திருத் தில்லை - 14

 

"ஆற்றோடு தும்பை அணிந்துஆடும் அம்பலவாணர் தமைப்

போற்றாதவர்க்கு அடையாளம் உண்டே இந்தப் பூதலத்தில்,

சோற்றுஆவி அற்று, சுகமற்று, சுற்றத் துணியும் அற்றே,

ஏற்றாலும் பிச்சை கிடையாமல், ஏக்கற்று இருப்பர்களே."


கங்கை நதியோடு, தும்பை மலரையும் தரித்து ஆடுகின்ற அம்பலவாணப் பெருமானை வழிபடாதவர்களுக்கு இந்த உலகத்தில் அடையாளம் உள்ளது. அது என்னவென்றால், சோற்று வாசனை இல்லாமல், சுகம் ஏதும் இல்லாமல், உடுத்திக் கொள்ள ஆடை ஏதும் இல்லாமல், பிச்சை எடுத்தாலும் கிடைக்காமல் ஏங்கி இருப்பவர்கள்.


"இம்மையே தரும் சோறும் கூறையும்

ஏத்தலாம், இடர் கெடலும் ஆம்,

அம்மையை சிவலோகம் ஆள்வதற்கு

யாதும் ஐயுறவு இல்லையே"


என்னும் சுந்தரர் தேவாரத்தினை எண்ணுக.


53. ஈடு ஆகுமோ?

 


                       53. ஈடாகுமோ?

                                   ---


தாரகைகள் ஒருகோடி வானத் திருக்கினும்

     சந்திரற் கீடாகுமோ?

தாருவில் கொடிதொனிகள் பலகூடி னாலுமொரு

     தம்பட்ட ஓசையாமோ?


கோரமிகு பன்றியின் குட்டிபல கூடின்ஒரு

     குஞ்சரக் கன்றாகுமோ?

கொட்டிமலர் வாவியில் பலகூடி னாலுமொரு

     கோகனக மலராகுமோ?


பாரமிகு மாமலைகள் பலகூடி னாலுமொரு

     பைம் பொன்மக மேருவாமோ?

பலனிலாப் பிள்ளைகள் அநேகம் பிறந்தும்விற்

     பனன்ஒருவ னுக்குநிகரோ?


வாரணக் கொடியொரு கரத்திற்பிடித் தொன்றில்

     வடிவேல் அணிந்தமுருகா!

மயிலேறி விளையாடு குகனே!புல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமரேசனே.


இதன் பொருள் ---


வாரணக்கொடி ஒரு கரத்தில் பிடித்து, ஒன்றில் வடிவேல் பிடித்த முருகா - ஒரு திருக்கையிற் சேவற்கொடியையும், ஒரு திருக்கையில் வடிவேலையும் பிடித்த முருகப் பெருமானே! 


மயில் ஏறி விளையாடு குகனே -  மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!


புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

 

தாரகைகள் ஒருகோடி வானத்து இருக்கினும் சந்திரர்க்கு ஈடாகுமோ - ஒரு கோடி விண்மீன்கள் வானத்திலே ஒளி வீசினும் திங்களுக்கு ஒப்பாகுமோ? 


தாருவில் கொடி தொனிகள் பல கூடினாலும் ஒரு தம்பட்ட ஓசை ஆமோ - மரத்தில் கட்டிய பல துகிற்கொடிகளின் ஒலிகள் பல கூடினாலும், ஒரு பறையின் ஒலிக்கு ஈடாகுமோ?


கோரம் மிகு பன்றியின் குட்டி பல கூடின் ஒரு குஞ்சரக்கன்று ஆகுமோ - அழகற்ற பன்றிக் குட்டிகள் பல சேர்ந்தாலும் ஒரு யானைக் கன்றுக்குச் சமம் ஆகுமோ?


வாவியில் பல கொட்டிமலர் கூடினாலும் ஒரு கோகனக மலர் ஆகுமோ - பொய்கையிலே பல கொட்டிப் பூக்கள் மலர்ந்திருந்தாலும் ஒரு தாமரை மலர்போல் அழகு பெறுமோ?


பாரம் மிகு மாமலைகள் பல கூடினாலும் ஒரு பைம்பொன் மகமேரு ஆமோ - பெருமை மிகுந்த பெரிய மலைகள் பல சேர்ந்தாலும் ஒப்பற்ற பொன் மலையான மகாமேருவுக்குச் சமமாகுமோ? 


பலன் இலாப் பிள்ளைகள் அநேகம் பிறந்தும் விற்பனன் ஒருவனுக்கு நிகரோ - பயன் அற்ற பிள்ளைகள் பலபேர் பிறந்திருந்தாலும் அறிவுடைய ஒரு மகனுக்கு ஒப்பாவரோ?


     அறிவில்லாப் பல பிள்ளைகளினும் அறிவுடைய ஒரு மகனே மேல் என்பது கருத்து.


68. விருந்துக்கு உரிய கிழமை

 


               68. விருந்துக்கு உரிய கிழமை

                                 ----- 


செங்கதிர்க் குறவுபோம், பகைவரும், விருந்தொருவர்

     செய்யொணா துண்ணொ ணாது;

  திங்களுக் குறவுண்டு; நன்மையாம்; பகைவரும்

     செவ்வாய் விருந்த ருந்தார்;


பொங்குபுதன் நன்மையுண் டுறவாம்; விருந்துணப்

     பொன்னவற் கதிக பகைஆம்;

  புகரவற் காகிலோ நெடுநாள் விரோதமாய்ப்

     போனவுற வுந்தி ரும்பும்;


மங்குல்நிகர் சனிவாரம் நல்லதாம்; இதனினும்

     மனமொத் திருந்த இடமே

  வாலாய மாய்ப்போய் விருந்துண விருந்துதவ

     வாய்த்தநாள் என்ற றியலாம்;


அங்கையில் விளங்கிவளர் துங்கமழு வாளனே!

     அண்ணலே! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!


இதன் பொருள் ---


அம்கையில் விளங்கி வளர் துங்க மழுவாளனே - உள்ளங்கையில் விளக்கமுற்று ஒளிரும் தூய மழுப்படையை உடையவனே!, அண்ணலே - பெரியோனே!, அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரிவளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!


செங்கதிர்க்கு விருந்து ஒருவர் செய்ய ஒணாது; உண்ண ஒணாது; உறவு போம், பகை வரும் - ஞாயிற்றுக் கிழமையில் ஒருவர் விருந்து செய்யவும் உண்ணவும் ஒவ்வாது, (செய்தால்) உறவு நீங்கிப் பகை உண்டாகும்;


திங்களுக்கு உறவு உண்டு; நன்மை ஆம் - திங்கட் கிழமையில் (விருந்து உண்டால்) உறவு வரும்; வேறு நன்மையும் உண்டாகும்;


செவ்வாய் விருந்து அருந்தார், பகை வரும் - செவ்வாய்க் கிழமையில் விருந்து உண்ணமாட்டார், (உண்டால்) பகை உண்டாகும்;


பொங்கு புதன் நன்மை உண்டு; உறவுஆம் - நலம் மிகு புதன்கிழமையில் நலம் உண்டாகும், உறவும் உண்டாகும்; 


பொன்னவற்கு விருந்து உண அதிக பகை ஆம் - வியாழனில் விருந்து உண்டால் மிகு பகைவரும்;


புகரவற்கு ஆகிலோ நெடுநாள் விரோதமாய்ப் போன உறவும் திரும்பும் - வெள்ளிக் கிழமையானால் நீண்ட நாட்களாகப் பகையான உறவினரும் திரும்புவர்;


மங்குல் நிகர் சனிவாரம் நல்லது ஆம் - முகில் அனைய சனிக்கிழமை நலம் உண்டாகும்;


இதனினும் மனம் ஒத்து இருந்த இடம் வாலாயமாய்ப்போய் விருந்து உண விருந்து உதவ வாய்த்த நாள் என்று அறியலாம் - மேலும் இந்த நாளே உள்ளம் ஒத்து உள்ள இடத்தில் வழக்கமாகச் சென்று விருந்து உண்ணவும் செய்யவும் பொருந்திய நாள் என உணரலாம்.


சனியின் நிறம் கருமை. ஆகையால், ‘மங்குல் நிகர் சனி' என்றார். அகம் + கை - அங்கை. உள்ளங்கை. விருந்து உண்ணவும் செய்யவும் ஞாயிறு, செவ்வாய், வியாழன் தகாதவை; மற்ற நாள்கள் நலமானவை என்பது கருத்து.


67 - மனை கோலுவதற்கு மாதம்

 

              67. மனை கோலுவதற்கு மாதம்

                                -----


சித்திரைத் திங்கள்தனில் மனைகோல மனைபுகச்

     செல்வம்உண் டதினும் நலமே

  சேரும்வை காசிக்கு; மேனாள் அரன்புரம்

     தீயிட்ட தானி யாகா;


வெற்றிகொள் இராகவன் தேவிசிறை சேர்கடகம்

     வீறல்ல; ஆவ ணிசுகம்;

  மேவிடுங் கன்னியிர ணியன் மாண்ட தாகாது;

     மேன்மையுண் டைப்ப சிக்கே;


உத்தமம் கார்த்திகைக் காகாது மார்கழியில்

     ஓங்குபா ரதம்வந் தநாள்;

  உயர்வுண்டு மகரத்தில்; மாசிமா தத்தில்விடம்

     உம்பர்கோன் உண்ட தாகாது;


அத்தநீ! மாரனை எரித்தபங் குனிதானும்

     ஆகுமோ! அருமை மதவேள்

  அனுதினமும் மனதில்நினை தருசதுர கிரிவளர்

     அறப்பளீ சுரதே வனே!


இதன் பொருள் ---


அத்த - தலைவனே!, அருமை மதவேள் - அரிய மதவேள், அனுதினமும் மனதில் நினைதரு - எப்போதும் உள்ளத்தில் வழிபடுகின்ற, சதுரகிரி வளர் அறப்பளீசுர தேவனே - சதுரகிரியில் எழுந்தருளிய அறப்பளீசுர தேவனே!, சித்திரைத் திங்கள் தனில் மனைகோல மனைபுகச் செல்வம் உண்டு - சித்திரைத் திங்களில் வீடுகோலினாலும் வீடு குடி புகுந்தாலும் செல்வம் உண்டாகும், அதினும் வைகாசிக்கு நலமே சேரும் - சித்திரையிலும் வைகாசித் திங்களில் நன்மையே உண்டாகும், மேனாள் ஆனி அரன்புரம் தீ இட்டது; ஆகா - முற்காலத்தில் ஆனித் திங்களிலேதான் சிவபெருமான் முப்புரத்திற்கு நெருப்பிட்டது ஆகையால் ஆனி ஆகாது, வெற்றிகொள் இராகவன் தேவி சிறைசேர் கடகம் வீறு அல்ல - வெற்றியைக் கொண்ட இராமன் மனைவி சிறைசென்ற ஆடித்திங்கள் சிறப்புடையது அன்று, ஆவணி சுகம் மேவிடும் - ஆவணித் திங்கள் நலம் பொருந்தும், கன்னி இரணியன் மாண்டது; ஆகாது - புரட்டாசித் திங்கள் இரணியன் இறந்தது, ஆகையால், தகாதது, ஐப்பசிக்கு மேன்மை உண்டு - ஐப்பசித் திங்களில் உயர்வு ஆண்டு, கார்த்திகைக்கு உத்தமம் - கார்த்திகைத்திங்களில் நன்மை, ஓங்கு பாரதம் வந்த நாள் மார்கழியில் ஆகாது - பெரிய பாரதச் சண்டை வந்த காலமான மார்கழித் திங்களில் தகாது, மகரத்தில் உயர்வு உண்டு - தைத்திங்களில் மேன்மை உண்டாகும், உம்பர்கோன் விடம் உண்டது மாசி மாதத்தில் ஆகாது - வானவர் தலைவனான சிவபிரான் நஞ்சுண்டதாகிய மாசித்திங்களில் தகாது, நீ மாரனை எரித்த பங்குனி தானும் ஆகுமோ - நீ காமனை எரித்த பங்குனித்திங்களும் தகுமோ? (தகாது)


      (வி-ரை.) கதிரவன் ஆடித்திங்களில் கடகராசியில் செல்கிறான். ஆகையால் கடகம் ஆடி ஆயிற்று. இவ்வாறே கன்னி மகரம் ஆகியவற்றிற்கும் கொள்க.


52. நல்ல செயல்கள்

 



                    52. நல்ல செயல்கள்

                                 -----


"கடுகடுத் தாயிரம் செய்குவதில் இன்சொலாற்

     களிகொண் டழைத்தல்நன்று

கனவேள்வி ஆயிரம் செய்வதிற் பொய்யுரை

     கருத்தொடு சொலாமைநன்று


வெடுவெடுக் கின்றதோர் அவிவேகி உறவினில்

     வீணரொடு பகைமைநன்று

வெகுமதிக ளாயிரம் செய்வதின் அரைக்காசு

     வேளைகண் டுதவல்நன்று


சடுதியிற் பக்குவம் சொல்லும் கொடைக்கிங்கு

     சற்றும்இலை என்னல்நன்று

சம்பத்துடன் பிணியில் மெலிகுவதில் நோயற்ற

     தாரித்தி ரியநன்றுகாண்


மடுவினில் கரிஓலம் என்னவந் தருள்செய்த

     மால்மருகன் ஆனமுதல்வா

மயிலேறி விளையாடு குகனேபுல் வயல்நீடு

     மலைமேவு குமரேசனே."


இதன் பொருள் ---


மடுவினில் கரி ஓலம் என்ன வந்து அருள் செய்த மால்மருகன் ஆன முதல்வா - ஒரு மடுவிலே (முதலையின் வாயில் அகப்பட்ட)  யானை ஓலம் என்று கதற,  வந்து (முதலையைக் கொன்று) காத்தருளிய திருமாலின் மருகனான தலைவனே!, 

மயில் ஏறி விளையாடு குகனே -  மயில் மீது எழுந்தருளி அருள் விளையாடல்கள் புரியும் குகப் பெருமானே!

புல்வயல் நீடு மலை மேவு குமர ஈசனே - திருப் புல்வயல் என்னும் திருத்தலத்தில் மலை மீது எழுந்தருளி உள்ள குமாரக் கடவுளே!

கடுகடுத்து ஆயிரம் செய்குவதில் இன்சொலால் களிகொண்டு அழைத்தல் நன்று - முகம் கடுத்துப் பல உதவிகள் செய்வதைக் காட்டினும் இனியமொழியாலே மனமகிழ்வுடன் வரவேற்பது நல்லது; 

கனவேள்வி ஆயிரம் செய்வதில் பொய்உரை கருத்தொடு சொலாமை நன்று - ஆயிரம் பெரிய வேள்விகள் செய்வதினும் பொய்ம்மொழியைக் கருத்துடன் கூறாமை நல்லது.

வெடுவெடுக்கின்றதோர் அவிவேகி உறவினில் விவேகியோடு பகைமை நன்று - வெடுவெடு என்று நடந்துகொள்கிற முட்டாளின் நட்பினைக் காட்டிலும், அறிவாளியொடு பகை கொள்ளுதல் நல்லது; 

வெகுமதிகள் ஆயிரம் செய்வதின், அரைக்காசு வேளைகண்டு உதவல் நன்று - ஆயிரம் பரிசுகள் கொடுப்பதிலும், காலம் அறிந்து உதவிசெய்தல் நல்லது; 

சடுதியில் பக்குவம் சொல்லும் கொடைக்கு, இங்கு சற்றும் இலை என்னல் நன்று - விரைந்து நயமாகப் "போய் வா" என்று கூறுகின்ற கொடைத்தன்மைக்கு, "இப்போது இங்குச் சிறிதும் இல்லை" என்பது நல்லது; 

சம்பத்துடன் பிணியில் மெலிகுவதில் நோயற்ற தாரித்திரியம் நன்று - செல்வத்துடன் நோயால் வருந்துவதைவிட நோயில்லாத வறுமையே நல்லது.


                                    முதலை வாயினின்று யானையைக் காத்த கதை:

     இந்திரத்துய்மன் என்ற அரசன் ஒரு முனிவர் சாபத்தினாலே யானையாகிக் காட்டில் அலைந்துகொண்டிருந்தான். ஒருநாள் ஒரு மடுவிலே நீர் பருகும்போது அந்த யானையின் காலை முதலை பிடித்துக்கொண்டது. அது, ‘ஆதிமூலமே! வந்து காத்தருள்க!' என ஓலமிட்டது. உடனே திருமால் அங்குத் தோன்றி முதலையைத் தம் சக்கரத்தாலே பிளந்து யானையை விடுவித்தார். யானைதன் சாபமும் நீங்கியது.

     இன்சொல், பொய்ம்மை, அறிவிலியோடு கூடாமை வேண்டும்; இயன்ற வரையில் காலத்திலே உதவுதல் வேண்டும்; இரப்போரை ஏமாற்றுதல் கூடாது; "நோயற்ற வாழ்வே குறைவு அற்ற செல்வம்"  என்பது இப்பாடலின் கருத்து.   


பின்வரும் பாடல்களின் கருத்தையும் இங்கு வைத்து எண்ணுதல் நலம்.

"நல்லவர்கள் வாயால் நவிலும் மொழி பொய்யாமல்,

இல்லை எனாது உள்ள மட்டும் ஈவார்கள்; --- நல்லகுணம்

அல்லவர்கள் "போ வா" என்று ஆசை சொல்லி நாள் கழித்தே

இல்லை என்பார் இப் பாரிலே."


  மேலோர் தாழ்ந்தோர் இயல்பு பற்றி, சீகாழி அருணாசலக் கவிராயர் பாடிய இப் பாடலின் பொருள்---


  இவ்வுலகில் நல்லவர்கள் தமது வாயால் சொன்ன சொல் தவறாது, இல்லை என்று வந்தோர்க்கு, இல்லை என்று சொல்லாமல், தம்மிடத்தில் பொருள் இருக்கும் வரையில் கொடுத்து உதவுவார்கள். நல்லவர் அல்லாத புல்லர்கள், தம்மிடத்தில் வந்தவர்களை, "இன்று போய் நாளை வாருங்கள்" என்று ஆசை மொழிகளைச் சொல்லி, வீணே நாள்களைக் கழித்து, இறுதியில் இல்லை என்று சொல்லி விடுவார்கள்.


இந்தப் பாடலின் கருவாக அமைந்தது, சீகாழியில் அவதரித்த திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் பாடி அருளிய தேவாரப் பாடல் ஆகும். இல்லை என்று, செல்வந்தரிடம் சென்று இரப்பவரை ஆற்றுப்படுத்தும் முகமாகப் பாடிய பின்வரும் அருமையான பாடல்.


"நச்சிநீர் பிறன்கடை நடந்துசெல்ல, நாளையும்

"உச்சிவம்" எனும் உரை உணர்ந்து கேட்பதன் முனம்,

பிச்சர், நச்சு அரவு அரைப் பெரியசோதி, பேணுவார்

இச்சை செய்யும் எம்பிரான் எழில்கொள் காழி சேர்மினே!"  


இதன் பொருள் ---


  பொருளை விரும்பிப் பிறர், தமது மனை வாயிலை வந்து  அடையக் கண்டும், அச் செல்வர், (தன்னிடத்து உள்ள பொருளை விரும்பிக் கொடுத்து உதவாமல்) "நாளை நண்பகல் போதில் வருக" எனக் கூறும் உரையைக் கேட்டு, உள்ளம் வருந்துவதன் முன்னம், நம் மேல் ஈடுபாடு உடையவரும்,  விடம் பொருந்திய பாம்பை அரையில் கட்டிய பெரிய ஒளி வடிவினரும், வழிபடுவாரிடம் அன்பு செய்யும் எம்பிரானாரும் ஆகிய சிவபிரானது அழகிய சீகாழிப் பதியை அடைவீர்களாக.


  திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் அவதரித்த சீகாழிக்குப் போந்து, அங்கே திருக்கோயில் கொண்டுள்ள முருகப் பெருமானைப் பாடிய அருணகிரிநாதரும், இக் கருத்தையே வைத்துத் திருப்புகழ் பாடியுள்ளார் என்பது அறிந்து இன்புறத்தக்கது. 


"செக்கர் வானப் பிறைக்கு, இக்கு மாரற்கு அலத்

     தெற்கில் ஊதைக்கு, அனல் ...... தணியாத

சித்ர வீணைக்கு, அலர்ப் பெற்ற தாயர்க்கு, அவச்

     சித்தம் வாடி, கனக் ...... கவிபாடி,


கைக் கபோலக் கிரி, பொன் கொள் ராசி, கொடைக்

     கற்ப தாரு, செகத் ...... த்ரயபாநு,

கற்றபேர் வைப்பு என,  செத்தை யோகத்தினர்க்

     கைக்குள் நான் வெட்கி நிற்- ...... பது பாராய்".


என்பது அத் திருப்புகழ்ப் பாடலின் முற்பகுதி.


இதன் பொருள் ---


  செவ்வானத்தில் தோன்றும் நிலவுக்கும், கரும்பு வில்லை உடைய மதவேளுக்கும், தென் திசையில் இருந்து வீசும் துன்பத்தைத் தரும் ஊதைக் காற்றுக்கும், தணியாத நெருப்பைப் போன்ற சித்திர வீணையின் இன்னிசைக்கும், வசை மொழிகளைப் பேசும் தாய்மார்க்கும் வீணாக மன வாட்டத்தினை அடைந்து, விலைமாதர்க்குக் கொடுப்பதற்காக, பொருள் உள்ளவர்களைத் தேடி, அவர்கள் மீது பெருமை மிக்கப்

பாடல்களைப் பாடி, அப் பெருமை மிக்க பாடல்களில் அவர்களைத் துதிக்கையையும் தாடையையும் உடைய மலை போன்ற ஐராவதம் என்றும், பொன் பொருந்தும் நல்வினைப் பயன் உள்ளவர் என்றும், கற்பக மரம் போன்று கேட்டதைத் தரும் கொடையில் மிக்கவர் என்றும்,  மூவுலகங்களிலும் விளங்கும் கதிரவன் என்றும், கற்ற புலவர்களுக்கு சேமநிதியாக விளங்குபவர் என்றும், பொருள் உள்ளோரைப் பொய்யாகப் புகழ்ந்து பாடித் துதித்து, குப்பையாகிய செல்வம் பொருந்தி உள்ளவர்களின் கைக்குள் பட்டு நான் வெட்கித்து நிற்கின்ற நிலையைப் பார்த்து அருளுவீராக.


  வறுமையில் வாடும் ஒருவன் தனது இருப்பிடத்தைத் தேடி வந்து, உயர்ந்த பொருள்களோடு கூடிய பாடல்களைப் பாடினாலும், உலோப சிகாமணிகளாகிய செல்வந்தர், தாராளமாகப் பொருளைத் தராமல், "இன்று போய், நாளை வா" என்று அலைய வைத்து, மிகச் சிறிய அளவில் பொருள் தருவர். தராமலும் விடுவர். அங்ஙனம் கிடைக்கின்ற பொருளைச் சிறிது சிறிதாகச் சேர்த்துத் திரட்டிக் கொணர்ந்து, அதனை அறவழியில் செலவிடாமலும், தானும் அனுபவிக்காமலும், பொதுமகளிர்க்கு வழங்கிப் புன்கண் உறுவர்.


திருத்தணிகைத் திருப்புகழிலும் இக் கருத்தையே வைத்து, அருணகிரிநாதர் பாடி உள்ள திருப்புகழ்.....


"உடையவர்கள் ஏவர்? எவர்கள் என நாடி,

     உளமகிழ ஆசு ...... கவிபாடி,

உமதுபுகழ் மேரு கிரி அளவும் ஆனது

     என உரமுமான ...... மொழிபேசி,


நடைபழகி மீள, வறியவர்கள் நாளை

     நடவும் என வாடி, ...... முகம்வேறாய்,

நலியும் முனமே உன் அருண ஒளி வீசு


  நளின இரு பாதம் ...... அருள்வாயே.


இதன் பொருள் ---


  திருத்தணிகை முருகா! செல்வம் படைத்தவர்கள் எவர்கள் எவர்கள் என்று தேடிக்கொண்டு போய், அவர்கள் மனம் மகிழும்படி, ஆசு கவிகள் பாடியும், உமது புகழ் மேருகிரிபோல் அளவில்லாதது என்று வலிமையான துதிமொழிகளைக் கூறியும், ஓயாது நடந்து நடந்து சென்றும், பழையபடியே தரித்திரர்களாகவே வரும்படி “நாளை வா, நாளை வா” என்று அத் தனவந்தர் கூற, அதனால் அகமும் முகமும் வாடி வருந்துதற்கு முன்பாகவே, சிவந்த ஒளி வீசுகின்ற தாமரை போன்ற உமது திருவடிகளைத் தந்தருளுவீர்.


ஒரு காசும் கொடுக்க மனமில்லாத பரம உலோபியைப் பார்த்து, “நீர் பெரிய கொடையாளி; கொடுத்துக் கொடுத்துச் சிவந்த கையை உடையவர்; அள்ளி வழங்குகின்ற வள்ளல்; பரம தாதா; தங்களின் புகழ் மேருமலை போல் உயர்ந்தது; மேருமலை வரை பரவியுள்ளது” என்று புகழ்ந்து கூறுவார்கள். ஆனால், ஒரு காசும் ஈய மனம் வராமல், "நாளை வாருங்கள்" என்று சொன்னதுமே, நாளைக்கு வந்தால் கொடுப்பார் என்னும் ஆசையோடு, இப்படியே சென்று சென்று வந்து, அகம் வாடி, முகம் வெளுத்து வருத்தமுற்றுத் தடுமாற்றம் அடைவார்கள். 


நன்மை செய்தவர் நலம் பெறுவர்

 


                 4. நன்மை செய்தவர்  நலம் பெறுவர்

                                      -----


தன்மம் அது செயல்வேண்டும்; தண்டலைநீள்

     நெறியாரே தயவு செய்வார்!

வன்மவினை செயல்வேண்டாம்; பொய்வேண்டாம்

     பிறரையொன்றும் வருத்தல் வேண்டாம்;

கன்மநெறி வரல்வேண்டாம் : வேண்டுவது

     பலர்க்கும்உப காரம் ஆகும் :

நன்மைசெய்தார் நலம்பெறுவர்! தீமைசெய்தார்

     தீமைபெற்று நலிவர் தாமே.


இதன் பொருள் ---


நன்மை செய்தார் நலம் பெறுவர் - (பிறருக்கு) நலம் புரிந்தவர் (தாமும்) நலம் அடைவர், தீமை செய்தார் தீமை பெற்று நலிவர் - (பிறருக்குத்) தீமை செய்தவர் (தாமும்) தீமை அடைந்து வருந்துவர், (ஆகையால்) வன்ம வினை செயல் வேண்டாம் - (உள்ளத்திலே) வஞ்சம் வைத்திருந்து (பிறருக்குத்) தீங்கு செய்தல் கூடாது,  பொய் வேண்டாம் - பொய் பேசுதல் கூடாது, பிறரை ஒன்றும் வருத்தல் வேண்டாம் - மற்றோரைத்  துன்புறுத்தல் கூடாது, கன்மநெறி வரல் வேண்டாம் - தீவினை ஈட்டும் வழியிலே நடத்தல் கூடாது, பலர்க்கும் வேண்டுவது உபகாரம் ஆகும் - யாவருக்கும் (செய்ய) வேண்டுவது நன்றியே ஆகும். (ஆகையால்) தன்மமது செயல் வேண்டும் - அறத்தையே புரிதல் வேண்டும், (அவ்வாறு செய்தால்) தண்டலை நீள் நெறியாரே தடவு செய்வார் - தண்டலை நீள் நெறியில் எழுந்தருளிய இறைவரே அருள் புரிவார்.


      (வி-ரை) ‘தினை விதைத்தவன் தினை அறுப்பான்; வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்' என்பது பழமொழி. ‘தண்டலை நீள்நெறி' என்பது தண்டலை என்னும் திருத்தலத்தில் உள்ள திருக்கோயிலின் பெரய் ஆகும். ‘வேண்டா' என்பது ‘வேண்டாம்' என மருவியது.


திருத் தில்லை - 13

 

"தவியாது இரு, நெஞ்சமே! தில்லை மேவிய சங்கரனை,

புவிஆர்ந்து இருக்கின்ற ஞானாகரனை, புராந்தகனை,

அவியா விளக்கை, பொன்னம்பலத்து ஆடியை, ஐந்தெழுத்தால்

செபியாமல் நீ செபித்தால், பிறவா முத்தி சித்திக்குமே."


பொழிப்புரை---- நெஞ்சமே! மனம்  இளையாமல் இருப்பாயாக.  திருத்தில்லையிலே எழுந்தருளி இருக்கின்ற அம்பலவாணப் பெருமானை, உலக முழுதும் நிறைந்து இருக்கின்ற பரம்பொருளை, ஞானத்துக்கு இருப்பிடம் ஆனவனை, முப்புரங்களை நீறாக்கியவனை, அழியாத தீபம் போல்பவனை, திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தைக் கொண்டு நீ செபிக்காமல் செபித்தாயானால் பிறவாமல் இருக்கைக்குக் காரணமாகிய முத்தி உனக்குக் கைகூடும்.


விளக்கம் ---  மனமானது இன்பத்தையே எப்போதும் வேண்டி, துன்பத்திலிருந்து விடுபட நினைத்துத் தவித்துக் கொண்டே இருக்கும்.  அதனால் துன்பம் வந்தபோது இளைத்துப் போகும். எனவே, "தவியாது இரு" என்றார். உயிர்கள் உய்யும் பொருட்டு ஐந்தொழில் ஆற்றுகின்ற நடனத்தைப் புரிபவன் தில்லைத் திருச்சிற்றம்பலத்தில் விளங்குகின்றான் என்பதால், "தில்லை மேவிய சங்கரனை" என்றார்.  அவன் உலகப் பொருள்கள் அனைத்துமாக உள்ளவன்; ஞான சொரூபியாகிய அவன் எல்லாப் பொருள்களிலும் நிறைந்து விளங்குகின்றான் என்பதால், "புவி ஆர்ந்து இருக்கின்ற ஞானாகரனை: என்றார். தேவர்களைக் காத்தருள்பவன் என்பதால் "புராந்தகனை" என்றார். புறத்திலே ஏற்றுகின்ற விளக்கானது புறத்திலே உள்ள இருளைப் போக்கி ஒளி தருவது போல், அகத்திலே உள்ள ஆணவ இருளைப் போக்கி, அருள் ஒளியை நிரப்புபவன் என்பதால், "அவியா விளக்கை" என்றார். புறத்திலே ஏற்றிய விளக்கு அவியும். அக விளக்கு அவியாது. "நல் அக விளக்கு அது நமச்சிவாயவே" என்றார் அப்பர் பெருமான். புறத்திலே தில்லையிலும், அகத்திலே புருவ மத்தியிலும் விளங்குபவனைப் "பொன்னம்பலத்து ஆடியை" என்றார். கருவி கரணங்களைக் கடந்து நின்று திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தை செபிக்கன்ற நிலை வாய்க்க வேண்டும் என்பதால், செபியாமல் செபித்தால் என்றார். "நினைப்பு அற நினைந்தேன்" என்பார் மணிவாசகப் பெருமான்.  நிட்டை கூடும் நிலை வாய்க்குமானால், முத்தி எளிது.


திருத் தில்லை - 12


"பிறவாது இருக்க வரம்பெறல் வேண்டும், பிறந்துவிட்டால்

இறவாது இருக்க மருந்து உண்டு காண்! இது எப்படியோ?

அறம்ஆர் புகழ்த்தில்லை அம்பலவாணர் அடிக்கமலம்

மறவாது இரு மனமே, அதுகாண் நல் மருந்து உனக்கே."


பொழிப்புரை --- நெஞ்சமே! இந்த உலகத்தில் பிறவாது இருக்கும்படி வரம் பெறுவதே தக்கது. ஒருக்கால் பிறந்து விட்டால் இறவாமல் இருக்கவும் மருந்து உள்ளது. அது எப்படி என்றால், அறம் நிறைந்திருக்கின்ற தில்லையிலே திருச்சிற்றம்பலத்தில் எழுந்தருளி இன்பநடம் புரியும் அம்பலவாணனப் பெருமானின் திருவடித் தாமரையை மறவாது இருப்பதுதான், இறவாமல் இருப்பதற்கான நல்ல மருந்து ஆகும்.


விளக்கம் ---  


இப்பிறவி என்னும்ஓர் இருட்கடலில் மூழ்கி, நான்

        என்னும்ஒரு மகரவாய்ப்பட்டு,

      இருவினை எனும்திரையின் எற்றுண்டு, புற்புதம்

        எனக்கொங்கை வரிசைகாட்டும்

    துப்புஇதழ் மடந்தையர் மயல்சண்ட மாருதச்

        சுழல்வந்து வந்துஅடிப்ப,

      சோராத ஆசையாம் கான்ஆறு வான்நதி

        சுரந்ததுஎன மேலும்ஆர்ப்ப,

    கைப்பரிசு காரர்போல் அறிவான வங்கமும்

        கைவிட்டு மதிமயங்கி,

      கள்ளவங் கக்காலர் வருவர்என்று அஞ்சியே

        கண்அருவி காட்டும்எளியேன்,

    செப்பரிய முத்தியாம் கரைசேரவும் கருணை

        செய்வையோ, சத்தாகிஎன்

      சித்தமிசை குடிகொண்ட அறிவான தெய்வமே

        தேசோ மயானந்தமே.


    

    காக மோடுகழுகு அலகை நாய்நரிகள்

        சுற்று சோறுஇடு துருத்தியை,

      கால் இரண்டுநவ வாசல் பெற்றுவளர்

        காமவேள் நடன சாலையை,

    போகஆசைமுறி இட்ட பெட்டியை,மும்

        மலமி குந்துஒழுகு கேணியை,

      மொய்த்து வெங்கிருமி தத்து கும்பியை,

        முடங்க லார்கிடை சரக்கினை,

 மாக இந்த்ரதனு மின்னை ஒத்துஇலக

       வேதம் ஓதியகு லாலனார்

        வனைய, வெய்யதடி காரன் ஆன யமன்

      வந்து அடிக்கும்ஒரு மட்கலத்

    தேக மானபொய்யை, மெய் எனக்கருதி

      ஐய, வையமிசை வாடவோ,

        தெரிவ தற்குஅரிய பிரம மே,அமல

      சிற்சு கோதய விலாசமே.


என்னும் தாயுமானார் பாடல்களையும்,



மணம்என மகிழ்வர் முன்னே,

மக்கள்தாய் தந்தை சுற்றம்

பிணம்எனச் சுடுவர் பேர்த்தே,

பிறவியை வேண்டேன் நாயேன்,

பணைஇடைச் சோலைதோறும்

பைம்பொழில் விளாகத்து எங்கள்

அணைவினைக் கொடுக்கும் ஆரூர்

அப்பனே அஞ்சி னேனே.


என்னும் சுந்தரர் தேவாரப் பாடலையும் நோக்குமிடத்துப் பிறவியால் வருவது துன்பமே என்றும், அதனால், அதனைப் பிறவிப் பிணி என்றும், அந்த நோயைப் போக்கிக் கொள்வதற்கு ஒரு மருந்து அவசியம் என்பதும் தெளிவாகும். பிறவாமல் இருக்க வரம் பெறல் வேண்டும் என்றது இதனால்.


இனி பிறவாதிருக்க வேண்டுமென்றால், இறவாது இருக்க வேண்டும். "தோற்றம் உண்டேல் மரணம் உண்டு துயரம் மனை வாழ்க்கை" என்றார் சுந்தரர் பெருமான். மரணமிலாப் பெருவாழ்வை அடைவதற்கான வழியைப் பார்ப்போம்....


கரணங்கள் எல்லாம் கடந்து நின்ற கறைமிடற்றன்

சரணங்களே சென்று சார்தலுமே தான், எனக்கு

மரணம் பிறப்பு என்று இவைஇரண்டின் மயக்கு அறுத்த

கருணைக் கடலுக்கே சென்று ஊதாய் கோத்தும்பீ


எனவும்,


முன்னை வினைஇரண்டும் வேர்அறுத்து முன்நின்றான்,

பின்னைப் பிறப்பு அறுக்கும் பேராளன் - தென்னன்

பெருந்துறையின் மேய பெருங் கருணையாளன்

வரும்துயரம் தீர்க்கும் மருந்து.


என வரும் திருவாசகப் பாடல்கள் இறப்பைத் தவிர்ப்பது பெருமானுடைய திருவடியைச் சார்வதே என்றும், அத் திருவடியே பிறவித் துயரத்தைப் போக்கும் மருந்து என்பதும் தெளிவாகும். அத் திருவடியை மறவாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பின்வரும் திருவாசகப் பாடலால் அறியலாம்...


"மறந்தேயும் தன்கழல் நான் மறவா வண்ணம் நல்கிய அத்

திறம் பாடல் பாடி நாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ".


அப்பர் பெருமானும், "மருந்தாய்ப் பிணி தீர்க்க வல்ல அடி" என்றார்.


இட்டபடியே எல்லாம் ஆகும்

 

"அட்டதிசை எங்கணும்போய் அலைந்தாலும்,      

பாதாளம் அதில் சென்றாலும்,

பட்டம்என வான் ஊடு பறந்தாலும்,

     என்ன? அதில் பயன் உண்டாமோ?

பிட்டுவர மண்சுமந்த தண்டலையா

     ரே! முன்னாள் பெரியோர் கையில்

இட்டபடி யே ஒழிய வேறு ஆசைப்

     படின்வருவது இல்லை தானே."

இதன் பொருள் ---

பிட்டு வர மண்சுமந்த தண்டலையாரே - பிட்டை விரும்பி மண்ணைச் சுமந்த திருத் தண்டலை இறைவரே!,  முன்நாள்  பெரியோர் கையில் இட்டபடியே ஒழிய வேறு ஆசைப்படின் வருவது இல்லை - முற்காலத்தில் பெரியோர்களின் கையிலே  கொடுத்தவாறே தவிர மற்றொரு வகையாக ஆசைப்பட்டால் ஒன்றும் வராது. (ஆகையால்), அட்டதிசை எங்கணும் போய் அலைந்தாலும் - எட்டுத் திக்கிலும் எங்கும் சென்று திரிந்து உழைத்தாலும். பாதாளம் அதில் சென்றாலும் - பாதாள உலத்திலே சென்று தேடினாலும், வான் ஊடு பட்டம் எனப் பறந்தாலும் - வானத்திலே காற்றாடி போலப் பறந்து  திரிந்தாலும், என்ன அதில் பயன்தான் உண்டோ - என்ன கிடைக்கும்? அவ்வாறு அலைவதனால் பயன் ஏதும் உண்டாகாது.

      ‘ஐங்காதம் போனாலும் தன்பாவம் தன்னோடு'  என்பது பழமொழி. இந்தப் பழமொழியினை வைத்து ஒரு பாடலும் மேலே வரும். சொக்கநாதப் பெருமான் மணிவாசகர் பொருட்டாகப். பிட்டுக்கு மண் சுமந்தது மதுரையில். வந்தியம்மை என்னும் ஒரு பிட்டு வாணிச்சிக்காக, சோமசுந்தரக் கடவுள் கூலியாள் போல் வந்து உதிரும் பிட்டைக் கூலியாக விரும்பிப் பெற்று மண் சுமந்தார் என்று திருவிளையாடல் புராணம் கூறும்.

தக்க பெரியோர் கையில் கொடுத்து உதவியது சிறு பொருளானாலும், அது மலைபோல, நிலம் போலப் பெருகும் என்பது நாலடியார் கூறும் கருத்து. உதவி என்பது, காரணம் இல்லாமல் செய்வதும், ஆபத்து நேர்ந்த காலத்தில் செய்வதும், பயனை எதிர்பாராது செய்வதும், பிறர் செய்த உதவிக்கு ஏற்றவண்ணம், பிரதி உதவி (கைம்மாறு) செய்யாது, அவர் மனம் மகிழும் வண்ணம், தமது தகுதிக்கு ஏற்றவாறு மறு உதவி செய்வதும் ஆகும். காரணம் கருதியும், பொருள் கருதியும், காலம் கருதியும் செய்யும் உதவியானது, ஒரு பயனை நோக்கியதாக இருத்தலால், அது சிறந்தது ஆகாது.

நல்லோர்க்குச் செய்த உதவியானது எப்போதும் நிலைத்து நின்று, நல்ல பயனையே தரும் என்பதற்குப் பின்வரும் பாடல்களைக் காணலாம்.

"உறக்கும் துணையது ஓர் ஆலம்வித்து, ஈண்டி

இறப்ப நிழல் பயந்தாஅங்கு, - அறப்பயனும்

தான்சிறிது ஆயினும், தக்கார்கைப் பட்டக்கால்

வான்சிறிதாப் போர்த்து விடும்."           --- நாலடியார்.

இதன் பொருள் ---

     உறக்கும் துணையது ஓர் ஆலம் வித்து - (செயல் ஏதும் இல்லாமல் ஒடுங்கி இருக்கின்ற) மிகச் சிறிய அளவினதான ஓர் ஆலம் விதையானது, ஈண்டி - (மண்ணில் விழுந்து முளைத்துத்) தழைத்துப் (பெரிய மரமாகி), இறப்ப நிழல் பயந்தாங்கு - (பல நூறு பேர் வந்து தங்கி, இளைப்பாற) மிகவும் நிழல் கொடுத்தாற் போல, அறப் பயனும் தான் சிறிதாயினும் - அறச்செயல்களின் பயனான புண்ணியத்தைத் தருகின்ற பொருளும், அளவில் சிறியதே ஆனாலும், தக்கார் கைப் பட்டக்கால் - தகுதியுடைய பெரியோர் கையில் சேர்ந்தால், வான் சிறிதாப் போர்த்து விடும் - வானமும் சிறிது என்னும்படி அவ்வளவு பெரிய புண்ணியத்தைச் சூழ வைத்துவிடும்.

"கடித்தாமரைக் கண்ணன்விழிக் கமலம் தர,

அடித்தாமரைச் சுடர்ப்பரிதி அளித்தருளினை, அதனால்

புதுமலர்ப் பொழில் தில்லை வாண!

உதவியின் வரைத்தோ அடிகள் கைம்மாறே."

என்கின்றார் "சிதம்பர செய்யுட் கோவை" என்னும் நூலில் குமரகுருபர அடிகள்.

இதன் பொருள் ---

     தாமரைக் கண்ணன் ஆகிய திருமால் தனது கண்ணை இடந்து, சிவபெருமான் திருவடியில் இட்டுப் பூசையை நிறைவு செய்தான். அதற்கு,  சிவபெருமான் சூரியன் போலப் போரொளி விளங்கும் (சலந்தராசுரனை வதம் செய்த) சக்கரப்படையை அவன் கையில் தந்தான். எனவே, மேலோர்க்குச் செய்த உதவி மேலான பயனை விளைக்கும். சிவபெருமான் அருளிய உதவி, திருமால் புரிந்த பூசைக்கும் மேலானது. எனவே, சிவபெருமான் திருமால் புரிந்த பூசனைக்குக் கைம்மாறாகப் புரிந்த உதவியானது மிக உயர்ந்தது. மேலான பரம்பொருளைப் பூசித்ததால், மேலான பலனைத் திருமால் பெற்றார்.

"மானம் நேர்ந்து, அறம் நோக்கி, மனுநெறி

போன தண்குடை வேந்தன் புகழ் என,

ஞானம் முன்னிய நான்மறையாளர் கைத்

தானம் என்ன, தழைத்தது நீத்தமே."   ---  கம்பராமாயணம்.

இதன் பதவுரை ---

     மானம் நேர்ந்து - மான உணர்வு பொருந்தி; அறம் நோக்கி - தருமநெறி கருதி;  மனுநெறி போன - மனுநீதிப்படி நடக்கும், தண் குடை வேந்தன் புகழ் என - குளிர்ந்த வெண்கொற்றக் குடை நிழலின் கீழ் இருக்கும் மன்னன் புகழ் போலவும்;  ஞானம் முன்னிய - ஞான வழியை நாடுகின்ற;  நான்மறையாளர் கைத் தானம் என்ன - நான்கு மறைகளிலும் வல்ல வேதியர்களுக்கு வழங்கும் தானம் போலவும்; நீத்தம் தழைத்தது - சரயு ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகிற்று.

     மானம் பேணி அறநெறி நோக்கி உயிர்க் குலத்திற்கு நல்லருட் காவல் வழங்கும் மன்னவனின் புகழ் ஓங்கும். தக்கார்க்கு வழங்கிய கொடையின் பயன் ஓங்கும். அதுபோல, சரயு நதியின் வெள்ளப் பெருக்கு ஓயாது.

ஓலக்க மண்டபத்துடன் அரியாசனத்தின் மேல் நிழற்றும் குடை நிழலுக்காக ஏற்பட்டதன்று.  துன்புறும் உயிர்க் குலத்தின் துயர் துடைக்கும் அருளுக்கு ஓர் அடையாளம்.

     மாவலிச் சக்கரவர்த்தி,  "உனது காலடிகளால் மூன்று அடி மண்ணை அளந்து கொள்க" என்று கூறிக்கொண்டு வாமனன்  கையிலிருந்த குண்டிகை நீரை வாங்கித் தாரை வார்த்தான். மாவலி தாரை வார்த்த நீரரானது, தனது கையில் பட்டதும், பெற்றவர்களும் இகழும்படியான மிகச் சிறிய வடிவத்தை உடைய வாமனமூர்த்தி, வியப்பும் அச்சமும் கொள்ளுமாறு வானளாவ உயர்ந்தான். அவன் உயர்ந்த்து எப்படி இருந்தது என்றால், உயர்ந்தவர்க்குச் செய்த உதவி பெரிதாவது போல இருந்தது. "உதவி வரைத்தன்று உதவி, உதவி செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து" என்ற திருக்குறள் கருத்துத் தோன்ற, உயர்ந்தவருக்கு உதவிய உதவி சிறந்து விளங்குவது போல, வாமனமூர்த்தி வானுற ஓங்கி வளர்ந்து நின்றான் என்றார் கம்பநாட்டாழ்வார்.

"கயம்தரு நறும்புனல் கையில் தீண்டலும்

பயந்தவர்களும் இகழ் குறளன் பார்த்து, எதிர்

வியந்தவர் வெருக்கொள விசும்பின் ஓங்கினான்,

உயர்ந்தவக்கு உதவிய உதவி ஒப்பவே."  ---  கம்பராமாயணம்.

இதன் பொருள் ---

     கயம் தரு நறும் புனல் - குளத்தின் நறுமணமுள்ள அந்தத் தான நீர்; கையில் தீண்டலும் - தனது கைகளில் தீண்டபப்பட்ட உடனே; பயந்தவர்களும் இகழ் குறளன் - பெற்றவரும் இகழும்படியான குறுகிய வடிவு கொண்ட வாமனமூர்த்தி; எதிர் பார்த்து வியந்தவர் வெருக்கொள - எதிர்நின்று பார்த்து வியந்து கொண்டிருந்தவர்களும்- அஞ்சும்படியாக; உயர்ந்தவர்க்கு உதவிய உதவி ஒப்ப - அறிவு ஒழுக்கங்களில் சிறந்த மேலோருக்குச் செய்த உதவி சிறந்து விளங்குவதுபோல;  விசும்பின் ஓங்கினான் - வானத்தின் அளவுக்கு வளர்ந்து நின்றான்.     

     இதையே "சிவஞானசித்தியார்" என்னும் மெய்கண்ட சாத்திர நூல் கூறுவதையும் காணலாம்...

"சிவஞானச் செயல்உடையோர் கையில் தானம்

திலம்அளவே செய்திடினும், நிலம் மலைபோல் திகழ்ந்து,

பவமாயக் கடலின் அழுந் தாதவகை எடுத்து,

பரபோகந் துய்ப்பித்து, பாசத்தை அறுக்கத்

தவம்ஆரும் பிறப்புஒன்றில் சாரப் பண்ணி,

சரியைகிரி யாயோகம் தன்னினும்சா ராமே,

நவம்ஆகும் தத்துவஞா னத்தை நல்கி,

நாதன்அடிக் கமலங்கள் நணுகுவிக்கும் தானே."  ---  சிவஞானசித்தியார்.

இதன் பதவுரை ---

     சிவஞானச் செயல் உடையோர் கையில் தானம் திலம் அளவே செய்திடினும் - (விதிவழி இன்றிப் பத்தி வழியில் நின்கின்ற) சிவஞானிகள் கையில் தானம் செய்து அளித்த பொருள் சிறிதே ஆயினும், நிலம் மலைபோல் திகழ்ந்து - நிலமும் மலையும் போல விரிவாகி ஓங்கி விளங்கும். (அத் தானம் செய்த அந்த பத்தருக்கு), பரபோகம் துய்ப்பித்து - மேலாகிய (சிவசாலோகம் முதலிய பதங்களில் பொருந்தி உள்ள) இன்பங்களை அனுபவிக்கச் செய்து, பவமாயக் கடலில் அழுந்தாத வகை எடுத்து - சனனம் மரணம் என்னும் கடலியல் அமிழ்ந்தாத வண்ணம் எடுத்து, பாசத்தை அறுக்க - பாசத்தினை நீக்க, தவம் ஆரும் பிறப்பு ஒன்றில் சாரப் பண்ணி - தவம் செய்தற்கு உரிய (உயர்ந்த குலத்தில்) ஒரு பிறவியை அடையச் செய்து, சரியை கிரியா யோகம் தன்னினும் சாராமே - சரியை கிரியை யோகங்கள் (ஏனோர்க்குப் போலக் கால நீட்டிப்பும் அருமையும் இன்றி) எளிதில் கைகூடி முற்றுப் பெறச் செய்து, நவம் ஆகும் தத்துவ ஞானத்தை நல்கியே நாதன் அடிக் கமலங்கள் நணுகுவிக்கும் தான் - (முடிவில்) புதுமையாகிய உண்மை ஞானநெறியைத் தலைப்படுத்தி முதல்வனது செங்கமல மலர்போலும் திருவடியாகிய வீட்டினை எய்துவிக்கும்.

     சிவஞானம் மிகுந்த அடியார்கள் கையில் கொடுத்த தானமானது, அதன் அளவில் மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், அதன் பயனானது, இந்த நிலம் போலப் பரந்து விளங்கும். மலை போல மாண்பு பெற்று விளங்கும்.

     இதனையே, நமது கருமூலம் ஆறுக்க வந்த திருமூல நாயனாரும் வலியுறுத்துவார்.

"திலம் அத்தனையே சிவஞானிக்கு ஈந்தால்,

பலமுத்தி சித்தி பரபோகமும் தரும்;

நிலம் அத்தனைப் பொன்னை நின்மூடர்க்கு ஈந்தால்,

பலமும் அற்றே, பரபோகமும் குன்றுமே." ---  திருமந்திரம்.

இதன் பொருள் ---

     கொடுக்கப்படுவது எள்ளளவு பொன்னே ஆயினும், அதனைச் சிவஞானம் கைவரப் பெற்ற ஒருவர்க்குக் கொடுத்தால், அது தன் பயனாக எண்பெரும் சித்திகளையும், பதமுத்தி, அபரமுத்திகளையும், பரமுத்தியையும் தரும். வேட மாத்திரத்தால் சிவஞானிகள் போல நின்று, யாதும் அறியாத முழுமூடர்க்கு நிலம் அத்தனைப் பொன்னைக் கொடுத்தாலும், அது யாதும் பயன் தராது. அல்லாமல், ஞானம் குறைதற்கும் ஏதுவாகி விடும்.

குறித்ததொரு பயனுக்குத் தடையாய் நிற்கும் தீவினை நீங்குதலும், அதற்கு ஏதுவாய நல்வினை கிடைத்தலும் கருதி, உயர்ந்தோரை வருவித்து அவரை வழிபட்டுக் கொடுத்தல் கொடையாகும்.

எனவே, தக்கார்க்கு உதவி செய்தல் வேண்டும். அது சிறிதளவாக இருந்தாலும் பெரும்பயனைத் தரும் என்பதை அறிதல் வேண்டும். இந்த நற்செயலை விடுத்து, பேராசை கொண்டு அலைவதால் பயனில்லை என்பது இப் பாடலின் கருத்து.


திருத் தில்லை - 11

 



"வித்தாரம் பேசினும், சோங்கு ஏறினும், கம்பமீது இருந்து

தத்தா என்று ஓதிப் பவுரி கொண்டு ஆடினும், தம்முன் தம்பி

ஒத்தாசை பேசினும் ஆவதுஉண்டோ, தில்லையுள் நிறைந்த

கத்தாவின் சொற்படி அல்லாது வேறுஇல்லை கன்மங்களே."


பொழிப்புரை ---  வாக்கு வித்தாரமாகப் பேசினாலும், கப்பல் ஏறிப் போனாலும், கம்பத்தின் மேல் இருந்து தத்தா என்று சொல்லிப் பவுரிக் கூத்து ஆடினாலும், தமையன் தம்பி உதவியாகப் பேசினாலும், ஏதாயினும் ஒரு காரியம் ஆவது உண்டோ? (இல்லை) தில்லயம்பதியில் எழுந்தருளி உள்ள கர்த்தனின் சொல்படியே அல்லாமல் உலகத்தில் நிகழும் தொழில்கள் வேறு இல்லை.


விளக்கம் ---  பிறர் மயங்கும்படி அணிமா முதலிய அட்டமா சித்திகளை உடையவர் என்று விரிவாகப் போசினாலும், யாதொரு பயனும் இல்லை என்பதால், "வித்தாரம் பேசினும்" என்றார்.  


ஆகூழ் என்று சொல்லப்படும் நல்வினைப் பயன் இல்லாதபோது, அவர் மரக்கலம் ஏறிச் சென்று பொருள் தேட முயன்றாலும் சிறிதும் கைகூடாது என்பார், "சோங்கு ஏறினும்" என்றார்.


மூங்கில் கழியின் மீது இருந்து கழைக் கூத்து ஆடினாலும் அடைவது ஒரு பயனும் இல்லை என்பதால், "கம்ப மீது இருந்து தத்தா என்று ஓதிப் பவுரி கொண்டு ஆடினும்" என்றார்.


தனக்குத் துணையாக அண்ணன் தம்பிமார் பேசினாலும் கூட யாதொரு காரியமும் ஆகாது என்பார், "தம்முன் தம்பி ஒத்தாசை பேசினும் ஆவது உண்டோ" என்றார்.


உலகத்தில் நிகழும் செயல்கள் அனைத்தும் தில்லயம்பதியில் ஆனந்த்த் திருநடம் புரியும் சிவபெருமானின் அருளாணைப் படியே நிகழும் என்பதால், "தில்லையுள் நிறைந்த கத்தாவின் சொற்படியன்றி அல்லாது வேறு இல்லை கன்மங்களே" என்றார்.


இது ஒத்த கருத்துடைய பாடல்கள் பலவற்றை முன்னும் பார்த்து இருக்கின்றோம். 


திருத் தில்லை - 10

 


"உடுப்பானும், பால்அனம் உண்பானும், உய்வித்து ஒருவர்தம்மைக்

கெடுப்பானும், ஏதுஎன்று கேள்வி செய்வானும், கெதியடங்கக்

கொடுப்பானும், தேகி என்று ஏற்பானும், ஏற்கக் கொடாமல் நின்று

தடுப்பானும், நீ அல்லையோ, தில்லைஆனந்தத் தாண்டவனே."

பொழிப்புரை ---  ஆடை முதலியவற்றைத் தரிப்பவனும், அதன் பின்னே பால் சோறு மூடநெய் பெய்து முழங்கை வழிவாரப் புசிப்பவனும், ஒருவரை வாழ்வித்து, ஒருவரைக் கெடுப்பவனும், யாது என்று கேட்பவனும், வறுமை ஒழியக் கொடுப்பவனும், கொடு என்று இரப்பவனும், அவ்வாறு ஏற்பாருக்குக் கொடுக்க ஒட்டாமல் உறுதியாய் நின்று தடுப்பவனும், எல்லாம் நீயே அன்றோ. தில்லை அம்பலத்திலே ஆனந்தத் தாண்டவம் இடுகின்ற பெருமானே!

விளக்கம் ---  உயிர்கள் செய்யும் தொழிலனைத்தும் சிவனருள் விதித்தபடியே நடக்கும். எல்லாம் அவரவருக்கு ஊட்டப்படும் வினையின் பயனே.


திருத் தில்லை - 9

 


"தெய்வச் சிதம்பர தேவா உன் சித்தம் திரும்பிவிட்டால்

பொய்வைத்த சொப்பன மாமன்னர் வாழ்வும் புவியும் எங்கே,

மெய்வைத்த செல்வம் எங்கே,  மண்டலீகர் தம் மேடைஎங்கே,

கைவைத்த நாடக சாலை எங்கே, இது கண்மயக்கே."


பொழிப்புரை --- தெய்வீகமான அருள்வெளியில் நடிக்கின்ற தேவனே! உமது திருவுள்ளம் பதிந்து விட்டால், அரசரது வாழ்வும், பொய்த் தன்மை உள்ள கனவை ஒத்த பூமியும் என்ன ஆகும். மெய்த் தன்மை அமைத்ததாகக் கொள்ளப்படும் செல்வம் என்னாகும். அலங்காரம் செய்த நாடக சாலை என்னாகும். இது யாவும் கண் மயக்கமே. எல்லாம் சூனியமே.


விளக்கம் - சிவபெருமானுடைய திருவருளானது அடியவரிடம் பதிந்து விட்டால், உலக இன்பங்கள் யாவும் பொய் எனவே தெளிவாகத் தோன்றும்.


பொது --- 1099. அனகனென அதிகனென

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

அனகனென அதிகனென (பொது)


முருகா!

தேவரீரையே புகழ்ந்து பாடி, வாக்கும் மனமும் அற்ற 

பெருநிலையைப் பெறவேண்டும்.


தனனதன தனனதன தனனதன தனனதன

     தனனதன தனனதன ...... தனதான


அனகனென அதிகனென அமலனென அசலனென

     அபயனென அதுலனென ...... அநபாயன்


அடல்மதன னெனவிசைய னெனமுருக னெனநெருடி

     யவர்பெயரு மிடைசெருகி ...... யிசைபாடி


வனசமணி பணிலமழை சுரபிசுரர் தருநிகர்கை

     மகிபஎன தினையளவு ...... ளவுமீயா


மனிதர்கடை தொறுமுழலு மிடியொழிய மொழியொழிய

     மனமொழிய வொருபொருளை ...... அருள்வாயே


இனனிலவு தலைமலைய அடியினுகி ரிலைகளென

     இருசதுர திசையிலுர ...... கமும்வீழ


இரணியச யிலம்ரசித சயிலமர கதசயில

     மெனவிமலை யமுனை யென ...... நிழல்வீசிக்


ககனமழை யுகைகடவு ளுடலமென முதியவிழி

     கதுவியெழில் பொதியமிசை ...... படர்கோலக்


கலபகக மயில்கடவு நிருதர்கஜ ரததுரக

     கடகமுட னமர்பொருத ...... பெருமாளே.


பதம் பிரித்தல்


அனகன் என, அதிகன் என, அமலன் என, அசலன் என,

     அபயன் என, அதுலன் என, ...... அநபாயன்,


அடல்மதனன் என, விசையன் என, முருகன் என, நெருடி

     அவர் பெயரும் இடைசெருகி, ...... இசைபாடி,


வனசமணி, பணில மழை, சுரபி, சுரர் தரு நிகர்கை,

     மகிப என, தினை அளவு ...... உளவும் ஈயா,


மனிதர்கடை தொறும் உழலும், மிடி ஒழிய, மொழி ஒழிய,

     மனம்ஒழிய, ஒருபொருளை ...... அருள்வாயே.


இனன் நிலவு தலைமலைய, அடியின் உகிர் இலைகளென

     இருசதுர திசையில் உர ...... கமும்வீழ,


இரணிய சயிலம், ரசித சயிலம், மரகத சயிலம்

     என, விமலை, யமுனை என ...... நிழல்வீசி,


ககனமழை உகை கடவுள் உடலம் என, முதியவிழி

     கதுவி, எழில் பொதியமிசை ...... படர்கோலக்


கலப கக மயில் கடவு நிருதர் கஜ ரத துரக

     கடகமுடன் அமர் பொருத ...... பெருமாளே.


பதவுரை


அனகன் என அதிகன் என ---  பாவம் அற்றவன் என்றும், யாவரிலும் மேம்பட்டவன் என்றும், 


அமலன் என அசலன் என --- மாசற்றவன் என்றும், எதற்கும் அசையாதவன் என்றும், 


அபயன் என அதுலன் என --- அச்சம் அற்றவன் என்றும், தனக்கு நிகரில்லாதவன் என்றும், 


அநபாயன், அடல்மதனன் என --- அபாயங்கள் இல்லாதவன் என்றும், வலிமை வாய்ந்த மன்மதன் என்றும், 


விசையன் என முருகன் என --- வீரத்தில் அர்ச்சுனன் என்றும், அழகில் முருகனை ஒத்தவன் என்றும், 


நெருடி, அவர்பெயரும் இடைசெருகி இசைபாடி --- இணைத்து, பாடப்பட்டவரின் பெயர்கள் இடையில் வருமாறு பாட்டிலே நுழைத்து, அந்தப் பாடலை இசையுடன் பாடி, 


வனசம், மணி, பணிலம், மழை ---  பதுமநிதி, சிந்தாமணி என்று கூறப்படும் இரத்தினம், சங்கநிதி, மேகம், 


சுரபி, சுரர் தரு …. காமதேனு, கற்பகமரம் - (இவைகளுக்கு கொடையில்) 


நிகர்கை மகிப என --- ஒப்பான கைகளை உடைய அரசனே என்று போற்றவும், 


தினை அளவு உளவும் ஈயா --- தினையளவு கூடத் தன்னிடத்தில் உள்ள பொருளைக் கொடுக்காத,


மனிதர்கடை தொறும் உழலும் மிடி ஒழிய --- மனிதர்களின் வீட்டு வாசல்தோறும் சென்று புகழ்ந்து திரிகின்ற வறுமைநிலை ஒழியவும், 


மொழி ஒழிய, மனம் ஒழிய --- வாக்கு அடங்கவும், மனம் அடங்கவும்,


ஒரு பொருளை அருள்வாயே --- ஒப்பற்ற உபதேசப் பொருளை அடியேனுக்கு அருள் புரிவீராக.


இனன் நிலவு தலை மலைய --- சூரியகனின் ஒளியைத் தலைப்பாகம் நிகர்க்க, 


அடியின் உகிர் இலைகள் என --- காலின் நகங்கள் நொச்சி இலைகளைப் போல் இருக்க, 


இருசதுர திசையில் உரகமும் வீழ --- எட்டுத் திசைகளிலும் உள்ள நாகங்களும் அஞ்சிக் கீழே விழ, 


இரணிய சயிலம், ரசித சயிலம், மரகத சயிலம் என --- பொன்மலை ஆகிய மேருமலையைப் போலவும்,  வெள்ளிமலை என்னும் திருக்கயிலாய மலையைப் போலவும், மரகதமலை என்னும் திரு ஈங்கோய் மலையைப் போலவும் வலிய உடலைக் கொண்டதாய், 


விமலை யமுனை என நிழல் வீசி --- தூயவள் ஆகிய உமாதேவியாரின் திருக்கரங்களிலிருந்து உற்பத்தியாகும் நதியாகிய யமுனையைப் போல நீலநிற ஒளியை வீசி, 


ககன மழை உகை கடவுள் உடலம் என --- வான்மேகத்தை வாகனமாக உடைய இந்திரனின் உடம்பு என்று சொல்லும்படியாக,


முதிய விழி கதுவி --- உடல் முழுதும் முற்றின கண்களைக் கொண்டதாய்,


எழில் பொதிய --- அழகு நிறைந்து, 


மிசை படர் கோலக் கலபகக மயில் கடவு --- மேலே படர்ந்த தோகையினை உடைய பறவையாகிய மயிலினை நடத்திச் சென்று, 


நிருதர் கஜ ரத துரக கடகமுடன் அமர் பொருத பெருமாளே ---  அசுரர்களின் யானைப்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை ஆகியவைகளுடன் போர் புரிந்த பெருமையில் மிக்கவரே! 


பொழிப்புரை

பாவம் அற்றவன் என்றும், யாவரிலும் மேம்பட்டவன் என்றும்,  மாசற்றவன் என்றும், எதற்கும் அசையாதவன் என்றும்,  அச்சம் அற்றவன் என்றும், தனக்கு நிகர் இல்லாதவன் என்றும்,  அபாயங்கள் இல்லாதவன் என்றும், வலிமை வாய்ந்த மன்மதன் என்றும்,  வீரத்தில் அருச்சுனன் என்றும், அழகில் முருகனை ஒத்தவன் என்றும் இணைத்து, பாடப்பட்டவரின் பெயர்கள் இடையில் வருமாறு பாட்டிலே நுழைத்து, அந்தப் பாடலை இசையுடன் பாடி,  பதுமநிதி, சிந்தாமணி என்று கூறப்படும் இரத்தினம், சங்கநிதி, மேகம்,  காமதேனு, கற்பகமரம் ஆகிய இவைகளுக்கு கொடையில் ஒப்பான கைகளை உடைய அரசனே என்று போற்றவும், தினையளவு கூடத் தன்னிடத்தில் உள்ள பொருளைக் கொடுக்காத, மனிதர்களின் வீட்டு வாசல்தோறும் சென்று புகழ்ந்து திரிகின்ற வறுமைநிலை ஒழியவும்,  வாக்கு அடங்கவும், மனம் அடங்கவும் ஒப்பற்ற உபதேசப் பொருளை அடியேனுக்கு அருள் புரிவீராக.

சூரியனின் ஒளியைத் தலைப்பாகம் நிகர்க்க,  காலின் நகங்கள் நொச்சி இலைகளைப் போல் இருக்க,  எட்டுத் திசைகளிலும் உள்ள நாகங்களும் அஞ்சிக் கீழே விழ, பொன்மலை ஆகிய மேருமலையைப் போலவும்,  வெள்ளிமலை என்னும் திருக்கயிலாய மலையைப் போலவும், மரகதமலை என்னும் திரு ஈங்கோய் மலையைப் போலவும் வலிய உடலைக் கொண்டதாய்,  தூயவள் ஆகிய உமாதேவியாரின் திருக்கரங்களிலிருந்து உற்பத்தியாகும் நதியாகிய யமுனையைப் போல நீலநிற ஒளியை வீசி,  வான்மேகத்தை வாகனமாக உடைய இந்திரனின் உடம்பு என்று சொல்லும்படியாக, உடல் முழுதும் முற்றின கண்களைக் கொண்டதாய், அழகு நிறைந்து,  மேலே படர்ந்த தோகையினை உடைய பறவையாகிய மயிலினை நடத்திச் சென்று, அசுரர்களின் யானைப்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை ஆகியவைகளுடன் போர் புரிந்த பெருமையில் மிக்கவரே! 

விரிவுரை

வறுமை நிலையில் உள்ளவர்கள், தமது வறுமையைப் போக்கிக் கொள்ள, தனம் உடையவர்கள் இருக்கும் இடத்தைத் தேடிச் சென்று, அருமையினும் அருமையான இனிய தமிழை, ஈசனுக்கு அர்ப்பணியாமல் வாழ்கின்றவர்களும், பரமலோபிகளும், மகாமூடர்களுமாகியப் பாவிகளைப் பாடிப் பரதவிக்கின்றார்கள். இந்த அவல நிலையைக் கண்டு அருணகிரிநாதர் இத் திருப்புகழில் வருந்துகின்றார். "யார் வேண்டினாலும் கேட்ட பொருள் ஈயும் தியாகாங்க சீலம் உஐயவன் முருகப் பெருமான். கேட்டதெல்லாம் தரும் பரம கருணாநிதியாகிய முருகனைப் பாடினால் இகம் பரம் இரண்டு நலன்களையும் வழங்குவான்.  அப்பரமனை வாழ்த்தக் கூடவேண்டாம். தமிழால் வைதாலும் வாழவைப்பானே?


முற்பிறவியில் செய்த நல்வினையின் பயனாக இறையருளால் வாய்த்த நல்ல செல்வத்தை, இல்லாதவர்க்கு மனம் உவந்து ஈந்து, புண்ணியத்தைத் தேடிக் கொள்ளமால் வாழும் மூடர்களிடம் சென்று அவர்களைப் பாவம் அற்றவன் என்றும், யாவரிலும் மேம்பட்டவன் என்றும்,  மாசற்றவன் என்றும், எதற்கும் அசையாதவன் என்றும்,  அச்சம் அற்றவன் என்றும், தனக்கு நிகர் இல்லாதவன் என்றும்,  அபாயங்கள் இல்லாதவன் என்றும், வலிமை வாய்ந்த மன்மதன் என்றும்,  வீரத்தில் அருச்சுனன் என்றும், அழகில் முருகனை ஒத்தவன் என்றும் இணைத்து, பாடப்பட்டவரின் பெயர்கள் இடையில் வருமாறு பாட்டிலே நுழைத்து, அந்தப் பாடலை இசையுடன் பாடி,  பதுமநிதி, சிந்தாமணி என்று கூறப்படும் இரத்தினம், சங்கநிதி, மேகம்,  காமதேனு, கற்பகமரம் ஆகிய இவைகளுக்கு கொடையில் ஒப்பான கைகளை உடைய அரசனே என்று போற்றவும், தினையளவு கூடத் தன்னிடத்தில் உள்ள பொருளைக் கொடுக்காத, மனிதர்களின் வீட்டு வாசல்தோறும் சென்று புகழ்ந்து திரிகின்ற வறுமைநிலை ஒழிய வேண்டுமானால், செந்தமிழ்த் தெய்வமாகிய முருகப்பெருமானை இலக்கண இலக்கிய கற்பனை நயங்களோடு ஒன்றும் அழகாகப் பாடவேண்டாம். “பித்தன் பெற்ற பிள்ளை; நீலிமகன்; தகப்பன் சாமி; பெருவயிற்றான் தம்பி; பேய் முலையுண்ட கள்வன் மருமகன்; குறத்தி கணவன்” என்று ஏசினாலும் இன்னருள் புரிவான். அத்துணைக் கருணைத் தெய்வம்.


அத்தன்நீ, எமதுஅருமை அன்னைநீ, தெய்வம்நீ,

    ஆபத்து அகற்றி அன்பாய்

ஆதரிக்கும் கருணை வள்ளல்நீ, மாரன்நீ,

    ஆண்மைஉள விசயன்நீ, என்று

எத்தனை விதஞ்சொலி உலோபரைத் தண்தமிழ்

    இயற்றினும் இரக்கஞ் செயார்,

இலக்கண இலக்கியக் கற்பனைக் கல்வியால்

    இறைஞ்சிஎனை ஏத்த வேண்டாம்,

பித்தனொடு நீலியும் பெறுதகப்பன் சாமி!

    பெருவயிற்றான் தம்பி,அப்

பேய்ச்சிமுலை உண்டகள் வன்மருகன், வேடுவப்

    பெண்மணவன், என்றுஏசினும்,

சித்தமகிழ் அருள் செய்யும் என்றே முழக்கல்போல்

    சிறுபறை முழக்கி அருளே!

செம்பொன் நகருக்கு இனிய கம்பைநகருக்கு இறைவ,

    சிறுபறை முழக்கி அருளே!       ---  கம்பை முருகன் பிள்ளைத் தமிழ்


தமிழினிடம் பெருங்காதல் கொண்ட முருகன் தமிழ்நாட்டு வள்ளியிடம் காதல் கொண்டான். அதனாலே, அந்தத் தமிழால் வைதாலும் அவன் அருள் செய்வான் என்னும் கருத்தில், "மொய்தார் அணிகுழல் வள்ளியை வேட்டவன், முத்தமிழல் வைதாரையும் அங்கு வாழவைப்போன்" என்கிறார் அருணகிரிநாதர்.


இரட்டைப் புலவர்கள் பிள்ளையார் கோயிலுக்குச் சென்று, ஒரு பணமுடிப்பை பிள்ளையார் பின்புறத்தில் வைத்து நீராடச் சென்றார்கள். விநாயகர் புலவர்களிடம் விளையாடக் கருதி அப் பணமுடிப்பை மறைத்தருளினார்.  இரட்டையர்கள் வந்து பார்த்தார்கள். பணமுடிப்பு இல்லை. வறிய புலவர்கட்கு உள்ளம் எப்படியிருக்கும்? உடனே பெருமானைப் பார்த்துப் பாடுகின்றார்கள்.


"தம்பியோ பெண்திருடி, தாயாருடன் பிறந்த

வம்பனோ நெய்திருடி மாயனாம்,-அம்புவியில்

மூத்த பிள்ளையாரே முடிச்சு அவிழ்த்துக் கொண்டீரோ?

கோத்திரத்தில் உள்ள குணம்."


"பிள்ளையாரே, நீர் பேசாமல் உள்ளீர்.  உம்மைத் தவிர வேறு யார் இங்கே வந்தார்கள்?  நீர்தான் எமது முடிச்சை அவிழ்த்துக் கொண்டு விட்டீர். உம்முடைய தம்பி யார் என்று எனக்குத் தெரியும். தமிழ்நாட்டுப் பெண் வள்ளியைத் திருடிக் கொண்டு போனவன் அவன். உம் தாயாருடன் பிறந்த மாமன் ஒரு வம்பன், மாமாயன்; அவன் நெய் திருடி. நீரோ  இப்போது என் முடிச்சைத் திருடி விட்டீர். ஐயா கோத்திரத்திற்கு உள்ள குணம் உம்மைவிட்டு எப்படிப் போகும்?' என்று பாடினார்கள். ஏசுவதைப் போலப் பாட்டு இருந்தாலும் இது ஏச்சு அல்ல. ஏசுவது  போல இறைவன் புகழை முத்தமிழால் சொல்கிறார்கள் புலவர்கள். அந்தத் தமிழைக் கேட்பதில் இறைவனுக்கு விருப்பம் உண்டு. 


சுந்தர் மூர்த்தி நாயனார் பாடுகின்றார்.


"நலம்இலாதானை நல்லனே என்றும்,

         நரைத்த மாந்தரை இளையனே,

குலமிலாதானைக் குலவனே என்று

         கூறினும் கொடுப்பார்இலை,

புலம்எலாம்வெறி கமழும் பூம்புக

         லூரைப் பாடுமின் புலவீர்காள்,

அலமராது அமருலகம் ஆள்வதற்கு

         யாதும் ஐயுறவு இல்லையே."


வனசம், மணி, பணிலம், மழை ---  

வனசம் = தாரமை. இங்கே பதுமநிதியைக் குறிக்கும்.

மணி என்பது சிந்தாமணியைக் குறிக்கும்.

மணிலம் = சங்கு. இங்கே சங்கநிதியைக் குறிக்கும்.

கைம்மாறு கருதாமல் எல்லாரொக்கும் பொழிவது மழை.


இனன் நிலவு தலை மலைய --- 

இனன் = சூரியன்.  மலைய = ஒப்ப என்னும் வாய்ப்பாடு.


அடியின் உகிர் இலைகள் என --- 

உகிர் = நகம். மயிலின் காலில் உள்ள நகங்கள் நொச்சி இலைகளைப் போன்று நீண்டு உள்ளன.


இருசதுர திசையில் உரகமும் வீழ --- 

இரு - இரண்டு. சதுரம் - நான்கு. இருசதுரம் - எட்டு.

உரகம் - நாகம்.


இரணிய சயிலம், ரசித சயிலம், மரகத சயிலம் என --- 

இரணியம் - பொன். ரசதம், ரசிதம் - வெள்ளி. மரகதம் - பச்சை.

முருகப் பெருமான் ஆரோகணித்து வரும் மயிலின் உடலானது, 

பொன்மலை என்னும் மேருமலையைப் போலவும்,  வெள்ளிமலை என்னும் திருக்கயிலாய மலையைப் போலவும், மரகதமலை என்னும் திரு ஈங்கோய் மலையைப் போலவும் வலிமை கொண்டதாய் உள்ளது. 


விமலை யமுனை என நிழல் வீசி --- 

விமலை - மலமற்றவள், தூயவள். யமுனை - கருநிறம், நீலநிறம்.

தூயவள் ஆகிய உமாதேவியாரின் திருக்கரங்களிலிருந்து உற்பத்தியாகும் நதியாகிய யமுனையைப் போல நீலநிறம் கொண்டதாக மயிலின் உடல் உள்ளது.


ககன மழை உகை கடவுள் உடலம் என முதிய விழி கதுவி --- 

ககனம் - வானம்.

மழை - இங்கே மேகத்தைக் குறித்து வந்தது.

உகை, உகைத்தல் - செலுத்துதல்.

இந்திரனுக்கு மேகநாதன், மேகவாகனன் என்று பெயர் உண்டு. கௌதம முனிவரால் சபிக்கப்பட்ட இந்திரன் உடம்பெல்லாம் கண்ணாய் ஆனான். அதுபோல, மயிலின் தோகையில் கண்கள் உள்ளன.


மிசை படர் கோலக் கலபகக மயில் கடவு --- 


கோலக் கலபம் - அழகிய தோகை. ககம் - பறவை. அழகிய தோகையினை உடைய மயில்.


நிருதர் கஜ ரத துரக கடகமுடன் அமர் பொருத பெருமாளே ---  


நிருதர் - அரக்கர்கள். கஜம் - யானை. இரதம் - தேர், துரகம் - குதிரை.

கடகம் - படை.


கருத்துரை

முருகா! தேவரீரையே புகழ்ந்து பாடி, வாக்கும் மனமும் அற்ற பெருநிலையைப் பெறவேண்டும்.



திருத் தில்லை - 8

 


"அடியவர்க்கு எளியவர் அம்பலவாணர் அடி பணிந்தால்,

மடியாமல் செல்வ வரம் பெறலாம், வையம் ஏழ் அளந்த

நெடியோனும் வேதனும் காணாத நித்த, நிமலன்அருள்

குடிகாணும் நாங்கள், அவர்காணும் எங்கள் குலதெய்வமே."


பொழிப்புரை ---  தனது அடியவர்க்கு எளியராய் இருப்பவர் அம்பலவாணர். அவர் திருவடிகளை வணங்கினால், இம்மை நலத்தோடு, இறவாத முத்தி நலத்தையும் பெறுகின்ற வரத்தைப் பெறலாம். உலகம் அளந்த திருமாலும், பிரமனும் கண்டு அறியாத நித்தியப் பொருளாக உள்ளவனும், இயல்பாகவே மலங்கள் அற்றவனும் ஆகிய சிவபெருமானுக்கே நாங்கள் அருட்குடிகள் ஆவோம். அவரே எங்களுக்குத் தெய்வமும் ஆவார்.


விளக்கம் ---  அடியவர்க்கு எளியவர் அம்பலவாணர் என்பது,


"கார்ஆனை ஈர்உரிவைப் போர்வை யானைக்

காமருபூங் கச்சியே கம்பன் தன்னை

ஆரேனும் அடியவர்கட்கு அணியான் தன்னை

அமரர்களுக்கு அறிவரிய அளவு இலானைப்

பாரோரும் விண்ணோரும் பணிய நட்டம்

பயில்கின்ற பரஞ்சுடரைப் பரனை எண்ணில்

பேரானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்

பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே."


என்னும் அப்பர் திருத்தாண்டகத்தாலும்,


"தேவ தேவன்மெய்ச் சேவகன்

தென்பெ ருந்துறை நாயகன்

மூவ ராலும் அறியொ ணாமுத

லாய ஆனந்த மூர்த்தியான்

யாவ ராயினும் அன்ப ரன்றி

அறியொ ணாமலர்ச் சோதியான்

தூய மாமலர்ச் சேவ டிக்கண்நம்

சென்னி மன்னிச் சுடருமே."


என்னும் மணிவாசகத்தாலும், இன்ன பிற அருட்பாடல்களாலும் தெளிவாகும்.


பெருமான் திருவடியை வணங்கினால், இம்மை நலங்களோடு, வீட்டின்பத்தையும் பெறலாம் என்பது,


"பிறவிதனை அறமாற்றிப் பிணிமூப்புஎன்று இவையிரண்டும்

உறவினொடும் ஒழியச்சென்று, உலகுஉடைய ஒருமுதலைச்

செறிபொழில்சூழ் தில்லைநகர்த் திருச்சிற்றம் பலம்மன்னி

மறையவரும் வானவரும் வணங்கிடநான் கண்டேனே."


என்னும் மணிவாசகத்தாலும்,


"இம்மை வானவர் செல்வம் விளைத்திடும்

அம்மையேல் பிறவித் துயர் தீர்த்திடும்

எம்மை ஆளும் இடைமருதன் கழல்

செம்மையே தொழுவார் வினை சிந்துமே."


என வரும் அப்பர் திருக்குறுந்தொகையாலும், இன்ன பிற பாடல்களாலும் அறியலாம்.


தாமரையாகிய திருவடியைத் தேட வேண்டியது அன்னம்.  சடையாகிய காட்டைத் தேட வேண்டியது பன்றி. அவ்வாறு இல்லாமல், மாறுபட்டு பிரமனும் திருமாலும், அன்னமும் பன்றியுமாக உருவெடுத்துப் பன்றி தாமரையாகிய திருவடியையும், அன்னம் சடையாகிய காட்டையும் தேடிச் சென்று காணமுடியாமல் அலந்தனர்.  ஆனால், அவனுக்கு அன்பு செய்திடும் அன்பர்களுக்கு எளிவந்து காட்சி கொடுப்பதோடு, எல்லா நலங்களையும் அருளுவான் சிவபெருமான்.


திருத் தில்லை - 7

 


"ஊட்டுவிப்பானும் உறங்குவிப்பானும் இங்கு ஒன்றொடுஒன்றை

மூட்டுவிப்பானும், முயங்குவிப்பானும், முயன்றவினை

காட்டுவிப்பானும், இருவினைப் பாசக் கயிற்றின்வழி

ஆட்டுவிப்பானும் ஒருவன் உண்டே தில்லைஅம்பலத்தே".


பொழிப்புரை --- உண்ணச் செய்பவனும், உறங்கச் செய்பவனும்,  ஒரு பொருளோடு ஒரு பொருளை இந்த உலகத்தில் மூட்டி விடுவோனும், சேரச் செய்பவனும், நல்வினை தீவினை என்னும் பாசமாகிய கயிற்றின் வழியே அசையச் செய்பவனும் ஆகிய ஒருவன் தில்லை அம்பலத்திலே விளங்குகின்றான்.


விளக்கம் ---  இறைவன் உயிர்களுக்கு உடம்பு, கருவி கரணங்கள், உலகம், உலகப் பொருள்கள் ஆகியவற்றைப் படைத்த பின்னர், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய தொழில்களை இயற்றுகின்றான் என்பதை உணர்த்த, "ஊட்டுவிப்பானும், உறங்குவிப்பானும்" என்றார். இறைவன் ஒர் உயிரை இன்னொரு உயிரோடு கூட்டுவதும், பிரிப்பதும் செய்வான் என்பதால், "ஒன்றோடு ஒன்று மூட்டுவிப்பானும்" என்றார். ஆணோடு பெண்ணைச் சேர்ப்பவனும் அவனே யாதலால், "முயங்குவிப்பானும்" என்றார்.  உயிர்களுக்கு இருவினைப் பயனை உண்பிப்பவனும் அவனே என்பதால்,  "முயன்ற வினை காட்டுவிப்பானும்" என்றார். உயிர்களை நல்வினை தீவினை என்னும் இருவினைகளாகிய கயிற்றினால் பிறவியில் சேர்த்து ஆட்டுவிப்பவன் என்பதால், "இருவினைப் பாசக் கயிற்றின் வழி ஆட்டுவிப்பானும்" என்றார்.


இதனை,


வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்க்

கோனாகி யான்எனதுஎன்று அவரவரைக் கூத்தாட்டு

வான்ஆகி நின்றாயை என்சொல்லி வாழ்த்துவனே.


என்னும் மணிவாசகத்தால் உணர்க.


திருத் தில்லை - 6

"ஓடும் எடுத்து, அதள் ஆடையும் சுற்றி, உலாவி, மெள்ள

வீடுகள் தோறும் பலிவாங்கியே, விதி அற்றவர் போல்

ஆடும்அருள் கொண்டு, இங்கு அம்பலத்தே நிற்கும் ஆண்டி தன்னைத்

தேடும் கணக்கு என்ன காண், சிவகாம சவுந்தரியே."


இதன் பொருள் ---


பிச்சைப் பாத்திரமாகிய பிரமனின் மண்டை ஓட்டை எடுத்துக் கொண்டு,  அரையிலே புலித்தோலையும் உடுத்துக் கொண்டு, மான் தோலைத் தோளிலே போட்டுக் கொண்டு, யானைத் தோலைப் போர்த்திக் கொண்டு, மெல்லத் திரிந்து, வீடுகள் தோறும் பிச்சையை ஏற்று, விதி அற்றவன் போலும், பித்தனைப் போலும் அம்பலத்திலே ஆடுகின்ற ஆண்டியாகிய பெருமானை, நீ தேடும் காரணம் என்ன, அம்மா சிவாகம சவுந்தரியே.


பெண்மையைப் போற்றுவோம்

 


பெண்மையைப் போற்றுவோம்

-----

ஆண்டுதோறும் பல தினங்கள் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றன. அன்னையர் தினம், தந்தையர் தினம், மகளிர் தினம் ஆகியவற்றைக் கொண்டாடுகின்ற எல்லோரும், இவர்களால் எல்லா வகையிலும் அனுபவத்தைப் பெற்றவர்களே, அன்பவத்தைப் பகிர்ந்தவர்களே ஆவர். இந்தக் கொண்டாட்டங்களால் உண்மையிலேயே அறிவு விளங்கி இருந்தால், அன்னை தந்தையர்களைப் புறக்கணிக்கும் நிலை வந்திருக்காது. பெண்களை இன்னமும் போகப் பொருளாகவும், அடிமையாகவும் எண்ணும் நிலை தொலைந்து இருக்கவேண்டும்.

நமது வீட்டுப் பெண்மக்களை, உறவுகளை "வாடி" "போடி" என்று அழைக்காமல், பேசாமல், "அம்மா" என்று வாயார அழைப்போம்.

அறநிலையில் நின்று ஒழுகுவதில் ஆண்களைக் காட்டிலும், பெண்கள் உறுதி குலையாதவர்களாக இருந்தார்கள் பெண்கள். எனவேதான், "பெண்ணின் பெருந்தக்க யா உள, கற்பு என்னும் திண்மை உண்டாகப் பெறின்" என்று பெண்மையைச் சிறப்பித்துப் போற்றினார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

"அனைத்தையும் அழிக்கும் மரணம் நான். செல்வர்களின் வளர் செல்வம் நான்" என்று கூறிய கண்ணன், "பெண்மைகளுள் நான் புகழ், திரு, சொல், நினைவு, அறிவு, திண்மை, பொறையாக இருக்கின்றேன்" என்று (பகவத் கீதை, அத்.10 - பாடல் 34) கூறியுள்ளதை எண்ணிப் பார்த்தல் நலம்.

"பார்த்தா! கீழான பிறவியர்களாய் இருக்கின்ற பெண்பாலர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியவரும் என்னைச் சார்ந்து இருந்து நிச்சயமாகப் பரகதி அடைகின்றனர்" என்று (பகவத் கீதை அத்.9, பாடல். 32) கண்ணன் கூறியதில் இருந்து பெண்களை மட்டுமல்லாது, பிற வருணத்தாரையும், கீழானவர்களாக மதித்து வந்தமை புலனாகின்றது. 

உலகில் எந்த நிலையிலும் உயர்ந்தவர்களும், தாழ்ந்தவர்களும் விரவியே இருப்பர். ஏனெனில், இது "மிச்சிர லோகம்" (மிச்சிரம் என்றால் கலப்பு என்று பொருள்) புண்ணியலோகம் ஆகிய சுவர்க்கத்தில், புண்ணியமே செய்தவர்களே இருப்பார்கள். பாவம் செய்தவர்களுக்கு வாழிடமாகிய நரகத்தில் பாவத்தையே பயின்றவர்கள் இருப்பார்கள். பாவம் புண்ணியம் இரண்டும் கலந்து அனுபவிக்க வேண்டியவர்கள் இந்த மண்ணுலகில், அவரவரது பாவ புண்ணியத்திற்கு ஏற்ப வந்து பிறப்பார்கள். பிறக்கும்போது எல்லோரும் நல்லவரே. அவர் நல்லவர் ஆவதும், தீயவர் ஆவதும் சூழலுக்கும், செயலுக்கும் ஏற்ப வாய்க்கும்.

பெண்ணின் பெருமையைத் திருவள்ளுவ நாயனார் போற்றியதோடு, பெண்ணின் இலக்கணம் குறித்தும் பேசி இருப்பார். பெண்ணின் இலக்கணத்தைப் பேசும் பாடல் ஒன்றை நீதிவெண்பாவில் காணலாம்.

"அன்னை தயையும் அடியாள் பணியும், மலர்ப்

பொன்னின் அழகும், புவிப்பொறையும், — வண்ணமுலை

வேசி துயிலும், விறல் மந்திரி மதியும்,

பேசில் இவை உடையாள் பெண்".

இதன் பொருள் --- 

சொல்லப் போனால், தாயைப் போன்ற அன்பும், வேலைக்காரியைப் போலத் தொண்டும், தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகளைப் போன்ற அழகும், நிலத்தைப் போலப் பொறுமையும், அழகிய தனங்களை உடைய வேசியைப் போலத் துயில் இன்பம் தரும் திறனும், வெற்றி மிக்க அமைச்சரைப் போல அறிவும், ஆகிய இந்த ஆறு இயல்புகளையும் உடையவளே பெண் என்று சொல்லத் தக்கவள்.

     இதற்கு நேர் மாறான பாடல் ஒன்றும் அதில் உண்டு.

"பெண்ஒருத்தி பேசில் பெரும்பூமி தான் அதிரும்,

பெண் இருவர் பேசில் விழும் வான்மீன்கள், – பெண்மூவர்

பேசில் அலைசுவறும், பேதையே! பெண் பாலர்தாம்

பேசில் உலகு என் ஆமோ பின்".

இதன் பொருள் --- 

பெண் ஒருத்தி பேசினால் இந்தப் பெரிய நிலவுலகம் நடுங்கும். பெண்மக்கள் இருவர் பேசுவாரானால், விண்மீன்கள் உதிர்ந்து கீழே விழும். பெண்மக்கள் மூவர் பேசினாலோ, கடல் நீர் வற்றி வறண்டு விடும். பெண்மக்கள் பலர் பேசத் தொடங்கி விட்டால், பின்னர் இந்த உலகம் என்ன ஆகுமோ?

இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், உருவத்தில் ஒத்து இருந்தாலும், நல்ல பெண்களும் உண்டு. அல்லாத பெண்களும் உண்டு. விதி ஒன்று உண்டு என்றால், விதிவிலக்கும் இருக்கும். இதற்கும், அந்த நூலில் ஒரு பாடல் உண்டு....

"கற்பூரம் போலக் கடல் உப்பு இருந்தாலும்,

கற்பூரம் ஆமோ கடல் உப்பு; - பொற்பு ஊரும்

புண்ணியரைப் போல இருந்தாலும், புல்லியர்தாம்

புண்ணியர் ஆவாரோ புகல்". 

இதன் பொருள் ---

கடல் நீரில் உண்டாகும் உப்பு, உருவத்தால் கற்பூரத்தைப் போலவே வெண்மையாக இருக்கும். நிறத்தில் வெண்மையாக இருந்தாலும், அந்த உப்பு, தனது தன்மையில் கற்பூரம் ஆகிவிடுமோ? ஆகாது. அதுபோல, தீவினையாளர் அழகு மிகுந்த நல்வினையாளரைப் போலவே இருந்தாலும், தன்மையிலும் நல்வினையாளராக ஆவாரோ? 

இவை எல்லாம் பெண்மக்களுக்கு வைத்துப் பாடப்பட்டு இருந்தாலும், ஆண்மக்களுக்கும் பொருந்தும் என்று கொள்ளவேண்டும். எங்கெல்லாம் அவன் என்று குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அங்கே அவள் என்பதையும் கொள்ளவேண்டும். எங்கெல்லாம் அவள் என்று குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அங்கே அவன் என்பதையும் கொள்ளவேண்டும். திருக்குறளில் பல இடங்களில் "ஒருவன்" என்ற சொல் வரும். அதனை ஒருத்தி என்பவருக்கும் பொருந்துமாறு கொள்ளவேண்டும். பன்மையில் "ஒருவர்" என்று வருகின்ற இடங்களில், இருபாலருக்கும் பொருந்துவதாகக் கொள்ளவேண்டும். 

பெற்றவர் இறந்தால், கொள்ளி வைப்பதற்கு ஒரு ஆண்மகன் வேண்டும் என்று ஒரு வழக்கம் தமிழ்நாட்டு மக்களை எப்படியோ தொற்றிக் கொண்டுவிட்டது. ஆண்மகன் இருந்து, அவன் கொள்ளி வைத்தால்தான் மோட்சம் என்று ஒரு நம்பிக்கை. இது தமிழ்ப் பண்பாட்டிற்கு முற்றிலும் மாறான கருத்து.

பொறுமைக்கும், அன்புக்கும் இலக்கணமாகத் திகழ்பவர்கள் பெண்கள். பக்குவப்பட்ட உயிர்களே பெண் பிறவிக்கு வரும். பிறந்த வீட்டிலே சர்வ சுதந்திரத்தோடு வாழ்ந்து இருந்த ஒரு பெண், தனக்கு மணமான பிறகு, தனக்கு அதுவரை இருந்து வந்த சுதந்திரம் எல்லாவற்றையும் அடியோடு விட்டுவிட்டு, தன்னந் தனியாகப் புகுந்த வீட்டில் காலடி எடுத்து வைக்கின்றார். புகுந்த வீட்டில் உள்ள எல்லோரையும் புரிந்து கொண்டு, அவரவருக்கு ஏற்ப பக்குவத்தோடு பழகி, புகுந்த வீட்டை விளங்கச் செய்கின்றார். அதனால், தான் பிறந்த வீட்டிற்கும் பெருமையைச் சேர்க்கின்றார். அவருக்குக் கணவனாக வாய்த்தவர், தனது வீட்டில் அதுவரை அனுபவித்து வந்த எதையும் இழக்கவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இதுதான் மனைமாட்சி ஆகும். "மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்ஆயின், வாழ்க்கை எனைமாட்சித்து ஆயினும் இல்" என்பது திருக்குறள்.

மனையாள் இல்லாத வீடு காடு ஆகும் என்று "நாலடியார்" கூறுகின்றது.

"மழை திளைக்கும் மாடமாய், மாண்பு அமைந்த காப்பாய்,

இழைவிளக்கு நின்று இமைப்பின் என்னாம்? - விழைதக்க

மாண்ட மனையாளை இல்லாதான் இல்லகம்

காண்டற்கு அரியதோர் காடு".

இதன் பொருள் ---

மழைமேகங்கள் வந்து கவியும் அளவுக்கு உயர்ந்து ஓங்கிய மாடங்களும், மிகச் சிறந்த பாதுகாப்பு அமைப்புகளும், ஒளி வீசும் அழகிய விளக்குகள் பலவும் இருந்து என்ன பயன்? அன்பும் நல்ல குணமும் கொண்ட இல்லத்தரசி இல்லாத வீடு ஒரு வீடா? அது எவரும் அண்ட முடியாத காடு போன்றது.

        "தாரம் மாணாதது வாழ்க்கை அன்று". என்கின்றது முதுமொழிக் காஞ்சி என்னும் நூல். மனையாள் மாட்சிமைப்படாத மனைவாழ்க்கை மனைவாழ்க்கை அல்ல என்பது இதன் பொருள்.

"வான்தரு கற்பின் மனையுறை மகளிர்

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுது எழுவாள்

பெய் எனப் பெய்யும் பெருமழை என்ற அப்

பொய்யில் புலவன் பொருள் உரை தேறாய்".

என்று "மணிமேகலை" என்னும் காப்பியத்திலும், திருக்குறள் கருத்து எடுத்து ஆளப் பெற்று உள்ளது. மணிமேகலை ஆசிரியர், "வான் தரு கற்பு" என்றார். வான் என்றது, இங்கே வானம் தரும் மழையைக் குறித்து நின்றது. ஆக, கற்பு நெறியில் நின்ற பெண்டிர் வேண்ட மழைபெய்யும் என்பது தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது.

"கொண்டான் குறிப்பறிவாள் பெண்டாட்டி, 

கொண்டன செய்வகை செய்வான் தவசி, கொடிது ஒரீஇ

நல்லவை செய்வான் அரசன், இவர் மூவர் 

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை".

என்கின்றது "திரிகடுகம்" என்னும் நூல். இதன்படி, தன்னைக் கொண்டவனுடைய குறிப்பினை அறிந்து அதன்படி ஒழுகுகின்ற மனைவி, தான் மேற்கொண்ட விரதங்களை முறைப்படி கடைப்பிடிக்கின்ற தவசி, தீயவற்றை விலக்கி, மக்களைக் காத்து, நன்மை பயக்கும் செயல்களை மேற்கொள்ளுகின்ற அரசன் ஆகிய இந்த மூவரும் பெய் என்றால் மழை பெய்யும் எனப்பட்டது.

"வேதம் ஓதிய வேதியர்க்கு ஓர் மழை,

நீதி மன்னர் நெறிமுறைக்கு ஓர் மழை,

மாதர் கற்பு உடை மங்கையர்க்கு ஓர் மழை,

மாதம் மூன்று மழை எனப் பெய்யுமே".

என்கின்றது "விவேக சிந்தாமணி" என்னும் நூல்.

கந்தபுராணம் மார்க்கண்டேயப் படலத்தில், பின்வருமாறு ஒரு பாடல் வருகின்றது...

"காண் தகைய தம் கணவரைக் கடவுளார் போல

வேண்டல் உறு கற்பினர் தம் மெய்யுரையில் நிற்கும்,

ஈண்டை உள தெய்வதமும் மாமுகிலும் என்றால்,

ஆண்தகைமை யோர்களும் அவர்க்கு நிகர் அன்றே".

கணவனைக் கடவுள் போல் எண்ணி வழிபடும் கற்பு உடைய மகளிரின் சொல்வழி தெய்வமும், மழைமேகமும் நிற்கும் என்னும்போது, அப் பெண்களுக்கு ஆடவர்கள் நிகர் ஆகார் என்கின்றது இப் பாடல்.

பெரிய புராணத்தில், மானக்கஞ்சாற நாயனார் வரலாற்றில், தெய்வச் சேக்கிழார் பெருமான், பின் வருமாறு பாடுகின்றார்...

"குழைக்கு அலையும் வ டிகாதில்

கூத்தனார் அருளாலே

மழைக்கு உதவும் பெருங் கற்பின்

மனைக் கிழத்தியார் தம்பால்

இழைக்கும் வினைப் பயன் சூழ்ந்த

இப் பிறவிக் கொடுஞ்சூழல்

பிழைக்கும் நெறி தமக்கு உதவப்

பெண்கொடியைப் பெற்று எடுத்தார்".

குழையை அணிந்ததால் அசைகின்ற அழகிய திருச்செவியை உடைய கூத்தப்பெருமான் திருவருளால், மழை வேண்டும் பொழுது, அதனை உடன் உதவுதற்கு உரிய பெரும் கற்பினை உடைய தமது மனைவியார் திருவயிற்றில், ஒழிவு இன்றிப் பெருகிவரும் வினைப் பயன்களால் வரும் பிறவி என்னும் கொடிய சுழற்சியில் இருந்து, தப்பிப் பிழைக்கின்ற நல்ல நெறியினைத் தமக்கு உதவ வல்லது ஒரு பூங்கொடி போலும் சாயலை உடைய பெண் குழந்தையை மானக்கஞ்சாற நாயனார் பெற்றெடுத்தார் என்கின்றது இப் பாடல்.

இதனால் மழை வேண்டும் கற்பினை உடையவர் பெண்கள் என்பது மட்டுமல்ல. ஆண்மகனைப் பெற்றால் மட்டுமே ஒருவன் வீடுபேறு (மோட்சம்) அடையமுடியும் என்னும் கருத்தும் மறுக்கப்பட்டது. பெண்ணைப் பெற்றால், அவள் தனக்கு நீர்க்கடன் அறிக்கவில்லை என்றாலும், வீடுபேற்றை அடையலாம் என்னும் கருத்து சிந்திக்கத்தக்கது.

"மங்கையா ராகப் பிறப்பதற்கே - நல்ல

     மாதவம் செய்திட வேண்டும், அம்மா!

பங்கயக் கைந்நலம் பார்த்தலவோ - இந்தப்

     பாரில் அறங்கள் வளரும், அம்மா!"

கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையவர்களின் இந்தப் பாடல் முதல்கண்ணி மட்டுமே எல்லோருக்கும் பரிச்சயமான ஒன்று.  அடுத்த கண்ணி (இரண்டு வரிகள்) இனிமை மிக்கது. அறிந்து தெளியவேண்டிய செய்தி இது. பிச்சை எடுப்பவருக்கு உணவு தந்து அளிப்பவர்கள் எந்த வீட்டிலும் பெண்களாகத் தான் இருப்பார்கள். மணிமேகலை அமுதசுரபியைக் கையில் ஏந்திப் பிச்சைக்குச் சென்றபோது, ஆதிரை என்னும் ஒரு பெண்மணி பிச்சை இடுகிறாள். இதைப் பாட வந்த சீத்தலைச் சாத்தனார் ஒர் அருமையான வாழிவியல் உண்மையை நமக்குக் காட்டுகிறார்.

"மனையகம் புகுந்து மணிமே கலைதான்

புனையா ஓவியம் போல நிற்றலும்,

தொழுது வலம்கொண்டு துயர்அறு கிளவியோடு

அமுத சுரபியின் அகன்சுரை நிறைதரப்

பாரகம் அடங்கலும் பசிப்பிணி அறுகென  

ஆதிரை இட்டனள் ஆர்உயிர் மருந்துஎன்."

மணிமேகலை ஆதிரையின் இல்லத்திற்குச் சென்று, அணி செய்யப்படாத ஓவியப் பாவை போல நிற்றலும், அவளை வலம்வந்து வணங்கி, இன்சொற்களோடு, மணிமேகலை கையில் கொண்ட அமுதசுரபியினது அகன்ற உள்ளிடம் நிறையுமாறு,  ஆதிரை நல்லாள் ஆருயிர் மருந்தாகிய அன்னத்தை 'நிலவுலகம் முழுவதும் பசிப்பிணி தீர்வதாக' என்று கூறி இட்டனள். தான் இட்ட சோறு கொண்டு இந்த உலகம் முழுதுமே பசி என்னும் நோய் இல்லாமல் வாழவேண்டும் என்று எண்ணுகின்ற பரந்த கருணை உள்ளம் ஆதிரையிடம் இருந்தது.

பெண்கள் கையைப் பார்த்துதான் இந்த உலகில் அறங்கள்  வளர்கின்றன என்று சொல்லி, பெண்கள் இல்லாவிட்டால் இந்த உலகில் அறம் எங்கே வளரப் போகிறது? என்று ஒரு வினாவை எழுப்பி, இதன் மூலமாகப் பெண்மக்களின் உயர்வைக் காட்டுகிறார் கவிமணி அவர்கள். இந்தக் கருணையைத்தான் "பால் நினைந்து ஊட்டும் தாய்" என்றார் மணிவாசகப் பெருமான். பெண்மையின் சிறப்பை கவிமணி அவர்கள் எவ்வளவு அருமையாகப் பாடித் தந்து உள்ளார்! மேலும் பாடுகிறார், படித்து இன்புறுங்கள்.

"அல்லும் பகலும் உழைப்பவர் ஆர்? - உள்ளத்து

     அன்பு ததும்பி எழுபவர் ஆர்?

கல்லும் கனியக் கசிந்து உருகித் - தெய்வ

     கற்பனை வேண்டித் தொழுவர் ஆர்?


ஊக்கம் உடைந்து அழும் ஏழைகளைக் காணில்

     உள்ளம் உருகித் துடிப்பவர் ஆர்?

காக்கவே நோயாளி அண்டையிலே - இரு

     கண்இமை கொட்டாது இருப்பவர் ஆர்?


சிந்திய கண்ணீர் துடைப்பவர் ஆர்? - பயம்

     சிந்தை அகன்றிடச் செய்பவர் ஆர்?

முந்து கவலை பறந்திடவே - ஒரு

     முத்தம் அளிக்க வருபவர் ஆர்?


உள்ளந் தளர்வுறும் நேரத்திலே - உயிர்

     ஊட்டும் உரைகள் உரைப்பவர் ஆர்?

அள்ளி எடுத்து மடி இருத்தி - மக்கள்

     அன்பைப் பெருக்கி வளர்ப்பவர் ஆர்?


நீதி நெறிநில்லா வம்பருமே - நல்ல

     நேர்வழி வந்திடச் செய்பவர் ஆர்?

ஓதிய மானம் இழந்தவரை - உயர்

     உத்தமர் ஆக்க முயல்பவர் ஆர்?


ஆவி பிரியும்அவ் வேளையில் - பக்கத்து

     அன்போடு அகலாது இருப்பவர் ஆர்?

பாவி யமனும் வருந்திடாமல் - ஈசன்

     பாதம் நினைந்திடச் செய்பவர் ஆர்?


ஏங்கிப் புருடனைத் தேடி அழும் - அந்த

     ஏழைக்கு இதம்சொல்லி வாழ்பவர் ஆர்?

தாங்கிய தந்தை இழந்தவரைத் - தினம்

     சந்தோஷம் ஊட்டி வளரப்பவர் ஆர்?


சின்னஞ் சிறிய வயதினிலே - ஈசன்

     சேவடிக்கு அன்பு எழச் செய்பவர் ஆர்?

உன்னம் இளமைப் பருவமெலாம் - களிப்பு

     உள்ளம் பெருகிடச் செய்பவர் ஆர்?


மண்ணக வாழ்வினை விட்டு எழுந்து - மனம்

     மாசிலா மாணிக்க மாய்ஒளிர்ந்து

விண்ணக வாழ்வை விரும்பிடவே - நிதம்

     வேண்டிய போதனை செய்பவர் ஆர்?


அன்பினுக் காகவே வாழ்பவர் ஆர்? - அன்பின்

     ஆவியும் போக்கத் துணிபவர் ஆர்?

இன்ப உரைகள் தருபவர் ஆர்? - வீட்டை

     இன்னகை யால்ஒளி செய்பவர் ஆர்?"


இவ்வாறு பெண்ணின் பெருமையைப் பாடி முடித்து, பெண்மக்களாய் அவதரித்து உள்ளோர்க்கு ஓர் அறிவுரையை அவர் கூறுகின்றார்.


இப்பெரு நற்கரு மக்கள் எல்லாம் - உமக்கு

     ஈசன் அளித்த உரிமைகளாம்

மெய்ப்பணி வேறும் உலகில் உண்டோ? - இன்னும்

     வேண்டிப் பெரும்வரம் ஒன்றுளதோ?"


"மங்கைய ராகப் பிறந்ததனால் - மனம்

     வாடித் தளர்ந்து வருந்துவதேன்?

தங்கு புவியில் வளர்ந்திடும் கற்பகத்

     தாருவாய் நிற்பதும் நீர் அலவோ?"


"செம்மையில் பெற்ற குணங்களெலாம் - நீங்கள்

     செய்வினை யாலே திருத்துவீரேல்,

இம்மைக் கடன்கள் முடித்திடவே - முத்தி

     எய்திச் சுகமாய் இருப்பீரே."


எனவே, பெண்மையைப் போற்றுவோம், தாய்மையைப் போற்றுவோம் --- இன்று மட்டுமல்ல, என்றுமே. வார்த்தைகளால் அல்ல --- உள்ளத்தால்.


திருத் தில்லை - 5

 


"ஆயும் புகழ்த்தில்லை அம்பலவாணர் அருகில் சென்றால்,

பாயும் இடபம், கடிக்கும் அரவம், பின்பற்றிச் சென்றால்

பேயும் கணமும் பெருந்தலைப் பூதமும் பின்தொடரும்,

போய் என்செய்வாய் மனமேவ! பிணக்காடு அவர் போம் இடமே."


பொழிப்புரை --- உலகில் நல்லோரால் புகழப் பெறுகின்ற அம்பலவாணனின் திருவடியை அடைய, அவர் அருகில் சென்றால், அவர் ஏறியுள்ள காளையானது பாயும், அவர் அணிந்துள்ள பாம்பானது கடிக்கும்,  பின் தொடர்ந்து போனாலோ, பேய்களும், பூதகணங்களும், பெருந்தலையை உடைய பூதங்களும் பின்தொடர்ந்து வரும். மனமே! அவர் போகும் இடமோ பிணங்களைச் சுடுகின்ற காடு. அங்கே போய் நீ என்ன செய்வாய்.


விளக்கம் -- இப்பாடலின் உட்பொருளை உணர்ந்து கொள்ளுதல் வேண்டும். இறைவன் திருவடியை அடைய முற்பட்டால், மெத்தக் கடினம் தான். இருவினைகளானவை சீறும். இருவினைகளுக்கு அஞ்சக் கூடாது. இன்ப துன்பங்கள் நம்மை வருத்தும். போகங்களை விழைந்து, துன்பத்தை வெறுக்கவும் கூடாது. இரண்டையும் சமமாக எண்ணி அனுபவித்துத் தான் ஆகவேண்டும். பேய் மனத்தோடு போராடித்தான் ஆகவேண்டும். உலகில் உள்ள அத்தனை விஷயங்களோடும் போராடித்தான் ஆகவேண்டும். எவ்வளவு துன்பம் வந்தபோதும், திருவடிப் பற்றை விடக்கூடாது என்பது கருத்து.  


பெற்ற தாய்தனை மக மறந்தாலும்,

          பிள்ளையைப் பெறும் தாய் மறந்தாலும்,

     உற்ற தேகத்தை உயிர் மறந்தாலும்,

          உயிரை மேவிய உடல் மறந்தாலும்,

     கற்ற நெஞ்சகம் கலை மறந்தாலும்,

          கண்கள் நின்றுஇமைப்பது மறந்தாலும்,

     நல் தவத்தவர் உள்இருந்து ஓங்கும்

          நமச்சிவாயத்தை நான் மறவேனே.


வன்மை செய்திடும் வறுமை வந்தாலும்,

          மகிழ்வு செய்பெரு வாழ்வு வந்தாலும்,

     புதுமை மங்கையர் புணர்ச்சி நேர்ந்தாலும்,

          பொருந்தினாலும், நின்றாலும், சென்றாலும்,

     தன்மை இல்லவர் சார்பு இருந்தாலும்,

          சான்ற மேலவர் தமைஅடைந்தாலும்,

     நன்மை என்பன யாவையும் அளிக்கும்

          நமச்சி வாயத்தை நான்மற வேனே.


இன்னும் பற்பல நாள் இருந்தாலும்,

          இக்கணம் தனிலே இறந்தாலும்,

     துன்னும் வான்கதிக்கே புகுந்தாலும்,

          சோர்ந்து மாநரகத்து உழன்றாலும்,

     என்ன மேலும் இங்கு எனக்கு வந்தாலும்,

          எம்பிரான் எனக்கு யாது செய்தாலும்,

     நன்னர் நெஞ்சகம் நாடிநின்று ஓங்கும்

          நமச்சி வாயத்தை நான்மற வேனே.    --- திருவருட்பா.


திருத் தில்லை - 4

 


"முடிசார்ந்த மன்னரும் மற்றும் உள்ளோரும் முடிவில்ஒரு

பிடிசாம்பராய் வெந்து மண்ணாவதும் கண்டு, பின்னும் இந்தப்

படிசார்ந்த வாழ்வை நினைப்பது அல்லால், பொன்னின் அம்பலவர்

அடிசார்ந்து நாம்உய்ய வேண்டும் என்றே அறிவார் இல்லையே."


பொழிப்புரை ---  முடிசூடி வாழுகின்ற மன்னர்களும், மற்றும் உள்ளவர்களும், தமது வாழ்நாள் முடிவில் ஒரு பிடி சாம்பலாக வெந்து மண்ணோடு மண்ணாகப் போவதைக் கண்டிருந்தும், இந்த உலகில் வாழும் நிலையற்ற வாழ்வையே எண்ணுவது அல்லாமல், இதை ஒழித்து, பொன்னம்பலவாணனிள் திருவடியைச் சரணாக அடைந்து, பிறப்பு இறப்புக்களில் இருந்து பிழைத்து உய்யவேண்டும் என்று உணர்பவர்கள் ஒருவரும் இல்லை.


விளக்கம் ---  பகை அரசர்களை வென்று, அவர்களது நாடு செல்வம் முதலியவற்றைக் கவர்ந்து, புலவர்களும், பாணர்களும், வந்து தம்மைப் புகழ்ந்து பாடுகையில், அவர்களுக்கு வேண்டிய பொருள்களைக் கொடுத்து, சுற்றத்தோடு செல்வச் செழிப்பில் வாழ்ந்த முடிமன்னர் முதலியோரும் கூட,  அத்தகு செழிப்பான வாழ்வின் மூலம், தமது பிறப்பை ஒழித்துக் கொள்ள முடியாது, வாழ்நாள் முடிந்த போது, இந்த உடம்பை விட்டு உயிர் போன, அவர்கள் போற்றிக் காத்த அந்த உடம்பானது தீயில் வெந்து ஒரு பிடி சாம்பலாகிப் போவதையும், மண்ணிலே புதைக்கப்பட்டு, மண்ணோடு மண்ணாகிச் சிதைந்து போவதையும், அறிந்து வைத்து இருந்தும், இந்தப் போக்கு வரவினை ஒழித்து, நிலையான பேரின்பத்தை அடையும் வழியை ஆராயாது இருக்கின்றார்கள். அதற்கு ஒரே வழி அம்பலவாணர் திருவடிக் கமலத்தை அன்போடு வழிபடுவதுதான் என்பதை அறியாமல் இருக்கின்றார்கள். இந்த நிலையை எண்ணி அடிகள் பாடியருளியது இத் திருப்பாட்டு.


திருத்தில்லை - 3

 


"கொல்லாமல், கொன்றதைத் தின்னாமல், குத்திரம் கோள்களவு

கல்லாமல், கைதவரோடு இணங்காமல், கனவிலும் பொய்

சொல்லாமல், சொற்களைக் கேளாமல், தோகையர் மாயையிலே

செல்லாமல், செல்வம் தருவாய், சிதம்பர தேசிகனே."


பொழிப்புரை -- சிதம்பரம் என்னும் திருத்தலத்தில் எழுந்தருளி உள்ள இறைவரே! ஓர் உயிரையும் கொல்லாமல் இருக்கவும், கொன்றதன் ஊனைத் தின்னாமல் இருக்கவும், வஞ்சகத்தையும், கோள் சொல்லுதலையும், திருட்டுத் தனத்தையும் கற்காமல் இருக்கவும், வஞ்சகரோடு சேராமல் இருக்கவும், கனவிலும் பொய்களைச் சொல்லாமல் இருக்கவும், துன்பம் விளைவிக்கும் சொற்களைக் கேளாமல் இருக்கவும், மாதர் மயல் அடையாமல் இருக்கவும்,  தேவரீரது திருவடியாகிய செல்வத்தைக் கொடுத்து அருள்புரிவீராக.


திருத் தில்லை - 2

 


"பாராமல் ஏற்பவர்க்கு இல்லை என்னாமல், பழுதுசொல்லி

வாராமல், பாவங்கள் வந்து அணுகாமல், மனம் அயர்ந்து

பேராமல், சேவை பிரியாமல், என்பு பெறாதவரைச்

சேராமல், செல்வம் தருவாய், சிதம்பர தேசிகனே."


பொழிப்புரை ---  திருத்தில்லையின்கண் திருச்சிற்றம்பலத்தில் எழுந்தருளி உள்ள பரமாசாரியனே!  தமது பழைய நிலையைக் கருதாது வந்து இரப்பவர்களுக்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் இருக்கவும், இரப்பவர்கள் மீது குற்றங்களையே எடுத்துக் கூறி வராமல் இருக்கவும், பாவங்கள் என்னை வந்து அடையாமல் இருக்கவும், முன் நின்ற நிலையில் இருந்து மனம் சோர்வுபடாமல் இருக்கவும், உன்னுடைய திருவடிச் சேவையைப் பிரியாமல் இருக்கவும்,  உன்னிடத்து அன்பு வைக்காதவரை நான் அடையாமல் இருக்கவும்,  தேவரீரது திருவடியாகிய செல்வத்தைக் கொடுத்து அருள்புரிவீராக.


விளக்கம் --  இரப்பவர்கள் தமது இளிவரவைத் தமக்குச் சொல்லுவதற்கு, முன்பே அவர் குறிப்பு அறிந்து கொடுத்தலும், இன்னொருவரிடம் சென்று அவர் தமது இளிவரவைச் சொல்லாது இருக்கும்படி கொடுத்தலும், நான் இப்போது பொருள் உடையவன் இல்லை என்று சொல்லி, இரப்பவரக்குக் கொடுக்காமல், கரக்கின்ற இழிநிலை வராமல் இருத்தலும், ஈகைக் குணம் உடையவர்க்கு உரிய குணங்களாதலால், பாராமல் ஏற்பவர்க்கு இல்லை என்னாமல் என்றார்.


பிறர்மேல் குற்றும் கூறுவதையே செய்பவருக்கு யாவரும் பகையாகவே ஆவர் என்பதால், பிறர் தீமை சொல்லா நலமாகிய சான்றாண்மை வேண்டும் என்பார், பழுது சொல்லி வாராமல் என்றார். "பிறர் தீமை சொல்லா நலத்தது சால்பு" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.  


பிறர் தீமையைச் சொல்வதாலும், புறம் கூறுவதாலும், எல்லாப் பிறவிகளிலும் பாவங்கள் வந்து அணுகும் ஆதலால், அதைத் தவிர்த்து ஒழுகுதல் பொருட்டு, "பாவங்கள் வந்து அணுகாமல்" என்றார்.


வீட்டின்பத்தை அடைய முயலுவோர் செவி முதலாகிய ஐம்பொறிகளுக்குரிய ஓசை முதலாகிய ஐம்புலன்களையும் அவித்தல் வேண்டும். இல்லாவிடில், ஐம்புலன்கள் மனத்தைத் துன்பத்தினாலும், பாவத்தினாலும், தேடப்படும் பொருள்களின் மேல் அல்லாமல், முத்திவழியாகிய சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்னும் மார்க்கங்களில் செல்ல ஒட்டாமல் செய்யுமாதலால், "மனம் அயர்ந்து பேராமல்" என்றார்.


முத்திப் பேற்றை அடைய வேண்டுமானால், பெருமான் திருவடியில் அன்பு மிக்கு, அகம் குழைந்து, மெய் அரும்பி, கையினால் தொழுதல் வேண்டும். அந் நெறியில் சிறிதும் வழுவாமல் வழிபாடு இயற்றிட வேண்டும் என்பார், "சேவை பிரியாமல்" என்றார்.  


அதற்கு உபாயமாக உள்ளது அடியவர் திருக்கூட்டத்தினைச் சார்ந்து இருத்தலே ஆகும். அல்லாதாரோடு சேர்ந்து இருந்தால் அல்லாதவை எல்லாம் வந்து சேரும். அல்லாத கூட்டமானது, ஒருவனை இருளிலே உய்த்து விடும். எனவே, நல்லோர் கூட்டத்தை அடைதல் வேண்டும் என்பார், "அன்பு பெறாதவரைச் சேராமல்" என்றார்.


எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகிய இறைவன் திருவடிச் செல்வம், மற்ற உலகியல் நலங்கள் எல்லாம் இயல்பாகவே வாய்க்கும் என்பதால்,  "செல்வம் தருவாய்" என்றார். செல்வம் என்பது அருட்செல்வத்தையே குறிக்கும். "அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம், பொருள்செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உள" என்னும் திருக்குறளை நோக்குக.  


திருவடிச் செல்வமானது, இம்மை மறுமை நலன்களைத் தரும் செல்வம் போல் அல்லாமல்,  நிரதிசயானந்தத்தைத் தரும். ஆகையால், அதனையே தரவேண்டும் என்று வேண்டினார். நிரதிசயானந்த இன்பம் வாய்க்குமானால், இம்மை மறுமை இன்பங்கள் கசக்கும்.


திருத் தில்லை - 1

 


"ஓடாமல், பாழுக்கு உழையாமல், ஓரம் உரைப்பவர் பால்

கூடாமல், நல்லவர் கூட்டம் விடாமல், வெங்கோபம் நெஞ்சில்

நாடாமல், நன்மை வழுவாமல், இன்றைக்கு நாளைக்கும் என்று

தேடாமல் செல்வம் தருவாய், சிதம்பர தேசிகனே."


பொழிப்புரை --- திருத்தில்லையின் கண் திருச்சிற்றம்பலத்தில் எழுந்தருளி உள்ள பரமாசாரியனே, ஒவ்வொரு விடயமாக ஓடாது இருக்கவும், வீணுக்கு உழைக்காது இருக்கவும், பகை, நொதுமல், நட்பு என்னும் மூன்று தரத்திலும் பட்ச பாதமாய்ப் போசுவோரிடத்துச் சேராது இருக்கவும், நல்லவர்களின் கூட்டத்தை விட்டு நீங்காமல் இருக்கவும், என் மனத்தில் கொடிய சினமானது எழாது இருக்கவும், நன்மை தருவன எவற்றையும் நீங்காது இருக்கவும், இன்றைக்கு வேண்டும், நாளைக்கு வேம்டும் என்று பொருள் முதலியவற்றைத் தேடாது இருக்கவும்,  தேவரீரது திருவடியாகிய செல்வத்தைக் கொடுத்து அருள்புரிவீராக.  


விளக்கம் --- மறுபிறப்பும், இருவினைப் பயனும், கடவுளும் இல்லை என்றும், மற்றும் இத் தன்மையான விஷயங்களைச் சொல்லும் மயக்கநூல் வழக்குகளையே மெய்ந்நூல் எனத் துணிந்து, அக் கொள்கைகளை உடையவரிடத்து செல்லாது இருக்க வேண்டும் என்பார், "ஓடாமல்" என்றார்.


காமம், வெகுளி, மயக்கும் என்னும் முக்குற்றங்களையும் கடிந்து, இயமம், நியமம், இருப்பு, உயிர்நிலை, மனவொழுக்கம், தாரணை, தியானம், சமாதி என்று சொல்லப்படும் எண் பகுதியாகிய யோக நெறிகளில் எப்போதும் உழைத்து உயிருக்குரிய ஊதியத்தைப் பெறவேண்டுமேயல்லாது, பிற விஷயங்களில் உழைக்கக் கூடாது என்பார்,  "பாழுக்கு உழையாமல்" என்றார். "பழியுடை யாக்கை தன்னில் பாழுக்கே நீர் இறைத்து வழியிடை வாழ மாட்டேன், மாயமும் தெளியகில்லேன்" என்பார் அப்பர் பெருமான்.


விருப்பு, வெறுப்பு காரணமாக ஒருதலையாகப் பேசுதல் விடுத்து, சொல்ல நினைப்பவைகளைத் தீமை பயக்காதவையாகச் சொல்லுவதால் தனக்கும் கேடு இல்லை, பிறருக்கும் கேடு இல்லை.  அவ்வாறு இல்லாதவரால் கேடு விளையும் என்பதால், "ஓரம் உரைப்பவர் பால் கூடாமல்" என்றார்.  ஓரம் பேசுதல் தீயது என்பதை, "வேதாளம் சேருமே, வெள்எருக்குப் பூக்குமே, பாதாள மூலி படருமே, மூதேவி சென்று இருந்து வாழ்வளே, சேடன் குடிபுகுமே, மன்று ஓரம் சொன்னார் மனை" என்னும் ஔவைப் பிராட்டியாரின் அருள் வாக்கு தெளிவிக்கும்.


நல்லவர்களைச் சேர்ந்து இருந்தால் நல்ல குணங்களை உடையவராவர். தீய குணங்கள் உடையவரைச் சேர்ந்து இருந்தால், தீய குணங்களே மிகும் என்பதால், "நல்லவர் கூட்டம் விடாமல்" என்றார்.


நெருப்பானது தான் சேர்ந்து இடத்தை மட்டுமே சுடும். ஆனால், சினம் என்னும் நெருப்போ, தான் சேரந்தவரை மட்டுமன்றி, சுற்றத்தையும் சுடும் ஆதலால், "நெஞ்சில் வெம் கோபம் நாடாமல்" என்றார். "சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி, இனம் என்னும் ஏமப் புணையைச் சுடும்" என்பது திருக்குறள்.  


இன்பத்தின் காரணமாகச் செய்யும் தீவினைகள், முடிவில் துன்பத்தையே தருபவை ஆதலால், அதனை ஒழித்து,  ஒருவருக்கு நன்மையைச் செய்தால், அந்த நன்மையை எழுபிறப்பும் நினைத்துப் பார்ப்பர். எனவே, "நன்மை வழுவாமல்" என்றார்.


அவரவர் ஈட்டிய இருவினைக்கு ஈடாக, எப்போது என்ன என்று எழுதி வைக்கப்பட்டு விட்டது.  அதைத் தேடவேண்டிய அவசியமே இல்லை. தேடவேண்டியது இறையருளையே. அதனால், "இன்றைக்கு நாளைக்கு என்று தேடாமல்" என்றார்.


எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகிய இறைவன் திருவடிச் செல்வம், மற்ற உலகியல் நலங்கள் எல்லாம் இயல்பாகவே வாய்க்கும் என்பதால்,  "செல்வம் தருவாய்" என்றார்.  செல்வம் என்பது அருட்செல்வத்தையே குறிக்கும். "அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம், பொருள்செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உள" என்னும் திருக்குறளை நோக்குக.


திரு ஏகம்ப மாலை - 29

 



"கொன்றேன் அநேகம் உயிரை எல்லாம், பின்பு கொன்று கொன்று

தின்றேன், அது அன்றியும் தீங்கு செய்தேன், அது தீர்க்க என்றே

நின்றேன் நின் சந்நிதிக்கே, அதனால் குற்றம் நீ பொறுப்பாய்

என்றே உனை நம்பினென், இறைவா, கச்சி ஏகம்பனே."


பொழிப்புரை : திருக்கச்சி ஏகம்பத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் இறைவனே!  அநேகமான உயிர்களை எல்லாம் நான் கொன்றேன்.  பிறகு, கொலைசெய்து, கொலைசெய்து உண்டேன். அது அல்லாமலும் மற்றும் பல தீமைகளையும் செய்தேன். அவைகள் தீரவேண்டும் என்று பெருமானின் சந்நிதியில் நின்றேன். ஆதலால், எனது குற்றங்களை எல்லாம் தேவரீர் பொறுத்து அருளுவீர் என்றே நம்பி இருக்கின்றேன்.


விளக்கம் --  உயிர்க்கு உறுதி பயக்கும் செயல்களைச் செய்யாமல் தீத் தொழில்களையே செய்தேன் என்பார், "கொன்றேன் அநேகம் உயிரை எல்லாம்" என்றார். "கொல்லாமை மேற்கொண்டு ஒழுகுவான் வாழ்நாள் மேல் செல்லாது உயிர் உண்ணும் கூற்று" என்பதையும் அறவே மறந்தேன். "கொல்லா நெறியே குருவருள் நெறி எனப் பல்கால் எனக்குப் பகர்ந்த மெய்ச்சிவமே" என்றார் அருட்பெருஞ்சோதி அகவலில் வள்ளல்பெருமான். "கொல்லா விரதம் குவலயம் எல்லாம் ஓங்க எல்லார்க்கும் சொல்லுவது என் இச்சை பராபரமே" என்றார் தாயுமானார்.


"தன் ஊன் பெருக்கற்குத் தான் பிறிதின் ஊன் உண்பான் எங்ஙனம் ஆளும் அருள்" என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார். இத்தனை பெரியோர்கள் சொன்ன அருள்மொழிகள் அனைத்தையும் மறந்து,  கொன்றதோடு மட்டும் அல்லாமல், கொன்றவற்றை எல்லாம், எனது ஊன் உடம்பு கொழுப்பதற்குத் தின்றேன் என்பார், "பின்பு கொன்று கொன்று தின்றேன்" என்றார்.


பதினோராம் திருமுறையில் திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை என்னும் நூலில் பின்வருவாறு அடிகளார் பாடியுள்ளதை நோக்குக...


"அகில லோகமும், அனந்த யோனியும்,

நிகிலமும் தோன்ற, நீ நினைந்தநாள் தொடங்கி

எனைப்பல யோனியும் நினைப்பரும் பேதத்து

யாரும், யாவையும், எனக்குத் தனித்தனித்

தாயர் ஆகியும் தந்தையர் ஆகியும்

வந்து இலாதவர் இல்லை, யான் அவர்

தந்தையர் ஆகியும் தாயர் ஆகியும்

வந்து இராததும் இல்லை, முந்து

பிறவா நிலனும் இல்லை, அவ்வயின்

இறவா நிலனும் இல்லை, பிறிதில்

என்னைத் தின்னா உயிர்களும் இல்லை,

யான் அவை தம்மைத் தின்னாது ஒழிந்ததும் இல்லை,

அனைத்தே காலமும் சென்றது..."



கோயில் திருஅகவல் என்னும் பாடலில் பின்வருமாறு பாடியுள்ளார் அடிகளார்.....


"பிறந்தன பிறந்தன பிறவிகள் தோறும்,

கொன்றனை அனைத்தும், அனைத்தும் நினைக் கொன்றன,

தின்றனை அனைத்தும், அனைத்தும் நினைத் தின்றன,......"


திரு ஏகம்ப மாலை - 28

"கடும்சொலின் வம்பரை, ஈனரை, குண்டரை, காமுகரை,

கொடும்பவமே செயும் நிர்மூடர் தம்மை, குவலயத்துள்

நெடும்பனை போல வளர்ந்து, நல்லோர் தம் நெறி அறியா

இடும்பரை ஏன் வகுத்தாய், இறைவா, கச்சி ஏகம்பனே."

பொழிப்புரை : திருக்கச்சி ஏகம்பத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் இறைவனே! எந்த நேரமும் கடுமையான சொற்களைப் பேசும் வீணர்களையும், ஒழுக்கம் இல்லாத இழிகுணம் உடையவர்களையும், புறணி பேசுகின்றவர்களையும், காமுகரையும், கொடிய பாவத்தையே செய்கின்ற முழுமூடர்களையும்,   பூமியிலே நீண்ட பனைமரம் போல உருவத்தால் மாத்திரம் வளர்ந்து இருந்து, நல்லவர்கள் சொல்லும் நெறியினை அறியாத ஆணவம் பிடித்தவர்களை, யாது காரணம் பற்றிப் படைத்தாய்?

விளக்கம் --- குண்டர் - சோர புத்திரர். இனிமையும் நன்மையும் பயவாத, பாவத்தையே பயக்கும் கடும் சொற்களை எந்நாளும் பேசுபவர்களை, "கடும்சொல் வம்பர்" என்றார். புகழ் தரும் செயல்களை ஒழித்துப், பழிக்கு ஏதுவான செயல்களையே செய்து, ஏதும் கவலை இல்லாமல் வாழ்வோரை "ஈனர்" என்றார். பிறருக்குச் செய் தீவினைகள் தமக்குத் துன்பம் தருவதைச் சற்றும் எண்ணாது, மேன்மேலும் அச் செயல்களையே செய்வதால், "கொடும் பாவமே செய்யும் நிர்மூடர்" என்றார்.


 

திரு ஏகம்ப மாலை - 27


"பொன்னை நினைந்து வெகுவாகத் தேடுவர், பூவைஅன்னாள்

தன்னை நினைந்து வெகுவாய் உருகுவர், தாரணியில்

உன்னை நினைந்துஇங்கு உனைப் பூசியாத உலுத்தர்எல்லாம்

என்னை இருந்து கண்டாய், இறைவா, கச்சி ஏகம்பனே,"


பொழிப்புரை : திருக்கச்சி ஏகம்பத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் இறைவனே! பொன் பொருளைச் சேர்க்க எண்ணி, அதனையே மிகுதியாகத் தேடுவார்கள். பூவை போல்பவளாகிய மாதைத் தழுவ எண்ணி மிகுதியாய் மனம் நைவார்கள். பூமியில் பிறந்து உன்னைப் பூசிக்காத உலோபிகள் எல்லோரும், உயிரோடு இருந்து என்ன பயன்?

விளக்கம் --  பூமியில் பிறப்பதன் நோக்கமே பிறப்பை அறுத்துக் கொண்டு, நிலையான பேரின்ப வீட்டை அடைவதாகும். மறுபிறப்பு என்று ஒன்று இருப்பதானாலும் கூட, அந்தப் பிறவியிலே இன்பமாக வாழவேண்டி, இப் பிறப்பிலே நல்வினைகள் ஏதும் புரியாமல், இந்த உடம்பையே பெரிதாக மதித்து, பொருளால் தான் எல்லாம் ஆகும் என்று மதிமயங்கி, பொன்னையும், அதற்கான பொருளையும் தேடுவதிலேயே வாழ்நாளில் மிகுதியாக முயலுவார்கள்.  இதனால், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு, இறப்பு வருகின்றது. பிறந்தாலும் விரும்புகின்ற முழு இன்பமானது கிடைப்பதில்லை. காரணம், இம்மை இன்பம் கருதிக் கூட நல்வினைகளைச் செய்வதில்லை.  


"பொருள் அல்லவற்றைப் பொருள்என்று உணரும்

மருளான் ஆம் மாணாப் பிறப்பு"


என்றார் திருவள்ளுவ நாயனார்.  நிலையில்லாத பொருள்களை நிலைத்த பொருளாகக் கருதும் மயக்க உணர்வுகளைத் தருகின்ற வினைகளால் சிறப்பு இல்லாத பிறப்பு உண்டாகும்.  

தோன்றிய அனைத்துமே நிலையில்லாதவை. சிறிது காலம் நின்று அழிபவை. உடம்பு நிலையில்லாதது. இளமை நிலையில்லாதது. செல்வம் நிலையில்லாதது.  உலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் நிலையில்லாதவை.  நிலையில்லாத உடம்பை ஓம்ப, நிலையில்லாத பொருளைத் தேடி, தானே துய்ப்போம் என்று வைத்து இருந்து, தானும் முழுதாகத் துய்க்காமல், பிறருக்கும் பயன்படாமல், வாழ்ந்து, உடம்பையும், வாழ்நாளையும், செல்வத்தையும் வறிதாக்கி வாழும் நிலை கூடாது.


"பொருளான் ஆம்எல்லாம் என்று, ஈயாது இவறும்

மருளான் ஆம் மாணாப் பிறப்பு"


என்றும் காட்டினார் திருவள்ளுவ நாயனார்.  கைப்பொருள் ஒன்றால்தான் எல்லாம் ஆகும் என்று, வறியவர்க்குப் பொருளை ஈயாமல், கை இறுக்கம் செய்யும் மயக்கத்தால், இழிந்த பிறப்பே உண்டாகும்.

ஆக, பொன் பொருளைத் தேடுவதிலேயே கருத்து கூடாது. உடல் இன்பத்தையே நிக விரும்பி, அதிலே மனம் மயங்குவதும் கூடாது.

நம்மை இந்த உலகத்தில் படைத்து, நமக்காக உலகப் பொருள்கள் அனைத்தையும் படைத்து, காத்து, அருளுகின்ற எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளை வணங்கி, தேடிய பொருளைக் கொண்டு புண்ணியச் செயல்களைச் செய்து வாழாதவர்கள் நரகமே அடைவர். பொருளைத் தேடி எண்ணி மிகுதியாய்த் தேடுவார்களும், பெண்களைத் தழுவ எண்ணி மிகுதியாய் மனம் நைவார்களும் ஆகி, பூமியில் இறைவனை எண்ணி வணங்காதவர்கள்,  உலுத்தர்கள், யாருக்கும் உதவாதவர்கள்.  இவர்கள் உயிரோடு இருந்து என்ன பயன் என்றார்.


பொது --- 1098. அளகநிலை குலைய

 


அருணகிரிநாதர் அருளிய

திருப்புகழ்

அளகநிரை குலையவிழி  (பொது)


முருகா! 

திருவடி அருள்வாய்.


தனனதன தனனதன தனனதன தனனதன

     தனனதன தனனதன ...... தனதான


அளகநிரை குலையவிழி குவியவளை கலகலென

     அமுதமொழி பதறியெழ ...... அணியாரம்


அழகொழுகு புளகமுலை குழையஇடை துவளமிக

     அமுதநிலை யதுபரவ ...... அதிமோகம்


உளமுருக வருகலவி தருமகளிர் கொடுமையெனு

     முறுகபட மதனில்மதி ...... யழியாதே


உலகடைய மயிலின்மிசை நொடியளவில் வலம்வருமு

     னுபயநறு மலரடியை ...... அருள்வாயே


வளையுமலை கடல்சுவற விடுபகழி வரதனிரு

     மருதினொடு பொருதருளு ...... மபிராமன்


வரியரவின் மிசைதுயிலும் வரதஜய மகள்கொழுநன்

     மருகஅமர் முடுகிவரு ...... நிருதேசர்


தளமுறிய வரைதகர அசுரர்பதி தலைசிதற

     தகனமெழ முடுகவிடு ...... வடிவேலா


தரளமணி வடமிலகு குறவர்திரு மகள்கணவ

     சகலகலை முழுதும்வல ...... பெருமாளே.


                       பதம் பிரித்தல்


அளக நிரை குலைய, விழி குவிய, வளை கலகல என,

     அமுதமொழி பதறி எழ, ...... அணிஆரம்


அழகு ஒழுகு புளகமுலை குழைய, இடை துவள, மிக

     அமுதநிலை அது பரவ, ...... அதிமோகம்


உளம் உருக, வரு கலவி தரு மகளிர் கொடுமை எனும்

     உறு கபடம் அதனில் மதி ...... அழியாதே,


உலகு அடைய மயிலின் மிசை நொடி அளவில் வலம் வரும்

     உன் உபய நறு மலர் அடியை ...... அருள்வாயே.


வளையும் அலை கடல் சுவற, விடு பகழி வரதன், இரு

     மருதினொடு பொருது அருளும் ...... அபிராமன்,


வரி அரவின் மிசைதுயிலும் வரத, ஜயமகள் கொழுநன்,

     மருக! அமர் முடுகி வரு ...... நிருதேசர்


தளம் முறிய, வரைதகர, அசுரர்பதி தலைசிதற,

     தகனம் எழ முடுகவிடு ...... வடிவேலா!


தரள மணி வடம் இலகு குறவர் திருமகள் கணவ!

     சகலகலை முழுதும் வல ...... பெருமாளே.


பதவுரை

வளையும் அலை கடல் சுவற விடு பகழி வரதன் --- சூழ்ந்து உள்ள கடல் வற்றிப் போகுமாறு கணையை விடுத்து அருளியவரும், அடியார்களுக்கு வரங்களை அருள்பவனும்,

இரு மருதினொடு பொருது அருளும் அபிராமன் --- இரண்டு மருதமரங்களைத் தகர்த்து அருள்பாலித்த அழகனும், 

வரி அரவின் மிசை துயிலும் வரத --- கோடுகளை உடைய (ஆதிசேஷன் என்னும்) பாம்பின் மேல் துயில்கின்ற வரதனும்

ஜயமகள் கொழுநன் மருக --- வெற்றித் திருமகள் கணவரும் ஆகிய திருமாலின் திருமருகரே!

அமர் முடுகி வரு நிருதேசர் தளம் முறிய --- போர்க்களத்தில் முடுகி வந்த அரக்கர் தலைவனின் சேனைகள் சிதறி ஓடவும்,

வரை தகர --- கிரவுஞ்ச மலை பொடிபடவும்,

அசுரர் பதி தலை சிதற --- சூரர் தலைவன் தலை சிதற,

தகனம் எழ முடுகவிடு வடிவேலா --- அனைத்தும் எரிந்து அழியுமாறு நெருப்புப் பெருகி எழுமாறு வேலை விரைந்து விடுத்து அருளியவரே!

தரள மணிவடம் இலகு குறவர் திருமகள் கணவ --- முத்து மாலையும் மணி மாலையும் விளங்கும் குறவர் குலத்துத்  திருமகளான வள்ளியின் கணவரே!

சகல கலை முழுதும் வல பெருமாளே --- சகல கலைகளிலும் முற்றும் வல்ல பெருமையில் மிக்கவரே!

அளக நிரை குலைய --- கூந்தலின் ஒழுங்கு குலைந்து போக,

விழி குவிய --- கண்கள் குவிய.

வளை கலகல என --- வளையல்கள் கலகல என்று ஒலிக்க, 

அமுத மொழி பதறி எழ --- இனிய மொழி பதற்றத்துடன் வெளிவர,

அணி ஆரம் அழகு ஒழுகு புளக முலை குழைய --- அணிந்துள்ள முத்துமாலை அழகுடன் விளங்குகின்ற முலைகள் குழைய,

இடை துவள --- இடையானது துவண்டு போக,

மிக அமுத நிலை அது பரவ --- மிக இனிமையான காம உணர்வு பரவ,

அதிமோகம் உளம் உருக --- அதிமோகத்தால் உள்ளம் உருக,

வரு கலவி தரு மகளிர் கொடுமை எனும் உறு கபடம் அதனில் மதி அழியாதே --- புணர்ச்சி இன்பத்தைத் தருகின்ற விலைமாதர்களின் கொடியதான வஞ்சகத்தில் எனது அறிவு அழிந்து போகாமல்,

உலகு அடைய மயிலின் மிசை நொடி அளவில் வலம் வரும் --- உலகம் முழுவதையும் மயிலின் மீது ஏறி ஒரு நொடிப் பொழுதில் வலம் வந்தருளிய, 

உன் உபய நறுமலர் அடியை அருள்வாயே --- இனிய ஞானமணம் கமழும் தேவரீருடைய திருவடி இணையை அருள் புரிய வேண்டும்.


பொழிப்புரை


உலகைச் சூழ்ந்து உள்ள கடல் வற்றிப் போகுமாறு கணையை விடுத்து அருளியவரும், அடியார்களுக்கு வரங்களை அருள்பவனும், இரண்டு மருதமரங்களைத் தகர்த்து அருள்பாலித்த அழகனும்,  கோடுகளை உடைய (ஆதிசேடன் என்னும்) பாம்பின் மேல் துயில்கின்ற வரதனும் வெற்றித் திருமகள் கணவரும் ஆகிய திருமாலின் திருமருகரே!

போர்க்களத்தில் முடுகி வந்த அரக்கர் தலைவனின் சேனைகள் சிதறி ஓடவும், கிரவுஞ்ச மலை பொடிபடவும், சூரர் தலைவன் தலை சிதற, அனைத்தும் எரிந்து அழியுமாறு நெருப்புப் பெருகி எழுமாறு வேலை விரைந்து விடுத்து அருளியவரே!

முத்து மாலையும் மணி மாலையும் விளங்கும் குறவர் குலத்துத்  திருமகளான வள்ளியின் கணவரே!

சகல கலைகளிலும் முற்றும் வல்ல பெருமையில் மிக்கவரே!

கூந்தலின் ஒழுங்கு குலைந்து போக, கண்கள் குவிய., கைவளையல்கள் கலகல என்று ஒலிக்க,  இனிய மொழி பதற்றத்துடன் வெளிவர, அணிந்துள்ள முத்துமாலை அழகுடன் விளங்குகின்ற முலைகள் குழைய, இடையானது துவண்டு போக, மிக இனிமையான காம உணர்வு பரவ, அதிமோகத்தால் உள்ளம் உருக, புணர்ச்சி இன்பத்தைத் தருகின்ற விலைமாதர்களின் கொடிய வஞ்சகத்தில் எனது அறிவு அழிந்து போகாமல், உலகம் முழுவதையும் மயிலின் மீது ஏறி ஒரு நொடிப் பொழுதில் வலம் வந்தருளிய, இனிய ஞானமணம் கமழும் தேவரீருடைய திருவடி இணையை அருள் புரிய வேண்டும்.


விரிவுரை


இத் திருப்புகழ்ப் பாடலின் முற்பகுதியில், தமது அழகை வெளிக்காட்டி, காமுகர் உள்ளத்தைக் கவர்ந்து பொருள் பறிக்கின்ற பொதுமகளிரின் கலவியின் போது உண்டாகும் நிலையை அடிகளார் அறிவித்து, காம உணர்வில் அறிவு அழிந்து போகாமல், முருகப் பெருமான் திருவடிக் காட்சி தந்து ஆட்கொண்டு அருள் புரிய வேண்டுகிறார்.


வளையும் அலை கடல் சுவற விடு பகழி வரதன் --- 

இராமர் சேதுபந்தனம் புரியும் பொருட்டு தென்கடற்கரையில் திருப்புல்லணையில் படுத்து வருணனை ஏழு நாள் வழி வேண்டினார். வருணன் ஏழு கடல்களுக்கு அப்பால் இரு பெரிய திமிலங்களின் போரை நிறுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபடியால் ஸ்ரீராமருடைய வேண்டுதலை அறியாதவனாகி நின்றான். இராமர் வெகுண்டு அக்கினிக் கணையை எடுத்துத் தொடுத்து விடுத்தார். அக்கணையின் வெம்மையால் கடல் வரண்டுவிட்டது.

இதனை இங்கு இந்த அடியில் கூறியுள்ளார்.

                    “.... …. …. இலங்காபுரிக்குப்

போகைக்கு நீ வழிகாட்டு என்று போய்க்கடல் தீக்கொளுந்த

வாசைச் சிலை வளைத்தோன் மருகா”.         ---  கந்தர் அலங்காரம்.


இரு மருதினொடு பொருது அருளும் அபிராமன் --- 

அபிராமம் - அழகு. அபிராமன் - அழகன். இது கண்ணபிரானைக் குறித்தது.

ஆடை இன்றி நீரில் குளித்தல் அறிவுடைய செயல் அல்ல என்று "ஆசாரக் கோவை" என்னும் பதினெண்கீழக்கணக்கு நூல் கூறும்.

உடுத்து அ(ல்)லால் நீராடார், ஒன்று உடுத்து உண்ணார்,

உடுத்த ஆடை நீருள் பிழியார், விழுத்தக்கார்

ஒன்று உடுத்து என்றும் அவைபுகார், என்பதே

முந்தையோர் கண்ட முறை. --- ஆசாரக் கோவை.

சிறப்புப் பொருந்தியவர், ஓர் ஆடையை உடுத்து அல்லது நீராடமாட்டார், இரண்டு உடுத்தன்றி ஒன்றை உடுத்து உண்ணமாட்டார், உடுத்த உடையை நீரில் பிழியமாட்டார். ஓராடை உடுத்து அவையின்கண் செல்லார். இவ்வாறு சொல்லப்படுவது, முந்தையோர் கண்ட முறைமை.

குபேரனுடைய புதல்வர்களாகிய நளகுபாரன் மணிக்ரீவன் என்ற இருவர்களும், அரம்பையர்களுடன் களிப்பு மிகுதியால் காதலுடன் ஆடை இன்றி, நீரில் விளையாடினார்கள். அவ்வழி வந்த நாரத முனிவர், "நீரில் ஆடை இன்றிக் குளித்தல் அறிவுடையோர்க்கு அடாத செயல் ஆகும். நீங்கள் மரங்கள் ஆகக் கடவீர்கள்" என்று சபித்தார். அவர்கள் அஞ்சி அஞ்சலி செய்து பொறுத்தருளுமாறு வேண்டினார்கள்.

"ஆயர்பாடியிலே நந்தகோபன் மாளிகையில் மருதமரங்களாகத் தோன்றி வளர்ந்து, தேவயாண்டு நூறுவரை நிற்பீர்கள். பூபாரம் தீர்க்க கோபாலகிருஷ்ணராகத் திருமால் அவதரிப்பார். அவருடைய பாதகமலம் தீண்ட உமது சாபம் தீரும்" என்று வரம் தந்து நீங்கினார். அவர்கள் அவ்வாறே நந்தகோபன் வீட்டிலே மருதமரங்களாக முளைத்துக் கிளைத்து நின்றார்கள்.

கண்ணபிரானுக்கு யசோதை, பாலும் தயிரும் வெண்ணெயும் ஊட்டினாள். அவர் அதனை உண்டு அமையாது, ஒளிந்து போய் பானையில் உள்ள பால் தயிர் வெண்ணெயை வாரி வாரி உண்டும், அடுத்த மனைகளில் உள்ளதனைக் களவு செய்து உண்டும், உரியில் உள்ளதனை உரல்மீது ஏறிப் பானைகளை உடைத்து உண்டும் உவந்தார். அதுகண்ட யசோதை சீற்றமுற்று, தாம்புக்கயிறு ஒன்றெடுத்து உரலிலே கட்டும் பொருட்டு, ஓடித் தேடிப் பிடித்து வாசுதேவர் இடையில் சுற்றினாள். இரண்டு விரற்கிடை குறைந்தது. பெரிய அக் கயிற்றுக்கு அடங்காத மகனுடைய இடையைக் கண்டு அவள் தியங்கினாள். வேறு பல கயிறுகளை எடுத்து, ஒன்றுடன் ஒன்றை முடிந்து சுற்றினாள். எத்துணைக் கயிறுகளை முடிந்தும் இரண்டு விரற்கிடை குறைவாகவே இருந்தது. அந்தோ இது என்ன அதிசயம் இத்தனைக் கயிறுகளாலும் இவனைக் கட்ட முடியவில்லையே என்று வருந்தினாள். தாயாருடைய வருத்தத்தை அகற்றி மகிழ்விக்கவும் மருதமரங்களாக நின்ற கந்தருவர்களின் சாபத்தை மாற்றவும் திருவுள்ளங்கொண்டு, இடையைச் சுருக்கினார். உயிர்களின் பந்தபாசக் கட்டை அவிழ்க்கின்ற அவரை யசோதை உரலுடன் கட்டிவிட்டுச் சென்றாள். அவர் உரலுடன் சிறிது நேரம் அழுது, மெல்லத் தவழ்ந்து, வாயிலில் நின்ற மருதமரங்களுக்கு இடையே சென்றார். உரல் அச் சிறிய சந்தில் வரத் தடைபட்டதனால், தமது செம்பவளத் திருவடித் தாமரையால் அம்மருத மரங்களை உதைத்தருளினார். இடி இடித்ததுபோல் அம்மரங்கள் இரண்டும் வேருடன் வீழ்ந்தன. நளகுபாரன், மணிக்ரீவன் என்ற குபேர புதல்வர்கள் தொல்லுருவமாகிய நல்லுருவம் பெற்று, தாமோதரனைப் போற்றி செய்து, தங்கள் பதவியை அடைந்தார்கள்.


அமர் முடுகி வரு நிருதேசர் தளம் முறிய --- 

நிருதர்கள் கொடியவர்கள். நல்ல உள்ளம் அவர்களுக்கு இல்லை. அஞ்ஞானம் நிறைந்து இருந்தபடியால் அவர்கள் யாவரோடும் முடுகிப் போர் புரிந்து தமது தலைமையை நிலைநாட்டிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்கள் நல்லோரையும் விட்டுவைக்க மாட்டார்கள். பரம்பொருளாகிய முருகப் பெருமானோடும் பொரு புரியத் தொடங்கினர். ஞானமே வடிவாகிய இறைவன் திருமுன் அஞ்ஞான இருள் நில்லாது ஓடும். போர்க்களத்தில் அரக்கர் சேனை பொடிபட்டு அழிந்தது.


வரை தகர --- 

வரை - மலை. இங்கு கிரவுஞ்ச மலையைக் குறிக்கும்.

இலட்சத்து ஒன்பது வீரர்களையும் தாரகனுடைய மாயக் கருத்துக்கு இணங்கி, கிரவுஞ்சம் என்னும் மலை வடிவாய் இருந்த அசுரன், 

தன்னிடத்தில் மயக்கி இடர் புரிந்தான். முருகப் பெருமான் தனது திருக் கரத்தில் இருந்து வேலை விடுத்து, கிரவுஞ்ச மலையைப் பிளந்து, அதில் இருந்த அனைவரையும் விடுவித்து அருள் புரிந்தார்.


"வருசுரர் மதிக்க ஒரு குருகுபெயர் பெற்ற கன

வடசிகரி பட்டு உருவ வேல்தொட்ட சேவகனும்"


என்றார் வேடிச்சி காவலன் வகுப்பில் அடிகளார்.


"மலை பிளவு பட மகர சலநிதி குறுகி மறுகி முறை இட முனியும் வடிவேலன்" என்றார் அடிகளார் சீர்பாத வகுப்பில்.


"மலை ஆறு கூறு எழ வேல் வாங்கினான்" என்பார் கந்தர் அலங்காரத்தில். "கனக் கிரவுஞ்சத்தில் சத்தியை விட்டவன்" என்றார் கச்சித் திருப்புகழில்.


"சுரர்க்கு வஞ்சம் செய் சூரன்

     இள க்ரவுஞ்சம் தனோடு

          துளக்க எழுந்து, அண்ட கோளம் ...... அளவாகத்

துரத்தி, அன்று இந்த்ர லோகம்

     அழித்தவன் பொன்றுமாறு,

          சுடப்பருஞ் சண்ட வேலை ...... விடுவோனே!"


என்றார் திருப்பரங்குன்றத் திருப்புகழில்.


கிரவுஞ்ச மலையானது மாயைக்கு இடமாக அமைந்திருந்தது. கிரவுஞ்ச மலை என்பது உயிர்களின் வினைத் தொகுதியைக் குறிக்கும். முருகப் பெருமானுடைய ஞானசத்தியாகிய வேலாயுதம், கிரவுஞ்ச மலை என்னும் வினைத் தொகுதியை அழித்தது. இது உயிர்களின் வினைத் தொகுதியை அழித்து, அவைகளைக் காத்து அருள் புரிந்த செய்தி ஆகும்.


"இன்னம் ஒருகால் எனது இடும்பைக் குன்றுக்கும்

கொல்நவில் வேல்சூர் தடிந்த கொற்றவா! - முன்னம்

பனிவேய்நெடுங் குன்றம்பட்டு உருவத் தொட்ட

தனி வேலை வாங்கத் தகும்."


என்னும் திருமுருகாற்றுப்படை வெண்பாப் பாடலாலும் இனிது விளங்கும்.


"நீசர்கள் தம்மோடு எனது தீவினை எலாம் மடிய, நீடு தனி வேல் விடும் மடங்கல் வேலா" என்று பழநித் திருப்புகழில் அடிகளார் காட்டியபடி, 

நமது வினைகளை அறுத்து எறியும் வல்லமை முருகப் பெருமானுடைய ஞானசத்தியாகிய வேலுக்கே உண்டு என்பது தெளிவாகும். "வேலுண்டு வினை இல்லை" என்னும் ஆப்த வாக்கியமும் உண்டு. "வினை ஓட விடும் கதிர்வேல் மறவேன்" என்றார் கந்தர் அநூபூதியில்.


பின்வரும் பிரமாணங்களால் கிரவுஞ்ச மலையானது பொன்மயமானது என்பதை அறியலாம்.


"சொன்ன கிரௌஞ்ச கிரி ஊடுருவத் தொளைத்த வைவேல்

மன்ன! கடம்பின் மலர்மாலை மார்ப! மௌனத்தை உற்று,

நின்னை உணர்ந்து உணர்ந்து, எல்லாம் ஒருங்கிய நிர்க்குணம் பூண்டு

என்னை மறந்து இருந்தேன், இறந்தேவிட்டது இவ்வுடம்பே"  --- கந்தர் அலங்காரம்.         

இதன் பொருள் ---


பொன்னிறமான கிரவுஞ்ச மலையை ஊடுருவித் தொளை செய்த கூர்மையான வேலினைத் தாங்கிய மன்னரே! நறுமணம் மிக்க கடப்பமலர் மாலையைச் சூடிக்கொண்டு உள்ள திருமார்பினை உடையவரே! ஞானத்திற்கெல்லாம் வரம்பாக விளங்கும் மௌன நிலையை அடைந்து, தேவரீரை மெய்யறிவால் அறிந்து அறிந்து, எல்லா கரணங்களும் முக்குணங்களும் நீங்கப்பெற்ற நிர்க்குண நிலையை அடைந்து ஜீவனாகிய அடியேனையும் மறந்து உம்மை நினைந்து நிலைத்து இருந்தேன். இந்த உடம்பு முற்றிலும் அழிந்தே போய்விட்டது.


"பங்கேருகன் எனைப் பட்டுஓலையில் இட, பண்டு தளை

தம் காலில் இட்டது அறிந்திலனோ? தனிவேல் எடுத்துப்

பொங்குஓதம் வாய்விட, பொன்னஞ் சிலம்பு புலம்பவரும்

எம்கோன் அறியின்,  இனி நான்முகனுக்கு இருவிலங்கே." ---  கந்தர் அலங்காரம். 

 

இதன் பொருள் ---


தாமரை மலரில் வாழும் பிரமதேவன் அடியேனைத் தனது விதியேட்டில் எழுத முற்காலத்தில் தமது காலில் விலங்கு பூட்டியதை அறியானோ? ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தை எடுத்துப் பொங்கும்படியான கடலானது வாய் விட்டு அலறவும் பொன் உருவான கிரௌஞ்சமலை கதறவும் வருகின்ற எமது இறைவனாகிய திருமுருகப்பெருமான் அறிவாராயின் இனிமேல் நான்கு முகங்களுடைய பிரம்மதேவனுக்கு இரண்டு விலங்குகள் பூட்டப்படும்!


உலகு அடைய மயிலின் மிசை நொடி அளவில் வலம் வரும்  உன் உபய நறுமலர் அடியை அருள்வாயே ---

நாரத முனிவர் ஒரு சமயம் பெருந்தவம் புரிந்தனர். அத்தவத்துக்கு இரங்கிய பிரமதேவர் ஒரு மாதுளங் கனியைத் தந்தனர். அக்கனியை நாரதமுனிவர் சிவபெருமானுடைய திருவடியில் வைத்து வணங்கினார்.

விநாயகமூர்த்தியும், முருகமூர்த்தியும் தாய் தந்தையரை வணங்கி அக்கனியைக் கேட்டார்கள். “அகில உலகங்களையும் ஒரு நொடிப் பொழுதில் வலம் வந்தவர்க்கு இக் கனி தரப்படும்” என்று கூறியருளினார் சிவபெருமான்.

முருகவேள் மயில் வாகனத்தின் மீது ஊர்ந்து அகில உலகங்களையும் ஒரு நொடிப் பொழுதில் வலம் வந்தார். விநாயகப் பெருமான், அகில உலகங்களும் சிவத்துக்குள் அடங்கி நிற்றலால், சிவமூர்த்தியை வலம் வந்தார். “தேவரீருக்கு அன்னியமாக உலகம் இல்லையே” என்று கூறி வணங்கினார். பரமசிவன் விநாயகருக்குப் பழத்தை தந்தருளினார்.

உலகங்களை வலம் வந்த வடிவேற்பெருமான் தனக்குக் கனி தராமையால் வெகுள்வார் போல் வெகுண்டு, சிவகிரியின் மேற்றிசை நோக்கித் தண்டாயுதபாணியாக நின்றார். சிவமூர்த்தியும் உமாதேவியாரும் கணங்கள் புடை சூழச்சென்று முருகவேளை எடுத்து அணைத்து, “கண்மணி! அரும்பு-சரியை; மலர் கிரியை; காய்-யோகம்; பழம்-ஞானம். நீ ஞானபண்டிதன். ஞானமாகிய பழம் நீதான். பழநி நீ” என்றார். அதனால் அப்பதிக்கும் பழநி என நாமம் ஏற்பட்டது.

இந்த வரலாற்றின் உட்பொருள்

(1) கணேசமூர்த்தி கந்தமூர்த்தி என்ற இருவரும் கனி கேட்டபோது சிவபெருமான் அப்பழத்தைப் பிளந்து பாதி பாதியாகத் தரலாம்.

(2) மற்றொரு பழத்தை உண்டாக்கிக் கொடுத்திருக்கலாம். காரைக்கால் அம்மையார் வேண்ட மாங்கனியைத் தந்தவர் சிவபெருமான்.

(3) எல்லா உலகங்களையும் ஒரு நொடிப்பொழுதில் வலம் வரும் ஆற்றல் வல்லமை கணபதிக்கும் உண்டு.

(4) உலகங்கள் யாவும் சிவத்துக்குள் ஒடுங்கியிருக்கின்றன என்ற உண்மையை ஞானபண்டிதனான முருகவேளும் அறிவார்.

ஆகவே, இவ்வரலாற்றின் உள்ளுறை,  சிவத்துக்கு இரு தன்மைகள் உண்டு. ஒன்று எல்லாவற்றிலும் சிவம் தங்கியிருக்கிறது. மற்றொன்று எல்லாப்பொருள்களும் சிவத்துக்குள் ஒடுங்கி நிற்கின்றன.

இந்த இரு கடவுள் தன்மைகளையும் உலகவர் உணர்ந்து உய்யும் பொருட்டு, விநாயகர் சிவத்துக்குள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தார். முருகர் எல்லாப் பொருள்களிலும் சிவத்தைப் பார்த்தார்.

இதனையே தாயுமானவர் முதற் பாடலில் கூறுகின்றார்.


“அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் ப்ரகாசமாய்

    ஆனந்த பூர்த்தியாகி

  அருளோடு நிறைந்ததெது?”


இது எங்கும் நிறைந்த தன்மை.


     “தன்னருள் வெளிக்குளே

    அகிலாண்ட கோடி யெல்லாம்

  தங்கும் படிக்கிச்சை வைத்துயிர்க் குயிராய்த்

    தழைத்ததெது?”


இது எல்லாம் சிவத்துக்குள் அடங்குந் தன்மை. இந்த அரிய தத்துவத்தை இவ் வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகின்றது. இந்த இனிய கருத்தை நன்கு சிந்தித்துத் தெளிக.


"விளங்கிய ...... மயில்ஏறி

அடையலர்கள் மாள, ஒரு நிமிடந்தனில்

     உலகை வலமாக நொடியினில் வந்து, உயர்

     அழகிய சுவாமி மலையில் அமர்ந்துஅருள் ...... பெருமாளே."  --- சுவாமிமலைத் திருப்புகழ்.


திடுக்கிடக் கடல், அசுரர்கள் முறிபட,

     கொளுத்து இசைக் கிரி பொடிபட, சுடர் அயில்

     திருத்தி விட்டு, ஒரு நொடியினில் வலம்வரும் ...மயில்வீரா!   --- திருத்தணிகைத் திருப்புகழ்.


சகல கலை முழுதும் வல பெருமாளே --- 

வல்ல என்னும் சொல் 'வல' எனக் குறுகி வந்தது.

ஒரு காலத்தில் தேவர்கள், முனிவர்கள் முதலியோர் குழுமினார்கள். அக்குழுவில் யார் முதன்மைப் புலவர்? அத்தகைய முதன்மைப் புலவர்க்கு வித்வா தாம்பூலம் தரவேண்டும் என்ற ஆராய்ச்சி நிகழ்ந்தது.

கலைமகளின் அம்சமான ஒளவையாரே சிறந்த புலவர் அவருக்குத்தான் தாம்பூலம் தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்து, எல்லோரும் ஒளவையாரிடம் சென்று, “அம்மே! தாங்கள் புலவர் சிகாமணி. இந்த வித்வா தாம்பூலம் உமக்கே உரியது. பெற்றுக் கொள்ளும்” என்று நீட்டினார்கள்.

ஒளவையார், “புலவர்களே! இதைப் பெறுந் தகுதி எனக்கு இல்லை. புலவர்கள் என்றால் தேவரைக் குறிக்கும். அப்புலவர்களாகிய தேவர்க்கு அதிபதி இந்திரன். இந்திரன் ஐந்திரம் என்ற வியாகரனத்தைச் செய்தவன். அவன்பால் சென்று இதனைக் கொடுங்கள்” என்றார்.

எல்லோரும் இந்திரனிடம் போய் இதைக் கூறித் தாம்பூலத்தை நீட்டினார்கள். இந்திரன் அஞ்சினான். “ஒரு வியாகரண நூலைச் செய்ததனால் மட்டும் ஒருவன் சகல கலாவல்லவனாயாகி விடுவனோ? அகத்தியர் தான் பெரும்புலவர். அவரிடம் சென்று இதைக் கொடுப்பீராக” என்றான்.

அனைவரும் சென்று, “தலைமைப் புலவர் நீர். இவ் வித்வ தாம்பூலத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளும்” என்றார்கள்.

அகத்திய முனிவர் புன்முறுவல் செய்து, “நன்று கூறினீர்கள். நான் தலைமைப் புலவன் ஆவேனோ? சகலகலாவல்லி கலைமகளே ஆகும். அப்பெருமாட்டியிடம் போய் இதைச் சமர்ப்பணம் செய்யுங்கள்” என்றார்.

எல்லோரும் வாணிதேவியிடம் போய், “இந்த வித்வ தாம்பூலம் உமக்கே உரியது; பெற்றுக் கொள்ளும்" என்றார்கள்.

கலைமகள் நிலை கலங்கி, “நான் இத் தாம்பூலத்துக்கு உரியவள் ஆகேன். என் கணவரே உரியவர். அவர் வேதத்தில் வல்லவர். அவருக்கு இதைத் தருவது முறைமை” என்றார்.

பிரமதேவனிடம் போய் “இது சிறந்த புலவர்க்கு உரிய தாம்பூலம்; நீர் பெற்றுக் கொள்ளும்” என்றார்கள்

பிரமதேவர், "அம்மம்ம! நான் புலவனோ? அல்ல அல்ல. வாகீசுவரி, ஞானேசுவரி, ஞானாம்பாள் உமாதேவியார்தான். அப் பரமேசுவரிக்குத் தான் இது உரியது. ஆதலால் அம்பிகையிடம் போய்க் கொடுங்கள்” என்றார்.

திருக்கயிலாய மலைசென்று எல்லோரும் வணங்கி, “தேவீ! பரமேசுவரி! ஞானாம்பிகையே! இது வித்வ தாம்பூலம். இது உமக்கே உரியது” என்றார்கள்.

உமாதேவியார், “நன்று நன்று; நான் இதற்கு உரியவள் அன்று. என் குமாரன் ஞானபண்டிதன், சிவகுருநாதன், அம்முத்துக்குமார சுவாமியே இதற்கு உரியவன்” என்று அருளிச் செய்தார்.

எல்லோரும் கந்தகிரிக்குச் சென்று, “முருகா! மூவர் முதல்வா! இது வித்வ தாம்பூலம். இதனைத் தேவரீர் ஏற்றருளும்” என்று வேண்டி நின்றார்கள்.

“நல்லது” என்று முருகப் பெருமான் அத் தாம்பூலத்தை ஏற்றுக் கொண்டருளினார். அதனால் அவர் சகல கலா வல்லவர்!

மலைமங்கை வரைக்கும் போய், அந்த அம்மையார் எம் புதல்வனே கல்வி கரைகண்டவன் என்று குறித்தபடியால்,

“கல்லசலமங்கை எல்லையில் விரிந்த 

கல்வி கரைகண்ட புலவோன்”

என்று அருணகிரியார் பாடுகின்றார்.


கருத்துரை


முருகா! திருவடி அருள்வாய்.



திருத் தில்லை - 14

  "ஆற்றோடு தும்பை அணிந்துஆடும் அம்பலவாணர் தமைப் போற்றாதவர்க்கு அடையாளம் உண்டே இந்தப் பூதலத்தில், சோற்றுஆவி அற்று, சுகமற்று, சுற்றத் துண...