லை மாநகர்ச் சிற்றம்பலவனார்க்கு

எல்லை இல்லது ஓர் அடிமை பூண்டேனுக்கே."

என்பது அப்பர் பெருமான் அருள்வாக்கு.

இறையடியார்களைத் துன்பமோ வறுமையோ வறுத்தாது. அருள் உள்ளம் கொண்டோர்க்கு இம்மையில் மட்டுமல்லாது, மறுமையிலும் ஒரு துன்பமும் உண்டாகாது என்பதைக் காட்ட, "அல்லல் அருள் ஆள்வார்க்கு இல்லை" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

என்னதான் அறிவு நூல்களைப் படித்தாலும், கற்றவர்பால் கேட்டாலும், மனம் அடங்காதவர்கள் உள்ளது உலக இயல்பு. அப்படிப்பட்டவர்களின் அறிவை மயக்கி, தமது வறுமையைத் தீர்த்துக் கொள்ள எண்ணுகின்றவர்கள் இல்லாமல் இல்லை. 

தாயத்து முதலானவைகளைக் கொண்டு, இது இருந்தால் அள்ளபரிய செல்வம் சேரும், பொன்னும் பொருளும் குவிந்து கொண்டே இருக்கும் என்று சொல்லி, ஆசை வயபட்டவர்களின் அறிவை மயக்கி, வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அலைகின்றவர்கள் நிலையை இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர் விளக்கிக் காட்டி அருளுகின்றார்.

தேவாமிர்தம், காமதேனு, பொன் முதலியவை கிடைக்கு என்று சொல்லி குளிகையை விற்று வயிறு வளர்ப்பவர்கள், தாமே அந்தக் குளிகையை வைத்துக் கொண்டு ஏன் சுகமாக வாழமுடியாது? குளிகையை விற்றுத்தான் வயிற வளர்க்க வேண்டுமா?

        அருணகிரிநாதர் அருளிய திருவகுப்பு என்னும் தொகுப்பில், "சித்து வகுப்பு" ஒன்று. அதில், எமக்குப் பச்சிலை முதலியவைகளைக் கொண்டு இரசவாதம் செய்யத் தெரியும். உன்னிடம் இருக்கும் பழைய நகை வகைகள், பித்தளை சாமான், பணம் முதலிய எல்லாவற்றையும்  கொண்டு  வந்து என்னிடம் தருக.  நான் என் இரசவாத சக்தியால் வெகுகோடி பொன் உண்டாக்கி உனக்குத் தருவேன்.  அது கொண்டு ஏழுநிலை மாடவீடு நீ கட்டிக் கொள்ளலாம். நான் பார்வதி கலியான தினத்தன்றுதான் உணவு கொண்டேன். இப்போது எனது பசி தீர அமுது படை. நல்ல கறிகாய், நிரம்ப நெய், பொரியல், பால், தேன், கறி வகை, பழ வகை, வெற்றிலை பாக்கு இவையெலாம் எமக்குக் கொடு. நீ சுகமாய் இரு" என இரசவாதி கூறுவதாக வருகின்றது.

        பிறிதொரு திருப்புகழ்ப் பாடலில், "வரதா! மணி நீ என ஓரில் வருகாது (எது). எதுதான் அதில் வாராது, இரத ஆதிகளால் நவலோகம் இடவே கரி ஆம். இதில் ஏது" என்று அடிகளார் பாடி உள்ளதை இங்கே கருத்தில் கொள்ளுதல் நலம். எல்லா வரங்களையும் எண்ணியவாறு வழங்குகின்ற வரதராக உள்ள முருகப் பெருமானே எண்ணியவற்றைத் தருகின்ற சிந்தாமணி போன்றவர் என்று ஆராய்ந்து, அரவது திருவடியில் அன்பு செய்தால் எப்பொருள்தான் கிடைக்காது? எல்லாம் கிடைக்கும். இதனை அறியாமல், நவலோகங்களையும் நெருப்பில் இட்டு ஊதி இரசவாதம் செய்து அலைவதனால் கரிதான் மிஞ்சுமே அல்லாது, அதனால் அடையும் பயன் வேறு ஒன்றுமில்லை என்பது இப்பாடலின் கருத்து.

பொன் பொருள் மீது ஆசை வைத்து இரசவாத வித்தைகளைச் செய்து மேலும் பொன்னுனையும் பொருளையும் குவிப்பதற்காக இங்கும் அங்குமாக அலைந்து திரிந்து, இரசவாதம் செய்பவர்கள் என்று தங்களைச் சொல்லிக் கொள்ளும் பொய்யர்களை, வேடதாரிகளை நாடி, உள்ள பொருளையும் அவர்களிடத்தில் தொலைத்து வருந்துவது கூடாது. இறைவனே பெரும் சித்தன். அவனது அருட்புகழைப் பாடி வழுத்துவதன் மூலம் எல்லா நலங்களையும் பெறலாம் என்கிறார் அருணகிரிநாதர், தாம் அருளிய சித்து வகுப்பில்.....


"மிடைதரும் ப்ரவாள சடை பெரும் ப்ரவாக

விமலர் கொன்றை மாலை தருண சந்த்ர ரேகை

விரவு மணநாறு பாதார விந்த

விதரண விநோத மாதாவின் மைந்தன்,

மீன கேதனன் உருவின் மிகுந்தருள்

தான வாரிதி சரவண சம்பவன்,  

விகிர்தி வேதனன், மவுன சுகாதனன்,

அகில காரணன், அகில கலாதரன்,

விகசித சுந்தர சந்தன பாளித

ம்ருகமத குங்கும கஞ்சப யோதரி 

வேழமும் உழைகளும் ஆரும் பைம்புனம்

மேவுறு குறமகள் மேவும் திண்புயன், 

விரிகடல் துகள்எழ வெகுளி விக்ரமன்.

அரிதிரு மருமகன், அறுமு கத்தவன்,

வெட்சி கொண்ட தோளன், வெற்புஊடுஉற

விட்ட வென்றி வேல் முழுச்சேவகன்,

வெருவு நக்கீரர் சரண்என வந்துஅருள்

முருகன், நிஷ்க்ரோத முநிகுண பஞ்சரன

மேதகு புராணவேத அங்குரன்,

ஓதரிய மோன ஞானஅங்குரன், 

மிகைத்தவர் புரத்ரயம் எரித்தவர் ப்ரியப்பட

அகத்திய முநிக்குஒரு தமிழ்த்ரயம் உரைத்தவன், 

வேத மூர்த்தி, திருத்தணி வெற்புஉறை

சோதி, கார்த்திகை பெற்ற விளக்குஒளி,   

வெகுளி வென்ற வேள்வி முநிவர் சங்கம் ஏற

விரவும் இந்த்ர லோக வழி திறந்த மீளி,

மிகவிருது கூறு மேவார்கள் கண்டன்,

விகட அசுரேசர் சாமோது சண்டன்,

மேக வாகன மிகுமத வெண்கய

பாக சாதனன் நகரி புரந்தவன்,  

விபுத தாரகன், விபுத திவாகரன்,

விபுத தேசிகன், விபுத சிகாமணி, 

விபரித கஞ்ச விரிஞ்ச பராமுகன்,

அபிநவ கந்தன், அடைந்தவர் தாபரன், 

மேருவை இடிபட மோதும் சங்க்ரம

தாரகன், மகுட விபாடன், புங்கவன், 

வெயில்உமிழ் கொடியொடு வினை முகத்தினில்

மயில்மிசை வரும்ஒரு வரதன், நிர்ப்பயன்,  

வித்தகன், சுவாமி, நிர்ப்பாவகன்,

சத்தியன், ப்ரதாப வித்யாதரன், 

விரத நட்பாளர் பரியும் அசஞ்சலன்,

நிருத நிட்டூரன், நிருதர் பயங்கரன், 

வீரமத லோக வேள் காங்கெயன்,

சூர ரண சூர சூராந்தகன், 

வினைப்பகை அறுப்பவன், நினைத்தது முடிப்பவன்,

மனத்துயர் கெடுத்துஎனை வளர்த்து அருள் க்ருபைக்கடல், 

வேலன் வாய்த்த திருப்புகழ் கற்றவர்

சீலம் ஏத்திய சித்தப்ர சித்தரே. --- சித்துவகுப்பு.

எனவே, நம்முடைய ஆசைகளையே முதலாக வைத்து, அடியார்கள் போல் வேடம் புனைந்து கொண்டு, ஒரு துன்பமும் இல்லாமல், உழைக்காமல், எளிதாக வயிறு வளர்க்கின்றவர்களிடத்தில் ஏமாறாமல், இறைவன் அருட்புகழை ஓதியே எல்லா நலமும் பெறலாம் என்பது அடிகளார் கருத்து. சாமியார்கள் போல் வேடம் புனைந்து கொண்டு மக்களை வெருட்டிப் பணம் பறிக்கும் வேடதாரிகளிடம் மயங்காமல், அவர்களின் சூழ்ச்சி மொழிகளில் இருந்து தப்பிக்க இறைவன் திருவருளை வேண்டுகின்றார் அடிகளார்.

கருத்துரை

முருகா! இரசவாதத்தால் அறிவு மயங்காமல் காத்து அருள்வாய்.






அறிவை அறிவதே பொருள்

 

அறிவை அறிவதே பொருள்

----

உயிர் அறிவுப் பொருள். ஒன்று ஒன்றாய் அறிதல், அவ்வாறு அறியும் போதும் தொடர்ச்சியாய் அறியாது விட்டுவிட்டு அறிதல், அறிந்ததனை, உடனே மறத்தல், காலப் போக்கில் மறத்தல், தானே அறியாது அறிவிக்க அறிதல் என்பன போன்ற குறைபாடுகள் எல்லாம் உயிரறிவிற்கு உண்டு. எனவே, உயிர் சிற்றறிவு உடையது என்றனர் மேலோர். அதன் அறிவை ஆணவமாகிய அகவிருள் மறைத்து நிற்கிறது. ஐம்பொறிகள் அம்மறைப்பை நீக்கி அதன் அறிவை விளங்கச் செய்கின்றன. அவ்வாறு விளங்குகிற உயிரறிவுக்கு உலகம் நுகர்ச்சிப் பொருளாகின்றது. உயிருக்கு அறிவு இல்லையானால், உயிர் சடம் என்றால், ஆணவமலத்தின் மறைப்பினால் அதற்கு ஆவது ஏதும் இல்லை. 

குறைபாடு என்பதே இல்லாத அறிவே சித்து எனப்படும். சித்து என்பது பேரறிவு, மெய்யறிவு, உண்மையறிவு எனப்படும். இறைவன் ஒருவனே குறைபாடு ஒன்றும் இல்லாத பேரறிவினை உடையவன். ஆதலால், அவனே சித்து எனப்படுகிறான். ஆனால், உயிர் ஐம்பொறி முதலிய கருவிகளோடு கூடி அறிவு விளக்கத்தைப் பெறுகிறது. 

ஒளி,  இருள் என்ற இரண்டு பொருள்கள் உள்ளன. அவை மாறுபட்ட பொருள்கள். ஒளி உள்ள இடத்தில் இருள் இருக்காது. இருள் உள்ள இடத்தில் ஒளி இல்லை. இவ்வாறு ஒன்றை ஒன்று சாராத இருளையும், ஒளியையும் பொருந்தி நிற்கின்ற ஒரு பொருள் உண்டு.  அதுவே கண். இந்தக் கண் போன்றது உயிர். உயிர் எதனை எதனைச் சார்கிறதோ, அதனதன் தன்மையைத் தன் தன்மையாகக் கொள்ளும். உயிர் சார்தற்குரிய பொருள்கள் இரண்டே. அவை நிலைத்த பொருள், நிலையற்ற பொருள்கள். நிலைத்த பொருள் இறைவன் ஒருவனே. நிலையற்ற பொருள்கள் பிற உயிர்களும், உலகத்துப் பொருள்களும். நிலைத்த பொருளான இறைவனைச் சார்ந்து இருக்கும்போது, இறைத் தன்மையைப் பெற்று நிற்கும். "நாம் ஒழிந்து சிவம் ஆனவா பாடித் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ" என்று மணிவாசகப் பெருமான் அருளிய திருவாசக அனுபவமொழி இதனை உணர்த்தும்.  நெருப்பைச் சார்ந்த இரும்பு, நெருப்புத் தன்மையை அடைவதைப் போலவும், காந்தத்தைச் சார்ந்த இரும்பு காந்தத் தன்மையை அடைவது போலவும், இறைவனைச் சார்கிறபோது இறைத் தன்மையைப் பெற்று இறைவனாகவே இருக்கும். அறிவுள்ளோரைச் சார்ந்து இருக்கும்போது, அறிவு விளக்கம் பெற்று இருக்கும். இது ஒளியைக் காணும் கண்ணைப் போன்றது. அறிவற்றவரைச் சார்ந்து இருக்கும்போது அறிவு விளக்கம் இல்லாமல் இருக்கும். இருளைச் சார்ந்து இருக்கும் கண்ணைப் போன்றது இது.

செல்வத்தைச் சிறுசெல்வம், பெருஞ் செல்வம் என்று வகைப்படுத்துதல் போல, அறிவையும் சிற்றறிவு, பேரறிவு என்று வகைப்படுத்தலாம். செல்வப் பெருக்கமும் அறிவுப் பெருக்கமும் ஒரே தன்மையானவை அல்ல. செல்வப் பெருக்கம் அளவைப் பொறுத்தது. குறைய வைத்திருந்தால் சிறுசெல்வம்.  நிறைய வைத்திருந்தால் பெருஞ்செல்வம். ஆனால், அறிவுப் பெருக்கத்தை அப்படிச் சொல்ல முடியாது. செய்திகளை அறிந்து வைத்து இருக்கிறவன்தான் அறிவாளி என்றால் விநாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் நிறைய விடை சொல்கிறவர்களைப் பேரறிவாளர்கள் என்று சொல்லிவிடலாம். அறிவு என்பது அளவைப் பொறுத்தது இல்லை.  தன்மையைப் பொறுத்தது. அறிந்து வைத்திருக்கும் செய்திகளின் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்தது அல்ல அறிவு. அறிந்து வைத்திருப்பது எதை என்பதுதான் அறிவுக்கு அளவுகோல்.

தன்னை ஒரு மாணவனாக அறிந்து வைத்து இருந்தால், அவன் அறிவைப் பெறுவதிலேயே குறியாக இருப்பான். அறிவுக்குப் புறம்பான செயல்களில் அவன் ஒருபோதும் ஈடுபடமாட்டான். பள்ளிக்கு ஏன் வந்தோம் என்று தன்னை உணர்ந்தவன்தான், தான் எதற்காக இருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தவன்தான், அதற்கான முழுப் பயனை அடையமுடியும். தனக்கு அறிவுறுத்துபவர் ஆசிரியர் என்பதையும், அவர் காட்டியபடி நடத்தல் வேண்டும் என்பதையும் மாணவனால் உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

ஒரு மருத்துவர் தன்னை மருத்துவராக உணர்ந்தால்தான் நோயாளியைக் குணப்படுத்த முடியும். அவர் தன்னை ஒரு மருத்துவ வியாபாரியாக எண்ணிக் கொண்டால், நோயாளியிடம் இருந்து பணத்தை மட்டுமே பறிக்க முடியும். மருத்துவர் என்ற போர்வையில் இருந்துகொண்டு, தனது கடமையை மறந்து பணத்தைப் பறிப்பவர் மருத்தவர் ஆகாமாட்டார். எனவே, தன்னை உணர்வது அவசியமாகின்றது. தன்னை உணர்வதே அறிவு ஆகின்றது. இது எல்லா நிலையினருக்கும் பொருந்தக் கூடியது. எனவேதான், நமது கருமூலம் அறுக்க வந்த திருமூல நாயனார்,

"தன்னை அறிவ(து) அறிவாம், அஃது அன்றிப்

பின்னை அறிவது பேய் அறிவு ஆகுமே"

என்று அருளினார்.

பெறத்தக்க அறிவாவது, தன்னை உள்ளவாறு அறியும் அறிவே தன்னை உள்ளவாறு அறியாமல் பிறவற்றை அறியும் அறிவுகள் எல்லாம் மருள் அறிவுகளே ஆகும்.

தன்னையே தான் அறிந்து வைத்திருக்கிற அறிவுதான் அறிவு. தன்னை அறிகிற வேலையை விட்டுவிட்டு மற்றவற்றையெல்லாம் அறிகிற அறிவு பேய் அறிவு. பேயானது நிலைகொள்ளாமல் உழலும்; அலையும்; தவிக்கும். அதைப் போல, கண்டதையெல்லாம் அறிந்து, அறிந்ததை எல்லாம் தனக்கே உரித்தாக்கிக் கொள்ள நினைத்து, அத்தனைக்கும் ஆசைப்பட்டு, அவற்றை அடைய நினைத்துப் பின்னால் ஓடி அலைந்து, கிடைத்துவிட்டால் நுகர்ந்து சலித்து, கிடைக்காவிட்டால் வருந்தி இளைத்துத் தடுமாறி நிற்பது பேய் அறிவு.

"தம்மை உணர்ந்து, தம்மை உடைய தன் உணர்வார்" என்பது சிவஞானபோதம். முதலில் ஆன்மாவாகிய தமது இயல்பை உணர்ந்து பின், தம்மை அடிமையாக உடைய இறைவனது இயல்பை உள்ளவாறு உணர்ந்த சித்தாந்த சைவர்களாகிய பெருமக்கள் என்பது இதன் பொருள்.

"தன்னை அறியவேண்டும் - அகப்பேய்!

சாராமல் சாரவேண்டும், பின்னை

அறிவதெல்லாம் அகப்பேய்!

பேய் அறிவு ஆகும் அடி

ஒப்பனை அல்லவடி - அகப்பேய்!

உன் ஆணை சொன்னேனே!

அப்புடன் உப்பு எனவே - அகப்பேய்!

ஆராய்ந்து இருப்பாயே!"

என்கிறார் அகப்பேய் சித்தர்.

"தன்னை அறிந்து இன்பம்உற, வெண்ணிலாவே! - ஒரு

தந்திரம் நீ சொல்லவேண்டும் வெண்ணிலாவே!"

என்கிறார் வள்ளல்பெருமான். தன்னை அறிந்தாலே ஒருவன் இன்பத்தை அடைய முடியும். தன்னை அறிந்தவனே தனது தலைவனை அறிவான். அப்படி அறிந்தால்தான், தானும் ஒரு தலைவனாக முடியும். எனவே, தான் யார் என்பதை ஒருவன் கண்டிப்பாக உணரவேண்டும்.

ஒருவர் தனக்கு வெளியில் உள்ள பொருட்களையெல்லாம் அறிவதைப் போலவே தன்னையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். " நான் யார் தெரியுமா?" என்று கேட்கிறவர்கள், தன்னை இன்னான் என்று அறிந்தே சொல்லுகிறார்கள். அது நல்லதா, தீயதா என்பது வேறு. தன்னுடைய குறைநிறைகளே தனக்குத் தெரியாது என்றால் பிறரையும் அறிவதில் முழுமை இருக்காது. அறிவு என்பது முயற்சியால் விளைவது.  

தன்னை அறியும் அறிவு என்பதே ஒரு தவநிலை ஆகும். தவத்தால் எண்ணியது கைகூடும் என்பார்கள். திருமூல நாயனார் கூறுதல் காண்க.

"முன்னை அறிவினில் செய்த முதுதவம்

பின்னை அறிவினைப் பெற்றால் அறியலாம்

தன்னை அறிவது அறிவாம், அஃது அன்றிப்

பின்னை அறிவது பேய் அறிவு ஆகுமே."

தன்னை அறியும் அறிவே அறிவு. ஏனைய அறிவெல்லாம் பேய் அறிவு. அது, ஆவதைவிட்டு ஆகாதவற்றை, உதவுவதை விடுத்து உதவாதவற்றை அறிய அலையும் அறிவு.

"ஒளிதிகழ்  அறிவை அறிவது பொருள் என அருளிய பெருமாளே" என்றும், "அறிவை அறிபவர் அறியும் இன்பம்தனை" என்றும், "அறிவால் அறிந்து உன்இருதாள் இறைஞ்சும் அடியார்" என்றும், "அறிவை அறிவால் அறிந்து நிறைவாகி" என்றும் அருணகிரிநாதர் கூறிய அருள்வாக்குகளைச் சிந்திக்க உண்மை விளங்கும். பாம்பின் கால் பாம்பு அறியும் என்ற பழமொழியின்படி, இதன் அருமையை உணர்ந்த அநுபூதிமானாகிய தாயுமான அடிகளார்,

"அறிவை அறிவதுவே ஆகும் பொருள் என்று

உறுதிசொன்ன உண்மையினை ஒருநாள் எந்நாளோ?"

என்று அருணகிரிநாதர் அருள்வாக்கை அப்படியே மனதில் வாங்கி, பலகாலும் சிந்தித்து, அதன் அநுபவத்தை அவாவுகின்றனர். அழகிய கோபுரத்தில் தங்கக் கலசம் வைப்பது போல், "அறிவை அறிவது பொருள்" என்று அருணகிரிநாதரும், "அறிவை அறிவதுவே ஆகும் பொருள்" என்று தாயுமான அடிகளாரும் கூறியருளியதன் அருமை, மெய்யறிவு பெறுவதில் நாட்டம் உள்ளோர்க்குப் பெருவிருந்தாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை.

"அறிவு ஒன்று அற நின்று அறிவார் அறிவில்

பிறிவு ஒன்று அற நின்ற பிரான் அலையோ?"

என்பது அருணகிரிநாதர் அருளிய கந்தர் அனுபூதி வாக்கு.

இறைவன் எங்கும் நிறைந்து நின்றவன். அவன் இல்லாத இடமே இல்லை. எல்லாப் பண்டங்களிலும், எல்லா உயிர்களிலும் கலந்து இருப்பவன் அவன். ஆனால், அவனுடைய இருப்பு விளங்கித் தோன்றுவது இல்லை. பண்டங்களை விட, உயிர்களிலும், அவற்றின் அறிவிலும் விளங்கித் தோன்றுவான். விளக்கின் ஒளியானது, அதன் திரியின் நுனியில் தங்கி அறை முழுவதும் ஒளியைத் தருவதைப் போன்று இருப்பான். உயிர்களின் அறிவில் இருப்பான் என்றாலும், அறிவு மிக்கவரிடம் கொஞ்சம் கூடுதலாக விளங்குவான். மெய்யறிவு மிக்கவர்களிடம் முழுமையாக விளங்கித் தோன்றுவான். 

"அறிவும், அறியாமையும் கடந்த அறிவு திருமேனி என்று உணர்ந்து, உன் அருண சரணாரவிந்தம் என்று பணிவேனோ?" என்று ஒரு திருப்புகழ்ப் பாடலில் அருணகிரிநாதர் கூறுகின்றார். இறைவன் மெய்யறிவு வடிவானவன். வாலறிவன் என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். மெய்யறிவு என்றாலும், வாலறிவு என்றாலும் ஞானம் ஏன்றே பொருள். இறைவனுடைய திருமேனி நமது உடம்பு போன்றது என்று மயங்கித் திரிபவர் பலர். வாய்க்கு வந்தவாறு பிதற்றுவர் பலர். நமது உடம்பு எலும்பு நரம்பு உதிரம் முதலிய ஏழு தாதுக்களால் ஆனது. இறைவனுடைய உருவம் இத்தன்மையது அல்ல. அது அறிவு மயமானது. அந்த அறிவும் நமக்கு உள்ள உலக அறிவு, கலையறிவு, மற்றுமுள்ள ஆராய்ச்சியறிவுகள் அல்ல.

"ஞானம்தான் உருஆகிய நாயகன் இயல்பை

யானும் நீயுமாய் இசைத்தும் என்றால், அஃது எளிதோ?

மோனம் தீர்கிலா முனிவரும் தேற்றிலர், முழுதும்

தானும் காண்கிலன் இன்னமும் தன்பெருந்தலைமை."

என்று சிங்கமுகன் கூற்றாகக் "கந்தபுராணம்" கூறுகின்றது.

அறிவைத் திருமேனியாகக் கொண்ட பரம்பொருளை வழிபடுவதனால் அறிவு நலத்தை நாம் பெற்று உய்யலாம்.

"அறிவு உடையார் எல்லாம் உடையார், அறிவு இ(ல்)லார்

என் உடையரேனும் இலர்."

என்று திருவள்ளுவ நாயனார் கூறியபடி, அறிவு எல்லா நலன்களையும் எளிதில் தரும். அறிவு நிரம்பப் பெற்றவன் அஞ்சாமையையும் அமைதியையும் பெறுவான். பின்னே வருவதை முன்னே அறிவான். ஆகவே, அறிவுதான் நமக்கு இன்றியமையாத சிறந்த செல்வம்.

அறிவே திருமேனியாக உடைய இறைவன் திருவடி மலரைச் சிந்தித்து வாழ்த்தி வந்திப்போர்,  அறிவு நலத்தையும், அதனால் ஏனைய நலங்களையும் எளிதில் பெற்று இன்புறுவர் என்பது உறுதி.

எனவே, மெய்யறிவைப் பெறுவதற்கு அடிப்படையானது, தன்னை அறியும் அறிவே ஆகும். தன்னை அறிந்தால், தனது தலைவனை அறிய முடியும். தன்னை அறிந்து, தலைவனாகிய இறைவனை உள்ளபடி அறிந்தால், அப்படி அறிந்த ஆன்மாவைத் தனது அடியவனாக இறைவன் ஏற்றுக் கொள்வான். தன்னை அறியாமல் இருப்பதே உயிருக்குக் கேட்டினைத் தருவது என்கிறார் திருமூல நாயனார்.

"தன்னை அறியத் தனக்கு ஒரு கேடுஇல்லை,

தன்னை அறியாமல் தானே கெடுகின்றான்,

தன்னை அறியும் அறிவை அறிந்தபின்

தன்னையே அற்சிக்கத் தான் இருந்தானே." --- திருமந்திரம்.

இதன் பொருள் ---

ஒருவன் பொருள் இயல்புகளை உள்ளவாறு அறியப் புகும்பொழுது, தன்னுடைய இயல்பை முதற்கண் உள்ளவாறு அறிவானாயின், அதன் பின்பு அவனது அறிவு பொய்யறிவாகிக் கெடாது. தானும் எந்தக் கேட்டினையும் அடையமாட்டான். ஆகவே, மனிதன் முதலில் தன்னுடைய இயல்பை அறிய முயலாமல், பிற பொருள்களின் இயல்பை அறிய முற்படுவதால், அறிவுகெட்டு அலைகின்றான். அதனால், ஒருவன் முதலில் தனது இயல்பை உள்ளவாறு அறியும் அறிவைப் பெற்றுவிடுவானாயின், அவன் தன்னையே பிறர் வழிபடும் அளவிற்கு உயர்ந்து நிற்பான்.

"தம்மை உணரார் உணரார்" என்பது மெய்கண்ட தேவ நாயனாரின் அருள்வாக்கு. தம்மை உணராதவன், மெய்ப்பொருளாகிய இறைவனை உணர்ந்து கொள்ள மாட்டான். தன்னை ஒருவன் உணர்வதற்கும் இறையருள் வேண்டும். "அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி" என்னும் மணிவாசகம் இதனைத் தெளிவு படுத்தும். தன்னை ஒரு அறிவுப் பொருளாக உணர்ந்தல் வேண்டும்.

"அறிவு வடிவு என்று அறியாத என்னை,

அறிவு வடிவு என்று அருள்செய்தான் நந்தி;

அறிவு வடிவு என்று அருளால் அறிந்தேன்,

அறிவு வடிவு என்று அறிந்து இருந்தேனே."    --- திருமந்திரம்.

இதன் பொருள் ---

அறிவு மயக்கத்தால், `எனது வடிவம் அறிவு` என்னும் உண்மையை அறியாது. `உடம்பே` என்று மயங்கி இருந்த என்னை, நந்திபெருமான் (குருவாகத்) தோன்றி அம்மயக்கத்தை நீக்கி, `உனது வடிவம் உடம்பு அல்ல,  அறிவு` என அருளிச்செய்து உண்மையை உணரப் பண்ணினார். அவரது திருவுள்ளக் கருணையால் அடியேனுக்கு அறிவு உதயமாயிற்று. அதனால், `உடம்பு எனது வடிவம் அல்ல` என உணர்ந்து அதனின் நீங்கி இருக்கின்றேன்.

குருவருளால் ஒருவனுக்கு அறிவு உதயம் ஆகும். அப்படிப் பெற்ற அறிவுக்கு எக்காலத்தும் அழிவு இல்லை. அறிவைப் பெறுவதற்குத் துணையாக இருந்த உடம்புதான் அழியும்.

"அறிவுக்கு அழிவு இல்லை, ஆக்கமும் இல்லை;

அறிவுக்கு அறிவு அல்லது ஆதாரம் இல்லை;

அறிவே அறிவை அறிகின்றது என்றிட்டு

அறைகின்றன மறை ஈறுகள் தாமே. --- திருமந்திரம்.

இதன் பொருள் ---

பிறப்பும் இறப்பும் உடம்புக்கே. உயிரின் அறிவுக்கு அழிவு இல்லை. அதை உண்டாக்குவாரும் இல்லை. அதன் உதயம் ஆணவத்தால் மறைந்து கிடக்கின்றது. அறிவுப் பொருளாகிய உயிருக்கு, மெய்யறிவுப் பொருளாகிய இறைவனை பற்றுக் கோடாக உள்ளவன். அறிவுப் பொருள்தான் அறிவுப் பொருளை அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று வேதங்களின் முடிவு (மறை ஈறு) என்று சொல்லபடும் உபநிடதங்கள் அனைத்தும் கூறுகின்றன.

அறிவுக்கு அழிவு இல்லை என்பதை, "ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து" என்று நாயனார் அருளிய திருக்குறளால் தெளியலாம். அறிவுப் பொருளாகிய இறைவனை உணர்வது சடப் பொருளாகிய உடம்பு அல்ல. சடப் பொருளில் இறையருளால் தங்கி உள்ள, சிற்றறிவுப் பொருளாகிய உயிரே அறிகின்றது. அறிவுப் பொருள் அறிவுப் பொருளோடு சார்ந்து இருத்தலே முறை என்று அறிந்து, இறைவனைச் சார்ந்து இருப்பவரே உலகத்தில் பெரியவர்கள். பொருள் படைத்தோர் யாரும் பெரியவர் அல்ல. பெரிதிலும் பெரிதாக உள்ள இறைவன், தன்னை உணர்ந்த ஆன்மாக்களைப் பெரியவன் என்று ஏன்று கொள்ளும்.

"மன்னி நின்றார் இடை வந்து அருள் மாயத்து

முன்னி நின்றானை மொழிந்தேன், முதல்வனும்

பொன்னின் வந்தான் ஒர் புகழ் திருமேனியைப்

பின்னி நின்றேன் `நீ பெரியை` என்றானே."

இதன் பொருள் ---

உலகத்தில் பலராய்க் குழுமி வாழ்கின்ற அனைத்து மக்களிடையே தானும் ஒரு மகன்போல வந்து அருள்செய்ய வேண்டும்` என்கின்ற சூழ்ச்சியைத் திருவுள்ளத்து எண்ணி, அவ்வாறு வந்து என்முன் நின்ற இறைவனை நான் `சிவன்` என்று அறிந்துகொண்டு அவனைப் போற்றினேன். பின்னும் அங்ஙனம் அவன் வந்து நின்ற திருமேனியை விடாது பற்றிக்கொண்டு திரிந்தேன். அதைக் கண்டு அவனே வியந்து,  'அப்பா! நீ மிகப் பெரியவன்` என்று கூறினான்.

எனவே, சிற்றறிவுப் பொருளாகிய ஆன்மா, பேரறிவுப் பொருளாக உள்ள இறைவனை அறிந்து கொள்வதே முறை ஆகும். அதற்கு ஆன்மா தன்னை ஒரு அறிவுப் பொருள் என்று உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். தன்னை உணர்ந்தால் தலைவனை உணரலாம்.


காக்கை விரும்புவது

 


காக்கை விரும்புவது வேப்பம் பழத்தையே

-----

மானுட வாழ்க்கை குறைகளை உடையது. குறைகள் இல்லாதவன் மனிதன் அல்ல. இறைவன் ஒருவனே குறைவில்லாத நிறைவாக உள்ளவன். ஆயினும் மனித வாழ்க்கையானது குறைகளே உடையதும் அல்ல. குறைகளும் உண்டு. நிறைகளும் உண்டு. குறைவிலா நிறைவுடையது பரம்பொருள் ஒன்றே. "குறைவிலா நிறைவே" என்று மணிவாசகர் போற்றுகின்றார். “நன்றுடையான் தீயதிலான்” என்று பாராட்டுகின்றார் திருஞானசம்பந்தர். குறையின் விளைவு  தீமை, துன்பம். நிறையின் விளைவு நன்மை,  இன்பம். 

குறைகளும், நிறைகளும் கலந்ததே மனித வாழ்க்கை! அதனாலேயே,  குறைகள் இயல்பானவை என்றும், சரியானவை என்றும் நியாயப்படுத்துதல் கூடாது. குறைகளில் இருந்து விடுதலை பெறவே இந்த வாழ்க்கை. அதற்கானவையே  கல்வி, கேள்வி, அறிவு, சமய வாழ்க்கை, இல்லற வாழ்க்கை, துறவற வாழ்க்கை ஆகிய அனைத்தும்.

அறிவறிந்த ஆள்வினை, பொருள் ஈட்டுதல், ஈட்டிய பொருளைத் துய்த்தல் ஆகிய அனைத்துமே மனித உயிர் வாழ்க்கை குறைகளில் இருந்து நீங்கி, நிறை பெறுவதற்குரிய நிலைகளே. ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் குறைகளும் உண்டு.  நிறைகளும் உண்டு. குறைகளையும், நிறைகளையும் சீர்தூக்கி ஆராய்ந்து மிகுதி நோக்கிப் பாராட்ட வேண்டும்; போற்ற வேண்டும்,  ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

“குணம்நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள்

மிகைநாடி மிக்க கொளல்"

என்கின்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

குறைகளைத் திருத்துவதற்கு வழி,  குறைகளைத் துாற்றுதல் அல்ல. ஒருவரிடமுள்ள குறைகளை எடுத்துத் தூற்றுவது "சிறுமை" ஆகும் என்கின்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். 

"அற்றம் மறைக்கும் பெருமை சிறுமைதான்

குற்றமே கூறி விடும்” --- திருக்குறள்.

பெருமைக்கு உரிய சான்றோர், பிறரிடத்து உள்ள குறைகளை மறைத்துப் பேசுவர். சிறுமை உடைய கீழ்மக்கள்தான் பிறரிடத்து உள்ள குணங்களை மறைத்தும், குறைகளைத் தூற்றியும் திரிவர்.

"உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் காணின் பிறர்மேல்

வடுக்காண வற்றாகும் கீழ்" --- திருக்குறள்.

பிறர் நன்றாக உடுப்பதையும், உண்பதையும் காண நேர்ந்தால், அத்தகையவர் மீது பொறாமை கொண்டு, குற்றம் கண்டுபிடிப்பதில் வல்லவர்கள் கீழ்மக்கள்.

அப்படியானால், பிறரது குற்றங்களை எடுத்துக் காட்டித் திருத்தாமல், அவர்களிடத்து உள்ள குற்றங்களுக்கும் உடந்தையாக இருக்கவேண்டும் என்பது கருத்து அல்ல. குற்றங்களுக்கு உடந்தையாக இருந்தால் குறை நீக்கம் உண்டாகாது. மாறாகப் பெருகவே செய்யும். பிறரை இழிவுபடுத்தும் நோக்கத்தோடு குற்றத்தை எடுத்துக் காட்டுதலும், பழிதூற்றும் எண்ணத்தோடு, குற்றத்தை எடுத்துக் கூறுதலும் தவறு.

மாறாக அவரிடமுள்ள குணங்களைப் பாராட்டி, மனம் நிறைந்த உறவினைப் பெற்று, அவர் நம் மீது கொள்ளும் நம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொண்டு, தோழமை உணர்வில் சிறிதும் குறையாமல், சிறுகச் சிறுகக் குற்றங்களில் இருந்து விலக்கி, நிறைகளைப் பெறத் துணை செய்யவேண்டும்.

இறைவன் கூட அறியாமை நிறைந்துள்ள உயிர்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத்தான் திருத்துகின்றான். "பையவே கொடுபோந்து பாசம் என்னும் தாழ் உருவி" என்று இறைவன் திருவருளைப் போற்றுகின்றார் மணிவாசகர். "திருத்தித் திருத்தி வந்து, என் சிந்தை இடம் கொள் கயிலாயா! அருத்தித்து உன்னை அடைந்தார் விளைகள் அகல அருளாயே" என்றார் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்.

உடலில் உண்டான கட்டி குற்றம் உடையது. துன்பம் தருவது. குற்றம் உடைய எதுவும் துன்பத்தையே தரும். ஆனாலும், உடலில் உண்டான கட்டியையும் மெல்லத் தடவிக் கொடுத்து, அது பழுத்தற்கு உரிய உபாயத்தைச் செய்து, பழுத்த பிறகு வலி இல்லாமலும், இரத்தம் சிந்தாமலும் அறுத்து அகற்றும் முறையே மருத்துவமுறை. ஈரும் பேனும் உள்ள தலையானாலும் எண்ணெய் தடவிச் சீவித்தான் அகற்ற வேண்டும். எனவே, குற்றங்களைத் திருத்தும் முறை இனிய முறையாக இருக்க, அன்பு கலந்த முறையாக இருக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் உயிர்கள் மகிழ்ந்து குற்றங்களில் இருந்து எளிதில் விடுதலை பெறும். இதுவே இறைவன் உயிர்களை ஆட்கொள்ளும் முறையும் ஆகும்.

உயிர்கள் ஆணவத் தொடர்பால் அறியாமை வழிப்பட்டு வேட்கை கொள்கின்றன. இறைவன் "இது தீது",  "அது தீது"  என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே யாருக்கும் உபதேசம் செய்வதில்லை. உயிர்களின் வேட்கையை அறிந்து பொன்னும், மெய்ப்பொருளும் தந்து, போகமும், திருவும் வழங்கி, உயிர்கள் செல்லுகின்ற வழியிலேயே தானும் சென்று, புறம் புறம் திரிந்து, துய்ப்பில் உயிருக்கு உண்டான வேட்கை தணியும் வரை காத்திருந்து, அறிவினைப் புகட்டி ஆட்கொண்டு அருளுகின்றான். சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் வலராற்றை நன்கு உணர வேண்டும்.

உயிரில் இயல்பாகவே உண்டாகியுள்ள குற்றங்களை அன்பின் வழியில் அகற்ற முயல்வோர் சான்றோர். இத்தகு சான்றோர் இன்று நாட்டில் அருகிவிட்டனர்.  பிறர் குற்றத்தைக் தூற்றுவதே தொழிலாக வளர்ந்து வருகிறது. "நீ ஏன் இந்தத் தவறு செய்தாய்" என்று கேட்டால், "இதற்கு முன் அவன் தவறு செய்யவில்லையா?" என்று கேட்பதும், தான் செய்த தவறை நியாயப்படுத்துவதும் காணப்படுகின்றது. இது நெறியும் அல்ல. முறையும் அல்ல. அடுத்தவன் ஒரு குற்றம் செய்தான் என்று அறிந்து, அந்தக் குற்றம் தன்னிடத்து நேராமல் காத்துக் கொள்வதே அறிவுடைமை. தான் செய்த குற்றத்தைப் பிறர் குற்றத்தைக் காட்டி நாயாயப்படுத்துவது முறை அல்ல. "ஏதிலார் குற்றம் போல் தன் குற்றம் காண்கின், பின் தீது உண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு" என்னும் திருக்குறள் சொல்லளவிலேயே உள்ளது. இன்று மக்களிடையில் குற்றமே காணும் இயல்பு பெருகி வளர்கிறது. இங்கும் அங்குமாகவுள்ள குறைகளைத் தூற்றுவதையே தொழிலாகக் கொண்ட தாள்களும், மேடைகளும் வளர்ந்துவிட்டன.

ஒரு சார்பு உடையவர்கள், பகைமை உணர்ச்சி உடையவர்கள் குற்றங்களைப் பார்க்கிறார்கள். குணங்களை எடுத்துக் கொள்ளத் தவறுகிறார்கள்.  குணங்களை எடுத்துக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள். சிலர் இகழ்வதை ஒரு பொருளாகக் கருதத் தொடங்கினால், நம்மால் வாழவே முடியாது. "பிறர் பிறர் சீர் எல்லாம் தூற்றிச் சிறுமை புறங்காத்து, யார்யார்க்கும் தாழ்ச்சி சொலல்" என்கிறார் குமரகுருபர அடிகளார். பிறரைப் பற்றிய நல்ல செய்திகளை எல்லாம் மறைக்காமல் வெளியே பரவச் செய்து, கெட்ட செய்திகளை அங்ஙனம் பரப்பாமல் காத்துக் கொள்ளும் உயர்ந்த செயல், ஒருவகையில் கடவுளுக்கு நோன்பு எடுக்கும் வணக்கச் செயலோடு ஒத்ததாகவே கருதப்படும்.

பிறர் குற்றத்தைத் தூற்றுவதாலேயே அந்தக் குற்றம் மறையப் போவது இல்லை. காக்கை வேப்பம் பழத்தையே விரும்புகிறது. அதனால் வேப்பம்பழம் இனிமை உடையதாகி விடாது. காக்கை விரும்பாத மாம்பழம் சுவையில்லாததாகவும் ஆகிவிடாது. காக்கைகளைப் போல கருமை மனம் உடையோர் ஒருவரிடத்தில் உள்ள நல்ல குணங்களைப் பார்க்க மறுப்பர். அதை எண்ணிக் கவலை கொள்ளுதல் கூடாது.

குறையே நோக்கி இகழ்பவர்களும், நிறைகளைக் கண்டு பாராட்ட மறுப்பவர்களும் மதிக்கும்படியாக வாழ்வது முடியாது. காரணம், அவர்களுக்கு இகழுதல் என்பது ஒரு தொழில் ஆகவிட்டது. பிறரிடத்தில் குற்றம் குறைகளைக் காணுகின்றவர்கள் யாருக்கும் தன்னிடத்தில் உள்ள குற்றம் குறைகள் தோன்றாமல் இருக்காது. தன்னிடத்தில் உள்ள குற்றம் குறைகளைப் பிறர் அறியாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே, பிறரிடத்து உள்ள குறைகளை மட்டுமே எப்போதும் தூற்றிப் பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். அவ்வாறு செய்வதால் தமது குற்றங்கள், குறைகள் மறைக்கப்படும், மறக்கப்படும் என்பதாக அவர்கள் மனப்பால் குடித்துக் கொண்டு இருப்பர். 

நம்மிடத்து உள்ள குறைகளையும், நிறைகளையும் நாமே ஆராய்வோம். குறைகளைக் களைய முயல்வோம். நிறைகளைப் பெருக்க,  வளர்க்க முயல்வோம். பிறர் தூற்றுவதற்கு அஞ்சி அல்ல. பிறர் பாராட்டுவதை விரும்பி அல்ல. நெறிமுறையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து,  நிறைநலம் அனைத்தும் பெறவேண்டும் என்பதற்காக.

"உண்டு குணம் இங்கு ஒருவர்க்கு எனினும், கீழ்

கொண்டு புகல்வது அவர் குற்றமே, --- வண்டு மலர்ச்

சேக்கை விரும்பும் செழும் பொழில்வாய் வேம்பு அன்றோ

காக்கை விரும்பும் கனி."

என்பது துறைமங்கலம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் அருளிய "நன்னெறி".

இதன் பொருள் ---

செழுமையாக உள்ள சோலையிலே உள்ள மலர்களிடத்திலே வண்டுகள் தேனை விரும்பிச் செல்லும். அச்சோலையில் பல நல்ல கனிகள் இருந்தாலும், காக்கையானது வேப்பம் பழத்தையே விரும்பும். அதுபோல, ஒருவனுக்குப் பல நல்ல குணங்கள் இருந்தாலும், கீழ்மக்கள் எடுத்துப் பேசுவது குற்றங்களை மட்டுமே. (குணங்களைப் பாராட்ட மாட்டார் என்பது கருத்து).

குணம் --- நல்லகுணம். கீழ் --- கீழ்மக்கள்.

தன்னிடத்தில் குற்றம் உள்ளவர், பிறரிட்டத்தில் உள்ள குற்றங்களையே பார்ப்பர், தூற்றுவர். குற்றமற்ற நல்லோர், பிறரிடத்தில் குற்றம் இருந்தாலும், தூற்றாமல், அவரிடத்தில் உள்ள நன்மைகளை எடுத்துப் பேசி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திருத்தி நல்வழிப்படுத்துவார்கள். இவர்களையே உலகம் போற்றும்.

பிறரால் மதிக்கப்படுதல் வேண்டும் என்னும்படியாக ஒழுகுபவர்கள் இதைத்தான் செய்வார்கள் என்கின்றார் குமரகுருபர அடிகள், "நீதிநெறி விளக்கம்" என்னும் நூலில்.

"பிறரால் பெருஞ்சுட்டு வேண்டுவான் யாண்டும்

மறவாமே நோற்பது ஒன்று உண்டு, --- பிறர்பிறர்

சீர் எல்லாந் தூற்றி, சிறுமை புறங்காத்து

யார்யார்க்கும் தாழ்ச்சி சொலல்".

இதன் பொருள் ---

மற்றவர்களால் நன்கு மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை விரும்பும் ஒருவன், எப்பொழுதும் மறவாமல் பின்பற்ற வேண்டுவது ஒன்று உண்டு. அது என்னவென்றால், மற்றவர்களிடத்து உள்ள பெருமைகளை எல்லாம் ஒளியாமல் வெளியில் பரவச் செய்து, அவர்களிடத்தில் உள்ள தீய ஒழுக்கங்களை எல்லாம் வெளியில் பரப்பாமல் காத்து, எல்லோரிடத்தும் பணிவான சொற்களையே பேசி வருதல் ஆகும்.


தீயவர் பெறும் ஆக்கம் அழியும்

தீயவர் பெறும் ஆக்கம் அழியும்

-----

திருக்குறளில் "கள்ளாமை" என்னும் ஓர் அதிகாரம். கள்ளாமையாவது,  பிறர் உடைமையாய் உள்ள யாதொரு பொருளையும், அவரை வஞ்சித்துக் கொள்ள நினையாமை. நினைத்தலும் செய்ததற்குச் சமானம். ஆதலால், அவ்வாறு கூறினார். 

இல்லறத்தில் உள்ளவர்கள் சுற்றத்தார் முதலியோரிடத்து, விளையாட்டு வகையாலாவது, அவரை வஞ்சனை செய்து கொள்ளுதற்குத் தக்க பொருள்களை அவ்வாறு கொள்ளலும் பொருந்தும். துறவறத்தார்க்கு அது பெரியதொரு குற்றம் ஆகும். எனவே, கள்ளாமை, துறவறத்தில் கூறப்பட்டது. கூறப்படவே, இல்லறத்தார் பிறர் பொருளைக் கவர எண்ணலாம் போலும் என்று கொள்ளக் கூடாது. விளையாட்டு வகையால் என்று கூறப்பட்டதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். துறவறத்தில் நின்றாருக்கு, மனமானது பொறிகளின் வழியில் புறத்தில் சென்று மடங்காமல், ஒரு முகப்பட்டு உயிரையே நோக்கி நிற்கவேண்டும். புறத்தில் செல்லுவது என்பது உடம்பின் பொருட்டாகவே அமையும். உடம்பின் பொருட்டுப் பொருளை நோக்கி, அதனை வஞ்சித்துக் கொள்ள நினைத்தல் பெரும் குற்றம் ஆகும். 

இந்த அதிகாரத்துள் வரும் மூன்றாம் திருக்குறளில், "களவு செய்தலினால் உண்டாகிய பொருளானது, அளவுக்கு மீறிப் பெருகுவது போலத் தோன்றி,  முன் இருந்த செல்வத்தோடும் அழிந்து விடும்" என்கின்றார் நாயனார்.

முன் இருந்த செல்வத்தோடும் போதலாவது, தான் போகும் காலத்தில் பழியையும் பாவத்தையும் நிலைபெறச் செய்து, அவன் முன் செய்த தருமத்தையும் உடன்கொண்டு போதல். களவு செய்வதால் உண்டாகிய செல்வம் பெருகுவது போலத் தோன்றி, பாவத்தையும் பழியையும் நிறுத்தி, விரைவில் அழிந்து விடும். ஆற்றில் வெள்ளம் வந்தபோது, வந்த புதுப் புனலோடு, முன்பே இருந்த புனலும் அடித்துச் செல்லப்படுவது போல, உள்ள செல்வமும், இல்லாமல் போகும்.


"களவினால் ஆகிய ஆக்கம், அளவு இறந்து

ஆவது போலக் கெடும்." --- திருக்குறள்.


இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, சிதம்பரம் பச்சைக் கந்தையர் மடத்து, சென்ன மல்லையர் பாடி அருளிய, "சிவசிவ வெண்பா" என்னும் நூலில் இருந்து ஒரு பாடல்...


"வில்லவன் வாதாவி கபடு ஏதாயது, மலயச்

செல்வமுனி நோக்கால், சிவசிவா! - சொல்லில்

களவினால் ஆகிய ஆக்கம் அளவிறந்து

ஆவது போலக் கெடும்."


வாதாவி தன் தம்பியைக் கொன்று அகத்தியர்க்குப் படைத்து அவரால் தானும் மாண்டான். அகத்திய முனிவர் பொதியமலைக்குப் போகும் வழியில், தொண்டை நாட்டில் வாதாவி வல்லவன் என்னும் இராக்கத சகோதரர் இருவர், முனிவரை வஞ்சித்துக் கொல்லும் தங்கள் வழக்கம்போல், அவரையும் கொல்ல எண்ணினார்கள். ஆகையால், வாதாவி ஆடாய் மேய்ந்துகொண்டு இருந்தான். வில்லவன் முனிவரை எதிர்கொண்டு அழைத்து, இருக்க வேண்டினான். அதற்கு அவர் சம்மதித்ததனால், அக் காலத்திய வழக்கம்போல் அவன் வாதாவியாகிய ஆட்டை அறுத்துக் கறி சமைத்துப் படைத்தான்.  அகத்தியர் அகத்தில் வஞ்சனையின்றி ஆட்டுக் கறியைக் கொஞ்சமேனும் விடாமல் புசித்துப் பிராமணார்த்தத்தை நிறைவேற்றினார். உடனே, வில்லவன், தன் வழக்கம் போலச் சஞ்சீவி மந்திர உச்சாடனத்தால், அவர் வயிற்றில் இருந்த ஆட்டுக் கறியாகிய வாதாவியை உயிர்ப்பித்து, வயிற்றைக் கீறிக்கொண்டு வெளியில் வரவழைத்தான். அவர் வயிற்றில் வாதாவி உயிர் பெற்றதனால் கொட கொட என்று இரைந்தான். அந்த அரவத்தால், மோசத்தை உணர்ந்த அகத்திய முனிவர், வாதாவியின் நாசத்தை எண்ணி, "வாதாவி ஜீர்ணாஹா, சுவாஹா" என்று தம் வயிற்றைத் தடவினார். அவன் அவர் வயிற்றிலேயே ஜீரணமாகி மாண்டு போனான். வில்லவனையும் அவர் கோபாக்கினியினாலே சாம்பாராக்கிச் சென்றார். இதனால் ஆற்றுவாராகிய அகத்தியர்க்கு, ஆற்றாதாராகிய வில்லவ வாதாவியர் வலிய அழைத்து, இன்னா செய்ததனால், கூற்றத்தைக் கையால் விளித்ததுபோல், அவரால் உயிர் துறந்து அழிந்தமை காண்க.

தீயதொழில்களைச் செய்வதானல் ஒருவருக்கு உண்டாகும் செல்வத்தை,  நல்ல செயல்களைச் செய்து ஒழுகும் நல்லோர் சிறிதும் விரும்பமாட்டார். காரணம், அது எப்படியாயினும் கெட்டுப் போவதற்கு உரிய பொருள் ஆகும். ஒருவரை வஞ்சித்துத் தேடிய பொருள், வளர்வது போல் தோன்றினாலும் அதிவிரைவில் அழிந்துவிடும் என்கிறார் குமரகுருபர அடிகளார்.

"இடைதெரிந்து அச்சுறுத்து வஞ்சித்து எளியார்

உடைமைகொண்டு ஏமாப்பார் செல்வம் --- மடநல்லார்

பொம்மல் முலைபோல் பருத்திடினும் மற்றுஅவர்

நுண்ணிடைபோல் தேய்ந்து விடும்."  --- நீதிநெறி விளக்கம்.   

இதன் பதவுரை ---

இடை தெரிந்து - காலத்தின் வாய்ப்பினை அறிந்து, அச்சுறுத்து - பயமுறுத்தி, வஞ்சித்து - ஏமாற்றி, எளியார் உடமை கொண்டு - எளியவர்களுடைய பொருளைக் கவர்ந்து, ஏமாப்பார் செல்வம் - இறுமாப்புக் கொள்பவர்களுடைய செல்வமானது, மடம் நல்லார் பொம்மல் முலைபோல் பருத்திடினும் - பேதைமை உடைய பெண்களின் பூரித்த முலைபோல் ஒருக்கால் மிகுந்திட்டாலும், (அவை அதிவிரைவில்), அவர் நுண்ணிடை போல் தேய்ந்து விடும் - அப்பெண்களுடைய சிறுத்த இடை போலக் குறைந்து போகும்.

"அல்லது செய்வார் அரும்பொருள் ஆக்கத்தை

நல்லது செய்வார் நயப்பவோ? - ஒல் ஒலிநீர்

பாய்வதே போலும் துறைவ! கேள் தீயன

ஆவதே போன்று கெடும்." --- பழமொழி நானூறு.

இதன் பதவுரை ---

ஒல் ஒலி நீர் பாய்வதே போலும் துறைவ! கேள் - ஒல் என்று ஒலிக்கும் நீர் கற்பாறைமீது பாய்வதே போன்று விளங்கும் கடல் துறையை உடையவனே! கேட்பாயாக, தீயன ஆவதே போன்று கெடும் - தீச் செயல்களால் உண்டாகிய செல்வம் பெருகுவதே போன்று தோற்றுவித்துத் தன் எல்லையைக் கடந்து கெட்டுப் போகும் (ஆதலால்), அல்லது செய்வார் அரும்பொருள் ஆக்கத்தை - தீவினை செய்வாரது அரிய பொருளாகிய ஈட்டத்தை,  நல்லது செய்வார் நயப்பவோ - நல்வினையைச் செய்வார் விரும்புவரோ? (விரும்பமாட்டார்)

தீயன செய்வார் பெற்ற செல்வம்,  போகும்காலம் வரும்போது, பாவத்தையும் பழியையும் நிறுத்திச் செய்த அறத்தை உடன்கொண்டு போகும். எனவே,  நல்லது செய்வார் அந்தச் செல்வத்தை விரும்பமாட்டார். புதுவெள்ளம் வந்து பழைய வெள்ளத்தையும் கொண்டு போவது போல, தீயார் செல்வம் வருவது போன்று தோன்றி,  வந்த அளவினும் மிகுந்து போகக் கூடியது. 

தீய வழியில் செல்வம் வந்து சேரும்போது, ஆனந்தமாகத்தான் இருக்கும். எவ்வளவு பெருகினாலும் தீய வழியில் வந்த செல்வம் தீயதுதான். எவ்விதத்திலும் அது நல்லது ஆகாது. முடிவில் அது துன்பத்தையே தந்து செல்லும்.

"தீய செயல் செய்வார் ஆக்கம் பெருகினும் 

தீயன தீயனவே வேறு அல்ல, - தீயன 

நல்லன ஆகாவாம், நா இன்புற நக்கிக் 

கொல்லும் கவயமாப் போல்."

என்பது "நீதிநெறி விளக்கம்" என்னும் நூலில் குமரகுருபர அடிகளார் அருளிய பாடல்.

இதன் பதவுரை ---

தீய செயல் செய்வார் - தீயன ஆகிய  செயல்களைச் செய்வோரின்,  ஆக்கம் பெருகினும் - செல்வமானது முதலில் பெருகி வளர்ந்தாலும், தீயன தேயனவே - தீய தொழில்களால் திரட்டப் பட்ட அப்பொருள்கள்  பின்னர் தீமை பயப்பனவே, வேறு அல்ல - (அல்லாமல்) நன்மை பயப்பன ஆகா. (காரணம்)  தீயன நல்லன ஆகாவாம் - தீய தொழில்களால் வரும் பொருள்கள், எக்காலத்திலும் நன்மை பயப்பன  ஆக மாட்டாவாம், (ஆதலின் இது) நா இன்புற நக்கி - நாவால் முதலில் இன்பம் உண்டாகுமாறு நக்கிக் கொடுத்து, கொல்லும் கவயமாப் போல் - (பின்னர்க்) கொன்று விடும் காட்டுப் பசுவினைப் போல்வதாகும். 

நல்ல வழிகளில் ஈட்டப்படாத செல்வமானது முதலில் ஆவது போன்று தோன்றி,  பின்னர் இல்லாது கெட்டு ஒழியும் என்பது கருத்து.

காட்டுப்பசுவானது, தான் கொல்ல விரும்பும் ஒரு விலங்கை முதலிலேயே கொல்லாமல், முதலில் நாவினல், அப்பிராணிக்குச் சுகம் தோன்றுமாறு நக்கிக் கொண்டே இருந்து, அச்சத்தில் இருந்து விடுபட்ட அந்த விலங்கு அசையாமல் இருக்கும்போது, திடீர் எனப் பாய்ந்து அதன் உயிரை வாங்கும். அதுபோல, தீய வழியில் திரட்டிய பொருளானது முதலில் சுகம் தருவது போலத் தோன்றினாலும், முடிவில் தீமையையே தரும் என்பதால், "தீயன தீயனவே, வேறு அல்ல, தீயன நல்லன ஆகாவாம்" என்றார் அடிகளார். 

"பவமும் பாவமும் பாதகமும் தீவினை." ---  பிங்கலந்தை.

"தானமும், அறமும், தருமமும், சீலமும்,

அருளும், மங்கலமும், சுபமும், சுகிர்தமும்,

புண்ணியமும், பாக்கியமும் நல்வினை ஆகும்". ---  பிங்கலந்தை.

தீயானது எந்த நேரத்தில், எந்த இடத்தில், எந்த உடம்பில் பட்டதோ, அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்தில், அந்த உடம்பினை மட்டுமே சுடும். வேறு உடம்பில், வேறு நேரத்தில், வேறு இடத்தில் சென்று சுடுவது இல்லை. ஆனால், தீவினையானது, எந்தக் காலத்தில், எந்த இடத்தில் செய்யப்பட்டதோ, அந்த உடம்பில் உள்ள உயிரை வருத்துவது மட்டும் அல்லாமல், அந்த உயிரை விடாது பற்றிச் சென்று, மற்றொரு காலத்திலும், மற்றொரு இடத்திலும், மற்றோர் உடம்பிலும் வருத்தும்.

எனவே, தீவினையானது, தீயினை விடவும் மிகவும் அஞ்சத் தக்கது என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

"தீயவை தீய பயத்தலான், தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்." --- திருக்குறள்.

"தனக்கு இன்பம் தருதலைக் குறித்து ஒருவன் செய்யும் தீவினைகள், தொடக்கத்தில் இன்பத்தைத் தருவன போல் தோன்றி, பின்பு இன்பத்தை அழித்து, துன்பத்தையே தருதலால், தீய செயல்களைத் தீயினை விடவும் அதிகமாக அஞ்ச வேண்டும்" என்கின்றார் நாயனார்.

இத் திருக்குறளுக்கு விளக்கமாக, பிறைசை சாந்தக் கவிராயர் பாடியருளிய நீதிசூடாமணி என்கின்ற "இரங்கேச வெண்பா" என்னும் நூலில் வரும் ஒரு பாடல்...

"காளமுனி பாண்டவர்மேல் ஏவும் கடி விழுங்க

ஏளிதம் ஆனான், இரங்கேசா! - நாளுந்தான்

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்." 

இதன் பதவுரை ---  

இரங்கேசா - திருவரங்கநாதக் கடவுளே! காளமுனி - (துரியோதனன் வார்த்தையைக் கேட்ட) காளமுனிவன், பாண்டவர் மேல் - பஞ்ச பாண்டவரைக் கொல்லும்படி அவர்கள் மேல், ஏவும் கடி - அனுப்பின பூதமானது திரும்பி வந்து, விழுங்க - (தன்னையே எடுத்து) விழுங்கி விட, ஏளிதம் ஆனான் - இகழ்ச்சிக்கு இடமானான், (ஆகையால், இது) நாளும் - எப்போதும், தீயவை - தீவினைகள், தீய - துன்பங்களை, பயத்தலால் - கொடுப்பதனால், தீயவை - அந்தத் தீவினைகள், தீயினும் - நெருப்பைக் காட்டிலும் (அதிகமாய்ச் சுடுவதாக),  அஞ்சப்படும் - (பெரியோரால்) பயந்து நீக்கப்படும் (என்பதை விளக்குகின்றது).

கருத்துரை ---  பாவகாரியங்களைப் பயந்து நீக்கவேண்டும்.

விளக்கவுரை --- வனத்தில் இருந்த பாண்டவரைக் கொல்ல எண்ணின துரியோதனன் காளமா முனியைக் கொண்டு வாரணயாகம் செய்து, அதிலிருந்து ஒரு பூதத்தை உண்டாக்கி, அவர்களைக் கொல்ல ஏவினான். அதை, முன்னரே உணர்ந்த தரும தேவதை பாண்டவர் ஐவரையும் காக்கும் பொருட்டு, வனத்தில் ஒரு நச்சுப்பொய்கையை உண்டாக்கி, அவர்களை நெடுந்தூரம் அழைத்துக் கொண்டுபோய், அதன் நீரைக் குடிப்பித்து அவர்களுக்கு மரண மூர்ச்சை உண்டாக்கி இருந்தது. அவர்களைத் தேடி வந்த பூதம், அவர்கள் செத்துக் கிடந்ததைக் கண்டு, பிணங்களைத் தின்னவா காளமுனி நம்மை ஏவினான் என்று பெருங்கோபம் கொண்டு, திரும்பிச் சென்று அம் முனிவனையே எடுத்து விழுங்கிவிட்டுச் சென்றது. பிறகு தருமதேவதை ஐவரையும் எழுப்பிவிட்டதனால், பாண்டவர்கள் சுகமாய் வனத்தில் வாழ்ந்தார்கள். கேடு செய்த காளமாமுனி, தானே கெட்டுப் போனான்.

மரம் போல்பவர் மக்கள்

மரம் போல்பவர் மக்கள்

-----

    மனிதர்கள் தம்மை எவ்வளவு வெட்டினாலும், மரங்கள் அவர்களுக்குக் குளிர்ச்சியான நிழலைத் தந்து காக்கின்றதைப் போல, அறிவில் சிறந்த பெரியவர்கள், தாம் சாகும் அளவும் கூட ஒருவர் தமக்குத் தீங்குகளையே செய்தாரையும் தம்மால் ஆகும் அளவும் காப்பார்கள் என்று ஔவைப் பிராட்டியார் "மூதுரை" என்னும் நூலில் அறிவுறுத்தி உள்ளார்.

"சாந்தனையும் தீயனவே செய்திடினும் தாம்அவரை

ஆம்தனையும் காப்பர் அறிவுடையோர் - மாந்தர்

குறைக்கும் தனையும் குளிர்நிழலைத் தந்து

மறைக்குமாம் கண்டீர் மரம்."

இதன் பொருள் ---

மரங்களானவை, மனிதகள் தம்மை மனிதர் வெட்டுமளவும், அவருக்கும் குளிர்ச்சியாகிய நிழலைக் கொடுத்து வெயிலை மறைக்கும். அதுபோல, அறிவுடையவர், தாம் இறந்து போகுமளவும் பிறர் தமக்குத் தீங்குகளையே செய்தாராயினும்,  அவரை வெறுக்காது, அவரையும் தம்மால் முடிந்த அளவு காப்பார்கள்.

    அறிவுடையவர், தமக்குத் தீங்கு செய்வோருக்கும் நன்மையே செய்வார் என்பது கருத்து.

    ஆலமரம் பழுத்து இருந்தால் பரவேகள் தேடி வந்து பலயன்பெறுவது போல, நல்லவரிடத்திலே செல்வம் சேர்ந்து இருந்தால், நாடி வருவோர்க்கு எல்லாம் அது பயன்படும். படிக்காசுப் பலவர் பாடிய பழமொழி விளக்கம் என்னும் "தண்டலையார் சதகம்" என்னும் நூலில் ஒரு பாடல்..

"ஞாலம்உறு நல்லவர்க்குச் செல்வம் வந்தால்

    எல்லவர்க்கும் நாவ லோர்க்கும்

காலம் அறிந்து அருமையுடன் பெருமை அறிந்து

    உதவிசெய்து, கனமே செய்வார்,

மால்அறியாத் தண்டலைநீள் நெறியாரே,

    அவரிடத்தே வருவார் யாரும்,

ஆலமரம் பழுத்தவுடன், பறவையின்பால்

    சீட்டு எவரே அனுப்பு வாரே."

இதன் பொருள் ---

    திருமாலால் அறிய முடியாதவரும், திருத்தண்டலை என்னும் திருத்தலத்தில் "நீள்நெறி" என்னும் திருக்கோயிலில் எழுந்தருளி இருப்பவரும் ஆகிய சிவபெருமானே!  உலகத்திலே நல்லவர்களுக்குச் செல்வம் வந்தால், எல்லோர்க்கும், கற்றறிந்தவர்க்கும், அவருக்குத் தேவைப்படும் காலம் அறிந்தும், அவருடைய பெருமையை அறிந்தும் உதவி செய்து பெருமைப்பட வாழ்வார்கள். அப்படிப்பட்ட செல்வர்களிடத்தே எல்லாரும் வருவார்கள். எப்படி என்றால், ஆலமரம் பழுத்தவுடன், பறவைகளுக்கு யாரும் சீட்டு எழுதி அனுப்புவது இல்லையே.

    செல்வம் படைத்தவர்கள், அது இல்லாதவர்களைத் தேடி உதவுவார்கள்.

பலராலும் விரும்பப்படும் வள்ளல்கள், ஊரின் நடுவிலே சுற்றிலும் திண்ணை அல்லது மேடையோடு கூடிய காய்த்த பனைமரத்தை ஒப்பர். காய்த்த பனையானது பெண்பனை என்று சொல்லப்படும். தமக்கு செல்வம் நிறைந்துள்ளஒபோதும் ஒருவருக்கும் கொடுத்து உண்ணாத மக்கள், சுடுகாட்டில் உள்ள காய்க்காத பனைமரம் போல்வர். காய்க்காத பனையை ஆண்பனை என்பர். நாலடியார் பாடலைக் கவனியுங்கள்.

"நடுவூருள் வேதிகை சுற்றுக் கோள் புக்க

 படுபனை அன்னர் பலர்நச்ச வாழ்வார்,

 குடிகொழித்தக் கண்ணும் கொடுத்து உண்ணா மாக்கள்

 இடுகாட்டுள் ஏற்றைப் பனை."

இதன் பொருள் ---

ஊருக்குள்ளே ஓர் உயர்ந்த இடத்தில், எல்லோரும் வந்து பயன் பெறுமாறு காய்த்துக் குலுங்கும் பயனுடைய பனைமரம் போன்றவர்கள், பலரும் தம்மை விரும்பி வந்து பயன் பெறும்படி, பிறர்க்கு உதவி புரிந்து வாழுகின்ற பெரியவர்கள். அப்படி இல்லாது, மிகப் பெரிய செல்வச் செழிப்பில் இருந்தும், பிறருக்கு உதவி வாழாதவர்கள், ஒருவருக்கும் பயன்படாது ஊருக்கு வெளியே சுடுகாட்டில் இருக்கும் வெற்றுப் பனைமரம் போன்றவர்கள்.

பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்னும் உள்ளம் படைத்த செல்வந்தர்கள், ஊரின் நடுவிலே பழுத்துள்ள மரத்தைப் போன்றவர்கள் என்கிறார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

"பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்

நயன் உடையான்கண் படின்." --- திருக்குறள்.

இதன் பொருள் ---

இரக்கம், தயவு முதலிய நற்குணங்கள் பொருந்திய ஒருவனிடம் செல்வம் திரண்டு இருந்தால், அது பழங்கள் தருகின்ற பயனுள்ள மரம் ஒன்று ஊரின் உள்ளே பழுத்தால் போன்றது.

இதையே பின்வரும் பாடல்கள் வழிமொழிகின்றன. 

"அழல்மண்டு போழ்தின் அடைந்தவர்கட்கு எல்லாம்

நிழல்மரம்போல் நேர் ஒப்பத் தாங்கிப் - பழுமரம்போல்

பல்லார் பயன்துய்ப்பத் தான்வருந்தி வாழ்வதே

நல்லாண் மகற்குக் கடன்." --- நாலடியார்.

இதன் பதவுரை ---

அழல் மண்டு போழ்தின் அடைந்தவர்கட்கு எல்லாம் நிழல்மரம் போல் - வெயிலின் அழல் மிகுந்த காலத்தில் தன்னை அடைந்தவர்கட்கு எல்லாம் ஒப்ப உதவும் நிழல் மரத்தைப்போல், நேர் ஒப்பத் தாங்கி - வறுமையின் துன்பம் மிகுந்த காலத்தில் தன்னை அடைந்தவர்கட்கு எல்லாம் சமம் பொருந்தக் காத்து, பழுமரம் போல் பல்லார் பயன் துயப்ப - பழுத்துள்ள மரம் பலரும் நுகரப் பழங்கள் உதவுதல்போல் பலரும் பயன் நுகரப் பொருள் உதவி, தான் வருந்தி வாழ்வதே நல் ஆண்மகற்குக் கடன் - தான் மேன்மேலும் பொருள் ஈட்டும் முயற்சியால் உழைப்பு உடையனாய் வாழ்வதே உயர்ந்த தாளாண்மை மிக்க மகனுக்குக் கடமை ஆகும்.

‘ஊருணி நிறையவும், உதவும் மாடு உயர்

பார் கெழு பயன்மரம் பழுத்தற்று ஆகவும்,

கார் மழை பொழியவும், கழனி பாய் நதி

வார் புனல் பெருகவும், மறுக்கின்றார்கள் யார்?  ---  கம்பராமாயணம், மந்திரப் படலம்.

இதன் பதவுரை ---

ஊருணி நிறையவும் - ஊராரால் உண்ணுதற்கு உரிய நீர்நிலை நீரால்  நிறையவும்; உதவும் மாடு உயர் - பலர்க்கும் உதவத்தக்க இடத்தில்  வளர்ந்துள்ள; பார்கெழு பயன்மரம் - உலகத்தார் விழையும் பயன்படும் மரம்; பழுத்தற்று ஆகவும் - பழுத்ததாகவும்; கார்மழை பொழியவும் - மேகங்கள் காலத்தில் மழையைப் பெய்யவும்; கழனிபாய் நதி - வயல்களில் பாய்கிற ஆறு;  வார்புனல் பெருகவும் - மிக்க நீர் பெருகவும்;  மறுக்கின்றார்கள் யார் - வேண்டாம் என்று தடுப்பவர்கள் யார் உளர்? (எவரும் இலர்.).’

     இந்த எடுத்துக்காடுகளால், இராமன் பிறர்க்கு நன்மை செய்யும்  ஒப்புரவாளன் என்பது  தெரிவிக்கப்பட்டது.“ ஊருணி நீர் நிறைந்து அற்றே உலகவாம், பேரறி வாளன் திரு” என்னும் திருக்குறளில்  வரும் உவமையினை,  "ஊருணி நிறையவும்" என்றும், “பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம், நயன் உடையான்கண் படின்” என்றும், "மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம், பெருந்தகையான்கண் படின்" என்றும் வரும் திருக்குறட் பாக்களில் வரும் மரங்கள் இரண்டினையும் சுட்டும் வகையில் “பார் கெழு பயன்மரம்” என்றும் கம்பர் சுருங்கச் சொல்லி உள்ளார்.

ஊரின் நடுவிலே பயன் தரத்தக்க மரம் பழுத்து உள்ளதை, பலருக்கும் உதவும் நல்லவர்கள் எனக் காட்டியதுபோல, யாருக்கும் உதவாதவரது செல்வத்தை "நச்சுமரம்" என்கிறார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

"நச்சப் படாதவன் செல்வம், நடு ஊருள்

நச்சு மரம் பழுத்தற்று." --- திருக்குறள்.

இதன் பொருள் --- 

நற்குணங்கள் இன்மையால் ஒரு சிறிதும் பிறரால் விரும்பப்படாதவனுடைய செல்வமானது, ஊரின் நடுவில் நஞ்சுமரம் ஒன்று பழுத்து இருத்தலைப் போன்றது.

தான் தேடிப் படைத்த செல்வத்தைக் கொண்டு தாமே "வல்லாங்கு வாழலாம்" என்று எண்ணி இராது, இல்லாதவர்க்கும் கொடுத்து உதவி, செல்வத்தால் ஆன பயனை, இறையருளாக, புண்ணியமாக மாற்றிக் கொள்வதே அறிவு உடையார் பண்பு என்பது தெளியப்படும். இப்படிப்பட்டவர்களை, "உத்தம புருடர்" என்றும் "உத்தமர்" என்றும் சொல்வார்கள். 

உத்தமம் என்னும் சொல்லுக்கு, எல்லாவற்றுள்ளும் சிறந்தது, முதன்மை, மேன்மை, உயர்வு, நன்மை என்று பொருள் உண்டு. உத்தமபுருடர் அல்லது உத்தமர் என்னும் சொல்லுக்கு, உயர்ந்த குறிக்கோள்களை உடையவர், நன்னெறியில் ஒழுகுபவர், நற்குணம் உடையவர் என்று பொருள்.

பிறர்க்கு உதவி வாழுகின்ற நல்லோரையும், உத்தமர், மத்திமர், அதமர் என்று பிரித்து வகைப்படுத்தி, மரங்களோடு ஒப்புக் கூறுகின்றது "நீதிவெண்பா" என்னும் நூல். 

"உத்தமர்தாம் ஈயும்இடத்து ஓங்குபனை போல்வரே,

மத்திமர்தாம் தெங்குதனை மானுவரே, - முத்துஅலரும்

ஆம்கமுகு போல்வர் அதமர், அவர்களே

தேம்கதலியும் போல்வார் தேர்ந்து."

இதன் பொருள் ---

தமது செல்வத்தைப் பிறருக்கு, அவரது குறிப்பினை அறிந்து கொடுத்தலில், தலையாயவர் ஓங்கி வளரும் பனைமரத்துக்கு ஒப்பாவார்கள். இடைப்பட்டவர்கள், தென்னை மரத்துக்கு ஒப்பாவார்கள். கடைப்பட்டவர் முத்துப் போலப் பூக்கும் பாக்குமரத்துக்கும், இன்சுவை மிக்க பழங்களைத் தரும் வாழைமரத்துக்கும் ஒப்பாவார்கள்.

(உத்தமர் - தலையாயவர், மேலானவர். மத்திமர் - இடைப்பட்டவர். தெங்கு - தென்னை. மானுவர் - ஒப்பர். அலர்தல் - விரிதல், பூத்தல். கமுகு - பாக்கு. அதமர் - கடைப்பட்டவர், கீழோர். அவர்கள் - கடைப்பட்டவர்கள் எனப்படுவோர். தேம் - இனிமை. கதலி - வாழை. தேர்ந்து - ஆராய்ந்து, குறிப்பறிந்து.)

பனைமரம் நீர் ஊற்றிக் காக்காமலே வளர்வது. பனங்கிழங்கு, பனஞ்சாறு, பனையோலை, பனங்காய், பனம்பழம், வயிரமுள்ள பனங்கட்டை முதலிய எல்லா உறுப்புக்களாலும் எல்லோருக்கும் பயன்படுவது.

தென்னைமரம், நீர் ஊற்றிக் காவல் காத்து வளர்த்துக் காத்த பின்னரே பயன்படக் கூடியது.

பாக்குமரம் நெடுங்காலம் காத்து வளர்த்தால் தான் பயன் தரக் கூடியது. சிறிய பயனையே தரவல்லது.

வாழைமரம் ஒருமுறைக்கு மேல் மறுமுறை குலை ஈன்று பயன் தராது. இதற்குக் காவலும் நீரும் வேண்டும்.

தலையாயவர், முன்னால் தமக்கு எந்தவிதமான உதவியும் செய்யாதவர்க்கும் போதுமான அளவு கொடுத்துப் பேருதவி செய்வர்.

இடைப்பட்டவர், முன் உதவி செய்யாதவர் கேட்ட பின்பு சிறிது கொடுத்து உதவுபவர்.

கடைப்பட்டவர் சிறிதே உதவி செய்வர். கைம்மாற்றை எதிர் நோக்குவர். ஒருமுறைக்கு மேல் மறுமுறை எவ்வளவு வருந்திக் கேட்டாலும் கொடுக்கமாட்டார்.








063. இடுக்கண் அழியாமை - 04. மடுத்தவாய் எல்லாம்

 திருக்குறள்  பொருட்பால்  அ. அரசியல் அதிகாரம் 63 -- இடுக்கண் அழியாமை இந்த அதிகாரத்துள் வரும் நான்காம் திருக்குறளில், "பாரம் சுமக்கையி...