அருணகிரிநாதர் அருளிய
திருப்புகழ்
கரவுசேர் மகளிர் (பொது)
முருகா!
மௌனம் ஆகிய கூட்டில் அடியேன் இருந்து,
பேரானந்தத்தை அனுபவிக்க அருள் புரிவாய்.
தனதனா தனதனந் தனதனா தனதனந்
தனதனா தனதனந் ...... தனதான
கரவுசேர் மகளிர்குங் குமபயோ தரதனங்
களினறா துயில்வதுஞ் ...... சரிபேசுங்
கரசரோ ருகநகம் படவிடாய் தணிவதுங்
கமலநா பியின்முயங் ...... கியவாழ்வும்
அரவுபோ லிடைபடிந் திரவெலா முழுகுமின்
பநல்மகோ ததிநலம் ...... பெறுமாறும்
அதரபா னமுதமுந் தவிரவே மவுனபஞ்
சரமனோ லயசுகந் ...... தருவாயே
பரவுமா யிரமுகங் கொடுதிசா முகதலம்
படர்பகீ ரதிவிதம் ...... பெறஆடல்
பயில்பணா வனமுகந் தகுணமா சுணகணம்
பனிநிலா வுமிழுமம் ...... புலிதாளி
குரவுகூ விளமரும் பிதழிதா தகிநெடுங்
குடிலவே ணியிலணிந் ...... தவராகங்
குழையஆ தரவுடன் தழுவுநா யகிதருங்
குமரனே யமரர்தம் ...... பெருமாளே.
பதம் பிரித்தல்
கரவுசேர் மகளிர் குங்கும பயோதர தனங்-
களின் அறா துயில்வதும், ...... சரிபேசும்
கர சரோருக நகம் பட விடாய் தணிவதும்,
கமல நாபியின் முயங் ...... கிய வாழ்வும்,
அரவுபோல் இடை படிந்து இரவு எலா முழுகும் இன்ப
நல் மகா உததி நலம் ...... பெறுமாறும்,
அதர பான அமுதமும் தவிரவே, மவுன பஞ்-
சர மனோலய சுகம் ...... தருவாயே.
பரவும் ஆயிர முகம் கொடு திசா முக தலம்
படர் பகீரதி விதம் ...... பெற, ஆடல்
பயில், பணா வனம் உகந்த குண மாசுண கணம்,
பனி நிலா உமிழும் அம் ...... புலி, தாளி,
குரவு, கூவிளம், அரும்பு இதழி, தாதகி, நெடும்
குடில வேணியில் அணிந் ...... தவர் ஆகம்
குழைய ஆதரவுடன் தழுவு நாயகி தரும்
குமரனே! அமரர் தம் ...... பெருமாளே.
பதவுரை
பரவும் ஆயிரமுகம் கொடு திசாமுக தலம் படர் பகீரதி --- பரந்து, ஆயிரக் கணக்கான கிளைகளாய் திசைகள் நோக்கும் இடமெல்லாம படர்ந்து செல்லும் கங்கை,
விதம் பெற ஆடல் பயில் பணா, வனம் உகந்த குண மாசுண கணம் --- விதவிதமாக ஆட்டங்களை ஆடி, பயிலும் படங்களை உடையதும், காட்டு வாழ்க்கையில் மகிழும் குணத்தை உடையதும் ஆகிய பாம்பின் கூட்டம்,
பனி நிலா உமிழும் அம்புலி --- குளிர்ந்த ஒளிக் கிரணங்களை வீசுகின்ற சந்திரன்,
தாளி --- தாளி அறுகு,
குரவு --- குராமலர்,
கூவிளம் --- வில்வம்,
அரும்பு இதழி --- மலர்ந்த கொன்றை,
தாதகி --- ஆத்தி, (இவைகளை)
நெடும் குடில வேணியில் அணிந்தவர் ஆகம் குழைய --- (தமது) நீண்டு வளைந்த திருச்சடையில் அணிந்த சிவபரம்பொருளின் திருமேனி குழையுமாறு,
ஆதரவுடன் தழுவு நாயகி தரும் குமரனே --- அன்புடன் தழுவிய உமாதேவியார் அருளிய குமாரக் கடவுளே!
அமரர் தம் பெருமாளே --- தேவர்கள் போற்றும் பெருமையில் மிக்கவரே!
கரவு சேர் மகளிர் குங்கும பயோதர தனங்களின் அறா துயில்வதும் --- வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட விலைமாதர்களின் குங்குமச் செஞ்சாந்து அணிந்த, பாலைத் தரிப்பதான, மார்பகங்கள் மீது நீங்காமல் தூங்கும் இன்பமும்,
சரி பேசும் கர சரோருக(ம்) நகம் பட விடாய் தணிவதும் ---வளையல்கள் ஒலிக்கின்ற தாமரை மலர் போன்ற கையில் உள்ள நகத்தின் கீறல் உடல் முழுவதும் படுமாறு செய்து காம தாகத்தை தீர்த்துக் கொள்ளும் இன்பமும்,
கமல நாபியின் முயங்கிய வாழ்வும் --- தாமரை போன்ற உந்தியில் அணையும் வாழ்வதில் பெறும் இன்பமும்,
அரவு போல் இடை படிந்து --- பாம்பினைப் போன்ற நுண்மையான இடையில் படிந்து,
இரவெலா(ம்) முழுகும் இன்ப நல் மகா உததி --- இரவு முழுதும் இன்பக் கடலிலே மூழ்கி இருப்பதும்,
நலம் பெறுமாறும் அதர பான அமுதமும் --- நல்ல சுகம் கிடைக்குமாறு வாயிதழில் ஊறும் எச்சிலை அமுதைப் போலப் பருகுவதும்,
தவிரவே --- (இவை யாவும்) தவிரும்படியாக,
மவுன பஞ்சர மனோலய சுகம் தருவாயே --- மெளனம் என்னும் கூண்டில் அடைந்து கிடக்கும் மன ஒடுக்கம் என்னும் சுகத்தை அருள் புரிவீராக.
பொழிப்புரை
ஆயிரக் கணக்கான கிளைகளாய்ப் பரந்து நோக்கும் இடம் எல்லாம படர்ந்து செல்லும் கங்கை, விதவிதமாக ஆட்டங்களை ஆடி, பயிலும் படங்களை உடையதும், காட்டு வாழ்க்கையில் மகிழும் குணத்தை உடையதும் ஆகிய பாம்பின் கூட்டம், குளிர்ந்த ஒளிக் கிரணங்களை வீசுகின்ற சந்திரன், தாளி அறுகு, குராமலர், வில்வம், மலர்ந்த கொன்றை, ஆத்தி, ஆகிய இவைகளைத் தமது நீண்டு வளைந்த திருச்சடையில் அணிந்த சிவபரம்பொருளின் திருமேனி குழையுமாறு அன்புடன் தழுவிய உமாதேவியார் அருளிய குமாரக் கடவுளே!
தேவர்கள் போற்றும் பெருமையில் மிக்கவரே!
வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட விலைமாதர்களின் குங்குமச் செஞ்சாந்து அணிந்த, பாலைத் தரிப்பதான, மார்பகங்கள் மீது நீங்காமல் தூங்கும் இன்பமும், வளையல்கள் ஒலிக்கின்ற தாமரை மலர் போன்ற கையில் உள்ள நகத்தின் கீறல் உடல் முழுவதும் படுமாறு செய்து காம தாகத்தை தீர்த்துக் கொள்ளும் இன்பமும், தாமரை போன்ற உந்தியில் அணையும் வாழ்வதில் பெறும் இன்பமும், பாம்பினைப் போன்ற நுண்மையான இடையில் படிந்து, இரவு முழுதும் இன்பக் கடலிலே மூழ்கி இருப்பதும், நல்ல சுகம் கிடைக்குமாறு வாயிதழில் ஊறும் எச்சிலை அமுதைப் பருகுவது போல் பருகுவதும் தவிரும்படியாக, மெளனம் என்னும் கூண்டில் அடைந்து கிடக்கும் மன ஒடுக்கம் என்னும் சுகத்தை அருள் புரிவீராக.
விரிவுரை
பரவும் ஆயிரமுகம் கொடு திசாமுக தலம் படர் பகீரதி ---
பகீரதன் தவம் புரிந்து கொண்டு வந்ததால், கங்கைக்குப் பகீரதி என்று ஒரு பெயர் அமைந்தது. கங்கை நதியானது ஆயிர முகங்களோடு பரந்து பாய்கிறது. “ஆயிர முகத்து நதி” என்று அடிகளார் அருளிய “திருவேளைக்காரன் வகுப்பு” கூறும். “ஆயிர மாமுகத்தினோடு பாய்ந்து ஒருத்தி படர்சடை மேல் பயில” என்று அப்பர் தேவாரம் கூறும்.
விதம் பெற ஆடல் பயில் பணா, வனம் உகந்த குண மாசுண கணம் ---
பணா – பாம்பு.
வனம் உகந்த குணம் – காட்டில் வாழ்வதை விரும்புகின்ற பாம்பு.
மாசுண கணம் --- பாம்புக் கூட்டம்.
பனி நிலா உமிழும் அம்புலி ---
அம்புலி – சந்திரன்.
பனி நிலா - குளிர்ந்த ஒளி,
"பனிநிலா எறிக்கும் சென்னி" --- அப்பர் தேவாரம்.
தாளி ---
தாளி அறுகு, “தாளி அறுகாம் உவந்த தார்” என்பது மணிவாசகம்.
நெடும் குடில வேணியில் அணிந்தவர் ஆகம் குழைய ஆதரவுடன் தழுவு நாயகி ---
குடில வேணி --- வளைந்த திருச்சடை.
உமாதேவியார் உலகம் உய்யும் பொருட்டு ஒளிகட்கு எல்லாம் மூலகாரணமாய் உள்ள சிவபெருமானுடைய திருக்கண்களை மூடியருளினார். உலகமெல்லாம் இருண்டுவிட்டது. அதன் காரணமாக, இறைவனை விட்டுப் பிரிந்து, மண்ணுலகில் வந்து, காஞ்சியம்பதியில் கம்பா நதிக்கரையில் மணலால் சிவலிங்கத்தை எழுந்தருளப் புரிந்து வழிபாடு ஆற்றினர். அம்மையின் அன்பை உலகு உணர்ப் புரிவான் வேண்டி, பெருமான் நதியில் வெள்ளம் வரச் செய்தனர். அதுகண்ட அம்மை, தனக்கு ஆபத்து வந்தது என்று எண்ணாது, சிவலிங்கத் திருமேனிக்குப் பழுது வருகின்றதே என்று பயந்து, இலிங்கத்தைத் தழுவிக் கொண்டனர். அம்மையின் அன்பைக் கண்ட ஆலமுண்ட நீலகண்டர் குழைந்து அருள் புரிந்தனர். இந்த வரலாறு பெரியபுராணத்தில் திருக்குறிப்புத் தொண்ட நாயனார் புராணத்தில் சற்று மாறுபட்டுச் சொல்லப்பட்டு உள்ளது, காஞ்சிப் புராணத்திலும் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டு உள்ளது.
உமாதேவியார் தழுவக் குழைந்தபடியால், அம்மையின் வளைச்சுவடும், திருமுலைத் தழும்பும் சிவலிங்கத் திருமேனிக்கு உண்டாயின.
“பூதியாகிய புனித நீர் ஆடிப்
பொங்கு கங்கை தோய் முடிச்சடை புனைந்து
காதில் வெண் குழை கண்டிகை தாழக்
கலந்த யோகத்தின் மருவிய கருத்தால்
ஆதி தேவனார் ஆயும் மாதவஞ் செய்
அவ் வரங்கொலோ? அகிலம் ஈன்று அளித்த
மாது மெய்ப் பயன் கொடுப்பவே கொண்டு
வளைத் தழும்புடன் முலைச் சுவடு அணிந்தார்.” --- பெரியபுராணம்.
“தங்கச் சிலைகொண்டு தானவர் முப்புரம் சாய்த்து,மத
வெங்கண் கரிஉரி போர்த்தசெஞ் சேவகன் மெய் அடையக்
கொங்கைக் குரும்பைக் குறியிட்ட நாயகி, கோகனகச்
செங்கைக் கரும்பும் அலரும் எப்போதும் என் சிந்தையதே.” --- அபிராமி அந்தாதி.
கரவு சேர் மகளிர் குங்கும பயோதர தனங்களின் அறா துயில்வதும் ---
கரவு - வஞ்சகம். விலைமாதர்களைக் கரவுசேர் மகளிர் என்று சொன்னார். அருளைக் கருதாது பொருளைக் கவர்தலில் மட்டுமே மனதைச் செலுத்தி, அது காரணமாக வஞ்சக எண்ணத்துடன் கூடிய நடத்தை உடையவர்கள் விலைமாதர்கள். தமது முலைகளின் மீது குங்குமக் குழம்பினைச் பூசி, விதவிதமாகத் தம்மை அலங்கரித்துக் காமுகர் உள்ளத்தைத் தமது வலையில் விழவைப்பர்.
தனம் – முலை. பயோதரம் – பயம் – பால். உதரம் – உயிறு. பால் பொருந்தி இருக்கின்றதால், முலைக்குப் பயோதரம் என்ற பெயர் உண்டானது. குங்குமக் குழம்பு பூசப்பட்டு உள்ளதால், “குங்கும பயோதரம்” என்றார்.
சரி பேசும் கர சரோருக(ம்) நகம் பட விடாய் தணிவதும் ---
சரி – வளையல். சரி பேசும் -- வளையல்கள் ஒலிக்கின்ற.
கரம் – கை.
சரோருகம் – தாமரை.
விடாய் – காம விடாய்.
கமல நாபியின் முயங்கிய வாழ்வும் ---
தாமரை போன்ற தொப்பூழ்க்குழி. “கமலநாபன்” “பத்மநாபன்” என்று திருமாலை வழங்குவர்.
அரவு போல் இடை படிந்து ---
பாம்புப் போன்று வளைந்து உள்ள நுண்மையான இடை.
“ஏந்து அரா வாய்ந்த நுண்ணிடை” என்பது திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம். “அராப்பயில் நுண்ணிடையார்” என்பது மணிவாசகப் பெருமான் அருளிய திருக்கோவையார்.
மவுன பஞ்சர மனோலய சுகம் தருவாயே ---
பஞ்சரம் – கூடு. மெளனம் என்னும் கூடு. மோனம் என்னும் கூட்டில் அடைந்து கிடப்பதால் உண்டாகும் மனவொருமைப்பாட்டினால் உண்டாகும் ஆனந்தம்.
உயிர் இறந்த பிறகு உடம்பு இருந்தாலும் அதில் உணர்ச்சி இருப்பதில்லை. அதை வெட்டினாலும் குத்தினாலும் துடிப்பதில்லை. கொசுக் கடித்தால் உடனே துள்ளுகிறோம். புண் வந்தால் துடிக்கிறோம். இதே உடம்பு, உயிர் இறந்த பிறகு என்ன பண்ணினாலும் உணர்ச்சி இன்றிக் கட்டையாகி விடுகிறது. அப்படி உணர்ச்சி இல்லாமல் உயிருள்ள உடம்பு இருக்குமா? ஒருவன் அயர்ந்து தூங்குகிறன். 'உடம்பு மறந்து தூங்குகிறான்' என்று சொல்கிறோம். மூட்டைப் பூச்சி கடிக்கிறது. அது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு அவன் உடம்பிலே உணர்ச்சி இருப்பதில்லை. அந்தப் பூச்சி அழுத்தமாகக் கடித்தால் சற்றே புரண்டு படுக்கிறான். மயக்கம் போட்டு விழுந்தவன் மண்டையில் காயம் பட்டு இரத்தம் ஒழுகுகிறது. ஆனாலும், அவனுக்கு உணர்ச்சி இருப்பதில்லை. அவன் உடம்பிலே உயிர் இருந்தாலும் உணர்ச்சி அற்றுப் போகிறது.
உடம்பு உணர்ச்சி மரத்துப் போக ஊசி குத்தி, மருத்துவம் செய்கிறார்கள். கத்தியினால் அறுத்து, மருந்து போட்டுப் பின்பு தைக்கிறார்கள். அப்போதெல்லாம் உடம்பில் உணர்ச்சி இருப்பதில்லை. எனவே, உயிர் உடம்பில் இருக்கும்போதே உணர்ச்சி அற்றுப் போகும் நிலை வருவது உண்மைதான் என்று தெரிகிறது. அப்படியே ஒருவகை நிலையில் யோகியர்களுக்கு உடம்பு உணர்ச்சி அற்றுப் போகிறது. உடம்பு இருந்தும் இறந்துவிட்டது போல ஆகிவிடுகிறது. அந்த நிலையில் பெற்ற அனுபவத்தையே, "இறந்தே விட்டது இவ்வுடம்பே" என்று அருணகிரிநாதர் சொல்கிறார். உடம்பு உணர்ச்சியற்றுப் போவதற்கு முன்பு படிப்படியாகச் சில முயற்சிகள் செய்து பழகவேண்டும். இறைவனை எப்போதும் வாயாரப் பாடவேண்டும். அமைதியாகிருந்து தியானித்தல் வேண்டும். மனத்தால் நினைக்கும்போது வேறு நினைப்புகளும் இடையிடையே தலைப்படும். அவற்றை மெல்ல மெல்ல ஒட்ட வேண்டும். நினைப்பில் அழுத்தமும் ஒருமைப்பாடும் ஏறியவுடனே மற்ற நினைப்புகள் தமே ஒழிந்து, இறைவனுடைய உணர்வே மிக்கு நிற்கும்.
நினைவு என்பது மனத்தோடும் அறிவோடும் ஒட்டியது. உணர்வு என்பது அனுபவத்தோடு இணைந்தது. அந்த நினைப்பையும் மறந்து அனுபவத்திலே மனம் கரையும். திரும்பத் திரும்ப ஒன்றை நினைத்து நினைத்துப் பழகினால்தான் ஒருமைப்பாடு உண்டாகும். "நினைந்து நினைந்து, உணர்ந்து உணர்ந்து, நெகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து, அன்பே நிறைந்து நிறைந்து" என்று தமது அனுபவத்தை வள்ளல்பெருமான் காட்டுகிறார். நினைக்க வேண்டும். இடையறாது நினைக்கவேண்டும். நினைப்பு முறுகின பக்குவத்தில் உணர்ச்சி தலைப்படும். உணர உணர, சலனம் ஒழியும். அமைதி பிறக்கும். பொறிகளால் உண்டான அனுபவம் மனத்தில் வாசனையாக நிற்கும். நினைப்பு உள்ளவரையில் மனம் இயங்கியது. உணர்வு உள்ள வரையில் உள்ளம் இயங்கியது. மனம் நின்றபோது அனுபவத்தை உணரும் உள்ளம் இயங்கத் தொடங்கியது. மனம் இயங்கும்போது உருவம் நாமம் எல்லாம் நினைவு இருந்தன.
மனமும் அடங்கி, உள்ளம் இயங்கியபோது இன்னது என்று சொல்ல இயலாத ஒன்று உணர்ச்சியிலே தட்டுப்படும். அது இன்னது என்று தெரியாது. அப்படி இருக்கும் நிலையே குணம் உள்ள நிலை. அதற்கு வடிவில்லை. ஆனால், அனுபவத்தைத் தரும் இயல்பு உண்டு. அதுதான் குணம். நிர்க்குணம் உணர்வு ஒன்றியது. எல்லாம் ஒருங்கியபோது அந்தக் குணமும் மறைந்து போகவேண்டும். நான் அனுபவிக்கிறேன் என்ற உணர்வும் மறைந்து போகவேண்டும். மயக்க மருந்தை மூக்கிலே காட்டும்போது மருத்துவர் ஒன்று இரண்டு என்று எண்ணச் சொல்கிறார். எண்ணிக்கொண்டே வருகிறவன் கடைசியில் எண்ணுவதை மறந்து தன்னையும் மறந்துவிடுகிறான். அது போன்ற நிலை வரும். “மெளனத்தை உற்று நின்னை உணர்ந்து உணர்ந்து எல்லாம் ஒருங்கிய நிர்க்குணம் பூண்டு என்னை மறந்து இருந்தேன்” என்று அருணை அடிகளார் கந்தர் அலங்காரத்தில் பாடுவார்.
கருத்துரை
முருகா! மௌனம் ஆகிய கூட்டில் அடியேன் இருந்து, பேரானந்தத்தை அனுபவிக்க அருள் புரிவாய்.